Adhyaya 26

Verse 1

लोमश उवाच । अथ ते पर्वतश्रेष्ठा मेर्वाद्या जातसंभ्रमाः । ऊचुस्ते चैकपद्येन हिमवंतं महागिरिम्

லோமசர் கூறினார்—அப்போது மேரு முதலிய சிறந்த மலைகள் உற்சாகம் கொண்டு, சுருக்கமாக, மகாமலையான இமவானிடம் உரைத்தன.

Verse 2

पर्वता ऊचुः । कन्यादानं क्रियतां चाद्य शैल श्रीमाञ्छम्भुर्भाग्यतस्तेऽद्य लब्धः । हृन्मध्ये वै नात्र कार्यो विमर्शस्तस्मादेषा दीयतामीश्वराय

மலைகள் கூறின—ஓ மலைராஜா! இன்று கன்யாதானம் செய். உன் பாக்கியத்தால் இன்று ஸ்ரீமான் சம்பு கிடைத்துள்ளார். உள்ளத்தில் சிறிதும் தயக்கம் வேண்டாம்; ஆகவே இக்கன்னியை ஈசுவரனுக்கே அளி.

Verse 3

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां सुहृदां वै हिमालयः । सम्यक्संकल्पमकरोद्ब्रह्ममा नोदितस्तदा । इमां कन्यां तुभ्यमहं ददामि परमेश्वर

அந்த நல்வாழ்த்துக் நண்பர்களின் சொற்களை கேட்ட இமாலயம், பிரம்மாவின் தூண்டுதலால் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு கூறினான்—ஓ பரமேசுவரா! இக்கன்னியை உமக்கே நான் அளிக்கிறேன்.

Verse 4

भार्यार्थं प्रतिगृह्णीष्वमंत्रेणानेन दत्तवान् । अस्मै रुद्राय महते देवदवाय शंभव । कन्या दत्ता महेशाय गिरींद्रेण महात्मना

இந்த மந்திரத்துடன் கிரிராஜன் கூறினான்—“இவளை மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்; இவள் மகாருத்ரனாகிய தேவர்களின் தேவன் சம்புவுக்குத் தத்தமாக்கப்பட்டவள்.” இவ்வாறு மகாத்மா மலைவேந்தன் கன்னியை மகேசனுக்குத் தந்தான்।

Verse 5

वेद्यां च बहिरानीतौ दंपतीव कमलेक्षणौ । उपवेशितौ बहिर्वेद्यां पार्वतीपरमेश्वरौ

பின்னர் தாமரைநயனர்களான தம்பதியரைப் போல பார்வதி-பரமேசுவரரை வேதிக்குப் புறம் அழைத்து வந்து, யாகவேதிக்கருகே தரையில் அமர வைத்தனர்।

Verse 6

आचार्येणाथ तत्रैव कश्यपेन महात्मना । आह्वानं हवनार्थाय कृतमग्नेस्तदा द्विजाः

அங்கேயே மகாத்மா ஆசாரியர் கச்யபர் ஹோமத்திற்காக அக்னியை ஆவாஹனம் செய்தார்; அப்போது த்விஜர்களும் அங்கு இருந்தனர்।

Verse 7

ब्रह्मा ब्रह्मासनगतो बभूव शिवसन्निधौ । प्रवर्तमाने हवन ऋषयश्च विचक्षणाः

சிவன் சன்னிதியில் பிரம்மா பிரம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்; ஹோமம் தொடங்கியபோது கூர்மையான முனிவர்களும் கூடிவந்தனர்।

Verse 8

ऊचुः परस्परं तत्र नानादर्शनवेदिनः । वेदवादरताः केचिदवदन्संमतेन वै

அங்கே பல தத்துவநோக்கங்களை அறிந்தோர் ஒருவருடன் ஒருவர் உரையாடினர்; சிலர் வேதவாதத்தில் ஈடுபட்டு தத்தம் ‘சம்மத’ அதிகாரத்தின் படி வாதிட்டனர்।

Verse 9

एवमेव न चाप्येवमेवमेव न चान्यथा । कार्यमेव न वा कार्यं कार्याकार्यं तथा परे

“அப்படியே!”—“அப்படியல்ல!”—“அப்படியே மட்டும்!”—“வேறல்ல!” என்று சிலர் வாதித்தனர்—“இது செய்யவேண்டும்” அல்லது “செய்யத் தேவையில்லை”; மற்றவர்கள் செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது குறித்து விவாதித்தனர்।

