Adhyaya 11

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं कोटीश्वरं परम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यक्परां सिद्धिमवाप्नुयात्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் பரம தேவனான கோடீஸ்வரரைத் தரிசிக்கச் செல். அவரை முறையாகத் தரிசித்தால் மனிதன் பரம சித்தியை அடைவான்.

Verse 2

शृणु तत्राभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महीपते । दक्षिणस्या मुनिवराः कोटिसंख्याप्रमाणतः

ஓ மஹீபதே! அங்கே முற்காலத்தில் நிகழ்ந்த அதிசயத்தை கேள். தென் திசையிலிருந்து கோடி எண்ணிக்கையளவு முனிவர்கள் அங்கு கூடினர்.

Verse 3

अन्योऽन्यं स्पर्धया सर्वे हेलयाऽर्बुदमागताः । अहं पूर्वमहं पूर्वं प्रपश्याम्यचलेश्वरम्

அவர்கள் அனைவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டியிட்டு, அலட்சியமும் அவசரமும் கொண்டு அர்புதத்திற்கு வந்தனர்—“நான் முதலில், நான் முதலில்” என்று அசலேஸ்வரரைத் தரிசிக்க ஆவலுற்றனர்.

Verse 4

आगमिष्यति यः पश्चाद्ब्राह्मणः श्वा भविष्यति । पापीयान्भक्तिरहितः श्रद्धाहीनो भविष्यति

யார் பின்னர் வருகிறாரோ, அவர் பிராமணனாக இருந்தாலும் நாயாக ஆகுவார்; அவர் மேலும் பாவமிக்கவனாக, பக்தியற்றவனாக, நம்பிக்கையற்றவனாக ஆகுவார்.

Verse 5

इत्येवं स्पर्धमानास्ते हेलयाऽर्बुदमागताः । ततः सर्वे यतात्मानः सम्यग्व्रतपरायणाः

இவ்வாறு போட்டியிட்டு அவர்கள் அலட்சியமாக அர்புதத்திற்கு வந்தனர்; பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் தம்மை அடக்கி, முறையாக விரதத்தில் நிலைத்தனர்.

Verse 6

शांतास्तपस्विनः सर्वे वेदविद्याविशारदाः । तेषामीहितमाज्ञाय सम्यक्कामनिषूदनः

அவர்கள் அனைவரும் அமைதியான தவசிகள்; வேதமும் சாஸ்திரவித்யைகளிலும் தேர்ந்தவர்கள். அவர்களின் உள்ளக்கருத்தை நன்கு அறிந்து காமநிஷூதனன் உரியவாறு பதிலளித்தான்.

Verse 7

कृपया परयाविष्टो भक्तिभावान्महेश्वरः । कोटिं कृत्वाऽत्मलिंगानां तस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः

பரம கருணையால் உருகி, பக்தர்களின் பக்திபாவத்தால் தூண்டப்பட்ட மகேஸ்வரன் தன் லிங்கங்களின் ஒரு கோடியை வெளிப்படுத்தி, அதே இடத்தில் நிலைபெற்றான்.

Verse 8

एकस्मिन्नेव काले तु सर्वैर्दृष्टो महेश्वरः । मुनिभिश्च नृपश्रेष्ठ कोटिसंख्यैः पृथक्पृथक्

ஒரே காலத்தில் மகேஸ்வரன் அனைவருக்கும் தோன்றினார்; அரசர்களில் சிறந்தவனே, கோடி கணக்கான முனிவர்கள் அவரைத் தனித்தனியாக தரிசித்தனர்.

Verse 9

अथ ते मुनयः सर्वे समं दृष्ट्वा महेश्वरम् । विस्मयोत्फुल्लनयना साधुसाध्विति चाब्रुवन्

அப்போது அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் மகேஸ்வரனை ஒருசேரக் கண்டு, வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் ‘சாது! சாது!’ என்று உரைத்தனர்.

Verse 10

भक्तियुक्ता द्विजाः सर्वेऽस्तुवंस्ते वैदिकैः स्तवैः । तेषां तुष्टस्ततः शंभुर्वाक्यमेतदुवाच ह

பக்தியால் நிறைந்த இருபிறப்பினர் அனைவரும் வேத ஸ்துதிகளால் அவரைத் துதித்தனர். அவர்களால் மகிழ்ந்த ஷம்பு அப்போது இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 11

श्रीमहादेव उवाच । तुष्टोऽहं मुनयः सर्वे श्रद्धया परया हि वः । वरं वै व्रियतां शीघ्रं सर्वैश्चैव पृथक्पृथक्

ஸ்ரீமஹாதேவர் கூறினார்—முனிவர்களே! உங்கள் பரமச் சிரத்தையால் நான் மகிழ்ந்தேன். ஆகவே விரைவில் வரம் வேண்டுங்கள்; நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகத் தம் வரத்தைத் தேர்ந்தெடுக்குங்கள்।

