Adhyaya 23

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ शुक्लतीर्थमनुत्तमम् । यत्ख्यातिमगमत्पूर्वं सकाशाद्दाशवर्गतः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! அதன் பின் ஒப்பற்ற சுக்ல தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அதன் புகழ் முன்பு மீனவர் குலத்தாரில் ஒருவனின் தொடர்பால் பரவியது।

Verse 2

पुराऽसीद्रजको नाम्ना शमिलाक्षो महीपते । नीलीमध्ये तु वस्त्राणि प्रक्षिप्तानि महीपते

ஓ மஹீபதே! முற்காலத்தில் சமிலாக்ஷன் என்னும் ஒரு வண்ணான் இருந்தான்; ஓ அரசே, ஆடைகள் நீலக் குளத்தில் (நீலி தொட்டியில்) வீசப்பட்டன।

Verse 3

अथासौ भयमापन्नो ज्ञात्वा वस्त्रविडंबनम् । देशांतरं प्रस्थितोऽसौ स्वकुटुम्बसमावृतः

அப்போது ஆடைகளின் இழிவான நிலையை அறிந்து அவன் அச்சமடைந்து, தன் குடும்பத்துடன் வேறுநாட்டிற்கு புறப்பட்டான்।

Verse 4

अथ तस्य सुता राजन्दाशकन्यासखी शुभा । दुःखेन महताविष्टा दाश्यंतिकमुपाद्रवत्

பின்னர், அரசே, அவனுடைய மகள்—நல்லவள், மீனவப் பெண்ணின் நெருங்கிய தோழி—மிகுந்த துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு உடனே அந்த மீனவப் பெண்ணின் இல்லத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றாள்।

Verse 5

तस्यै निवेदयामास भयं वस्त्रसमुद्भवम् । विदेशचलनं चैव बाष्पगद्गदया गिरा

அவள் கண்ணீரால் தடுக்கப்பட்ட குரலில், ஆடைகளால் எழுந்த அச்சத்தையும், அந்நிய நாட்டிற்குப் புறப்பட வேண்டிய நிலையும் அவளிடம் தெரிவித்தாள்।

Verse 6

दाशकन्यापि दुःखेन तस्या दुःखसमन्विता । अब्रवीद्वाष्संक्लिन्नां निश्वसंती मुहुर्मुहुः

மீனவப் பெண்ணும் அவளுடைய துயரத்தில் கலந்து, கண்ணீரால் நனைந்த முகத்துடன், மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டபடி பேசினாள்।

Verse 7

दाशकन्योवाच । अस्त्युपायो महानत्र विदितो मम शोभने । ध्रुवं तेन कृतेनैव निर्भयं ते च ते पितुः

மீனவப் பெண் கூறினாள்—அழகியவளே, இங்கே ஒரு பெரிய வழி உண்டு; அது எனக்குத் தெரியும். அதைச் செய்தால் நிச்சயமாக நீயும் உன் தந்தையும் அச்சமின்றி இருப்பீர்கள்।

Verse 8

अत्रास्ति निर्झरं सुभ्रूरर्बुदे वरवर्णिनि । तत्र मे भ्रातरश्चैव तथान्ये मत्स्यजीविनः

ஓ அழகிய புருவமுடையவளே, ஓ சிறந்த ஒளியுடையவளே! இங்கு அர்புதத்தில் ஒரு புனித ஊற்று உள்ளது. அங்கே என் சகோதரர்களும் பிற மீன்வாழ்வோரும் குடியிருக்கின்றனர்.

Verse 9

यच्चान्यदपि तत्रैव क्षिप्यते सलिले शुभे । तत्सर्वं शुक्लतामेति पश्य मे वपुरीदृशम्

அந்த மங்களமான நீரில் எதை இட்டாலும் அது அனைத்தும் வெண்மையடைகிறது. பார்—என் உடலும் அதனால் இவ்வாறு ஒளிவிட்டுள்ளது.

Verse 10

सर्वेषामेव दाशानां तस्य तोयस्य मज्जनात् । तानि वस्त्राणि तत्रैव तातस्तव सुमध्यमे । जले प्रक्षालयेत्क्षिप्रं प्रयास्यंति सुशुक्लताम्

அந்த நீரில் மூழ்குவதாலேயே எல்லா மீன்வாழ்வோரின் ஆடைகளும் வெண்மையடைகின்றன. ஓ மெலிந்த இடையுடையவளே! உன் தந்தையின் ஆடைகளை அங்கேயே அந்த நீரில் கழுவினால், அவை விரைவில் மிகத் தூய வெண்மையை அடையும்.