Verse 10

इत्येवं ब्रुवतां शब्दः श्रूयते शिवसन्निधौ । स्वकीयं मतमास्थाय ह्यब्रुवंस्ते परस्परम् । तत्त्वज्ञानविहीनास्ते केवलं वेदबुद्धयः

இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த அவர்களின் ஆரவாரம் சிவன் சன்னிதியிலேயே கேட்கப்பட்டது. தம் தம் கருத்தை பிடித்துக்கொண்டு அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் வாதிட்டனர். அவர்கள் தத்துவஞானமற்றவர்கள்; வெறும் வேதமுகமான அறிவே உடையவர்கள்।

Verse 11

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा परस्परजयैषिणाम् । प्रहस्य नारदो वाक्यमुवाच शिवसन्निधौ

ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பியவர்களின் சொற்களை கேட்ட நாரதர் சிரித்து, சிவன் சன்னிதியில் உரைத்தார்।

Verse 12

यूयं सर्वे वादिनश्च वेदवादरतास्तथा । मौनमास्थाय भोविप्रा हृदि कृत्य सदाशिवम्

நீங்கள் அனைவரும் வாதாடுபவர்கள்; வேதவாதத்தில் ஈடுபட்டவர்கள். ஆகவே, ஓ பிராமணர்களே, மௌனம் கடைப்பிடித்து, இதயத்தில் சதாசிவனை நிறுவி அதிலேயே நிலைத்திருங்கள்।

Verse 13

आत्मानं परमात्मानं पराणां परमं च तत् । येनेदं कारितं विश्वं यतः सर्वं प्रवर्त्तते । यस्मिन्निलीयते विश्वं तस्मै सर्वात्मने नमः

ஆத்மாவும் பரமாத்மாவும் ஆனவர், உயர்ந்தவர்களிலும் உன்னதமானவர்; அவராலே இவ்வுலகம் படைக்கப்பட்டது, அவரிடமிருந்தே அனைத்தும் இயங்குகிறது, இறுதியில் உலகம் அவரிலேயே லயமாகிறது—அந்த சர்வாத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 14

सोऽयमास्तेऽधुना गेहे पर्वतेंद्रस्य भो द्विजाः । मुखादस्यैव संजाताः सर्वे यूयं विचक्षणाः

ஓ இருபிறப்பினரே! அவனே இப்போது பர்வதராஜனின் இல்லத்தில் வாசம் செய்கிறான். அறிவுடைய நீங்கள் அனைவரும் அவனுடைய வாயிலிருந்தே தோன்றினீர்.

Verse 15

एवमुक्तास्तदा तेन नारदेन द्विजोत्तमाः । उपदेशकरैर्वाक्यैर्बोधितास्ते द्विजोत्तमाः

அப்போது நாரதர் இவ்வாறு கூறியதனால், அந்தச் சிறந்த பிராமணர்கள் உபதேசமயமான சொற்களால் அறிவுறுத்தப்பட்டு விழிப்படைந்தனர்.

Verse 16

वर्त्तमाने च यज्ञे च ब्रह्मा लोकपितामहः । ददर्श चरणौ देव्या नखेंदुं च मनोहरम्

யாகம் நடைபெற்று கொண்டிருக்கையில், உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா தேவியின் திருவடிகளையும், அவற்றின் நகங்களின் அழகிய சந்திரஒளி போன்ற பிரகாசத்தையும் கண்டான்.

Verse 17

दर्शनात्स्खलितः सद्यो बभूवांबुजसंभवः । मदनेन समाविष्टो वीर्यं च प्राच्यवद्भुवि

அந்த தரிசனத்தால் தாமரைப் பிறப்பான பிரம்மா உடனே தடுமாறினான்; காமவேகத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு தன் வீரியத்தை பூமியில் சிந்தினான்.

Verse 18

रेतसा क्षरमाणेन लज्जितोऽभूत्पितामहः । चरणाभ्यां ममर्द्दाथ महद्गोप्यं दुरत्ययम्

வீரியம் வழிந்ததால் பிதாமகன் வெட்கமுற்றான்; பின்னர் தன் பாதங்களால் அதை அழுத்தி மறைத்தான்—மறைக்க அரிதான மாபெரும் இரகசியத்தை காத்து.

