Adhyaya 22

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । शृणुध्वं द्विजशार्दूला यथावत्कथयामि वः । स्नापयित्वा जगन्नाथं तथा गंधैर्विलिप्य च । पूजयित्वा तुलस्या तु भूषयित्वा च भूषणैः

ஸ்ரீ பிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஓ த்விஜசார்தூலர்களே, கேளுங்கள்; முறையாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஜகந்நாதரை ஸ்நானம் செய்து, நறுமணத் திரவியங்களால் லேபனம் செய்து; துளசியால் பூஜித்து, ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து…।

Verse 2

नैवेद्येन च सन्तर्प्य तथा नीराजनादिभिः । दुर्वाससं तथा पूज्य पुंडरीकाक्षमेव च

நைவேத்யத்தால் அவரைத் திருப்திப்படுத்தி, நீராஜனம் (ஆரத்தி) முதலிய முறைகளாலும்; மேலும் துர்வாச முனிவரையும் பூஜித்து, அதுபோல புண்டரீகாக்ஷன் (தாமரைக்கண்) பகவானையும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 3

अनंतं वैनतेयादीन्भक्त्या सम्पूज्य मानवः । दद्याद्दानं स्वशक्त्या च वित्तशाठ्यविवर्जितः

அனந்தன், வைநதேயன் முதலியவர்களை பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜித்து, மனிதன் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தானம் செய்ய வேண்டும்; செல்வம் குறித்து வஞ்சகம் இன்றியவனாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 4

दीनांधकृपणांस्तत्र तर्पयेच्च समाश्रितान्

அங்கே அடைக்கலம் கொண்ட ஏழைகள், குருடர்கள், கஞ்சர்கள்-வறியவர்கள் ஆகியோரையும் திருப்திப்படுத்தி, அவர்களைப் போஷிக்க வேண்டும்।

Verse 5

रुक्मिणीं च ततो गच्छेद्विदर्भतनयां नरः । उपहृत्योपहारांश्च बलिभिर्गंधदीपकैः

பின்பு மனிதன் விதர்பராஜகுமாரி ருக்மிணி தேவியிடம் சென்று, பலி, நறுமணம், தீபம் ஆகியவற்றுடன் காணிக்கைகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 6

पीडयंति ग्रहास्तावद्व्याधयोऽभिभवंति च । भक्त्या न पश्यति नरो यावत्कृष्णप्रियां कलौ

கலியுகத்தில் மனிதன் பக்தியுடன் கிருஷ்ணப்ரியா ருக்மிணியை தரிசித்து சரணடையாதவரை, கிரகத் துன்பங்கள் வாட்டும்; நோய்கள் மேலோங்கும்।

Verse 7

उपसर्गभयं तावद्दुःखं च भूतसंभवम् । भक्त्या न पश्यति नरो यावत्कृष्णप्रियां कलौ

கலியுகத்தில் மனிதன் பக்தியுடன் கிருஷ்ணப்ரியா ருக்மிணியை தரிசிக்காதவரை, பேரிடர் அச்சமும், பூதாதி காரணமான துயரமும் அவனைத் தொடரும்।

Verse 8

भवेद्दरिद्री दुःखी च तावद्वै परयाचकः । भक्त्या न पश्यति नरो यावत्कृष्णप्रियां कलौ

கலியுகத்தில் மனிதன் பக்தியுடன் கிருஷ்ணப்ரியா ருக்மிணியை தரிசிக்காதவரை, அவன் வறியவனாகவும் துயருற்றவனாகவும் இருந்து, பிறர்மீது சார்ந்த பிச்சைக்காரனாகிறான்।

Verse 9

तावन्मृतप्रजा नारी दुर्भाग्या दुःखसंयुता । भक्त्या न पश्यति यदा नारीकृष्णप्रियां तथा

பெண் பக்தியுடன் அதே முறையில் கிருஷ்ணப்ரியா ருக்மிணியை தரிசிக்காதவரை, அவள் துர்பாக்கியவளாகவும் துயருடன் கூடியவளாகவும் உயிர் பிள்ளையற்றவளாகவும் இருப்பாள்।

Verse 10

तावच्छत्रुभयं पुंसां गृहभंगं च मूर्खता । भक्त्या न पश्यति नरो यावत्कृष्णप्रियां कलौ

