Adhyaya 7

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ सुपुण्यमचलेश्वरम् । यं दृष्ट्वा सिद्धिमाप्नोति नरः श्रद्धासमन्वितः

புலஸ்தியர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, பின்னர் மிகப் புனிதமான அசலேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அதனை தரிசித்தால் பக்தியுடையவன் சித்தியை அடைவான்।

Verse 2

तत्र कृष्णचतुर्दश्यां यः श्राद्धं कुरुते नरः । आश्विने फाल्गुने वापि स याति परमां गतिम्

அங்கே கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று யார் விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ—ஆஸ்வினமாதமாயினும் பால்குணமாதமாயினும்—அவர் பரமகதியை அடைவார்.

Verse 3

यस्तु पूजयते भक्त्या दक्षिणां दिशमास्थितः । पुष्पैः पत्रैः फलैश्चैव सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ஆனால் யார் பக்தியுடன் தெற்குத் திசையை நோக்கி நின்று மலர், இலை, கனிகளால் பூஜை செய்கிறாரோ, அவர் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெறுவார்.

Verse 4

पंचामृतेन यस्तत्र तर्पणं कुरु ते नरः । सोऽपि देवस्य सांनिध्यं शिवलोकमवाप्नुयात्

அங்கே யார் பஞ்சாமிருதத்தால் தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அவர் இறைவனின் சாந்நித்யத்தைப் பெற்று சிவலோகத்தை அடைவார்.

Verse 5

प्रदक्षिणांते यस्तस्य प्रणामं कुरुते नरः । नश्यंति सर्वपापानि प्रदक्षिणपदेपदे

பிரதட்சிணை முடிவில் அவருக்கு வணங்கும் மனிதனுக்கு, அந்த பிரதட்சிணையின் ஒவ்வொரு அடியிலும் எல்லாப் பாவங்களும் அழிகின்றன.

Verse 6

तत्राश्चर्यमभूत्पूर्वं तत्त्वं शृणु महामते । मया पूर्वं श्रुतं स्वर्गे नारदाच्छक्रसन्निधौ

அங்கே முற்காலத்தில் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது; ஓ மகாமதி, அதன் தத்துவத்தை கேள். நான் ஒருமுறை சுவர்கத்தில், சக்ரன் (இந்திரன்) சந்நிதியில், நாரதரிடமிருந்து அதை கேட்டேன்.

Verse 7

तत्र पूर्वं शुको नीडं वृक्षे चैवाकरोद्द्विजः । गतागतेन नीडस्य कुरुते तं प्रदक्षिणाम्

அங்கே முற்காலத்தில் ஒரு சுகன் (கிளி) மரத்தில் தன் கூடு அமைத்தான். கூடு நோக்கி சென்று திரும்புவதால், அவன் அந்தக் கூடினைச் சுற்றி மீண்டும் மீண்டும் பிரதட்சிணை செய்தான்.

Verse 8

न च भक्त्या महाराज पक्षियोनिसमुद्भवः । अथासौ मृत्युमापन्नः कालेन महता शुकः

மகாராஜா, பறவையோனியில் பிறந்த அந்த சுகன் பக்தியால் (அப்போது) பலனை அடையவில்லை. நீண்ட காலம் கழிந்தபின், காலவசத்தால் அந்தச் சுகன் மரணமடைந்தான்.

Verse 9

संजातः पार्थिवे वंशे राजा वेणुरिति स्मृतः । जातिस्मरो महाराज सर्वशत्रुनिकृन्तनः

பின்னர் அவன் அரச வம்சத்தில் பிறந்து ‘வேணு அரசன்’ எனப் புகழ்பெற்றான். மகாராஜா, முன்ஜன்ம நினைவுடைய அவன் எல்லா பகைவரையும் வெட்டித் தள்ளும் வீரனானான்.

