Adhyaya 28
புலஸ்த்ய முனிவர் அரசரிடம் “மாநுஷ்ய-ஹ்ரதம்/மாநுஷ்ய-தீர்த்தம்” எனப்படும் மிகப் புண்ணியமான நீர்தீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். அங்கு நீராடினால் மனிதநிலை உறுதியாகும்; கடும் பாவச்சுமை உடையவரும் விலங்கு பிறவிக்குத் தள்ளப்படார் என்பதே இவ்வத்யாயத்தின் தத்துவக் கூறு. கதையில் வேட்டையாடிகளால் விரட்டப்பட்ட மான்களின் கூட்டம் அந்த நீரில் இறங்கியவுடன் உடனே மனிதர்களாக மாறி, முன்பிறவியின் நினைவையும் தக்கவைத்துக் கொள்கிறது. ஆயுதங்களுடன் வந்த வேட்டையாடிகள் மான்களின் வழியை வினவ, புதிதாய் மனிதரானவர்கள்—இம்மாற்றம் தீர்த்தத்தின் சக்தியாலேயே நிகழ்ந்தது என விளக்குகின்றனர். அப்போது வேட்டையாடிகள் ஆயுதங்களை விட்டு நீராடி “சித்தி” பெறுகின்றனர். தீர்த்தத்தின் பாவநாச சக்தியைப் பார்த்து சக்ரன் (இந்திரன்) தூளை நிரப்பி அதை மங்கச் செய்ய முயல்கிறான்; ஆனாலும் மரபுப்படி அதன் பலன் குறையாது. புதாஷ்டமி நாளில் அங்கு நீராடுவோர் விலங்குத்தன்மை அடையார்; சிராத்த-தானங்களால் பித்ருமேதத்தின் முழுப் பலனையும் பெறுவர்.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ सुपुण्यं मानुषं ह्रदम् । यत्र स्नातो नरः सम्यङ्मनुष्यो जायते सदा
புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! அதன் பின் மிகப் புண்ணியமான ‘மானுஷ’ எனும் ஏரிக்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே முறையாக நீராடினால் உயிர் எப்போதும் மனிதப் பிறவியே பெறும்।
Verse 2
न तिर्यक्त्वमवाप्नोति कृत्वाऽपि बहुपातकम् । तत्राश्चर्यमभूत्पूर्वं यत्तच्छृणु नराधिप
பல பெரும்பாவங்கள் செய்திருந்தாலும் அங்கே நீராடியவன் விலங்கு பிறவியை அடையான். அங்கே முன்பு ஒரு அதிசய நிகழ்வு நடந்தது—அதை கேள், நராதிபா।
Verse 3
मृगयूथमनुप्राप्त व्याधव्याप्तं समन्ततः । ते मृगा भयसन्त्रस्ताः प्रविष्टा जलमध्यतः
வேட்டைக்காரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்த நிலையில் ஒரு மான் கூட்டம் அங்கே வந்தடைந்தது. அச்சத்தால் நடுங்கிய அந்த மான்கள் நீரின் நடுவே புகுந்தன।
Verse 4
सद्यो मनुष्यतां प्राप्ताः पूर्वजातिस्मरास्तथा । एतस्मिन्नेव काले तु व्याधास्ते समुपागताः
உடனே அவர்கள் மனிதநிலையை அடைந்து, முன்ஜென்ம நினைவும் பெற்றனர். அதே வேளையில் அந்த வேட்டையாடிகளும் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.
Verse 5
चापबाणधराः सर्वे यथा वै यमकिंकराः । पप्रच्छुश्च मृगान्भूप मानुषत्वमुपागतान्
அவர்கள் அனைவரும் வில்-அம்புகளைத் தாங்கி, யமனின் பணியாளர்கள் போல இருந்தனர். அரசே, மனிதநிலையை அடைந்த அந்த மான்களை அவர்கள் வினவினர்.
Verse 6
मृगयूथमनु प्राप्तमस्मिन्स्थाने जलाश्रये । केन मार्गेण तद्यातं वदध्वं सत्वरं हि नः । वयं सर्वे परिश्रांताः क्षुत्तृड्भ्यां च विशेषतः
இந்த நீர்நிலையுள்ள இடத்திற்குப் மான்களின் கூட்டத்தைத் தொடர்ந்து வந்தோம். அது எந்த வழியில் சென்றது? விரைவாக எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். நாங்கள் அனைவரும் களைத்தோம்; குறிப்பாக பசி, தாகம் மிகுந்தது.
Verse 7
मनुष्या ऊचुः । वयं ते हरिणाः सर्वे मानुष्यं भावमाश्रिताः । तीर्थस्यास्य प्रभावेण सत्यमेतदसंशयम्
அந்த மனிதர்கள் கூறினர்—நாங்கள் அனைவரும் அதே மான்களே; மனிதநிலையை ஏற்றுள்ளோம். இந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையால் இது உண்மை; ஐயமில்லை.
Verse 8
पुलस्त्य उवाच । ततस्ते शबराः सर्वे त्यक्त्वा चापानि पार्थिव । कृत्वा स्नानं जले तस्मिन्सद्यः सिद्धिं गता नृप
புலஸ்தியர் கூறினார்—அப்போது, அரசே, அந்த சபர வேட்டையாடிகள் அனைவரும் வில்களை விட்டு, அந்த நீரில் நீராடி, உடனே சித்தியை அடைந்தனர், அரசனே.
Verse 9
ततः शक्रस्तु तद्दृष्ट्वा तीर्थं पापहरं नृप । पूरयामास सर्वत्र पांसुभिर्नृपसत्तम
அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) அந்தப் பாபநாசக தீர்த்தத்தைப் பார்த்து, அரசே, அரசர்களில் சிறந்தவனே, அதை எங்கும் தூசியால் நிரப்பினான்।
Verse 10
अद्यापि मनुजास्तत्र बुधाष्टम्यां नराधिप । स्नानं ये प्रकरिष्यंति तिर्यक्त्वं न व्रजंति ते
மனிதர்களின் அதிபதியே, இன்றும் அங்கே புதாஷ்டமி நாளில் நீராடுவோர் திர்யக்-யோனி, அதாவது மிருகப் பிறவியை அடையார்।
Verse 11
पितृमेधफलं कृत्स्नं श्राद्धदानादवाप्नुयुः
ஸ்ராத்தத்துடன் தொடர்பான தானம் செய்வதால் அவர்கள் பித்ருமேத யாகத்தின் முழுப் பலனையும் பெறுவர்।
Verse 28
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे मनुष्यतीर्थप्रभाव वर्णनंनामाष्टाविंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘மனுஷ்யதீர்த்தப் பிரபாவ வர்ணனம்’ எனப்படும் இருபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।