Adhyaya 35

Verse 1

लोमश उवाच । वनं गते महादेवे गिरिजा विरहातुरा । सुखं न लेभे तन्वंगी हर्म्येष्वायतनेषु वा

லோமசர் கூறினார்—மகாதேவன் வனத்திற்குச் சென்றபோது, பிரிவால் துயருற்ற கிரிஜை, அந்த மெலிந்த அங்கத்தாள், அரண்மனைகளிலும் புனித வாசஸ்தலங்களிலும் இன்பம் பெறவில்லை.

Verse 2

चिंतयंती शिवंतन्वी सर्वभावेन शोभना । चिंतमानां शिवां ज्ञात्वा ह्युवाच विजया सखी

அழகிய மெலிந்த அங்கத்தாள் முழு மனத்தோடு சிவனை நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். சிவா (பார்வதி) இவ்வாறு சிந்தனையில் மூழ்கியதை அறிந்த தோழி விஜயா அவளிடம் கூறினாள்.

Verse 3

विजयोवाच । तपसा महता चैव शिवं प्राप्तासि शोभने । मृषशा द्यूतं कृतं तेन शंकरेण तपस्विना

விஜயா கூறினாள்—அழகியே! பெருந்தவத்தால் நீ சிவனை அடைந்தாய். ஆனால் அந்த தவசி சங்கரன் உன்னுடன் வஞ்சகமான சூதாட்டம் ஆடியதுபோல் உள்ளது.

Verse 4

द्यूते हि वहवो दोषा न श्रुताः किं त्वयाऽनघे । क्षमा पय शिवं तन्वि त्वरेणैव विचक्षणे

சூதாட்டத்தில் பல குறைகள் உண்டு—களங்கமற்றவளே, நீ கேளாததா? ஆகவே மெலிந்தவளே, விவேகமுள்ளவளே, விரைந்து சிவனிடம் சென்று மன்னிப்பை வேண்டு.

Verse 5

अस्माभिः सहिता देवि गच्छगच्छ वरानने

தேவி, அழகிய முகத்தாளே! எங்களுடன் வா, வா.

Verse 6

यावच्छंभुर्दूरतो नाभिगच्छेत्तावद्गत्वा शंकरं क्षामयस्व । नो चेतन्वि क्षामयेथाः शिवं त्वं दुःखं पश्चात्ते भविष्यत्यवश्यम्

தூரத்திலிருந்து சம்பு வருவதற்கு முன்பே உடனே சென்று சங்கரனிடம் மன்னிப்பு வேண்டு. மெலிந்தவளே! நீ சிவனை சமாதானப்படுத்தாவிட்டால், பின்னர் உனக்கு நிச்சயமாகத் துயரம் வரும்.

Verse 7

निशम्य वाक्य विजयाप्रयुक्तं प्रहस्यामाना समधीरचेताः । उवाच वाक्यं विजयां सखीं च आश्चर्यभूतं परमार्थयुक्तम्

விஜயா சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள்; மனம் உறுதியும் அமைதியும் கொண்டவளாய் இருந்து, தோழி விஜயாவிடம் அதிசயமும் பரமார்த்தமும் நிறைந்த சொற்களை உரைத்தாள்.

Verse 8

मया जितोऽसौ निरपत्रपश्च पुरा वृतो वै परया विभूत्या । किंचिच्च कृत्यं मम नास्ति सद्यो मया विनासौ च विरूप आस्थितः

நான் அவனை ஏற்கனவே வென்றுவிட்டேன்; அந்த வெட்கமற்றவன் முன்பே என் பரம மகிமையால் அடக்கப்பட்டான். இப்போது எனக்குச் செய்ய வேண்டியது எதுவும் இல்லை; என்னை இன்றி அவன் விகாரமும் குறைபாடும் உடையவனாகவே நிற்கிறான்.

Verse 9

रूपीकृतो मया देवो महेशो नान्यथा वद । मया तेन वियोगश्च संयोगो नैव जायते

என்னாலேயே தேவன் மகேசன் வெளிப்பட்ட ரூபம் பெற்றான்—வேறாகச் சொல்லாதே. அவனுடன் பிரிவும் சேர்வும் இரண்டும் என்னாலேயே நிகழ்கின்றன.

Verse 10

साकारो हि निराकारो महेशो हि मया कृतः

உண்மையாகவே, நிராகாரமான மகேசனை நான் சாகாரமாக வெளிப்படுத்தினேன்.

