Adhyaya 47

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ सुपूर्णं गौतमाश्रमम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं गौतमेन महात्मना

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் நீ வளமிகு கௌதம ஆசிரமத்திற்குச் செல்; அங்கு முற்காலத்தில் மகாத்மா கௌதமர் தவம் செய்தார்.

Verse 2

पुराऽसीद्गौतमो नाम मुनिः परमधार्मिकः । स भक्त्याऽराधयामास देवदेवं महेश्वरम्

முற்காலத்தில் கௌதமன் எனும் மிகுந்த தர்மநிஷ்டை கொண்ட முனிவர் இருந்தார். அவர் பக்தியுடன் தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனை ஆராதித்தார்.

Verse 3

भक्त्याऽराधयमानस्य निर्भिद्य धरणीतलम् । समुत्तस्थौ महल्लिंगं परं माहेश्वरं नृप

அவர் பக்தியுடன் ஆராதித்துக் கொண்டிருந்தபோது பூமித்தளம் பிளந்தது; அரசே! பரம மகேஸ்வரனுக்குரிய மாபெரும் லிங்கம் மேலெழுந்தது.

Verse 4

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । पूजयैतन्महल्लिंगं त्वद्भक्त्या समुपस्थितम् । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्तते

அதே வேளையில் உடலற்ற வாக்கு ஒலித்தது—“உன் பக்தியால் தோன்றிய இந்த மாபெரும் லிங்கத்தைப் பூஜி. உனக்கு மங்கலம் உண்டாக; உன் மனதில் உள்ள வரத்தை வேண்டிக் கொள்.”

Verse 5

गौतम उवाच । अत्राश्रमपदे देव त्वया शम्भो जगत्पते । सदा कार्यं हि सान्निध्यं यदि तुष्टो मम प्रभो

கௌதமர் கூறினார்—ஓ தேவா! ஓ ஶம்பு, ஜகத்பதே! என்மேல் நீர் திருப்தியாயிருந்தால், இவ்வாசிரமத் தலத்தில் உமது நித்திய சாந்நித்யம் நிலைபெறுக।

Verse 6

यस्त्वां पश्यति सद्भक्त्या ब्रह्मलोकं स गच्छतु

யார் உண்மையான பக்தியுடன் உம்மை தரிசிக்கிறாரோ, அவர் பிரம்மலோகத்தை அடைவாராக।

Verse 7

आकाशवाण्युवाच । माघमासे चतुर्द्दश्यां योऽत्र मां वीक्षयिष्यति । कृष्णायां ब्राह्मणश्रेष्ठ स यास्यति परां गतिम्

ஆகாசவாணி கூறியது—ஓ பிராமணசிரேஷ்டா! மாக மாதத்தில் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று யார் இங்கே என்னை தரிசிப்பாரோ, அவர் பரமகதியை அடைவார்।

Verse 8

एवमुक्त्वा ततो वाणी विरराम महीपते । तत्रास्ति कुण्डमपरं पवित्रं जलपूरितम् । तत्र स्नातो नरः सद्यः कुलं तारयतेऽखिलम्

இவ்வாறு சொல்லி, அரசே, அந்த வாணி மௌனமானது. அங்கே தூய நீரால் நிரம்பிய இன்னொரு புனித குண்டம் உள்ளது; அதில் நீராடும் மனிதன் உடனே தன் முழுக் குலத்தையும் கரை ஏற்றுவான்।

Verse 9

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं विशेषादिन्दुसंक्षये । गयाश्राद्धफलं तस्य सकलं जायते ध्रुवम्

அங்கே யார் சிராத்தம் செய்கிறாரோ—சிறப்பாக சந்திரக்ஷயம், அதாவது அமாவாசை நேரத்தில்—அவருக்கு கயா-சிராத்தத்தின் முழுப் பலனும் நிச்சயமாக கிடைக்கும்।

Verse 10

तत्र दानं प्रशंसंति तिलानां मुनिपुंगवाः । तिलसंख्यानि वर्षाणि दानात्स्वर्गे वसेन्नृप

அங்கே முனிவர்சிறந்தோர் எள்ளுத் தானத்தைப் புகழ்கிறார்கள். அரசே! தானமாக அளித்த எள்ளின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் தானம் செய்தவன் சொர்க்கத்தில் வாழ்வான்.

Verse 11

अर्बुदे गौतमी यात्रा सिंहस्थे च बृहस्पतौ । अमायां सोमवारेण द्विषड्गोदावरीफलम्

அர்புதத்தில், சிம்ஹஸ்தத்தில் குரு (வியாழன்) இருக்கும் காலத்தில் கௌதமீ (கோதாவரி) தீர்த்தயாத்திரை—சோமவதி அமாவாசையில் செய்யப்படின்—கோதாவரியில் ஆறு முறை நீராடிய பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியம் தரும்.

Verse 12

षष्टिवर्षसहस्राणि भागीरथ्यवगाहने । सकृद्गोदावरीस्नानात्सिंहस्थे च बृहस्पतौ

பாகீரதியில் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் மூழ்கிய பலன் எத்தகையதோ, அதே புண்ணியம் சிம்ஹஸ்தத்தில் குரு இருக்கும் காலத்தில் கோதாவரியில் ஒருமுறை நீராடுவதால் உண்டாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 47

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशातिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे गौतमाश्रमतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘கௌதமாஶ்ரம தீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.