கலியுகத்தில் மனிதன் பக்தியுடன் கృష్ణப்ரியா ருக்மிணியின் தரிசனம் செய்யாதவரை, மக்களுக்கு பகைவர் அச்சம், இல்லச் சிதைவு, மயக்கத்தால் உண்டாகும் மூடத்தனம் நீங்காது।

Verse 11

संपूज्य क्रृष्णं विधिवद्रुक्मिणीं पूजयेत्ततः । स्नापयेद्दधिदुग्धाभ्यां मधुशर्करया तथा

முறையாக ஸ்ரீகிருஷ்ணனைச் சிறப்பாகப் பூஜித்த பின், ருக்மிணியைப் பூஜிக்க வேண்டும்; தயிர்-பால் கொண்டு, அதுபோல தேன் மற்றும் சர்க்கரையாலும் (விக்ரகத்தை) அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 12

घृतेन विविधैर्गन्धैस्तथैवेक्षुरसेन च । तीर्थोदकेन संस्नाप्य सर्वान्कामानवाप्नुयात्

நெய், பலவகை நறுமணப் பொருட்கள், அதுபோல கரும்புச் சாறு, பின்னர் தீர்த்தநீரால் அபிஷேகம் செய்தால், மனிதன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்।

Verse 13

एवं यः स्नापये द्देवीं रुक्मिणीं क्रृष्णवल्लभाम् । न तस्य दुर्ल्लभं किंचिदिह लोके परत्र च

இவ்வாறு கൃഷ്ണவல்லபையான தேவீ ருக்மிணிக்கு அபிஷேகம் செய்பவனுக்கு, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எதுவும் அரிதாகாது।

Verse 14

श्रीखण्डकुंकुमेनैव तथा मृगमदेन च । विलेपयेदपुत्रस्तु स पुत्रं लभते धुवम्

சந்தனக் குழம்பும் குங்குமமும், மேலும் கஸ்தூரியாலும் (தேவியை) பூசி வழிபட்டால், மகன் இல்லாதவன் நிச்சயமாகப் புதல்வனைப் பெறுவான்।

Verse 15

सदा स भोगी भवति रूपवाञ्जनपूजितः । पूजयेन्मालतीपुष्पैः शतपत्रैः सुगन्धिभिः

மாலதி மலர்களாலும் நறுமணமிக்க சதபத்திர (தாமரை/ரோஜா) மலர்களாலும் வழிபடுவோர் எப்போதும் போகசெல்வம் உடையவராய், அழகுடையவராய், மக்களால் போற்றப்படுவார்.

Verse 16

करवीरैर्मल्लिकाभिश्च चम्पकैस्तु विशेषतः । कमलैर्वारिसंभूतैः केतकीभिश्च पाटलैः

கரவீரம், மல்லிகை, குறிப்பாக சம்பக மலர்களாலும்; நீரில் பிறந்த தாமரைகளாலும், கேதகி மற்றும் பாடலா மலர்களாலும் (தேவியை) வழிபட வேண்டும்.

Verse 17

धूपेनागुरुणा चैव पूजयेद्गौग्गु लेन च । वस्त्रैः सुकोमलैः शुभ्रैर्नानादेशसमुद्भवैः

தூபமும் நறுமண அகுருவும் குக்குலுவும் கொண்டு வழிபட வேண்டும்; மேலும் பல தேசங்களில் இருந்து வந்த மிக மென்மையான வெண்மையான ஆடைகளையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 18

भक्त्या संछाद्य वैदर्भीं रुक्मिणीं कृष्णवल्लभाम् । भूषणैर्भूषयेद्देवीं मणिरत्न समन्वितैः

பக்தியுடன் வைதர்பி, கிருஷ்ணவல்லபை ருக்மிணியை ஆடையால் மூடி, மணிரத்தினம் பதித்த ஆபரணங்களால் தேவியை அலங்கரிக்க வேண்டும்.

Verse 19

तस्मिन्कुले नाऽसुखः स्यान्नाऽधर्मो नाऽधनस्तथा । नाऽपुत्रो न विकर्मस्थः कितवो नीचसेवकः

அந்த குலத்தில் துயரம் இல்லை; அதர்மம் இல்லை; வறுமை இல்லை; பிள்ளையின்மை இல்லை; தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களில் ஈடுபடுவோர் இல்லை; சூதாடி இல்லை; கீழ்மக்களின் அடிமைச் சேவகரும் இல்லை.

