Adhyaya 15

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । राज्यं प्राप्तो हि देवेंद्रः कथितस्ते गुरुं विना । गुरोरवज्ञया जातो राज्यभ्रंशो हि तस्य तु

ரிஷிகள் கூறினர்—தேவேந்திரன் இந்திரன் குருவின்றியே அரசாட்சியைப் பெற்றான் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் குருவை அவமதித்ததால் அவனுக்கு அரசிழப்பு ஏற்பட்டது.

Verse 2

केन प्रणोदितश्चेंद्रो बभूव चिरमासने । तत्सर्वं कथयाशु त्वं परं कौतूहलं हि नः

யாரின் தூண்டுதலால் இந்திரன் நீண்ட காலம் அரியணையில் நிலைத்திருந்தான்? அதனை எல்லாம் விரைவாகச் சொல்வாயாக; எங்கள் ஆவல் மிகுதியானது.

Verse 3

लोमश उवाच । गुरुणापि विना राज्यं कृतवान्स शचीपतिः । विश्वरूपोक्तविधिना इंद्रो राज्ये स्थितो महान्

லோமசர் கூறினார்—குருவின்றியும் சசீபதி இந்திரன் அரசாட்சியைப் பெற்றான். விஸ்வரூபன் உரைத்த விதிமுறையின்படி மகத்தான இந்திரன் அரசில் நிலைபெற்றிருந்தான்.

Verse 4

विश्वकर्मसुतो विप्रा विश्वरूपो महानृपः । पुरोहितोऽथ शक्रस्य याजकश्चाभवत्तदा

ஓ பிராமணர்களே! விஸ்வகர்மாவின் புதல்வனான மகாபிரபு விஸ்வரூபன் அக்காலத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) உடைய புரோகிதனாகவும் யாக யாஜகனாகவும் ஆனான்.

Verse 5

तस्मिन्यज्ञेऽवदानैश्च यजने असुरान्सुरान् । मनुष्यांश्चैव त्रिशिरा अपरोक्षं शचीपतेः

அந்த யாகத்தில் திரிசிரன் ஆஹுதிகளாலும் பூஜைச் செயல்களாலும் அசுரர், சுரர், மனிதர் அனைவருக்கும்—சசீபதி (இந்திரன்) முன்னிலையிலேயே—நேரடியாகச் சேவை செய்தான்.

Verse 6

देवान्ददाति साक्रोशं दैत्यांस्तूष्णीमथाददात् । मनुष्यान्मध्यपातेन प्रत्यहं स ग्रहान्द्विजः

அந்த த்விஜ புரோகிதன் தேவர்களுக்கு உரத்த உச்சரிப்புடன் பங்குகளை அளித்தான்; தைத்யர்களுக்கு மௌனமாக அளித்தான்; மனிதருக்கு நடுப்பங்கை அளித்து—நாள்தோறும் பங்கீடு செய்தான்.

Verse 7

एकदा तु महेंद्रेण सूचितो गुरुलाघवात् । अलक्ष्यमाणेन तदा ज्ञातं तस्य चिकीर्षितम्

ஒருமுறை மகேந்திரன் (இந்திரன்) கனத்தும் இலகுவும் கலந்த நுண்ணிய சைகையால் அறிவித்தான்; அப்போது கவனிக்கப்படாமலேயே (விஸ்வ)ரூபன் அவன் எண்ணத்தை அறிந்தான்.

Verse 8

दैत्यानां कार्यसिद्ध्यर्थमवदानं प्रयच्छति । असौ पुरोहितोऽस्माकं परेषां च फलप्रदः

இந்த எங்கள் புரோகிதன் தைத்யர்களின் காரியசித்திக்காக ஆஹுதிகளையும் பங்குகளையும் அளிக்கிறான்; அவன் எங்களுக்கு மட்டுமல்ல, பிறருக்கும் பலன் அளிப்பவன்.

