Adhyaya 24

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ गुहामध्यनिवासिनी । देवी कात्यायनी यत्र शुंभदानवनाशिनी

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர், குகையின் உள்ளே வாசம் செய்யும், சும்பன் என்னும் அசுரனை அழித்த தேவியான காத்யாயினி அருள்புரியும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

शुंभोनाम महादैत्यः पुराऽसीत्पृथिवीतले । तेन सर्वं जगद्व्याप्तं जित्वा देवान्रणाजिरे

முன்னொரு காலத்தில் பூமியில் ‘சும்பன்’ என்ற மகா அசுரன் இருந்தான். போர்க்களத்தில் தேவர்களை வென்று, அவன் உலகமெங்கும் ஆதிக்கம் செலுத்தி அனைத்தையும் ஆட்கொண்டான்.

Verse 3

स शंकरवराद्दैत्यो देवदानवरक्षसाम् । अवध्यो योषितं मुक्त्वा सर्वेषां प्राणिनां भुवि

சங்கரன் (சிவன்) அருளிய வரத்தால் அந்த அசுரன் தேவர்கள், தானவர்கள், இராட்சசர்கள் மட்டுமல்ல; பூமியிலுள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும்—பெண்ணைத் தவிர—அவத்யனாக இருந்தான்.

Verse 4

ततो देवगणाः सर्वे गत्वाऽर्बुदमथाचलम् । तपस्तेपुर्वधार्थाय शुंभस्य जगतीपते । देवीमाराधयामासुर्व्यक्तरूपां सुरेश्वरीम्

அப்போது எல்லா தேவர்களும் அர்புத மலைக்குச் சென்றனர். உலகாதிபதி சும்பனை அழிக்கத் தவம் செய்து, வெளிப்பட்ட ரூபத்தில் இருந்த சுரேஸ்வரி தேவியை வழிபட்டனர்.

Verse 5

अथ तेषां प्रसन्ना सा दृष्टिगोचरमागता । अब्रवीद्वरदास्मीति ब्रूत किं करवाणि च

அப்போது அவள் அவர்கள்மேல் மகிழ்ந்து கண்முன் தோன்றி, “நான் வரம் அளிப்பவள்; சொல்லுங்கள், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கூறினாள்.

Verse 6

देवा ऊचुः । सर्वं नोऽपहृतं देवि शुंभेन सुदुरात्मना । तं निषूदय कल्याणि सोवध्योन्यैः सदा रणे

தேவர்கள் கூறினர்—“தேவி, தீய மனமுடைய சும்பன் எங்களுடைய அனைத்தையும் பறித்தான். கல்யாணி, அவனை வதம் செய்; போரில் அவன் எப்போதும் பிறரால் அவத்யன்.”

Verse 7

त्वया संरक्षिता देवि पुरा बाष्कलितो वयम्

தேவி, முன்பு நாங்கள் வீழ்ந்து தாழ்ந்த நிலையில் இருந்தபோது, நீயே எங்களைப் பாதுகாத்தாய்.

Verse 9

स तया याचिते युद्धे ज्ञात्वा तां योषितं नृप । अवज्ञाय ततो दैत्यः प्रेषयामास दानवान्

அரசே, அவள் போருக்கு அழைத்தபோது, அவள் ஒரு பெண் என்பதை அறிந்து, அந்த அசுரன் அவளை இகழ்ந்து, தானவர்களை அனுப்பினான்.

Verse 10

जीवग्राहेण दुष्टेयं गृह्यतां परुषस्वना । क्रियतां दारुणो दंडो मम वाक्यान्न संशयः

'கடுஞ்சொல் பேசும் இந்தத் தீயவளை உயிருடன் பிடியுங்கள். என் கட்டளைப்படி இவளுக்குக் கடுமையான தண்டனை வழங்கப்படட்டும், இதில் ஐயமில்லை' என்று அவன் கூறினான்.

Verse 11

अथ तस्य समादेशाद्दानवास्तां ततो द्रुतम् । गत्वा निर्भर्त्सयामासुर्वेष्टयित्वा दिशो दश

பின்னர் அவனது கட்டளையின் பேரில், தானவர்கள் விரைவாகச் சென்று, பத்து திசைகளிலும் அவளைச் சூழ்ந்துகொண்டு மிரட்டினர்.

Verse 12

ततोऽवलोकनाद्दैत्यास्तया ते भस्मसात्कृताः । ततः शुंभः प्रकुपितः स्वयमेव समाययौ

அப்போது அவளுடைய பார்வையாலேயே அந்த அசுரர்கள் சாம்பலாயினர். அதன்பின் சும்பன் சினத்துடன் தானே அங்கு வந்தான்.

