Adhyaya 46
இந்த அதிகாரத்தில் புலஸ்திய முனிவர் உபதேசமாகக் கேட்பவரை ஒரு குறிப்பிட்ட புனிதத் தலத்திற்குத் திசைநடத்துகிறார்—“அதன்பின் வ்யாசேஸ்வரனை நாடிச் செல்ல வேண்டும்” என்று விதிக்கிறார். வ்யாசர் நிறுவிய வ்யாசதீர்த்தமும் வ்யாசேஸ்வரத் திருத்தலமும் மகிமையுடன் கூறப்படுகின்றன; இங்கு ‘தரிசனம்’ மாற்றத்தைத் தரும் ஞானவழி என வலியுறுத்தப்படுகிறது—அத்தல தரிசனத்தால் மேதா (அறிவுத் தெளிவு), மதி (விவேகம்), சுசி (தூய்மை) பெறப்படும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் கொலோபோன் மூலம் நூல்-அடையாளம் தரப்படுகிறது—இது ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் 81,000 ச்லோகத் தொகுப்பில், ஏழாம் பிரபாச கண்டத்திலும் மூன்றாம் அர்புத கண்டத்திலும் இடம்பெறுகிறது; “வ்யாசதீர்த்தமாஹாத்ம்யவர்ணனம்” எனப் பெயரிட்டு நாற்பத்தாறு ஆம் அதிகாரமாகக் குறிக்கப்படுகிறது. இதனால் பாராயணம், மேற்கோள், காப்பகம் ஆகியவற்றிற்கு நம்பகமான குறியீடு உறுதியாகிறது.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो व्यासेश्वरं गच्छेद्व्यासेन स्थापितं हि यत् । तं दृष्ट्वा जायते मर्त्यो मेधावी मतिमाञ्छुचिः । सप्तजन्मांतराण्येव व्यासस्य वचनं यथा
புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதன்பின் வியாசரால் நிறுவப்பட்ட வியாசேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அதைக் கண்டு தரிசித்தால் மனிதன் மேதாவி, விவேகி, தூயவன் ஆகிறான்—வியாசரின் வாக்கின்படி இப்பலன் ஏழு பிறவிகள் வரை நிலைக்கும்।
Verse 46
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे व्यासतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्चत्वारिंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் “வ்யாசதீர்த்த மஹாத்ம்ய வர்ணனம்” எனும் நாற்பத்தாறு ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।