Adhyaya 36

Verse 1

सूत उवाच । प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा स्थितस्तत्र सभास्थले । पप्रच्छात्युत्सुकमना बलिस्तत्क्षेत्रवैभवम्

சூதர் கூறினார்—பிரஹ்லாதனின் சொற்களை கேட்டபின், பலி அங்கே சபைமண்டபத்தில் நின்றான். மிகுந்த ஆவலுடன் அந்தப் புனித க்ஷேத்திரத்தின் வைபவத்தை வினவினான்.

Verse 2

प्रह्लादस्तद्वचः श्रुत्वा भक्तिभावपुरस्कृतम् । अभिनन्द्य च तं प्रेम्णा प्रवक्तुमुपचक्रमे

பக்தி உணர்வுடன் கூறப்பட்ட அந்தச் சொற்களை கேட்ட பிரஹ்லாதன், அன்புடன் அவனை வரவேற்று, விளக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 3

प्रह्लाद उवाच । एकैकस्मिन्पदे दत्ते पुरीं द्वारवतीं प्रति । पुण्यं क्रतुसहस्राणां फलं भवति देहिनाम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—த்வாரவதீ நகரை நோக்கி ஒவ்வொரு அடியும் எடுக்கும்போது, உடலுடையோருக்கு ஆயிரம் யாகங்களின் பலனுக்கு இணையான புண்ணியம் உண்டாகிறது.

Verse 4

येऽपीच्छंति मनोवृत्त्या गमनं द्वारकां प्रति । तेषां प्रलीयते पापं पूर्वजन्मायुतार्जितम्

மனத்தின் விருப்பத்தாலேயே துவாரகை நோக்கிச் செல்ல ஆசைப்படுவோரின், முன்பிறவிகளில் ஆயிரமாயிரம் சேர்த்த பாவம் கரைந்து போகும்.

Verse 5

अत्युग्राण्यपि पापानि तावत्तिष्ठंति विग्रहे । यावन्न गच्छते जंतुः कलौ द्वारवतीं प्रति

மிகக் கொடிய பாவங்களும் உடலில் அத்தனை நேரம்தான் தங்கும்; கலியுகத்தில் உயிர் துவாரவதி (துவாரகை) நோக்கிப் புறப்படாதவரை.

Verse 6

लोभेनाऽप्युपरोधेन दंभेन कपटेन वा । चक्रतीर्थे तु यो गच्छेन्न पुनर्विशते भुवि

பேராசை, தடையுணர்வு, அகந்தை அல்லது வஞ்சகத்தால் கூடத் தூண்டப்பட்டு சக்கரதீர்த்தம் செல்பவன் மீண்டும் உலகில் புகுவதில்லை (மறுபிறவி இல்லை).

Verse 7

हीनवर्णोऽपि पापात्मा मृतः कृष्णुपुरीं प्रति । कलि कालकृतैर्दोषैरत्युग्रैरपि मानवः । भक्त्या कृष्णमुखं दृष्ट्वा न लिप्यति कदाचन

தாழ்ந்த நிலையிலுள்ள பாவியும், கிருஷ்ணுபுரி (துவாரகை) நோக்கிச் செல்லும் வழியில் இறந்தால், அவன் எப்போதும் மாசுபடான். கலியுகம் உண்டாக்கிய மிகக் கொடிய குற்றங்களால் பாதிக்கப்பட்ட மனிதனும், பக்தியால் கிருஷ்ண முகத்தைத் தரிசித்தால், எந்நேரமும் களங்கமடையான்.

Verse 8

तावद्विराजते काशी ह्यवंती मथुरापुरी । यावन्न पश्यते जंतुः पुरीं कृष्णेन पालिताम्

காசி, அவந்தி, மதுராபுரி ஆகியவை உயிர் கிருஷ்ணன் காக்கும் அந்த நகரம் (துவாரகை) காணாதவரை மட்டுமே ஒளிர்கின்றன.

