Adhyaya 15

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततः शुक्रेश्वरं गच्छेच्छुक्रेण स्थापितं पुरा । यं दृष्ट्वा मानवः सद्यः सर्वपापैः प्रमुच्यते

புலஸ்தியர் கூறினார்—அதன்பின், முன்பு சுக்ரரால் நிறுவப்பட்ட சுக்ரேஸ்வரரிடம் செல்ல வேண்டும். அவரைத் தரிசித்தவுடன் மனிதன் உடனே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 2

दृष्ट्वा दैत्यान्पुरा देवैर्निर्जितान्नृपसत्तम । चिन्तयामास मेधावी भार्गवस्तान्प्रति द्विजः

அரசருள் சிறந்தவனே! முற்காலத்தில் தேவர்களால் தைத்யர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டதைப் பார்த்து, மேதாவியான பார்கவ பிராமணன் அவர்களைப் பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 3

कथं दैत्याः सुराञ्जित्वा प्राप्स्यंति च महायशः । आराध्य शंकरं सिद्धिं गच्छामि मनसेप्सितम्

‘தைத்யர்கள் தேவர்களை வென்று எவ்வாறு மாபெரும் புகழ் பெறுவர்? சங்கரரை ஆராதித்து, என் மனம் நாடும் சித்தியை நான் அடைவேன்’ என்று அவன் எண்ணினான்.

Verse 4

एवं स निश्चयं कृत्वा गतोऽर्बुदमथाचलम् । भूमे विवरमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

இவ்வாறு உறுதி செய்து அவர் அர்புத மலைக்குச் சென்றார். பூமியின் ஒரு பிளவினை அடைந்து மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்.

Verse 5

शिवलिंगं प्रतिष्ठाप्य धूपगंधानुलेपनैः । अनिशं पूजयामास श्रद्धया परयान्वितः

சிவலிங்கத்தை நிறுவி, தூபம், நறுமணப் பொருட்கள், சந்தனாதி அனுலேபனங்களால் பரம பக்தியுடன் இடையறாது வழிபட்டார்.

Verse 6

ततो वर्षसहस्रांते तुतोष भगवाञ्छिवः । तस्य संदर्शनं दत्त्वा वाक्यमेतदुवाच ह

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில் பகவான் சிவன் திருப்தியடைந்தார். அவனுக்கு தரிசனம் அளித்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 7

श्रीमहादेव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते विप्र भक्त्या तव द्विजोत्तम । वरं वरय भद्रं ते यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ஸ்ரீமஹாதேவன் கூறினார்— ஓ விப்ரா, ஓ த்விஜோத்தமா! உன் பக்தியால் நான் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன். உனக்கு மங்கலம் உண்டாக; மிக அரிதானதாயினும் ஒரு வரம் வேண்டுக.

Verse 8

शुक्र उवाच । यदि तुष्टो महादेव विद्यां देहि महेश्वर । यया जीवंति संप्राप्ता मृत्युं संख्येपि जंतवः

சுக்ரர் கூறினார்— ஓ மகாதேவா, ஓ மகேஸ்வரா! நீங்கள் திருப்தியாயின், மரணத்தை அடைந்த உயிர்களும் மீண்டும் உயிர்பெறச் செய்யும் அந்த வித்யையை எனக்கு அருளுங்கள்.

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । प्रदाय वै शिवस्तस्मै तां विद्यां नृपसत्तम । अब्रवीच्च पुनः शुक्रं वरमन्यं वृणीष्व मे

புலஸ்தியர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவனுக்கு அந்த வித்யையை அளித்த பின், சிவன் மீண்டும் சுக்ரனிடம்—‘என்னிடமிருந்து இன்னொரு வரத்தையும் தேர்ந்தெடு’ என்று சொன்னான்.

Verse 10

शुक्र उवाच । एतत्कार्तिकमासस्य शुक्लाष्टम्यां तु यः स्पृशेत् । ततो लिंगं पूजयेच्च यः पुमाञ्छ्रद्धयान्वितः

சுக்ரர் கூறினார்—கார்த்திக மாதத்தின் சுக்ல அஷ்டமி நாளில் யார் (இந்த தீர்த்தம்/நீரை) தொடந்து, பின்னர் பக்தியுடன் லிங்கத்தை வழிபடுகிறாரோ—

Verse 11

अल्पमृत्युभयं तस्य मा भूत्तव प्रसादतः । इष्टान्कामानवाप्नोतु इहलोके परत्र च

உமது அருளால் அவனுக்கு அகால மரணப் பயம் இல்லாதிருக்கட்டும்; மேலும் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவன் விரும்பிய ஆசைகளைப் பெறட்டும்.

Verse 12

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति स प्रोच्य तत्रैवांतरधीयत । शुक्रोपि दानवान्संख्ये हतान्देवैरनेकशः

புலஸ்தியர் கூறினார்—‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சொல்லி அவர் அங்கேயே மறைந்தார். சுக்ரனும் போரில் தேவர்களால் பலவிதமாக கொல்லப்பட்ட தானவர்களை கண்டான்.

Verse 13

विद्यायाश्च प्रभावेन जीवयामास तान्मुनिः । तस्याग्रेऽस्मिन्महाकुण्डं निर्मलं पापनाशनम्

அந்த வித்யையின் சக்தியால் முனிவர் அவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். அவரின் முன் இங்கே இந்த மகாகுண்டம் உள்ளது—மாசற்றது, பாவநாசினி.

Verse 14

तत्र स्नातो नरः सम्यक्पातकैश्च प्रमुच्यते । तत्र श्राद्धेन राजेंद्र तुष्टा यांति पितामहाः

அங்கே முறையாக நீராடும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். மேலும், அரசே, அங்கே சிராத்தம் செய்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்து மனநிறைவுடன் புறப்படுவர்.

Verse 15

तर्पिताः सलिलेनैव किं पुनः पिंडदानतः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्

நீர்தர்ப்பணத்தினாலேயே பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்கள் என்றால், பிண்டதானத்தால் எவ்வளவு அதிகமாகத் திருப்தியடைவார்கள்! ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் முறையாக நீராட வேண்டும்.