Adhyaya 60

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ जंबूतीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नातो नरः सम्यगिष्टं फलमवाप्नुयात् जंबूद्वीपसमुत्थानां तीर्थानां नृपसत्तम

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் ஒப்பற்ற ஜம்பூ தீர்த்தத்திற்குச் செல். அங்கே முறையாக நீராடினால் மனிதன் விரும்பிய பலனை அடைவான்—ஓ அரசர்களில் மேன்மையானவனே—இது ஜம்பூத்வீபத்தின் தீர்த்தங்களிலிருந்து தோன்றியது.

Verse 2

आसीत्पुरा निमिर्नाम क्षत्रियः सूर्यवंशजः । वयसः परिणामे स पर्वतं चार्बुदं गतः

முன்னொரு காலத்தில் சூரியவம்சத்தில் பிறந்த ‘நிமி’ என்னும் ஒரு க்ஷத்திரியன் இருந்தான். வயது முதிர்ந்தபோது அவன் அர்புத மலைக்குச் சென்றான்.

Verse 3

प्रायोपवेशनं कृत्वा स्थितस्तत्र समाहितः । अथाजग्मुर्मुनिगणास्तस्य पार्श्वे सहस्रशः

பிராயோபவேசன விரதத்தை ஏற்று, அவன் அங்கே அமைதியும் ஒருமுகத்தன்மையும் கொண்டு நிலைத்திருந்தான். அப்போது ஆயிரக்கணக்கான முனிவர்கள் அவன் அருகே வந்தனர்.

Verse 4

चक्रुर्धर्मकथां पुण्यां राजर्षीणां महात्मनाम् । देवर्षीणां पुराणानां तथान्येषां महात्मनाम्

அவர்கள் தர்மத்தைப் பற்றிய புனித உரையாடலை நடத்தினர்—மகாத்மா ராஜரிஷிகள், தேவரிஷிகள், புராணங்கள் மற்றும் பிற உயர்ந்தோரைக் குறித்து.

Verse 5

ततः कश्चित्कथांते च लोमशो नाम सन्मुनिः । कीर्त्तयामास माहात्म्यं सर्वतीर्थसमुद्भवम्

பின்னர் உரையாடல் முடிவில் ‘லோமச’ என்னும் சத்முனி, எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரமாய் தோன்றிய ஒரு மாஹாத்மியத்தைப் பாடத் தொடங்கினார்.

Verse 6

तच्छ्रुत्वा पार्थिवो राजन्निमिः परमदुर्मनाः । बभूव न कृतं पूर्वं यतस्तीर्थावगाहनम्

அதை கேட்டதும், அரசே, பார்திவ அரசன் நிமி மிகுந்த மனவருத்தமடைந்தான்; ஏனெனில் முன்பு அவன் தீர்த்தங்களில் அவகாஹன ஸ்நானம் செய்யவில்லை என்பதை உணர்ந்தான்।

Verse 7

ततः प्रोवाच तं विप्रमस्त्युपायो द्विजोत्तम । कश्चिद्येन च सर्वेषां तीर्थानां लभ्यते फलम्

பின்னர் அவன் அந்த விப்ரனை நோக்கி கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமா, எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெறச் செய்யும் ஒரு வழி உள்ளது।

Verse 8

लोमश उवाच । दया मे नृप सञ्जाता त्वां दृष्ट्वा दुःखितं भृशम् । तीर्थयात्राकृते यस्मात्करिष्येऽहं तव प्रियम्

லோமசர் கூறினார்—அரசே, நீ மிகுந்த துயரத்தில் இருப்பதைப் பார்த்து எனக்குள் கருணை எழுந்தது; ஆகவே உன் தீர்த்தயாத்திரைக்காக உனக்கு இன்பமளிக்கும் செயலை நான் செய்வேன்।

Verse 9

अत्रैव चानयिष्यामि जंबूद्वीपोद्भवानि च । सर्वतीर्थानि राजेन्द्र मन्त्रशक्त्या न संशयः

அரசர்களின் தலைவனே, மந்திர சக்தியால்—சந்தேகமின்றி—ஜம்பூத்வீபத்தில் தோன்றிய எல்லா தீர்த்தங்களையும் இங்கேயே நான் கொண்டு வருவேன்।

Verse 10

स्नानं कुरु महाराज ह्येकीभूतेषु तत्र च । अस्मिञ्जलाशये पुण्ये सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

மகாராஜா, அவை அங்கே ஒன்றாக இணைந்தபோது, இந்தப் புனித நீர்த்தேக்கத்தில் ஸ்நானம் செய்; இதுவே உண்மை என்று நான் கூறுகிறேன்।

Verse 11

एवमुक्त्वा स विप्रर्षिर्ध्यानं चक्रे समाहितः । ततस्तीर्थानि सर्वाणि तत्रायातानि तत्क्षणात्

இவ்வாறு கூறி அந்தப் பிராமண முனிவர் ஒருமனத்துடன் தியானத்தில் அமர்ந்தார். அக்கணமே அங்கே எல்லாத் தீர்த்தங்களும் வந்து சேர்ந்தன.

Verse 12

प्रत्ययार्थं च राजर्षे जंबूवृक्षो व्यजायत । तत्र स्नानं नृपश्चक्रे सर्वतीर्थमये ध्रुवे

மேலும் உறுதிப்படுத்துவதற்காக, அரசமுனிவரே, அங்கே ஜம்பூ மரம் தோன்றியது. எல்லாத் தீர்த்தங்களும் நிறைந்த அந்த நிச்சயமான இடத்தில் அரசன் நீராடினான்.

Verse 13

सदेहश्च गतः स्वर्गे तीर्थस्नानादनन्तरम् । ततः प्रभृति तत्तीर्थं जंबूतीर्थमनुस्मृतम्

தீர்த்தத்தில் நீராடிய உடனே அவன் தன் உடலோடு சொர்க்கம் சென்றான். அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ‘ஜம்பூ தீர்த்தம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 14

कन्यागते रवौ तत्र यः श्राद्धं कुरुते नरः । गयाशीर्षसमं तस्य पुण्यमाहुर्महर्षयः

சூரியன் கன்னி ராசியில் புகும் காலத்தில் அங்கே யார் சிராத்தம் செய்கிறாரோ, அவருடைய புண்ணியம் கயாசீர்ஷத்துக்கு சமம் என்று மகரிஷிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 60

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डे जंबूतीर्थप्रभाववर्णनंनाम षष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிசாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதக் கண்டத்தில் ‘ஜம்பூ தீர்த்தப் பிரபாவ வர்ணனம்’ எனப்படும் அறுபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.