Verse 20

यैः पूजिता जगन्माता रुक्मिणी मानवैः कलौ । नैवेद्यैर्भक्ष्यभोज्याद्यैर्देवी मे प्रीयतामिति । तांबूलं च सकर्पूरं भावेन विनिवेदयेत्

கலியுகத்தில் மனிதர்கள் ஜகன்மாதா ருக்மிணீ தேவியை பக்ஷ்ய-போஜ்யாதி நைவேத்யங்களால் பூஜித்து ‘தேவி என்மேல் பிரீதியடையட்டும்’ என்று வேண்டினால், அவர்கள் பக்தியுடன் கற்பூரம் சேர்த்த தாம்பூலத்தையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 21

गृहीत्वा च फलं शुभ्रं ह्यक्षतैश्च समन्वितम् । मन्त्रेणानेन वै विप्रा ह्यर्घ्यं दद्याद्विधानतः

ஓ விப்ரர்களே! தூய வெண்மையான/புனிதமான பழத்தை அக்ஷதத்துடன் எடுத்துக் கொண்டு, விதிப்படி இந்த மந்திரத்தால் அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 22

कृष्णप्रिये नमस्तुभ्यं विदर्भाधिपनंदिनि । सर्वकामप्रदे देवि गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते

ஓ கிருஷ்ணப்ரியே! உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ விதர்ப அரசரின் நந்தினியே! ஓ தேவி, எல்லா காமங்களையும் அருள்பவளே—இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 23

आरार्तिकं ततः कुर्याज्ज्वलन्तं भावनान्वितः । नीराजनं प्रकर्तव्यं कर्पूरेण विशेषतः

பின்னர் பக்தி-தியானத்துடன் ஜ்வலிக்கும் ஆரார்த்திகத்தைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் குறிப்பாக கற்பூரத்தால் நீராஜனமும் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 24

शंखे कृत्वा तु पानीयं भ्रामयेद्भावसंयुतः । भ्रामयित्वा च शिरसा धारणीयं विशुद्धये

சங்கில் நீரை வைத்து பக்தியுடன் அதைச் சுழற்ற வேண்டும்; சுழற்றிய பின் தூய்மைக்காக அதைத் தலைமேல் தொடவோ/தாங்கவோ வேண்டும்।

Verse 25

दण्डवत्प्रणमेद्भूमौ नमः कृष्णप्रियेति च । विप्रपत्नीश्च विप्रांश्च पूजयेच्छक्तितो द्विजाः

பூமியில் தண்டவத் பணிந்து ‘நமः கிருஷ்ணப்ரியே’ என்று சொல்ல வேண்டும். மேலும், ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே, இயன்ற அளவு பிராமணப் பெண்களையும் பிராமணர்களையும் பூஜித்து மதிக்க வேண்டும்.

Verse 26

ग्रीवासूत्रकसिन्दूरैर्वासोभिः कञ्चुकैस्तथा । सुगन्धकुसुमैरर्च्य कुंकुमेन विलिप्य च

கழுத்தணிகள், சிந்தூரம், ஆடைகள், கஞ்சுகம் முதலியவற்றால் (பெருமானை) அர்ச்சிக்க வேண்டும். மணமிகு மலர்களை அர்ப்பணித்து குங்குமம்/கேசரப் பூச்சும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

कौसुंभकैः कज्जलेन तांबूलेन च तोषयेत् । भक्ष्यैर्भोज्यैमोदकैश्च इक्षुभिर्मधुसर्पिभिः

கௌசும்ப நிறப் பொருட்கள், காஜல், தாம்பூலம் ஆகியவற்றால் (பெருமானை) மகிழ்விக்க வேண்டும். மேலும், உண்ணத்தக்கவை, மோதாகம், கரும்பு, தேன், நெய் ஆகியவற்றை நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 28

प्रीतो भवति देवेशो रुक्मिण्या सह केशवः । विशेषतः फलानीह दातव्यानि द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு ருக்மிணியுடன் தேவாதிதேவன் கேசவன் மகிழ்வான். ஆகையால், ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, இங்கு குறிப்பாக பழங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 29

उन्मत्तकं ततो देवं द्वारपालं प्रपूजयेत् । स्नापयित्वा सुगन्धेन कुंकुमेन विलिप्य च