Verse 11

कृतं मया विश्वमिदं समग्रं चराचरं देववरैः समेतम् । क्रीडार्थमस्योद्भववृत्तिहेतुभिश्चिक्रीडितं मे विजये प्रपश्य

என்னாலேயே இந்த முழு உலகமும்—சரமும் அசரமும், தேவர்களில் சிறந்தவர்களுடன்—படைக்கப்பட்டது. இதன் தோற்றம்-நிலைத்திருத்தல் காரணங்களால் விளையாட்டிற்காக நான் விளையாடினேன்; என் வெற்றியை நோக்கு.

Verse 12

एवमुक्त्वा तदा देवी गिरिजा सर्वमंगला । शबरीरूपमास्थाय गंतुकामा महेश्वरम्

இவ்வாறு கூறிய அனைத்துமங்கலமயியான தேவி கிரிஜா, சபரியின் வடிவம் ஏற்று, செல்ல விரும்பி மகேசுவரனை நோக்கி புறப்பட்டாள்.

Verse 13

श्यामा तन्वी शिखरदशना बिंबबिंबाधरोष्ठी सुग्रीवाढ्या कुचभरनता गिरिजा स्निग्धकेशी । मध्ये क्षामा पृथुकटितटा हेमरंभोरुगौरी पल्लीयुक्ता वरवलयिनी बर्हिबर्हावतंसा

கிரிஜை கருநிறத் திகழ்வாள், மெலிந்த உடலாள்; கூர்மையான பற்களும், பழுத்த பிம்பப் பழம்போன்ற அதர-உதடுகளும் உடையாள்; அழகிய கழுத்துடன், மார்பின் பாரத்தால் சற்றே வளைந்தவள், மிருதுவாக மினுக்கும் கூந்தலாள். இடை மெலிந்தவள், இடுப்பில் விரிந்தவள், பொன்னிற வாழைத்தண்டுபோன்ற தொடைகளுடன் கௌரி; காட்டுவேடம் அணிந்து, சிறந்த வளையல்கள் பூண்டு, மயிலிறகுக் கிரீட அலங்காரத்தால் தலைசூடினாள்.

Verse 14

पाणौ मृणालसदृशं दधती च चापं पृष्ठे लसत्कृतककेतकिबाणकोशम् । सा तं निरीशमलोकयति स्म तत्र संसेविता सुवदना बहुभिः सखीभिः

கையில் தாமரைத்தண்டு போன்ற வில்லைத் தாங்கி, முதுகில் கேதகி நாணலால் செய்யப்பட்ட ஒளிவீசும் அம்புக்கூட்டைக் கொண்டவளாய், அந்த அழகுமுகத்தாள் அங்கே பல தோழியரால் சூழப்பட்டு இறைவனை நோக்கினாள்.

Verse 15

भृंगीनादेन महता नादयंती जगत्त्रयम् । गिरिजा मन्मथं सद्यो जीवयंती पुनःपुनः

மிகுந்த புறங்கீநாதத்தால் கிரிஜை மூவுலகையும் ஒலிக்கச் செய்து, மன்மதனை உடனே மீண்டும் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தாள்.

Verse 17

एकाकी संस्थितो यत्र यमाधिस्थो महेश्वरः । दृष्टस्ततस्तया देव्या भृंगीनादेन मोहितः

மகேஸ்வரர் தனித்தே தியானத்தில் அமர்ந்திருந்த இடத்தில் தேவியார் அவரைக் கண்டாள்; அந்த புறங்கீநாதத்தால் அவர் மயங்கினார்.

Verse 18

प्रबद्धो हि महादेवो निरीक्ष्य शबरीं तदा । समाधेरुत्थितः सद्यो महेशो मदनान्वितः

அப்போது மகாதேவர் சபரியைக் கண்டவுடன் விழித்தார்; மகேசன் உடனே சமாதியிலிருந்து எழுந்து, மன்மதச் சலனத்தால் நிறைந்தான்.

Verse 19

यावत्करे गृह्यमाणो गिरिजां स समीपगः । तावत्तस्य पुरः सद्यस्तिरोधानं गता सती

அவர் அருகே வந்து கிரிஜையின் கையைப் பிடிக்க முனைந்தபோது, அந்த சதி அவர்முன் உடனே மறைந்தாள்.

