Adhyaya 8

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ भद्रकर्णं महाह्रदम् । त्रिनेत्राभाः शिला यत्र दृश्यंतेऽद्यापि भूरिशः

புலஸ்தியர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் ‘பத்ரகர்ண’ எனப்படும் மகா ஏரிக்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே இன்றும் திரிநேத்திரரின் ஒளி/உருவம் போன்ற பல கற்கள் காணப்படுகின்றன.

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे लिंगमस्ति पिनाकिनः । यं दृष्ट्वा मानवस्तत्र त्रिनेत्रसदृशो भवेत्

அதே ஏரியின் மேற்கு பகுதியில் பினாகம் தாங்கும் இறைவனின் லிங்கம் உள்ளது; அங்கே அதைத் தரிசித்தால் மனிதன் திரிநேத்திரருக்கு ஒப்பானவனாக (சிவ அருளால்) ஆகிறான்.

Verse 3

भद्रकर्णगणोनाम पुरासीच्छिववल्लभः । तेनात्र स्थापितं लिंगं ह्रदश्चैव विनिर्मितः

முன்னொரு காலத்தில் ‘பத்ரகர்ண’ என்னும் கணன் இருந்தான்; அவன் சிவனுக்குப் பிரியமானவன். அவனே இங்கே லிங்கத்தை நிறுவி, இந்த ஏரியையும் உருவாக்கினான்.

Verse 4

केनचित्त्वथ कालेन संग्रामे दानवैः सह । युयुधे पुरतः शंभोर्नानागणसमन्वितः

பின்னர் ஒரு காலத்தில், தானவர்களுடன் நடந்த போரில், பல கணங்களுடன் கூடி, சம்புவின் முன்னிலையில் நின்று அவன் போரிட்டான்.

Verse 5

नष्टे स्कंदे हते सैन्ये वीरभद्रे पराजिते । गतास्ते भयसंत्रस्ता महाकाले विनिर्जिते

ஸ்கந்தன் மறைந்தபோது, சேனை அழிந்தபோது, வீரபத்ரன் தோற்றபோது, மகாகாலன் வென்றபோது—அந்த தானவர்கள் அச்சத்தால் நடுங்கி ஓடினர்.

Verse 6

बलवान्नमुचिर्नाम दानवो बलवत्तरः । खड्गचर्मधरः शीघ्रं महेश्वरमुपाद्रवत्

நமுசி என்னும் மிக வலிமைமிக்க தானவன், மற்றவர்களைவிட வலிமை உடையவன், வாள் மற்றும் கேடயம் தாங்கி விரைந்து மகேஸ்வரனைத் தாக்க ஓடினான்.

Verse 7

भद्रकर्णस्तु तं दृष्ट्वा दानवं तदनंतरम् । पतंतं संमुखस्तस्य तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्

பத்ரகர்ணன் அந்த தானவனை கண்டவுடனே, பாய்ந்து வருபவனை எதிர்கொண்டு, “நில், நில்!” என்று உரைத்தான்.

Verse 8

छित्त्वाऽसिमसिना तस्य चर्म चापि महाबलः । स्तनयोरंतरे दैत्यं कोपाविष्टोऽहनन्नृप

அரசே! அந்த மகாபலவன் கோபம் கொண்டவனாய், தன் வாளால் அவன் வாளை வெட்டி, அவன் கேடயத்தையும் பிளந்து, தைத்யனை மார்புகளுக்கிடையிலே தாக்கினான்.

Verse 10

अथासौ निहतस्तेन प्रविश्य विपुलं तमः । निपपात महीपृष्ठे वायुभग्न इव द्रुमः । वधं प्राप्तस्तु दैत्योऽसौ नत्वा हरमसौ स्थितः । सत्ये स्थितं च तं दृष्ट्वा ततस्तुष्टो महेश्वरः

அப்போது அவனால் கொல்லப்பட்ட அந்த தைத்யன் பேரிருளில் புகுந்து, காற்றால் முறிந்த மரம்போல் பூமியில் விழுந்தான். மரணத்தை அடைந்தபின்பும் அவன் ஹரனை (சிவனை) வணங்கி பணிவுடன் நின்றான். அவன் சத்தியத்தில் நிலைத்திருப்பதை கண்ட மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்தான்.

Verse 11

श्रीभगवानुवाच । तव वीर्येण संतुष्टो धर्मेण च विशेषतः । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यो हृदये स्थितः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—உன் வீரத்தால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; குறிப்பாக உன் தர்மத்தால். வரம் கேள்; உனக்கு மங்களம் உண்டாக—நான் எப்போதும் இதயத்தில் உறையும் பரமன்.

Verse 12

भद्रकर्णं उवाच । यन्मया स्थापितं लिंगमर्बुदे सुरसत्तम । अत्रास्तु तव सांनिध्यं ह्रदेऽस्मिंश्च स्थिरो भव

பத்ரகர்ணன் கூறினான்—தேவர்களில் சிறந்தவனே! அர்புதத்தில் நான் நிறுவிய இந்த லிங்கத்தில் உமது சாந்நித்யம் நிலைத்திருக்கட்டும்; இந்தப் புனித ஏரியிலும் நீர் உறுதியாகத் தங்கியிருப்பீராக.

Verse 13

श्रीभगवानुवाच । माघमासे चतुर्द्दश्यां कृष्णपक्षे सदा मम । सांनिध्यं च विशेषेण ह्रदे लिंगे भविष्यति

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—மாசி (மா஘) மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில், என் சாந்நித்யம் சிறப்பாக இந்த ஏரியிலும் இந்த லிங்கத்திலும் வெளிப்படும்.

Verse 14

भद्रकर्णह्रदे स्नात्वा त्रिनेत्रं यः समाहितः । द्रक्ष्यते स तु मे स्थानं शाश्वतं यास्यति धुवम्

பத்ரகர்ண ஏரியில் நீராடி, ஒருமனத்துடன் திரிநேத்திரப் பெருமானை வழிபடுவான் என் தாமத்தைத் தரிசிப்பான்; நிச்சயமாக நித்திய நிலையை அடைவான்.

Verse 15

तस्मात्सर्वत्र यत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । पूजयित्वा च तल्लिंगं शिवलोकं स गच्छति

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அங்கே நீராட வேண்டும்; அந்த லிங்கத்தை வழிபட்டால் அவன் சிவலோகத்தை அடைவான்.