Verse 19

बहवश्चर्षयो जाता वालखिल्याः सहस्रशः । उपतस्थुस्तदा सर्वेताततातेति चाब्रुवन्

அப்போது பல ரிஷிகள் தோன்றினர்—ஆயிரக்கணக்கான வாலகில்யர்கள். அனைவரும் அவரை அணுகி “தாதா! தாதா!” என்று அழைத்தனர்.

Verse 20

नारदेन तदोक्तास्ते वालखिल्याः प्रकोपिना । गच्छंतु बटवो यूयं पर्वतं गंधमादनम्

அப்போது கோபமுற்ற நாரதர் அந்த வாலகில்யர்களிடம்—“ஓ சிறுவர்களே, நீங்கள் கந்தமாதன மலைக்குச் செல்லுங்கள்” என்று கூறினார்.

Verse 21

न स्थातव्यं भवद्भिश्च भवतां न प्रयोजनम् । इत्येवमुक्तास्ते सर्वे वालखिल्याश्च पर्वतम् । नारदेन समादिष्टा ययुः सर्वे त्वरान्विताः

“நீங்கள் இங்கே தங்க வேண்டாம்; இங்கே உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.” என்று கூறப்பட்டதும், நாரதரின் ஆணையால் அந்த வாலகில்யர்கள் அனைவரும் விரைந்து மலையை நோக்கிச் சென்றனர்.

Verse 22

नारदेन ततो ब्रह्माऽश्वासितो वचनैः शुभैः । तावच्च हवनं पूर्णं जातं तस्य महात्मनः

பின்னர் நாரதர் மங்களமான வார்த்தைகளால் பிரம்மாவை ஆறுதல் படுத்தினார்; அதற்குள் அந்த மகாத்மாவின் ஹவனம் நிறைவு பெற்றது.

Verse 23

महेशस्य तथा विप्राः शांतिपाठपरा बभुः । ब्रह्मघोषेण महता व्याप्त मासीद्दिगंतरम्

அதேபோல் அந்தணர்கள் மகேசனுக்காக சாந்தி-பாடங்களை ஓதுவதில் ஈடுபட்டனர்; பேரிய பிரம்மகோஷத்தால் திசைகளின் எல்லாப் பரப்பும் நிறைந்தது.

Verse 24

ततो नीराजितो देवो देवपत्नीभिरुत्तमः । तथैव ऋषिपत्नीभिरर्चितः पूजितस्तथा

அப்போது தேவர்களின் தேவியர் அந்த பரம தேவனுக்கு நீராஜனம் செய்தனர்; அதுபோல ரிஷிகளின் மனைவியரும் அவரை அர்ச்சித்து பூஜித்து வணங்கினர்।

Verse 25

तथा गिरीन्द्रस्य मनोरमाः शुभा नीराजयामासुरथैव योषितः । गीतैः सुगीतज्ञविशारदाश्च तथैव चान्ये स्तुतिभिर्महर्षयः

அதேபோல் மலைநாதனின் ஆண்டவனுக்கு மங்களமும் மனோகரமுமான பெண்கள் நீராஜனம் செய்தனர்; இனிய பாடலில் தேர்ந்தோர் பாடல்களால் போற்றினர், மற்ற மகரிஷிகள் ஸ்துதிகளால் துதித்தனர்।

Verse 26

रत्नानि च महार्हाणि ददौ तेभ्यो महामनाः । हिमालयो महाशैलः संहृष्टः परितोषयन्

அப்போது பெருமனத்தையுடைய மகாசைலம் ஹிமாலயம் மகிழ்ந்து, அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தவும் மரியாதை செய்யவும் மிக மதிப்புமிக்க ரத்தினங்களை அளித்தான்।

Verse 27

बभौ तदानीं सुरसिद्धसंघैर्वेद्यां स्थितोऽसौ सकलत्रको विभुः । सर्वैरुपेती निजपार्षदैर्गणैः प्रहृष्टचेता जगदेकसुन्दराः