Verse 20

तद्दृष्ट्वा तत्क्षणादेव देवो भ्रांतिविनाशनः । भ्रममाणस्तदा शंभुर्नापश्यदसितेक्षणाम्

அதைக் கண்டவுடன் மயக்கநாசகனான இறைவன் அலைந்து தேடினான்; ஆயினும் சம்பு அந்த கருநயனாளைக் காணவில்லை.

Verse 21

विरहेण समायुक्तो हृच्छयेन समन्वितः । मदनारिस्तदा शंभुर्ज्ञानरूपो निरंतरम्

பிரிவுத் துயருடன் இணைந்து, இதய வேதனையால் நிறைந்த காமனை வென்ற சாம்புவான சிவன் எப்போதும் ஞானஸ்வரூபமாக நிலைத்திருந்தார்.

Verse 22

निर्मोहो मोहमापन्नो ददर्श गिरिजां पुनः । उवाच वाक्यं शबरीं प्रस्ताव सदृशं महत्

மயக்கமற்றவராயிருந்தும் அவர் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தார்; பின்னர் மீண்டும் கிரிஜையை கண்டார்; சபரியிடம் சூழ்நிலைக்கேற்ற கனமான உரையைச் சொன்னார்.

Verse 23

शिव उवाच । वाक्यं मे श्रृणु तन्वंगि श्रुत्वा तत्कर्तुमर्हसि । कासि कस्यासि तन्वंगि किमर्थमटनं वने । तत्कथ्यतां महाभागे याथातथ्यं सुमध्यमे

சிவன் கூறினார்— ஓ மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளே, என் சொற்களை கேள்; கேட்டபின் அதற்கேற்ப நடப்பது உனக்குச் சிறப்பு. நீ யார், யாருடையவள்? எதற்காக வனத்தில் அலைகிறாய்? ஓ நல்வாழ்வுடைய சுமத்தியமே, உள்ளதுபோல உண்மையைச் சொல்லு.

Verse 24

शिवोवाच । पतिमन्वेषयिष्यामि सर्वज्ञं सकलार्थदम् । स्वतंत्रं निर्विकारं च जगतामीश्वरं वरम्

சிவன் கூறினார்— அனைத்தையும் அறிந்தவனும், எல்லாப் புருஷார்த்தங்களையும் அருள்பவனும், சுதந்திரனும், மாற்றமற்றவனும், உலகங்களின் சிறந்த ஈசனுமான கணவனை நான் தேடுவேன்.

Verse 25

इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं गिरिजां वृषभध्वजः । अहं तवोचितो भद्रे पतिर्नान्यो हि भामिनि

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், வृषபத்வஜன் கிரிஜையிடம் பதிலளித்தான்— ஓ பத்திரே, உனக்குத் தகுந்த கணவன் நானே; ஓ பாமினி, வேறு யாருமில்லை.

Verse 26

विमृश्यतां वरारोहे तत्त्वतो हि वरानने । वचो निशम्य रुद्रस्य स्मितपूर्वमभाषत

அழகிய தொடையுடையவளே, இனிய முகத்தவளே! உண்மைத்தத்துவப்படி இதைச் சிந்தி. ருத்ரரின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவள் முதலில் புன்னகையுடன் பேசினாள்.

Verse 27

मयार्थितो महाभाग पतिस्त्वं नान्यथा वद । किं तु वक्ष्यामि भद्रं ते निर्गुणोऽसि परंतपः

மகாபாகனே! நான் உம்மையே வேண்டினேன்; வேறுபடச் சொல்லாதீர்—நீரே என் கணவர். ஆயினும் உமது நலனுக்காகச் சொல்கிறேன்—பரந்தபனே, நீர் நிர்குணன்.

Verse 28

यया पुरा वृतोऽसि त्वं तपसा च परेण हि । परित्यक्ता त्वयारण्ये क्षणमात्रेण भामिनी

முன்பு உம்மை உச்சத் தவத்தால் வரித்தவள், அந்தத் துடிப்புள்ள பெண், காட்டில் உம்மால் ஒரு கணத்தில் கைவிடப்பட்டாள்.

Verse 29

दुराराध्योऽसि सततं सर्वेषां प्राणिनामपि । तस्मान्न वाच्यं हि पुनर्यदुक्तं ते ममाग्रतः

நீர் எப்போதும் எல்லா உயிர்களுக்கும் அரிதாய் அருள்புரிவீர். ஆகவே என் முன்னிலையில் முன்பு சொன்னதை மீண்டும் சொல்லாதீர்.