அதன்பின் உன்மத்தகன் எனும் தெய்வீக வாயில்காவலனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். மணமிகு திரவியங்களால் ஸ்நானம் செய்து குங்குமம்/கேசரப் பூச்சும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 30

धूपेन धूपयित्वा तु पुष्पाद्यैः संप्रपूजयेत । नैवेद्यैर्भक्ष्यभोज्यैश्च मांसेन सुरया तथा

தூபம் அர்ப்பணித்து, புஷ்பாதிகளால் முறையாகச் சிறப்பாகப் பூஜை செய்ய வேண்டும்; மேலும் நைவேத்யமாகப் பக்ஷ்ய-போஜ்யங்கள், மாம்சம் மற்றும் சுராவையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 31

प्रभूतबलिभिश्चैव पिष्टेन विविधेन च । योगिनीनां चतुःषष्टिं तस्मिन्पीठे प्रपूजयेत्

மிகுந்த பலி-நிவேதனங்களாலும் பலவகை பிஷ்ட-பிரசாதங்களாலும், அந்தப் புனித பீடத்தில் அறுபத்துநான்கு யோகினிகளை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 32

अर्चयेद्धरसिद्धिं च क्षेत्रपालं च सर्वशः । विरूपस्वामिनीं तत्र तथा वै सप्तमातरः

தரசித்தியையும் க்ஷேத்ரபாலனையும் எல்லா விதங்களிலும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்; அங்கே விரூபஸ்வாமினியையும், நிச்சயமாக சப்தமாதர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 33

अष्टमूर्तीः कृष्णपत्नीः पीठे तस्मिन्प्रपूजयेत् । रुक्मिणीं सत्यभामां च शुभां जांबवतीं तथा

அந்தப் பீடத்தில் கிருஷ்ணபத்னிகளின் அஷ்டமூர்த்திகளை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்—ருக்மிணி, சத்யபாமா, சுபா, மேலும் ஜாம்பவதி.

Verse 34

मित्रविन्दां च कालिन्दीं भद्रां नाग्नजितीं तथा । अष्टमीं लक्ष्मणां तत्र पूजयेत्कृष्णवल्लभाः

மித்ரவிந்தா, காலிந்தி, பத்ரா, நாக்னஜிதி ஆகியோரையும்; அங்கே எட்டாவதாக லக்ஷ்மணையையும் பூஜிக்க வேண்டும்—இவர்கள் கிருஷ்ணனின் பிரிய வல்லபைகள்.

Verse 35

एताः संपूज्य विधिवत्संतर्प्य दधिपायसैः । गीतवादित्रघोषेण दीपैर्जागरणेन च

இவ்வரங்களை விதிப்படி நன்கு பூஜித்து, தயிர் மற்றும் பாயசத்தால் திருப்தி செய்து, பாடல்-வாத்திய ஒலியுடன், தீபங்களையும் இரவு முழு விழிப்பையும் கொண்டு விழா நடத்த வேண்டும்।

Verse 36

पुत्र पौत्रसमायुक्तो धनधान्यसमन्वितः । सर्वान्कामानवाप्नोति तस्य विष्णुः प्रसीदति

மகன்-பேரன் உடன், செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைகிறான்; அவன்மேல் திருமால் (விஷ்ணு) அருள்புரிகிறார்।

Verse 37

किं तस्य वहुदानैस्तु किं व्रतैर्नियमैस्तथा । येन दृष्टा जगन्माता रुक्मिणी कृष्णवल्लभा

கிருஷ்ணவல்லபை, ஜகன்மாதா ருக்மிணியை தரிசித்தவனுக்கு பல தானங்கள், விரதங்கள், நியமங்கள் எதற்கு?

Verse 38

किं यज्ञैर्बहुभिस्तस्य संपूर्णवरदक्षिणैः । येन दृष्टा जगन्माता रुक्मिणी कृष्णवल्लभा

ஜகன்மாதா, கிருஷ்ணவல்லபை ருக்மிணியை தரிசித்தவனுக்கு, சிறந்த தக்ஷிணையுடன் நிறைவேற்றும் பல யாகங்கள் எதற்கு?