Verse 11

त्वयाऽत्र न भयं कार्यं गत्वा तातं निवारय । प्रस्थितं परदेशाय नात्र कार्या विचारणा

இங்கே நீ அஞ்ச வேண்டியதில்லை. வெளிநாட்டிற்குப் புறப்பட்டுள்ள உன் தந்தையைச் சென்று தடுத்து நிறுத்து. இவ்விஷயத்தில் தயக்கம் வேண்டாம்.

Verse 12

पुलस्त्य उवाच । सा तस्या वचनं श्रुत्वा गत्वा सर्वं न्यवेदयत् । जनकाय सुता तूर्णं ततोऽसौ तुष्टिमाप्तवान्

புலஸ்தியர் கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்டவுடன் அவள் சென்று அனைத்தையும் தந்தையிடம் விரைவாக அறிவித்தாள். அதனால் அவர் மனநிறைவு அடைந்தார்.

Verse 13

प्रातरुत्थाय तूर्णं स निर्झरं तमुपाद्रवत् । क्षिप्तमात्राणि राजेन्द्र तानि वस्त्राणि तेन वै

காலையில் எழுந்தவுடன் அவன் விரைந்து அந்த நீரூற்றை நோக்கி ஓடினான். அரசே, அவன் அந்த ஆடைகளை அதில் எறிந்த மாத்திரத்தில்…

Verse 14

तस्मिंस्तोयेतिशुक्लत्वं गतानि बहुलां ततः । कांतिमापुश्च परमां तथा दृष्ट्वांबराणि च

அந்த நீரில் அவை மிகுந்த வெண்மையடைந்தன; பின்னர் பெருமளவு, உன்னத ஒளியையும் பெற்றன. அவ்வாறு மாறிய ஆடைகளைப் பார்த்து அவன் வியந்தான்.

Verse 15

अथासौ विस्मयाविष्टस्तानि चादाय सत्वरः । राज्ञे निवेदयामास वृत्तांतं च तदुद्भवम्

அப்போது அவன் வியப்பில் ஆழ்ந்து, அந்த ஆடைகளை விரைவாக எடுத்துக்கொண்டு அரசனிடம் சென்று நிகழ்ந்த முழு செய்தியையும் அதன் காரணத்தையும் அறிவித்தான்.

Verse 16

ततो विस्मयमापन्नः स राजा तत्र निर्झरे । अन्यानि नीलीरक्तानि वस्त्राणि चाक्षिपज्जले

பின்னர் அரசனும் வியப்புற்று, அங்கே அந்த நீரூற்றில் நீலமும் சிவப்பும் ஆன பிற ஆடைகளையும் நீரில் எறிந்தான்.

Verse 17

सर्वाणि शुक्लतां यांति विशिष्टानि भवंति च । ज्ञात्वा ततः परं तीर्थं स्नानं चक्रे यथाविधि

அவை அனைத்தும் வெண்மையடைந்து சிறப்புமிக்கவையாகின. அத்தீர்த்தத்தின் உன்னத மகிமையை அறிந்து, அவன் விதிப்படி அங்கே நீராடினான்.

Verse 18

त्यक्त्वा राज्यं स तत्रैव तपस्तेपे महीपतिः । ततः सिद्धिं परां प्राप्तस्तीर्थस्यास्य प्रभावतः

அந்த மன்னன் அரசைத் துறந்து அங்கேயே கடுந்தவம் செய்தான். இத்தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவன் பரம சித்தியையும் உயர்ந்த கதியையும் அடைந்தான்.

Verse 19

एकादश्यां नरस्तत्र यः श्राद्धं कुरुते नृप । स कुलानि समुद्धृत्य दश याति दिवं ततः । स्नानेनव विपापत्वं तत्क्षणादेव जायते

அரசே! அங்கே ஏகாதசி நாளில் யார் சிராத்தம் செய்கிறாரோ, அவர் தம் குலத்தின் பத்து தலைமுறைகளை உயர்த்தி பின்னர் அவர்களைச் சுவர்க்கம் அடையச் செய்கிறார். அங்கே நீராடினால் அதே கணத்தில் பாவமின்மை உண்டாகும்.

Verse 23

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे शुक्लतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयोविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், பிரபாசகண்டத்தின் ஏழாம் பகுதியில், மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘சுக்லதீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருபத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.