Verse 9

इति मत्वा तदा शक्रो वज्रेण शतपर्वणा । चिच्छेद तच्छिरांस्येव तत्क्षणादभवद्वधः

இவ்வாறு எண்ணிய சக்கிரன் (இந்திரன்) நூறு மூட்டுகளுடைய வஜ்ரத்தால் அவன் தலைகளை வெட்டினான்; அக்கணமே வதை நிறைவேறியது.

Verse 10

येनाकरोत्सोमपानमजायंत कपिंजलाः । ततोन्येन सुरापानात्कलविंका भवन्मुखात्

சோமபானம் செய்த அந்த வாயிலிருந்து கபிஞ்ஜலப் பறவைகள் பிறந்தன; பின்னர் மற்றொரு வாயிலிருந்து—மதுபானத்தின் காரணமாக—கலவிங்கப் பறவைகள் தோன்றின.

Verse 11

अन्याननादजायंत तित्तिरा विश्वरूपिणः । एवं हतो विश्वरूपः शक्रेण मंदभागिना

விசுவரூபனின் இன்னொரு வாயிலிருந்து தித்திர (காடை/பார்ட்ரிட்ஜ்) பறவைகள் பிறந்தன. இவ்வாறு துர்பாக்கியன் சக்கிரன் (இந்திரன்) விசுவரூபனை வதைத்தான்.

Verse 12

ब्रह्महत्या तदोद्भूता दुर्धर्षा च भयावहा । दुर्धर्षा दुर्मुखा दुष्टा चण्डालरजसान्विता

அப்போது பிரம்மஹத்த்யா தோன்றினாள்—அடக்கமுடியாதவளும் அச்சமூட்டுபவளும்; கொடியவள், அருவருப்புமுகத்தாள், தீயவள், சண்டாளன் தூளால் பூசப்பட்டவள்.

Verse 13

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वंगनागमः । इत्येषामप्यघवतामिदमेव च निष्कृतिः

பிரம்மஹத்த்யா, மதுபானம், திருட்டு, குருவின் மனைவியிடம் செல்வது—இத்தகைய பாவிகளுக்கும் இதுவே ஒரே பரிகாரம் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 14

नामव्याहरणं विष्णोर्यतस्तद्विषया मतिः । त्रिशिरा धूम्रहस्ता सा शक्रं ग्रस्तुमुपाययौ

விஷ்ணுவின் நாம உச்சாரணத்திலே அவன் மனம் நிலைத்திருந்ததால், மூன்று தலைகளும் புகைநிறக் கைகளும் உடைய பிரம்மஹத்தியை, சக்கிரன் (இந்திரன்) ஐ விழுங்க முனைந்து முன்னே வந்தாள்.

Verse 15

ततो भयेन महता पलायनपरोऽभवत् । पलायमानं तं दृष्ट्वा ह्यनुयाता भयावहा

அப்போது பேரச்சத்தால் அவன் ஓடத் தொடங்கினான். அவன் ஓடுவதைக் கண்ட பயமூட்டும் பிரம்மஹத்தியை அவனைத் தொடர்ந்து விரைந்தாள்.

Verse 16

यतो धावति साऽधावत्तिष्ठंतमनुतिष्ठति । अंगकृता यथा छाया शक्रस्यपरिवेष्टितुम् । आयाति तावत्सहसा इंद्रोऽप्यप्सु न्यमज्जत

அவன் எங்கே ஓடினானோ அங்கே அவளும் ஓடினாள்; அவன் நின்ற இடத்தில் அவளும் அருகே நின்றாள்—தன் உடலிலிருந்து பிறந்த நிழல் போல சக்கிரனைச் சூழ வந்தாள். அப்போது திடீரென இந்திரனும் நீரில் மூழ்கினான்.

Verse 17

शीघ्रत्वेन यथा विप्राश्चिरंतनजलेचरः

ஓ பிராமணர்களே, அவன் மிக விரைவானவன்—நீரில் உலவும் பழமையான நீர்வாழ் உயிரினம் போல.