Verse 30

शबर्या वचनं श्रुत्वा प्रत्युवाच वृषध्वजः । मैवं वद विशालाक्षि न त्यक्ता सा तपस्विनी । यदि त्यक्ता मया तन्वि किं वक्तुमिह पार्यते

சபரியின் சொற்களை கேட்ட வृषத்வஜன் பதிலளித்தான்—விசாலாக்ஷியே, இப்படிச் சொல்லாதே; அந்தத் தவஸ்வினி கைவிடப்படவில்லை. மெலிந்தவளே, நான் அவளை கைவிட்டிருந்தால் இங்கே என்ன சொல்ல இயலும்?

Verse 31

एवं ज्ञात्वा विशालाक्षि कृपणं कृपणप्रियम् । तस्मात्त्वया हि कर्तव्यं वचनं मे सुमध्यमे

ஏ விசாலாக்ஷி! நான் எளிய மனத்தவன், எளியவர்களை நேசிப்பவன் என்பதை அறிந்து; ஆகவே ஏ சுமத்தியமே, என் வேண்டுகோளை நீ நிச்சயமாக நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 32

एवमभ्यर्थिता तेन बहुधा शूलपाणिना । प्रहस्य गिरिजा प्राह उपहासपरं वच

இவ்வாறு சூலபாணி இறைவன் பலமுறை வேண்டியபோது, கிரிஜை சிரித்து, விளையாட்டுத் தழுவிய சொற்களைச் சொன்னாள்।

Verse 33

तपोधनोऽसि योगीश विरक्तोऽसि निरंजनः । आत्मारामो हि निर्द्वंद्वो मदनो येन घातितः

ஏ யோகீஸ்வரா! நீ தவமெனும் செல்வம் உடையவன்; பற்றற்றவன், மாசற்றவன். நீ ஆத்மாராமன், இருமை கடந்தவன்—மதனனையும் அழித்தவன்.

Verse 34

स त्वं साक्षाद्विरूपाक्षो मया दृष्टोसि चाद्य वै । अशक्यो हि मया प्राप्तुं सर्वेषां दुरतिक्रमः । तस्मात्त्वया न वक्तव्यं यदुक्तं च पुरा मम

மேலும் நீ—சாட்சாத் விரூபாக்ஷன்—இன்று உண்மையாகவே என் கண்களுக்கு தெரிந்தாய். உன்னை நான் அடைவது இயலாதது; அனைவருக்கும் கடக்க அரிதானவன். ஆகவே முன்பு நான் சொன்னதை நீ மீண்டும் சொல்ல வேண்டாம்।

Verse 35

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रोवाच मदनांतकः । मम भार्या भव त्वं हि नान्यथा कर्तुमर्हसि

அவளின் சொற்களை கேட்ட மதனாந்தகன் கூறினான்—“நீ என் மனைவியாகவே ஆக வேண்டும்; வேறுபடச் செய்வது உனக்குச் சரியல்ல।”

Verse 36

इत्युक्त्वा तां करेऽगृह्णाच्छबरीं मदनातुरः । उवाच तं स्मयंती सा मुंचमुंचेति सादरम्

இவ்வாறு சொல்லி காமவேகத்தால் அவன் சபரியின் கையைப் பற்றினான். அவள் புன்னகையுடன் மரியாதையாக— “விடு, விடு” என்று சொன்னாள்.

Verse 37

नोचितं भगवान्कर्तुं तापसेन बलादिदम् । याचयस्व पितुर्मे त्वं नान्यथाभिभविष्यसि

ஓ பகவானே, தவசிக்கு வலுக்கட்டாயமாக இவ்வாறு செய்வது உரியதல்ல. என் தந்தையிடம் என்னை வேண்டிக் கொள்; இல்லையெனில் நீ வெல்லமாட்டாய்.

Verse 38

महादेव उवाच । पितरं कथयाशु त्वं स्थितः कुत्र शुभानने । द्रक्ष्यामि तं विशालाक्षि प्रणिपातपुरःसरम्

மகாதேவர் கூறினார்— ஓ அழகுமுகத்தவளே, உன் தந்தை எங்கு தங்கியுள்ளார் என்பதை உடனே சொல். ஓ விரிந்த கண்களையுடையவளே, வணக்கத்தை முன்னிட்டு நான் அவரைச் சந்திப்பேன்.