Verse 9

येषां कृष्णालये प्राणा गता दानवनायक । न तेषां पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

ஹே தானவநாயகா! யாருடைய உயிர் மூச்சு கృష్ణனின் தாமமான த்வாரகையில் பிரிகிறதோ, அவர்களுக்கு மீண்டும் பிறவி வருதல் இல்லை—கோடிக்கணக்கான கல்பங்களினாலும் அல்ல।

Verse 10

दुर्लभो द्वारकावासो दुर्लभं कृष्णदर्शनम् । दुर्लभं गोमतीस्नानं रुक्मिणीदर्शनं कलौ

கலியுகத்தில் த்வாரகையில் வாசம் அரிது, கృష్ణ தரிசனம் அரிது; புனித கோமதியில் நீராடலும், ருக்மிணி தரிசனமும் அரிதே।

Verse 11

नित्यं कृष्णपुरीं रम्यां ये स्मरंति गृहे स्थिताः । न तेषां पातकं किंचिद्देहमाश्रित्य तिष्ठति

வீட்டிலேயே இருந்தாலும் தினமும் அழகிய கൃഷ്ണபுரி (த்வாரகை)யை நினைவுகூர்வோரின் உடலோடு எந்தப் பாவமும் ஒட்டாது.

Verse 12

केशवार्चा गृहे यस्य न तिष्ठति महीपते । तस्यान्नं न च भोक्तव्यमभक्ष्येण समं स्मृतम्

அரசே! யாருடைய வீட்டில் கேசவனின் ஆராதனை நிலைபெறவில்லை, அவருடைய அன்னத்தை உண்ணக் கூடாது; அது சாஸ்திரத்தில் அபக்ஷ்யத்துக்கு ஒப்பாகக் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 13

नोष्णत्वं द्विज राजे वै न शीतत्वं हुताशने । वैष्णवानां न पापत्वमेकादश्युपवासिनाम्

அக்னியில் வெப்பம் இல்லாததில்லை; சந்திரனில் குளிர்ச்சி இல்லாததில்லை; அதுபோல ஏகாதசி விரதம் நோற்கும் வைஷ்ணவர்களுக்கு பாவத்தன்மை இல்லை।

Verse 14

नास्ति नास्ति महाभागाः कलिकालसमं युगम् । स्मरणात्कीर्त्तनाद्विष्णोः प्राप्यते परमव्ययम्

ஓ மகாபாக்யர்களே! கலியுகத்துக்கு ஒப்பான யுகம் இல்லை—இல்லவே இல்லை; விஷ்ணுவை நினைந்து கீர்த்திப்பதால் பரம அவ்யயப் பதம் பெறப்படுகிறது.

Verse 15

सत्यभामापतिर्यत्र यत्र पुण्या च गोमती । नरा मुक्तिं प्रयास्यंति तत्र स्नात्वा कलौ युगे

சத்தியபாமையின் நாதன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) இருக்கும் இடமும், புனித கோமதி ஓடும் இடமும்—கலியுகத்தில் அங்கு நீராடினால் மக்கள் முக்தி நோக்கிச் செல்கின்றனர்.

Verse 16

माधवे शुक्लपक्षे तु त्रिस्पृशां द्वादशीं यदि । लभते द्वारकायां तु नास्ति धन्यतरस्ततः

மாதவ (வைசாக) மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில் துவாரகாவில் திரிஸ்ப்ருஷா த்வாதசி கிடைத்தால், அதைவிட பாக்கியசாலி யாரும் இல்லை.

Verse 17

त्रिस्पृशां द्वादशीं प्राप्य गत्वा कृष्णपुरीं नरः । यः करोति हरेर्भक्त्या सोऽश्वमेधफलं लभेत्

திரிஸ்ப்ருஷா த்வாதசியை அடைந்து கிருஷ்ணபுரி (துவாரகா) சென்று, ஹரியை பக்தியுடன் வழிபடுகிறவன் அச்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெறுவான்.

Verse 18

नंदायां तु जयायां वै भद्रा चैव भवेद्यदि । उपवासार्चने गीते दुर्ल्लभा कृष्णसन्निधौ

நந்தா, ஜயா, பத்திரா எனும் சுபயோகங்கள் ஏற்பட்டால், கிருஷ்ண சன்னிதியில் நோன்பு, அர்ச்சனை, பக்திப் பாடல் மிக அரிதும் அருமையும் ஆகின்றன.