Verse 39

तेन दत्तं हुतं तेन जप्तं तेन सनातनम् । येन दृष्टा जगन्माता रुक्मिणी कृष्णवल्लभा

ஜகன்மாதா, கிருஷ்ணவல்லபை ருக்மிணியை தரிசித்தவனுக்கு, தானம் செய்ததும், ஹோமம் செய்ததும், சனாதன ஜபம் செய்ததும்—அனைத்தும் நிறைவேறியதாகும்।

Verse 40

हेलया तेन संप्राप्ताः सिद्धयोऽष्टौ न संशयः । गत्वा द्वारवतीं येन दृष्टा केशववल्लभा

எவன் எளிதாகத் த்வாரவதிக்கு சென்று கேசவவல்லபை ருக்மிணி தேவியைத் தரிசிக்கிறானோ, அவன் ஐயமின்றி அஷ்ட சித்திகளை அடைகிறான்.

Verse 41

सफलं जीवितं तस्य सफलाश्च मनोरथाः । कलौ कृष्णपुरीं गत्वा दृष्ट्वा माधववल्लभाम्

கலியுகத்தில் கிருஷ்ணபுரிக்கு சென்று மாதவவல்லபை ருக்மிணியைத் தரிசிப்பவனின் வாழ்வு பயனுடையதாகும்; அவன் மனோரதங்கள் நிறைவேறும்.

Verse 42

देव राज्येन किं तस्य तथा मुक्तिपदेन च । न दृष्टा चेज्जगन्माता रुक्मिणी कृष्णवल्लभा

ஜகன்மாதா, கிருஷ்ணவல்லபை ருக்மிணியைத் தரிசிக்காவிட்டால், அவனுக்கு தேவராஜ்யம் எதற்கு? முக்திப்பதமும் எதற்கு?

Verse 43

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रुक्मिणी कृष्णवल्लभा । सदाऽर्चनीया मनुजैर्द्रष्टव्या सर्वकामदा

ஆகையால் மனிதர்கள் முழு முயற்சியுடன் கிருஷ்ணவல்லபை ருக்மிணியை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்; எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவளாகத் தரிசனம் நாட வேண்டும்.

Verse 45

स्नानगन्धादि वस्त्रैस्तु प्रभूतबलिभिस्तथा । गीतवादित्रघोषेण दीपजागरणेन च । तोषिता भीष्मकसुता सर्वान्कामान्प्रयच्छति

ஸ்நானம், நறுமணப் பொருட்கள் முதலிய உபசாரங்கள், ஆடைகள், மிகுந்த பலி-நைவேத்யங்கள், பாடல்-வாத்திய ஒலி, தீப ஜாகரணம் இவற்றால் மகிழ்ந்து பீஷ்மகசுதையான ருக்மிணி எல்லா வேண்டுதல்களையும் அருள்கிறாள்.

Verse 46

तथा दीपोत्सवदिने चतुर्द्दश्यां समाहितः । पूजयित्वा यथाशास्त्रमीप्सितं लभते फलम्

அதேபோல் தீபோத்ஸவ நாளில் சதுர்தசியன்று மனம் ஒருமித்து சாஸ்திர விதிப்படி பூஜை செய்பவன் விரும்பிய பலனை அடைவான்.

Verse 47

माघमासे सिताष्टम्यां कन्दर्प्पजननी तु यैः । पूजिता गन्धपुष्पाद्यैरुपहारैरनेकशः । सफलं जीवितं तेषां सफलाश्च मनोरथाः

மাঘ மாத சுக்ல அஷ்டமியன்று நறுமணம், மலர்கள் முதலியனவும் பலவகை காணிக்கைகளும் கொண்டு கந்தர்பஜனனி (காமதேவனின் தாய்)யை பூஜிப்போரின் வாழ்க்கை பயனுள்ளதாகும்; அவர்களின் மனோரதங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 48

द्वादश्यां चैत्रमासे तु कृष्णेन सह रुक्मिणीम् । ये पश्यंति नरा देवीं रुक्मिणीं मधुमाधवे । कृष्णेन सह गच्छन्तीं धन्यास्ते मानवा भुवि

சைத்ர மாத த்வாதசியன்று கிருஷ்ணனுடன் தேவியான ருக்மிணியை—மதுசூதனனின் பிரியையை—கிருஷ்ணனோடு புறப்படுகின்றவளாகக் காண்போர் பூமியில் உண்மையிலே பாக்கியசாலிகள்.