Verse 39

एतदुक्तं तदा तेन निशम्यासितनेत्रया । आनीतो हि तया तन्व्या पितरं वृषभध्वजः

அவன் இவ்வாறு சொன்னதை கருங்கண்களையுடைய மெலிந்த கன்னி கேட்டாள்; அவள் தன் தந்தையை அழைத்து வந்தாள்; வृषபத்வஜன் (சிவன்) அவர்முன் கொண்டு வரப்பட்டான்.

Verse 40

स्थितं कैलासशिखरे हिमवंतं नगोत्तमम् । अहिभिर्बहुभिश्चैव संवृतं च महाप्रभम्

அவன் கைலாசச் சிகரத்தில் நின்ற ஹிமவானை— மலைகளில் சிறந்த, மாபெரும் ஒளியுடையவரை— கண்டான்; அவர் பல நாகங்களால் சூழப்பட்டிருந்தார்.

Verse 41

द्वारि स्थितं तया देव्या दर्शितं शंकरस्य च । असौ मम पिता देव याचस्व विगतत्रपः । ददाति मां न संदेहस्तपस्विन्मा विलंबितम्

வாசலில் நின்ற தேவியார் சங்கரருக்குக் காட்டி உரைத்தாள்—“தேவா, இவர் என் தந்தை; வெட்கம் நீங்கி வேண்டிக் கேளுங்கள். என்னை உமக்கே அளிப்பார்; ஐயமில்லை. தவசீ, தாமதிக்காதீர்।”

Verse 42

तथेति मत्वा सहसा प्रणम्य हिमालयं वाक्यमिदं बभाषे । प्रयच्छ तां चाद्य गिरीशवर्य ह्यार्ताय कन्यां सुभगां महामते

“அப்படியே,” என்று எண்ணி உடனே இமயனை வணங்கி இவ்வாறு கூறினார்—“மலைமன்னர் சிறந்தவரே, பெருந்திறமையுடையவரே! இன்று அந்த மங்கலமான கன்னியை எனக்குத் தாரும்; நான் ஏக்கத்தால் கலங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்।”

Verse 43

कृपणं वाक्यमाकर्ण्य समुत्थाय हिमालयः । महेशं च समादाय ह्युवाच गिरिराट् स्वयम्

அந்த இரங்கத்தக்க சொற்களை கேட்ட இமயன் எழுந்தான்; மகேசனை அருகில் அழைத்து மலைமன்னன் தானே பேசினான்।

Verse 44

किं जल्पसि हि भो देव तावयुक्तं च सांप्रतम् । त्वं दाता त्रिषु लोकेषु त्वं स्वामी जगतां विभो

“தேவா, ஏன் இப்படிப் பேசுகிறீர்? இப்போது இத்தகைய சொற்கள் பொருந்தாது. நீர் மூவுலகுக்கும் தானம் அளிப்பவர்; நீரே எல்லா உலகங்களின் ஆண்டவன், எங்கும் நிறைந்தவனே।”

Verse 45

त्वया ततमिदं विश्वं जगदेतच्चराचरम् । एवं स्तुतिपरोऽभूच्च हिमालयागिरिर्महान् । आगतो नारदस्तत्र ऋषिभिः परिवारितः

“உம்மால் இவ்வுலகம் முழுதும்—அசையும் அசையாத உலகம்—நிறைந்துள்ளது.” இவ்வாறு மகா இமயன் புகழ்ச்சியில் மூழ்கினான். அப்போது முனிவர்கள் சூழ நாரதர் அங்கே வந்தடைந்தார்।

Verse 46

उवाच प्रहसन्वाक्यं शूलपाणे नमः प्रभो । हे शंभो श्रृणु मे वाक्यं तत्त्वसारमयं परम्

புன்னகையுடன் அவன் கூறினான்— “ஓ பிரபு சூலபாணி, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ சம்போ, என் சொற்களை கேளும்; அவை பரமத் தத்துவச் சாரம் நிறைந்தவை.”