Verse 19

उदयैकादशी स्वल्पा अंते चैव त्रयोदशी । संपूर्णा द्वादशी मध्ये त्रिस्पृशा च हरेः प्रिया

சூரியோதயத்தில் ஏகாதசி சிறிதாக இருந்து, முடிவில் திரயோதசி தோன்றி, நடுவில் முழு த்வாதசி நிலைத்திருந்தால்—அதுவே திரிஸ்ப்ருஷா; ஹரிக்கு மிகப் பிரியம்.

Verse 20

एकेन चोपवासेन उपवासाऽयुतं फलम् । जागरे शतसाहस्रं नृत्ये कोटिगुणं कलौ

கலியுகத்தில் ஒரே உபவாசத்தின் பலன் பத்தாயிரம் உபவாசங்களுக்கு இணை; இரவு விழிப்பால் இலட்சமடங்கு; பக்தி நடனத்தால் அது கோடிமடங்காகிறது.

Verse 21

तत्फलं लभते मर्त्त्यो द्वारकायां दिनेदिने । गृहेषु वसतामेतत्किं पुनः कृष्णसंनिधौ

அதே பலனை மனிதன் த்வாரகாவில் நாள்தோறும் பெறுகிறான். வீட்டில் வாழ்பவர்களுக்கே இவ்வாறு என்றால்—ஸ்ரீகிருஷ்ண சன்னிதியில் எவ்வளவு அதிகமோ!

Verse 22

वाङ्मनःकायजैर्दोषैर्हता ये पापबुद्धयः । द्वारवत्यां विमुच्यंते दृष्ट्वा कृष्णमुखं शुभम्

வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவற்றால் உண்டான குற்றங்களால் பாதிக்கப்பட்ட பாவநோக்குடையவர்களும் த்வாரவதியில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மங்கள முகத்தைத் தரிசித்து விடுதலை பெறுவர்.

Verse 23

दैत्येश्वर नराः श्लाघ्या द्वारवत्यां गताश्च ये

ஹே தைத்யேஸ்வரா! த்வாரவதிக்கு சென்ற மனிதர்கள் நிச்சயமாகப் புகழத்தக்கவர்களும் பாக்கியசாலிகளும் ஆவர்.

Verse 24

दुर्ल्लभानीह तीर्थानि दुर्लभाः पर्वतोत्तमाः । दुर्ल्लभा वैष्णवा लोके द्वारकावसतिः कलौ

இந்த உலகில் தீர்த்தங்கள் அரிது; சிறந்த மலைகளும் அரிது. மக்களிடையே வைஷ்ணவர்கள் அரிது; கலியுகத்தில் த்வாரகாவில் வாசம் மிக அரிது.

Verse 25

गवां कोटिसहस्राणि रत्नको टिशतानि च । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं कृष्णसन्निधौ

கோடி-ஆயிரம் பசுக்களையும், கோடி-நூறு ரத்தினங்களையும் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன் எதுவோ, அதே பலன் ஸ்ரீகிருஷ்ண சன்னிதியில் கிடைக்கிறது.

Verse 26

यस्याः सीमां प्रविष्टस्य ब्रह्महत्यादिपातकम् । नश्यते दर्शनादेव तां पुरीं को न सेवते

அந்த நகரின் எல்லைக்குள் நுழைந்தவனுக்கு பிரம்மஹத்த்யா முதலிய பாவங்கள், அதன் தரிசனமட்டுமே கொண்டு அழிகின்றன; அத்தகைய புரியை யார் சேவிக்கமாட்டார்?

Verse 27

चक्रांकिता शिला यत्र गोमत्युदधिसंगमे । यच्छति पूजिता मोक्षं तां पुरीं को न सेवते

கோமதி-கடல் சங்கமத்தில் சக்கரச் சின்னம் கொண்ட கல் உள்ளது; அது பூஜிக்கப்படின் மோக்ஷம் அளிக்கிறது—அத்தகைய புரியை யார் சேவிக்கமாட்டார்?

Verse 28

सिंहस्थे च गुरौ विप्रा गोदावर्य्यां तु यत्फलम् । तत्फलं स्नानमात्रेण गोमत्यां कृष्णसन्निधौ

ஓ விப்ரர்களே! சிம்ஹஸ்தத்தில் குரு (பிரஹஸ்பதி) இருக்கும் போது கோதாவரியில் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன் எதுவோ, அதே பலன் ஸ்ரீகிருஷ்ண சன்னிதியில் கோமதியில் வெறும் நீராடுதலால் கிடைக்கிறது.