Verse 13

अब्रवीत्तिष्ठतिष्ठेति खङ्गमुद्यम्य भीषणः । सोऽपिदेव्या महाराज तथा चैवावलोकितः

பயங்கரமான அவன் வாளை உயர்த்தி, 'நில், நில்' என்று கூறினான். மகாராஜாவே, தேவி அவனையும் அவ்வாறே பார்த்தாள்.

Verse 14

अभवद्भस्मसात्सद्यः पतंग इव पावकम् । हते तस्मिंस्ततो दैत्याः शेषाः पार्थिवसत्तम । भित्त्वा रसातलं जग्मुः पातालं भयसंयुताः

அவன் தீயில் பட்டங்குபோல் உடனே சாம்பலாயினான். அவன் கொல்லப்பட்டதும், அரசர்களில் சிறந்தவனே, மீதமிருந்த அசுரர்கள் அச்சத்துடன் ரசாதலத்தைப் பிளந்து பாதாளத்திற்குள் இறங்கினர்.

Verse 15

ततो देवगणाः सर्वे तुष्टुवुस्तां सुरेश्वरीम् । अब्रुवंश्च वरं ब्रूहि यत्ते मनसि वर्त्तते

அப்போது எல்லா தேவர்களும் அந்த பரம சுரேஸ்வரியைப் போற்றிப் பாடினர். மேலும், “தேவி, உன் உள்ளத்தில் நிலைக்கும் விருப்பத்தை வரமாகச் சொல்லுக” என்றனர்.

Verse 16

देव्युवाच । तत्रैव पर्वते स्थास्ये ह्यर्बुदेऽहं सुरोत्तमाः । अभीष्टः पर्वतोऽस्माकं सं सदाऽर्बुदसंज्ञितः

தேவி கூறினாள்—“தேவர்களில் முதன்மையோரே, அங்கேயே அந்த அர்புத மலைமேல் நான் தங்குவேன். இந்த மலை எங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானது; என்றும் ‘அர்புத’ என்ற பெயராலேயே அறியப்படும்.”

Verse 17

देवा ऊचुः । तत्रस्थां त्वां समालोक्य मर्त्त्या यांति त्रिविष्टपम् । विना यज्ञैस्तथा दानैः स्वर्गः संकीर्णतां गतः । नान्यत्कारणमस्तीह निषेधस्य सुरेश्वरि

தேவர்கள் கூறினர்—“நீ அங்கே தங்கியிருப்பதைப் பார்த்து, மனிதர்கள் யாகமும் தானமும் இன்றியே திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) ஏறுகின்றனர். சுவர்க்கம் நெருக்கடியாகிவிட்டது. சுரேஸ்வரியே, இந்தத் தடைமைக்கு வேறு காரணமில்லை.”

Verse 19

देवा ऊचुः । यद्येवं देवि तेऽभीष्टमेवं कुरु शुचिस्मिते । वयं त्वां तत्र द्रक्ष्यामः शुक्लाष्टम्यां सदा शुचेः

தேவர்கள் கூறினர்—“தேவி, தூய புன்னகையுடையவளே, இது உன் விருப்பமெனில் அப்படியே செய். தூயவளே, நாங்கள் அங்கே எப்போதும் சுக்லாஷ்டமி நாளில் உன் தரிசனம் பெறுவோம்.”

Verse 20

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्ताः सुरा देव्या प्रहृष्टास्त्रिदिवं ययुः । सापि देवी गिरौ तत्र गत्वा चैवार्बुदे नृप

புலஸ்தியர் கூறினார்—தேவியின் இவ்வுரையை கேட்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்து திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றனர். அந்த தேவியும், அரசே, அங்கே அந்த மலையினை அடைந்து அர்புதத்தில் தங்கினாள்.

Verse 21

गुहामध्यं समासाद्य नित्यं जगद्धिताय वै । विविक्ते न्यवसत्प्रीता दुर्ल्लभा सुरमानवैः

குகையின் நடுப்பகுதியை அடைந்து, உலக நலனுக்காக எப்போதும் தனிமையில் மகிழ்ந்து அவள் தங்கினாள்; தேவர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் அவளது நேரடி தரிசனம் அரிதாயிற்று.

Verse 22

यस्तां पश्यति राजेन्द्र शुक्लाष्टम्यां समाहितः । अभीष्टं स सदाप्नोति यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

அரசே! சுக்லாஷ்டமி நாளில் ஒருமனத்துடன் அவளை தரிசிப்பவன், மிக அரிதானதாக இருந்தாலும் தன் விருப்பப் பயனை எப்போதும் பெறுவான்.

Verse 24

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे कात्यायनीमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘காத்யாயனீ மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருபத்திநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.