Verse 49

पुत्रपौत्रसमायुक्ता धनधान्यसमन्विताः । जीविते व्याधिनिर्मुक्ताः पदं गच्छन्त्यनामयम्

அவர்கள் புத்ர-பௌத்திரங்களுடன் கூடி, செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து, வாழ்நாளில் நோயின்றி இருந்து, இறுதியில் துன்பமற்ற நிராமயப் பதத்தை அடைவார்கள்.

Verse 50

ज्येष्ठाष्टम्यां नरैर्यैस्तु पूजिता कुष्णवल्लभा । तेषां मनोरथावाप्तिर्जायते नात्र संशयः

ஜ்யேஷ்ட மாத அஷ்டமியன்று மனிதர்கள் கிருஷ்ணவல்லபா (ருக்மிணி)யை பூஜித்தால், அவர்களின் மனோரதம் நிச்சயமாக நிறைவேறும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 51

तथा भाद्रपदे मासि मातुः पूजा कृता तु यैः । सर्वपापविनिर्मुक्ता यांति विष्णुपदे नराः

அதேபோல் பாத்ரபத மாதத்தில் யார் அன்னையின் பூஜையைச் செய்கிறார்களோ, அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுபதத்தை அடைவார்கள்।

Verse 52

कार्त्तिके मासि द्वादश्यां रुक्मिणीं कृष्णसंयुताम् । ये पश्यंति नरास्तेषां न भयं विद्यते क्वचित्

கார்த்திக மாத த்வாதசியில் கிருஷ்ணனுடன் இணைந்த ருக்மிணியை தரிசிப்போர்க்கு எங்கும் பயம் இல்லை।

Verse 53

यस्त्वेकत्र स्थितां पश्येद्रुक्मिणीं कृष्णसंयुताम् । सफलं जीवितं तस्य ह्यक्षया पुत्रसंततिः । अक्षयं धनधान्यं च कदा नैव दरिद्रता

ஒரே இடத்தில் கிருஷ்ணனுடன் நின்றிருக்கும் ருக்மிணியை யார் தரிசிக்கிறாரோ, அவருடைய வாழ்க்கை பயனுடையதாகிறது; அவருடைய புத்திர சந்ததி அழியாது; செல்வமும் தானியமும் குறையாது; வறுமை ஒருபோதும் வராது।

Verse 54

य एवं रुक्मिणीं पश्येत्पूजयेत्कृष्णवल्लभाम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति

இவ்வாறு ருக்மிணியை தரிசித்து கிருஷ்ணவல்லபையைப் பூஜிப்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்।

Verse 55

यः स्नायात्सर्वतीर्थेषु दानं शक्त्या ददाति यः । तस्य पुण्यफलं चैव लोके यज्जायते द्विजाः । कथितं तदशेषेण कलौ कृष्णस्य संस्थितौ

ஓ த்விஜர்களே! எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடி, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் அளிப்பவனுக்கு இவ்வுலகில் உண்டாகும் புண்ணியப் பயன்—கலியுகத்தில் கிருஷ்ணன் நிலைபெற்றிருக்கும் प्रसங்கத்தில் முழுமையாக உரைக்கப்பட்டது।

Verse 56

द्वारावतीं विना विप्रा मुक्तिर्न प्राप्यते कलौ । पुराणसंहितामेतां कृतवान्बलिबन्धनः । ददौ स तु प्रसादेन पूर्वं मह्यं द्विजोत्तमाः

ஓ விப்ரர்களே, கலியுகத்தில் த்வாராவதி (த்வாரகை) இன்றிப் மோட்சம் பெற இயலாது. இந்தப் புராண-சம்ஹிதையை பலிபந்தனன் (விஷ்ணு) இயற்றினார்; அருளால் முன்பு அதை எனக்குத் தந்தார், ஓ த்விஜோத்தமர்களே।

Verse 57

इहार्थे च पुरा प्रोक्तं इतिहासो द्विजोत्तमाः । प्रद्युम्नेन सुसंवादे मार्कण्डेन महात्मना

இதே தொடர்பில், ஓ த்விஜோத்தமர்களே, முன்பு ஒரு பழமையான புனித வரலாறு கூறப்பட்டது—பிரத்யும்னனும் மகாத்மா மார்கண்டேய முனிவரும் நடத்திய சிறந்த உரையாடலில்।