Verse 29

द्वारकाऽवस्थितं तोयं षण्मासं पिबते नरः । तस्य चक्रांकितो देहो भवते नात्र संशयः

த்வாரகையில் உள்ள நீரை ஆறு மாதங்கள் பருகும் மனிதனின் உடலில் சக்கரச் சின்னம் பதியும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 30

मन्वन्तरसहस्राणि काशीवासेन यत्फलम् । तत्फलं द्वारकायां च वसतः पंचभिर्द्दिनैः

ஆயிரம் மன்வந்தரங்கள் காசியில் வாழ்வதால் கிடைக்கும் பலன், த்வாரகையில் வெறும் ஐந்து நாட்கள் தங்குபவர்க்கும் அதேபோல் கிடைக்கும்।

Verse 31

तावन्मृतप्रजा नारी दुर्भगा दैत्यपुंगव । यावन्न पश्यते भक्त्या कलौ कृष्णप्रियां पुरीम्

ஓ தானவச் சிறந்தவனே! கலியுகத்தில் பக்தியுடன் கிருஷ்ணபிரியமான நகரமான (த்வாரகை) தரிசனம் செய்யாதவரை, அந்தப் பெண் பிள்ளையற்றவளாகவும் துர்பாக்கியவளாகவும் கருதப்படுகிறாள்।

Verse 32

रुक्मिणीं सत्यभामां च देवीं जांबवतीं तथा । मित्रविंदां च कालिंदीं भद्रां नाग्नजितीं तथा

அவருடன் ருக்மிணி, சத்யபாமா, தேவியான ஜாம்பவதி; மேலும் மித்ரவிந்தா, காலிந்தி, பத்ரா, நாக்னஜிதி ஆகியோரும் இருந்தனர்।

Verse 33

संपूज्य लक्ष्मणां तत्र वैष्णवीः कृष्णवल्लभाः । एताः संपूज्य विधिवच्छ्रेष्ठपुत्रश्च लभ्यते

அங்கே லக்ஷ்மணையையும் கிருஷ்ணவல்லபையான வைஷ்ணவி தேவியரையும் முறையாகப் பூஜித்தால், சிறந்த மகன் பெறப்படும்।

Verse 34

तावद्भवभयं पुंसां गृहभंगश्च मूर्खता । यावन्न पश्यते भक्त्या कलौ कृष्णपुरीं नरः

கலியுகத்தில் மனிதன் பக்தியுடன் கிருஷ்ணபுரி த்வாரகையை தரிசிக்கும்வரை, அவனுக்கு சம்சாரப் பயம், இல்லச் சிதைவு, மூடத்தனத்தின் இருள் நீங்காது।

Verse 35

न सर्वत्र महापुण्यं संगमे सरितांपतेः । जाह्नवीसंगमान्मुक्तिर्गोमतीनीरसंगमात् । संपर्के गोमतीनीरपूतोऽहं कृष्णसन्निधौ

எல்லா நதிகளின் சங்கமமும் மகாபுண்ணியமல்ல. ஜாஹ்னவி (கங்கை) சங்கமத்தால் முக்தி கூறப்படுகிறது; கோமதி நீர்ச் சங்கமத்தாலும் மோட்சம் கிடைக்கும். கோமதியின் புனித நீர் தொடுதலால், கிருஷ்ண சன்னிதியில், நானும் தூய்மையடைந்தேன்।

Verse 36

गोमतीनीरसंपृक्तं ये मां पश्यंति मानवाः । न तेषां पुनरावृत्तिरित्याह सरितांपतिः

கோமதி நீரால் தீண்டப்பட்டு என்னை தரிசிப்போர் மீண்டும் பிறவிக்கு திரும்பார் என்று நதிகளின் அதிபதி (சமுத்திரன்) அறிவிக்கிறான்।

Verse 37

द्वारकां गच्छमानस्य विपत्तिश्च भवेद्यदि । न तस्य पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

த்வாரகைக்கு செல்லும் வழியில் ஒருவருக்கு துன்பம் நேர்ந்தாலும், அவனுக்கு கோடிக்கணக்கான கல்பங்களிலும் மீண்டும் பிறவி (சம்சாரத் திரும்புதல்) இல்லை।