Adhyaya 54
இந்த அதிகாரத்தில் புலஸ்தியர், திரிபுஷ்கரம் அர்புத மலை மீது எவ்வாறு நிறுவப்பட்டது என்பதை உரைக்கிறார். பத்மயோனி பிரம்மா சந்த்யா வழிபாட்டிற்காக புஷ்கரத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்; மனித உலகில் இருக்கும் வரையில் திரிபுஷ்கரத்தில் சந்த்யாவந்தனம் செய்வேன் என்ற விரதத்தின்படி அவர் நடக்கிறார். அதே வேளையில் வசிஷ்டரின் யாகசத்திரம் நடைபெறுகிறது; கர்மகாலம் வந்ததால் பிரம்மா இல்லாமல் யாகம் நிறைவு பெறாது என்று வசிஷ்டர் தடுத்து, திரிபுஷ்கரத்தை யாகஸ்தலத்திற்குக் கொண்டு வந்து அங்கேயே சந்த்யா பூஜை செய்து, யாகத்தின் அதிஷ்டாதா தேவனாக இருந்து நிறைவு செய்யுமாறு பிரம்மாவை வேண்டுகிறார். பிரம்மா தியானித்து ஜ்யேஷ்ட–மத்ய–கனிஷ்ட எனும் மூன்று புஷ்கர தீர்த்தங்களையும் அர்புதத்தின் மிகப் புண்ணியமான நீர்த்தேக்கத்தில் கொண்டு வந்து நிறுவுகிறார்; அந்நாள்முதல் அர்புதத்தில் திரிபுஷ்கரம் இருப்பதாகப் புகழ் பெற்றது. பலश्रுதி: கார்த்திக பௌர்ணமியில் அமைதியான மனத்துடன் ஸ்நானமும் தானமும் செய்தால் நிலையான உலகங்களை அடைவான். மேலும் வடக்கில் உள்ள சிறந்த சாவித்ரீ-குண்டத்தில் ஸ்நான-தானம் செய்தால் சுபப் பலன் கிடைக்கும் எனவும் கூறுகிறது.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततस्त्रिपुष्करं गच्छेदभीष्टं पद्मजस्य च । ब्रह्मणा तत्समानीतं पर्वतेऽर्बुदसंज्ञके
புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதன்பின் பத்மஜனான பிரஹ்மாவுக்கும் பிரியமான திரிபுஷ்கரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அந்தப் புனிதத் தீர்த்தத்தை பிரஹ்மா அர்புதம் எனப்படும் மலையில் கொண்டு வந்து நிறுவினார்।
Verse 2
वसिष्ठस्य पुरा सत्रे वर्त्तमाने नराधिप । तस्मिन्नगे समायाता ब्रह्माद्याश्च सुरोत्तमाः
ஓ நராதிபா! முற்காலத்தில் வசிஷ்டரின் சத்ர யாகம் நடைபெறுகையில், அந்த மலைமேல் பிரம்மா முதலிய உயர்ந்த தேவர்கள் கூடினர்.
Verse 3
प्रतिज्ञातं महाराज ब्रह्मणाऽव्यक्तजन्मना । यावत्स्थास्ये नृलोकेऽस्मिंस्तावत्सन्ध्यां त्रिपुष्करे । वंदयिष्यामि संप्राप्ते संध्याकाले समाहितः
ஓ மகாராஜா! வெளிப்படாத பிறப்புடைய பிரம்மா இவ்வாறு உறுதி செய்தார்—‘நான் இந்த மனிதலோகத்தில் இருக்கும் வரை, திரிபுஷ்கரத்தில் உரிய சந்தியைக்காலத்தில் மனம் ஒருமித்து சந்தியாவை வணங்குவேன்.’
Verse 4
एतस्मिन्नेव काले तु प्रस्थितः पुष्करं प्रति । संध्यार्थं पद्मजो यावद्वसिष्ठस्तावदब्रवीत्
அதே வேளையில், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா சந்தியாவழிபாட்டிற்காக புஷ்கரத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டபோது, வசிஷ்டர் அவரிடம் கூறினார்.
Verse 5
वसिष्ठ उवाच । कर्मकालश्च सम्प्राप्तो यज्ञेऽस्मिन्सुरसत्तम । स विना न त्वया देव सिद्धिं यास्यति कर्हिचित्
வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே! இந்த யாகத்தில் கர்மத்திற்கான நியதிக் காலம் வந்துவிட்டது; ஓ தேவா! உம்மின்றி இது ஒருபோதும் நிறைவு பெறாது.
Verse 6
तस्मादानय चात्रैव पद्मयोने त्रिपुष्करम् । संध्योपास्तिं ततः कृत्वा तत्र भूयः सुरेश्वर । ब्रह्मत्वं कुरु देवेश सत्रे चास्मिन्दयानिधे
ஆகவே, ஓ பத்மயோனியே! திரிபுஷ்கரத்தை இங்கேயே கொண்டு வா. அங்கே சந்தியாவழிபாட்டை செய்து, ஓ தேவர்களின் ஆண்டவனே, மீண்டும் திரும்பி வா; ஓ தேவேசா, கருணைக் கடலே! இந்த சத்ர யாகத்தில் பிரம்மத் துவத்தை (பிரம்ம-ரித்விக் பொறுப்பை) ஏற்று நடத்துவாயாக.
Verse 7
एवमुक्तो वसिष्ठेन ब्रह्मा लोक पितामहः । ध्यात्वा तत्रानयामास ज्येष्ठमध्यकनिष्ठिकम् । पुष्करत्रितयं चागात्सुपुण्ये सलिलाशये
வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறியதும் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா தியானித்து, அங்கே மூத்த, நடு, இளைய எனும் மூன்று புஷ்கரங்களையும் வரவழைத்து, அந்த மிகப் புனித நீர்த்தடாகத்துக்கு வந்தார்।
Verse 8
ततःप्रभृति संजातमर्बुदेऽस्मिंस्त्रिपुष्करम्
அந்த நாள்முதல் இவ்வர்புதத்தில் திரிபுஷ்கரம் தோன்றியது।
Verse 9
तत्र यः कार्तिके मासि पौर्णमास्यां समाहितः । स्नानं करोति दानं च तस्य लोकाः सनातनाः
கார்த்திக மாதப் பௌர்ணமியில் ஒருமனத்துடன் அங்கே நீராடி தானம் செய்பவனுக்கு நிலையான (சனாதன) லோகப் பலன் உண்டாகும்।
Verse 10
तस्य चोत्तरदिग्भागे सावित्रीकुण्डमुत्तमम् । स्नानदानादिकं कुर्वन्यत्र याति शुभां गतिम्
அதன் வடபுறத்தில் சிறந்த சாவித்ரீ குண்டம் உள்ளது; அங்கே நீராடல், தானம் முதலியவற்றைச் செய்பவன் நல்வழி (சுபகதி) அடைவான்।
Verse 54
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे त्रिपुष्करमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुष्पंचाशत्तमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘திரிபுஷ்கர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் ஐம்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।