Verse 10

स तं स्मृत्वा प्रभावं हि प्रदक्षिणासमुद्भवम् । अचलेश्वरमासाद्य प्रदक्षिणामथाकरोत्

பிரதட்சிணையால் உண்டான அந்தப் பெருமையை நினைத்து, அவன் அசலேஸ்வரரை அணுகி, பின்னர் பக்தியுடன் பிரதட்சிணை செய்தான்.

Verse 11

नक्तं दिनं महाराज नान्यत्किंचित्करोति सः । न तथा तपसे यत्नो न नैवेद्ये कथंचन

மகாராஜா, அவன் இரவும் பகலும் வேறொன்றும் செய்யவில்லை. தவத்திற்கான முயற்சியும் இல்லை; எவ்விதத்திலும் நைவேத்ய அர்ப்பணமும் இல்லை.

Verse 12

न पुष्पे धूपदाने च प्रदक्षिणापरः सदा । केनचित्त्वथ कालेन मुनयोऽत्र समागताः

அவன் மலர்ப்பூஜையிலும் தூபதானத்திலும் ஈடுபடாமல், எப்போதும் பிரദட்சிணை ஒன்றிலேயே பற்றுடையவனாய் இருந்தான். சில காலத்திற்குப் பின் அங்கே முனிவர்கள் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 13

नारदः शौनकश्चैव हारीतो देवलस्तथा । गालवः कपिलो नंदः सुहोत्रः कश्यपो नृपः

நாரதர், சௌனகர், ஹாரீதர், தேவலர்; காளவர், கபிலர், நந்தர், சுஹோத்ரர், கஷ்யபர்—ஓ அரசே! (இம்முனிவர்கள் அங்கே வந்தனர்).

Verse 14

एते चान्ये च बहवो देवव्रतपरायणाः । केचित्स्नानं कारयंति तस्य लिंगस्य भक्तितः

இவர்களும் இன்னும் பலரும் தெய்வவிரதத்தில் பற்றுடைய பக்தர்கள். அவர்களில் சிலர் பக்தியால் அந்த லிங்கத்திற்கு அபிஷேக ஸ்நானம் நடத்தினர்.

Verse 15

अन्ये च विविधां पूजां जपमन्ये समाहिताः । एके नृत्यंति राजेंद्र गायंति च तथा परे

சிலர் பலவகை பூஜைகளைச் செய்தனர்; சிலர் மனம் ஒருமித்து ஜபத்தில் ஈடுபட்டனர். ஓ ராஜேந்திரா! சிலர் நடனம் ஆடினர்; மற்றவர்கள் பாடலும் பாடினர்.

Verse 16

बलिमन्ये प्रयच्छंति स्तुतिं कुर्वंति चापरे । अथाश्चर्यं परं दृष्ट्वा प्रदक्षिणापरं नृपम्

சிலர் பலி அர்ப்பணம் செய்தனர்; சிலர் ஸ்துதி பாடினர். பின்னர் அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து—பிரதட்சிணையில் முழுமையாக ஈடுபட்ட அரசனை—(அவர்கள் வியந்தனர்).

Verse 17

परं कौतुकमापन्ना वाक्यमेतदथाब्रुवन् । प्रदक्षिणासमुद्भूतं कारणं ज्ञातुमिच्छवः

மிகுந்த ஆவலால் அவர்கள் கூறினர்—பிரதட்சிணையால் உண்டான இவ்விஷயத்தின் காரணத்தை நாம் அறிய விரும்புகிறோம்।

Verse 18

ऋषय ऊचुः । कस्मात्त्वं पार्थिवश्रेष्ठ प्रदक्षिणापरः सदा । देवस्यास्य विशेषेण सत्यं नो वक्तुमर्हसि

ரிஷிகள் கூறினர்—அரசர்களில் சிறந்தவரே! நீ எப்போதும் பிரதட்சிணையிலேயே ஏன் ஈடுபடுகிறாய்? குறிப்பாக இத்தெய்வம் பற்றிய உண்மைக் காரணத்தை எங்களுக்குச் சொல்।