அந்நேரம் அனைத்தாற்றலுடைய ஆண்டவன் வேதிக்கையில் நின்று தேவர்கள், சித்தர்கள் கூட்டத்துடன் ஒளிவீசினார்; தம் பார்ஷத கணங்களால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டு, மகிழ்ந்த மனத்துடன் உலகின் ஒற்றை அழகாகத் தோன்றினார்।

Verse 28

एतस्मिन्नंतरे तत्र ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । ऋषिगंधर्वयक्षाश्च येन्ये तत्र समागताः

இதற்கிடையில் அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு முன்னணியில் வர, மற்றவர்களும் வந்தனர்; ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் அங்கு கூடியிருந்த பிறரும் வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 29

सर्वान्समभ्यर्च्य तदा महात्मा महान्गिरीशः परमेण वर्चसा । सद्रत्नवस्त्राभरणानि सम्यग्ददौ च ताम्बूलसुगन्धवार्यपि

அப்போது பரம ஒளியுடைய மகாத்மா கிரீசன் அனைவரையும் முறையாகப் போற்றி, சிறந்த ரத்தினங்கள், ஆடைகள், ஆபரணங்கள், மேலும் தாம்பூலம் மற்றும் நறுமண நீரையும் உரியவாறு அளித்தான்।

Verse 30

तदा शिवं पुरस्कृत्याभ्यव जह्रुः सुरेश्वराः । तथा सर्वे मिलित्वा तु ऐकपद्येन मोदिताः

அப்போது தேவர்களின் தலைவர்கள் சிவனை முன்னிறுத்தி பக்தியுடன் வணங்கினர்; மேலும் அனைவரும் ஒன்றுகூடி ஒரே குரலில் புகழ்ந்து மகிழ்ந்தனர்।

Verse 31

पंक्तीभूताश्च बुभुर्लिंगिना श्रृंगिणा सह । केचिद्गणाः पृथग्भूता नानाहास्यरसैर्विभुम्

அவர்கள் வரிசையாக அமர்ந்து லிங்கி துறவியும் சೃங்கிணனும் உடன் சேர்ந்து உண்டனர்; சில கணங்கள் தனித்தனிக் குழுக்களாகப் பிரிந்து பலவகை நகைச்சுவையால் இறைவனை மகிழ்வித்தனர்।

Verse 32

अतोषयन्नारदाद्या अनेकालीकसंयुताः । तथा चण्डीगणाः सर्वे बभुजुः कृतभाजनाः

நாரதர் முதலியோர் காளிகையின் பல குழுக்களுடன் திருப்தியடைந்து மகிழ்ந்தனர்; அதுபோல சண்டியின் எல்லா கணங்களும் உரிய பங்குகள் வழங்கப்பட்டு பிரசாதத்தை உண்டனர்।

Verse 33

वैतालाः क्षेत्रपालाश्च बुभुजुः कृतभाजनाः । शाकिनी डाकिनी चैव यक्षिण्यो मातृकादयः

வைதாளர்களும் க்ஷேத்ரபாலர்களும் முறையாக வழங்கப்பட்ட பங்குகளைப் பெற்று உண்டனர்; அதுபோல சாகினி, டாகினி, யக்ஷிணிகள் மற்றும் மாத்ருகைகள் முதலியோரும் உண்டனர்।

Verse 34

योगिन्योऽथ चतुः षष्टिर्योगिनो हि तथा परे । दश कोट्यो गणानां च कोट्येका च महात्मनाम्

அப்போது அறுபத்துநான்கு யோகினியர் இருந்தனர்; அதுபோலவே பிற யோகிகளும் இருந்தனர். கணங்களின் எண்ணிக்கை பத்து கோடி; மகாத்மர்களின் எண்ணிக்கை ஒரு கோடி.

Verse 35

एवं तु ऋषयः सर्वे तथानये विबुधादयः । योगिनो हि मया चान्ये कथिताः पूर्वमेव हि

இவ்வாறு எல்லா ரிஷிகளும், அதேபோல் தேவர்கள் முதலியோரும் அங்கே இருந்தனர். மற்ற யோகிகளைப் பற்றி நான் முன்பே உறுதியாகக் கூறியுள்ளேன்.