Verse 12

ऋषय ऊचुः । एष एव वरोऽस्माकं सर्वेषां हृदि वर्त्तितः । युगपद्दर्शनाद्देव जायतां फलमुत्तमम्

ரிஷிகள் கூறினர்—எங்கள் அனைவரின் இதயத்திலும் நிலைத்திருப்பது இதே ஒரே வரமே. தேவா! இந்த ஒரே நேரத் தரிசனத்தால் மிக உயர்ந்த பலன் உண்டாகட்டும்।

Verse 13

श्रीमहादेव उवाच । न वृथा दर्शनं मे स्याद्विशेषाद्ब्राह्मणस्य च । दर्शनं ये करिष्यंति तेषां च तीर्थजं फलम्

ஸ்ரீமஹாதேவர் கூறினார்—என் தரிசனம் வீணாகாது; குறிப்பாகப் பிராமணருக்குத் தான். யார் என் தரிசனத்தைப் பெறுகிறார்களோ, அவர்களுக்கு தீர்த்தத்தால் உண்டாகும் பலனும் கிடைக்கும்।

Verse 14

मुनय ऊचुः । अवश्यं यदि दातव्यो वरोऽस्माकं महेश्वर । एकं कोटिमयं लिंगं क्रियतां वृषभध्वज

முனிவர்கள் கூறினர்—மஹேஸ்வரா! எங்களுக்கு வரம் தரவேண்டும் என்றால், வृषபத்வஜனே! ‘கோடி லிங்கம்’க்கு ஒப்பான ஒரே லிங்கத்தை உருவாக்குவீராக।

Verse 15

यस्मिन्दृष्टे फलं नृणां जायते कोटिलिंगजम् । एवमेष वरोऽस्माकं दीयतां वृषभध्वज

அதன் தரிசனத்தால் மனிதருக்கு கோடி-லிங்கப் பலனுக்கு ஒப்பான பலன் உண்டாக வேண்டும்—இதுவே எங்கள் வரம். வृषபத்வஜனே! இதை அருள்வீராக।

Verse 16

पुलस्त्य उवाच । एवं सप्रार्थमानानां मुनीनां भावितात्मनाम् । निर्भिद्य पर्वतश्रेष्ठं सहसा लिंगमुद्गतम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு தம்மைத் தாமே தழுவிய முனிவர்கள் வேண்டிக் கொண்டிருக்கையில், மலைச்சிறந்ததைப் பிளந்து திடீரென ஒரு சிவலிங்கம் வெளிப்பட்டது।

Verse 17

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । कृपया परया सर्वांस्तानृषीन्वसुधाधिप

அதே நேரத்தில், ஓ பூமியாதிபதி, பரம கருணையால் உந்தப்பட்ட உடலற்ற ஒரு வாக்கு அந்த எல்லா ரிஷிகளையும் நோக்கி உரைத்தது।

Verse 18

वागुवाच । कोटीश्वराख्यं मे लिंगं लोके ख्यातिं गमिष्यति । माघकृष्णचतुर्द्दश्यां यश्चैनं पूजयिष्यति

வாக்கு கூறியது—‘என் லிங்கம் “கோடீஸ்வர” என உலகில் புகழ் பெறும். மாக மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று இதை வழிபடுவோர்…’

Verse 19

सर्वं कोटिगुणं तस्य फलं विप्रा भविष्यति । दाक्षिणात्यो नरो यस्तु श्राद्धमत्र करिष्यति

…ஓ விப்ரர்களே, அவருக்குக் கிடைக்கும் பலன் அனைத்தும் கோடிமடங்காகும். மேலும் தென்னாட்டைச் சேர்ந்த ஒருவர் இங்கே ஸ்ராத்தம் செய்தால்…

Verse 20

फलं कोटिगुणं तस्य गयाश्राद्धसमं भवेत् । तस्माद्विशेषतः पूज्यं मम लिंगं च मानवैः

…அவருக்குப் பலன் கோடிமடங்காகி கயா ஸ்ராத்தத்துக்கு இணையாகும். ஆகவே மனிதர்கள் என் லிங்கத்தை விசேஷ பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 21

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु सा वाणी विरराम महीपते । ततस्ते मुनयः सर्वे गंधधूपानुलेपनैः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ மஹீபதே! இவ்வாறு சொல்லி அந்த வாணி அமைதியடைந்தது. பின்னர் எல்லா முனிவரும் நறுமணம், தூபம், நறுமண அநுலேபனங்களுடன் (பூஜைக்காக) அணுகினர்.

Verse 22

तल्लिंगं पूजयामासुः श्रद्धया परया नृप । पूजयित्वा गताः सिद्धिं सर्वे लिंगप्रसादतः

ஓ அரசே! அவர்கள் பரம பக்தியுடன் அந்த லிங்கத்தைப் பூஜித்தனர். பூஜித்து முடித்த பின், லிங்கப் பிரசாதத்தால் அனைவரும் சித்தியை அடைந்தனர்.