Adhyaya 19

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । वाराहस्य हरेरिष्टं सदा वाससुखप्रदम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! அதன் பின் பாவங்களை அழிக்கும் அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது வராஹ ரூப ஹரிக்கு பிரியமானது, என்றும் வாசத்தின் இன்பத்தை அளிப்பது.

Verse 2

वाराहेणावतारेण पृथ्वी तत्र समुद्धृता । हरिणोक्ता स्थिरा तिष्ठ न भेतव्यं कदाचन

வராஹ அவதாரத்தால் அங்கே பூமி உயர்த்தப்பட்டது. அப்போது ஹரி அவளிடம்—‘உறுதியாக நில்லு; எந்நேரமும் அஞ்சாதே’ என்று கூறினார்.

Verse 3

अहं चेतो गमिष्यामि वैकुण्ठे च पुनः शुभे । वरं वरय कल्याणि यद्यदिष्टं सुदुर्लभम्

‘இப்போது நான் மீண்டும் மங்களமான வைகுண்டத்திற்குச் செல்கிறேன். கல்யாணியே! வரம் கேள்—உனக்கு விருப்பமானது, அது மிக அரிதானதாயினும்.’

Verse 4

पृथिव्युवाच । यदि देयो वरो मह्यं शंखचक्रगदाधर । अनेन वपुषा तिष्ठ ह्यस्मिंस्तीर्थे सदा हरे

பூமி கூறினாள்—‘எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கியவனே! ஹரியே, இத்தீர்த்தத்தில் இவ்வுருவிலேயே என்றும் தங்குவாயாக.’

Verse 5

हरिरुवाच । अनेन वपुषा देवि पर्वतेऽर्बुदसंज्ञके । अहं स्थास्यामि ते वाक्यात्सदा लोक हिते रतः

ஹரி கூறினார்—தேவி! இவ்வுருவத்தோடே ‘அர்புத’ எனப்படும் மலையில், உன் வாக்கின்படி நான் எப்போதும் உலகநலத்தில் ஈடுபட்டு தங்குவேன்।

Verse 6

ममाग्रे यो ह्रदः पुण्यः सुनिर्मलजलान्वितः । माघमासे सिते पक्ष एकादश्यां समाहितः

என் முன்னே மிகப் புனிதமான, தூய்மையான நீரால் நிறைந்த ஒரு ஏரி உள்ளது. மாக மாதத்தின் சுக்லபட்ச ஏகாதசியன்று ஒருமனத்துடன் அங்கே நீராடுபவன்—

Verse 7

तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या मुच्यते ब्रह्महत्यया । तत्र श्राद्धं करिष्यंति मनुष्याः श्रद्धयान्विताः

அங்கே பக்தியுடன் நீராடும் மனிதன் பிரம்மஹத்தி போன்ற பாவத்திலிருந்தும் விடுபடுவான். அங்கேயே நம்பிக்கையுடன் மக்கள் ஸ்ராத்தம் செய்வார்கள்।

Verse 8

पितॄणां जायते तृप्तिर्यावदाभूतसंप्लवम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्

அங்கே பித்ருக்களின் திருப்தி பிரளய முடிவுவரை நிலைக்கும். ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் அங்கு முறையாக நீராட வேண்டும்।

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे राजन्गोविंदो गरुडध्वजः । तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नात्वा व्रतं समाचरेत्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசே! இவ்வாறு சொல்லி கருடக்கொடியான கோவிந்தன் மறைந்தான். அரசர்களில் சிறந்தவனே! அன்றே நீராடி முறையாக விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 10

तर्पणं पिंडदानं च यः कुर्याद्भक्तितत्परः । स याति विष्णुसालोक्यं पूर्वजैः सह पार्थिव

பக்தியுடன் தர்ப்பணமும் பிண்டதானமும் செய்பவன், அரசே, தன் பித்ருக்களுடன் விஷ்ணுலோகத்தில் வாசம் பெறுவான்।

Verse 11

तत्र दानं प्रशंसंति गत्वा ब्राह्मणसत्तमे । अस्मिंस्तीर्थे नृपश्रेष्ठ गोदानं च करोति यः

அங்கே, பிராமணோத்தமரே, தானம் மிகப் புகழப்படுகிறது; மேலும் அரசர்களில் சிறந்தவரே, இத்தீர்த்தத்தில் கோதானம் செய்பவன்—

Verse 12

रोमसंख्यानि वर्षाणि स्वर्गे तिष्ठति मानवः । तस्मात्सर्वात्मना राजन्गोदानं च समाचरेत्

உடலின் ரோமங்களின் எண்ணிக்கையளவு ஆண்டுகள் மனிதன் ஸ்வர்க்கத்தில் தங்குவான்; ஆகவே அரசே, முழு மனத்துடன் முறையாக கோதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 13

एकादश्यां विशेषेण कर्त्तव्यं स्नानमुत्तमम् । दानं कुर्याद्यथाशक्त्या स याति परमां गतिम्

சிறப்பாக ஏகாதசியன்று சிறந்த ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; இயன்ற அளவு தானம் செய்தால், அதனால் பரமகதியை அடைவான்।

Verse 19

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे वाराहतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘வராஹ தீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।