Verse 47

योषिद्भिः संगति पुंसां विडंबायोपकल्पते । त्वं स्वामी जगतां नाथः पराणां परमः परः । विमृश्य सर्वं देवेश यथावद्वक्तुमर्हसि

“பெண்களின் சங்கம் பலவேளை ஆண்களுக்கு இகழ்ச்சிக்குக் காரணமாக அமைக்கப்படுகிறது. ஆனால் நீர் உலகங்களின் நாதன், ஸ்வாமி, பரமத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமன். தேவேசா, அனைத்தையும் ஆராய்ந்து உரியபடி உரையுங்கள்.”

Verse 48

एवं प्रबोधितस्तेन नारदेन महात्मना । प्रबोधमगमच्छंभुर्जहास परमेश्वरः

அந்த மகாத்மா நாரதனால் இவ்வாறு விழிப்பூட்டப்பட்ட சம்பு முழு விழிப்பை அடைந்தார்; பரமேஸ்வரன் சிரித்தான்.

Verse 49

शिव उवाच । सत्यमुक्तं त्वया चात्र नान्यथा नारदक्वचित् । योषित्संगतिमात्रेण नृणां पतनमेव च

சிவன் கூறினான்— “இங்கே நீ சொன்னது உண்மை; நாரதா, எப்போதும் வேறல்ல. பெண்விஷய ஆசையால் உண்டாகும் சங்கமம் மட்டுமே மனிதருக்கு வீழ்ச்சியையே தரும்.”

Verse 50

भविष्यति न संदेहो नान्यथा वचनं तव । अनया मोहितोऽद्याहमानीतो गंधमादनम्

“இவ்வாறே நிகழும்—சந்தேகம் இல்லை; உன் சொல் வேறாகாது. அவளின் மயக்கத்தால் இன்று நான் கந்தமாதனத்திற்கு கொண்டு வரப்பட்டேன்.”

Verse 51

पिशाचवत्कृतमिदं चरितं परमाद्भुतम्

இது பிசாசுபோல் செய்யப்பட்ட செயல்; இது மிகப் பரம அதிசயமான, வியப்பூட்டும் நிகழ்ச்சி ஆகும்.

Verse 52

तस्मान्न तिष्ठामि गिरेः समीपे व्रजामि चाद्यैव वनांतरं पुनः । इत्येवमुक्त्वा स जगाम मार्गं दुरत्ययं योगेनामप्यगम्यम्

ஆகையால் நான் மலையின் அருகில் தங்கமாட்டேன்; இன்று உடனே மீண்டும் வனத்தின் உள்ளே செல்வேன். இவ்வாறு கூறி, யோகத்தாலும் அணுக இயலாத கடந்து செல்ல அரிய பாதையில் அவன் சென்றான்.

Verse 53

निरालंबं स विज्ञाय नारदो वाक्यमब्रवीत् । गिरिजां च गिरींद्रं च पार्षदान्प्रति सत्वरम्

அவன் ஆதாரமின்றி (நிராலம்பனாய்) புறப்படுவதை அறிந்த நாரதர், விரைவாக கிரிஜையையும் கிரீந்திரனையும் பார்ஷதர்களையும் நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 54

वंदनीयश्च स्तुत्यश्च क्षाम्यतां परमार्थतः । महेशोऽयं जगन्नाथस्त्रिपुरारिर्महायशाः

அவர் வணங்கத்தக்கவரும் போற்றத்தக்கவரும்; உண்மைப் பொருளில் அவர் மன்னிக்கட்டும். இவர் மகேசன், ஜகந்நாதன், திரிபுராரி, மகாயசஸ்வி ஆண்டவன்.

Verse 55

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं नारदस्य मुखोद्गतम् । गिरिजां पुरतः कृत्वा गिरयो हि महाप्रभाः

நாரதரின் வாயிலிருந்து வந்த இவ்வசனத்தை கேட்டதும், மாபெரும் வல்லமை கொண்ட மலைகள் கிரிஜையை முன்னிலைப்படுத்தி (நடவடிக்கைக்கு ஆயத்தமாயின).

Verse 56

दण्डवत्पतिताः सर्वे शंकरं लोकशंकरम् । तुष्टुवुः प्रणताः सर्वे प्रमथा गुह्यकादयः

அனைவரும் உலகமங்கலன் சங்கரருக்கு தண்டவத் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கினர். பணிந்து நின்ற பிரமதர், குஹ்யகர் முதலியோர் அனைவரும் அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 57

स्तूयमानो हि भगवानागतो गंधमादनम् । अंगिरसा हि सर्वेशो ह्यभिषिक्तो महात्मभिः

இவ்வாறு துதிக்கப்படுகின்ற பகவான் கந்தமாதனத்திற்கு வந்தார். அங்கே அங்கிரசரும் மகாத்ம முனிவர்களும் சர்வேஸ்வரனுக்கு அபிஷேகம் செய்தனர்.