Verse 36

योगिन्यश्चैव कथितास्तासां भक्ष्यं वदामि वः । खड्गानां केचिदानीय क्रव्यं पवित्रमेव च

யோகினியரும் கூறப்பட்டனர்; இப்போது அவர்களின் உணவை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். சிலர் வாள்களுடன் கொண்டு வந்து, தாம் ‘புனிதம்’ எனக் கருதிய மாம்சத்தையும் எடுத்தனர்.

Verse 37

भुंजंति चास्थिसंयुक्तं तथांत्राणि बुभुक्षिताः । आनीय केचिच्छीर्षाणि महिषाणां गुरूणि च

பசித்தவர்கள் எலும்புகளுடன் கூடிய (மாம்சம்) மற்றும் குடல்களையும் உண்டனர். சிலர் எருமைகளின் கனமான தலைகளையும் கொண்டு வந்து உண்டனர்.

Verse 38

तथा केचिन्नृत्यमानास्तदानीं रोरूय्यमाणाः प्रमथाश्चैव चान्ये । केचित्तूष्णीमास्थिता रुद्ररूपाः परेचान्यांल्लोकमानास्तथैव

சிலர் அப்போது நடனம் ஆடினர்; மற்றவர்கள்—பிரமதர்கள் முதலியோர்—உயர்ந்த குரலில் அலறினர். சிலர் ருத்ரரூபம் தாங்கி மௌனமாக நின்றனர்; மற்றவர்கள் அதுபோலவே வேறுலகை நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 39

योगिनीचक्रमध्यस्थो भैरवो हि ननर्त च । तथान्ये भूतवेताला मामेत्येवं प्रलापिनः

யோகினீச் சக்கரத்தின் நடுவில் நிலைத்திருந்த பைரவனும் நிச்சயமாக நடனம் ஆடினான். மேலும் பிற பூதங்களும் வேதாளங்களும் என்னிடம் வந்து இவ்வாறு புலம்பிப் பேசினார்கள்.

Verse 40

एवं तेषामुद्धवं हि निरिक्ष्य मधुसूदनः । उवाच प्रहसन्वाक्यं शंकरं लोकशंकरम्

இவ்வாறு அவர்களின் ஆரவாரத்தைப் பார்த்த மதுசூதனன், புன்னகையுடன் உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான சங்கரனிடம் சொன்னான்.

Verse 41

एतान्गणान्वारय भो अत्र मत्तांश्च संप्रति । अस्मिन्काले च यत्कार्यं सर्वैस्तत्कार्यमे व च

“ஓ ஆண்டவனே, இக்கணங்களைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்; இவர்கள் இப்போது இங்கே மதமயக்கத்தில் உள்ளனர். இக்காலத்தில் செய்ய வேண்டிய காரியம் எதுவோ, அதையே அனைவரும் செய்யட்டும்.”

Verse 42

पांडित्येन महादेव तस्मादेतान्निवारय । तच्छ्रुत्वा भगवान्रुद्रो वीरभद्रमुवाच ह

“மகாதேவா, ஆகவே உமது ஞானமிகு உபதேசத்தால் இவர்களைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்.” இதைக் கேட்ட பகவான் ருத்ரன் வீரபத்ரனிடம் கூறினான்.

Verse 43

रुद्र उवाच । वारयस्व प्रमत्तांश्च क्षीबांश्चैव विशेषतः । तेनोक्तो वीरभद्रश्च शंभुना परमेष्ठिना

ருத்ரன் கூறினான்—“அவசரமுற்றவர்களையும், குறிப்பாக மதமயக்கத்தில் திளைப்பவர்களையும் தடுத்து நிறுத்து.” பரமேஸ்வரனான சம்பு இவ்வாறு சொல்ல, வீரபத்ரன் அதன்படி செய்தான்.

Verse 44

आज्ञापिताः प्रमत्ताश्च वीरभद्रेण धीमता । प्रमथा वारितास्तेन तूष्णीमाश्रित्य ते स्थिताः

ஞானமிகு வீரபத்ரன் அந்த உன்மத்தர்களுக்கு ஆணையிட்டான்; அவனால் அடக்கப்பட்ட பிரமதர்கள் மௌனம் கொண்டு நிலைத்து நின்றனர்।

Verse 45

निश्चला योगिनीमध्ये भूतप्रमथगुह्यकाः । शाकिन्यो यातुधानाश्च कूष्मांडाः कोपिकर्पटाः