Verse 19

न ददासि जलं लिंगे प्रभूतं सुमनोहरम् । पुष्पधूपादिकं वाथ स्तोत्राणि विविधानि च

நீ லிங்கத்தின் மீது மிகுந்த, இனிமையான நீரை ஊற்றுவதில்லை; மலர், தூபம் முதலியவற்றையும் அர்ப்பணிப்பதில்லை; பலவித ஸ்தோத்திரங்களையும் பாடுவதில்லை।

Verse 20

समर्थोऽसि तथान्येषां दानानां त्वं महीपते । एतन्नः कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

மண்ணின் அரசே! நீ பிற தானங்களையும் செய்ய வல்லவன்; ஆகவே எங்கள் ஆவலைத் தூண்டும் இம்முழு விஷயத்தையும் முறையாக விளக்கிச் சொல்।

Verse 21

वेणुरुवाच । यदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । पूर्वदेहांतरे वृत्तं सर्वं सत्यं विशेषतः

வேணு கூறினார்—இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! நான் சொல்லப் போவதைக் கேளுங்கள்; முன் பிறவியில் நிகழ்ந்த அனைத்தும், குறிப்பாக, முழுமையாக உண்மையே।

Verse 22

प्रासादेऽस्मिन्पुरा पक्षी शुकोऽहं स्थितवांस्तदा । कृतवांश्च तदा देवं प्रदक्षिणामहर्निशम्

முன்னொரு காலத்தில் இவ்வே கோயிலில் நான் பறவை—சுகம் (கிளி)—ஆகத் தங்கி இருந்தேன். அப்போது இத்தெய்வத்தை இரவும் பகலும் பிரதட்சிணை செய்தேன்.

Verse 23

कृपयाऽस्य प्रभावाच्च जातो जातिस्मरस्त्वहम् । अधुना परया भक्त्या यत्करोमि प्रदक्षिणाम्

அவருடைய கருணையும் மகிமையும் காரணமாக நான் முன்ஜன்ம நினைவு பெற்றவன் ஆனேன். ஆகவே இன்றும் பரம பக்தியுடன் பிரதட்சிணை செய்கிறேன்.

Verse 24

न जाने किं फलं मेऽद्य देवस्यास्य प्रसादतः । एतस्मात्कारणाच्चाहं नान्यत्किंचित्करोमि भोः

இத்தெய்வத்தின் அருளால் இன்று எனக்கு என்ன பலன் உண்டாகுமோ என அறியேன். அதனால், ஓ மதிப்பிற்குரியவர்களே, நான் வேறொன்றும் செய்யேன்.

Verse 25

पुलस्त्य उवाच । वेणुवाक्यं ततः श्रुत्वा मुनयः शंसितव्रताः । विस्मयोत्फुल्लनयनाः साधुसाध्विति चाब्रुवन्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—வேணுவின் சொற்களை கேட்டுப் புகழப்பட்ட விரதமுடைய முனிவர்கள் வியப்பால் கண்கள் விரிய ‘சாது! சாது!’ என்று உரைத்தனர்.

Verse 26

ततः प्रदक्षिण पराः सर्वे तत्र महर्षयः । बभूवुर्मुनयः सर्वे श्रद्धया परया युताः

பின்னர் அங்கிருந்த எல்லா மகரிஷிகளும் பிரதட்சிணையில் ஈடுபட்டனர்; எல்லா முனிவர்களும் பரம நம்பிக்கையால் நிறைந்தனர்.

Verse 27

सोऽपि राजा महाभागो वेणुः शंभोः प्रसादतः । शाश्वतं स्थानमापन्नो दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि

அந்த மகாபாக்கியமிக்க அரசன் வேணுவும், சம்புவின் அருளால், தேவர்களுக்குக் கூட அரிதான நித்தியத் தாமத்தை அடைந்தான்.