Verse 58

तदा दुन्दुभयो नेदुर्वादित्राणि बहूनि च । इन्द्रादयः सुराः सर्वे पुष्पवर्षं ववर्षिरे

அப்போது துந்துபிகள் முழங்கின; பல வாத்தியங்கள் ஒலித்தன. இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் மலர்மழை பொழிந்தனர்.

Verse 59

ब्रह्मादिभिः सुरगणैर्बहुभिः परीतो योगीश्वरो गिरिजया सह विश्ववंद्यः । अभ्यर्थितः परममंगल मंगलैश्च दिव्यासनोपरि रराज महाविभूत्या

பிரம்மா முதலிய பல தேவர்கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட, உலகமெங்கும் வணங்கப்படும் யோகீஸ்வரன் கிரிஜையுடன் அமர்ந்தார். பரம மங்களத் துதிகளால் வேண்டப்பட்டு, அவர் தெய்வாசனத்தில் மகாவிபூதியுடன் ஒளிர்ந்தார்.

Verse 60

एवंविधान्यनेकानि चरितानि महात्मनः । महेशस्य च भो विप्राः पापहारीणि श्रृण्वताम्

ஓ விப்ரர்களே! மகாத்மா மகேசனுடைய இத்தகைய பல சரிதங்கள் உள்ளன; இவற்றைச் செவிமடுப்போரின் பாவங்கள் நீங்கும்.

Verse 61

यानियानीह रुद्रस्य चरितानि महांत्यपि । श्रुतानि परमाण्येव भूयः किं कथयामि वः

இங்கே ருத்ரனுடைய எத்தனை மகத்தான சரிதங்களோ, அவை அனைத்தும் பரம சிறந்தவையாக முன்பே கேட்கப்பட்டன; இனி நான் உங்களிடம் மீண்டும் என்ன சொல்லுவேன்?

Verse 62

ऋषय ऊचुः । एव मुक्तं त्वया सूत चरितं शंकरस्य च । अनेन चरितेनैव संतृप्ताः स्मो न संशयः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, நீ சங்கரனுடைய சரிதத்தை முறையாக உரைத்தாய். இந்தச் சரிதத்தினாலேயே நாங்கள் திருப்தியடைந்தோம்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 63

सूत उवाच । व्यासप्रसादाच्छ्रुतमस्ति सर्वं मया ततं शंकररूपमद्भुतम् । सुविस्तृतं चाद्भुतवेदगर्भं ज्ञानात्मकं परमं चेदमुक्तम्

சூதன் கூறினான்—வ்யாசரின் அருளால் நான் இதையெல்லாம் கேட்டறிந்தேன்; சங்கரரூபம் நிறைந்த இந்த அற்புத உபதேசம். இது மிக விரிவானது, வேதச் சாரம் கொண்டது, ஞானமயமானது, பரமம் என உரைக்கப்பட்டது.

Verse 64

श्रद्धया परयोपेताः श्रावयंति शिवप्रियम् । श्रृण्वंति चैव ये भक्त्या शंभेर्माहात्म्यमद्भुतम् । शिवशास्त्रमिदं प्रीत्या ते यांति मरमां गतिम्

உயர்ந்த श्रद्धையுடன் இந்த சிவபிரிய சாஸ்திரத்தை ஓதச் செய்வோரும், பக்தியுடன் சம்புவின் அற்புத மகிமையை கேட்போரும்—அன்புடன் இந்த சிவசாஸ்திரத்தை ஏற்று பரம நிலையை அடைவர்.

Verse 3516

सकामना राजहंसा बभूवुस्तत्क्षणादपि । द्विरेफा बर्हिणश्चैव सर्वे ते हृच्छयान्विताः

அந்தக் கணமே ஆசையுடையோர் ராஜஹம்சங்களாயினர்; மற்றோர் வண்டுகளாகவும் மயில்களாகவும் ஆனார்கள்—அவர்கள் அனைவரும் உள்ளத்தின் ஏக்கத்தால் நிறைந்திருந்தனர்.