யோகினிகளின் நடுவே பூதர், பிரமதர், குஹ்யகர் அசையாமல் நின்றனர்; மேலும் சாகினி, யாதுதான, கூஷ்மாண்ட முதலிய கொடிய கூட்டங்களும் இருந்தன।

Verse 46

तथान्ये भूतवेतालाः क्षेत्रपालाश्च भैरवाः । सर्वे शांताः प्रमत्ताश्च बभूवुः प्रमथादयः

அதேபோல் மற்ற பூத-வேதாளர், க்ஷேத்ரபாலர், பைரவன்களும்; பிரமதர் முதலிய அனைவரும் அமைதியடைந்து, அவர்களின் வெறி அடங்கியது।

Verse 47

एवं विस्तारसंयुक्तं कृतमुद्वहनं तदा । हिमाद्रिणा परं विप्राः सुमंगल्यं सुशोभनम्

இவ்வாறு, ஓ விப்ரர்களே, ஹிமாத்ரி அப்போது முழு வைபவத்துடன் ‘உத்வஹன’ சடங்கை நிகழ்த்தினார்—மிகவும் மங்களகரமும் அழகியதுமாய்।

Verse 48

चत्वारो दिवसा जाताः परिपूर्णेन चेतसा । हिमाद्रिणा कृता पूजा देवदेवस्य शूलिनः

நான்கு நாட்கள் கடந்தன; அவரது மனம் முழுமையாக ஒருமுகப்பட்டது; ஹிமாத்ரி தேவர்களின் தேவனாகிய சூலதாரி இறைவனை வழிபட்டார்।

Verse 49

वस्त्रालंकाराभरणै रत्नैरुच्चावचैस्ततः । पूजयित्वा महादेवं विष्णोर्वचनपरोऽभवत्

பின்பு அவர் ஆடைகள், அலங்காரங்கள், ஆபரணங்கள் மற்றும் பலவகை ரத்தினங்களால் மகாதேவரை முறையாகப் பூஜித்து, விஷ்ணுவின் வாக்கில் மனம் செலுத்தினார்।

Verse 50

लक्ष्मीसमेतं विष्णुं च वस्त्रालंकरणैः शुभैः । पूजयामास हिमवांस्तथा ब्रह्माणमेव च

ஹிமவான், லக்ஷ்மியுடன் கூடிய விஷ்ணுவை நல்வஸ்திரங்களும் அலங்காரங்களும் கொண்டு பூஜித்தார்; அதுபோலவே பிரம்மாவையும் பூஜித்தார்।

Verse 51

इंद्रं पुरोधसा सार्द्धमिंद्राण्या सहितं विभुम् । तथैव लोकपालांश्च पूजयित्वा पृथक्पृथक्

அவர் புரோஹிதருடன், இந்திராணியுடன் கூடிய வல்லமைமிகு இந்திரனைப் பூஜித்தார்; அதுபோலவே லோகபாலர்களை ஒவ்வொருவராகத் தனித்தனியாகப் பூஜித்தார்।

Verse 52

तथैव पूजिता चंडी भूतप्रमथगुह्यकैः । वस्त्रालंकरणैश्चैव रत्नैर्नानाविधैरपि । ये चान्य आगतास्तत्र ते च सर्वे प्रपूजिताः

அதேபோல் பூதர்கள், பிரமதர்கள், குஹ்யகர்கள் ஆகியோர் சண்டீ தேவியையும் பூஜித்தனர்—ஆடைகள், அலங்காரங்கள், பலவகை ரத்தினங்களை அர்ப்பணித்தனர். அங்கு வந்த மற்ற அனைவரும் முறையாக மதித்து பூஜிக்கப்பட்டனர்।

Verse 53

एवं तदानीं प्रतिपूजिताश्च देवाश्च सर्वे ऋषयश्च यक्षाः । गंधर्वविद्याधरसिद्धचारणास्तथैव मर्त्त्याप्सरसां गणाश्च

இவ்வாறு அக்காலத்தில் எல்லா தேவர்களும் உரிய முறையில் மரியாதையுடன் பூஜிக்கப்பட்டனர்; அதுபோல ரிஷிகளும் யக்ஷர்களும். கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், மேலும் மனிதர்களும் அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களும் அதேபோல் கௌரவிக்கப்பட்டனர்।