Verse 18

एवं दिव्यशतं पूर्णं वर्षाणां च शचीपतेः । वसतस्तस्य दुःखेन तथा चैव शतद्वयम् । अराजकं तदा जातं नाकपृष्ठे भयावहम्

இவ்வாறு சசீபதி (இந்திரன்) உடைய நூறு தெய்வ ஆண்டுகள் நிறைவேறின; அவன் துயரத்தால் மேலும் இருநூறு ஆண்டுகளும் கடந்தன. அப்போது நாகப்ருஷ்டத்தில் அரசில்லாத நிலை ஏற்பட்டது—சுவர்க்கம் அச்சமூட்டியது.

Verse 19

तदा चिंतान्विता देवा ऋषयोऽपि तपस्विनः । त्रैलोक्यं चाऽपदा ग्रस्तं बभूव च तदा द्विजाः

அப்போது தேவர்களும் தவமுனிவர்களும் கவலையால் கலங்கினர். ஓ இருபிறப்பினரே, அந்நேரம் மூவுலகமும் பேராபத்தில் அகப்பட்டன.

Verse 20

एकोऽपि ब्रह्महा यत्र राष्ट्रे वसति निर्भयः । अकालमरणं तत्र साधूनामुपजायते

ஒரு நாட்டில் ஒருவன் கூட பிராமணஹந்தகன் அஞ்சாமல் வாழ்ந்தால், அங்கே சத்புருஷர்களுக்கு அகால மரணம் உண்டாகும்.

Verse 21

राजा पापयुतो यस्मिन्राष्ट्रे वसति तत्र वै । दुर्भिक्षं चैव मरणं तथैवोपद्रवा द्विजाः

பாவம் கலந்த அரசன் வாழும் நாட்டில் நிச்சயமாகப் பஞ்சமும் மரணமும் பல துன்பங்களும் உண்டாகும், ஓ இருபிறப்பினரே.

Verse 22

भवंति बहवोऽनर्थाः प्रजानां नाशहेतवे । तस्माद्राज्ञा तु कर्तव्यो धर्म्मः श्रद्धापरेण हि

மக்களின் அழிவுக்குக் காரணமாகப் பல துன்பங்கள் எழுகின்றன. ஆகையால் அரசன் பக்தியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் தர்மத்தை உறுதியாகக் காக்க வேண்டும்.

Verse 23

तथा प्रकृतयो राज्ञः शुचजित्वेन प्रतिष्ठिताः । इन्द्रेण च कृतं पापं तेन पापेन वै द्विजाः । नानाविधैर्महातापैः सोपद्रवमभूज्जगत्

அதேபோல் அரசனின் குடிமக்கள் துக்கத்தை வென்று தூய்மையில் நிலைபெற்றனர். ஆனால் இந்திரன் செய்த பாவத்தால், ஓ இருபிறப்பினரே, உலகம் பலவகை பேர்தாபங்களாலும் கலக்கங்களாலும் பீடிக்கப்பட்டது.

Verse 24

शौनक उवाच । अश्वमेधशतेनैव प्राप्तं राज्यं महत्तरम् । देवानामखिलं सूत कस्माद्विघ्रमजायत । शक्रस्य च महाभाग यथावत्कथयस्व न

சௌனகர் கூறினார்—நூறு அச்வமேத யாகங்களால் மிகப் பெரிய அரசாட்சியைப் பெற்றனர்; ஆயினும், ஓ சூதரே, எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஏன் தடையுண்டாயிற்று? ஓ பாக்கியவானே, சக்ரன் (இந்திரன்) பற்றிய வரலாற்றை முறையாக எமக்குச் சொல்லும்।

Verse 25

सूत उवाच । देवानां दानवानां च मनुष्याणां विशेषतः । कर्म्मैव सुखदुःखानां हेतुभूतं न संशयः

சூதர் கூறினார்—தேவர்கள், தானவர்கள், குறிப்பாக மனிதர்கள் ஆகியோருக்குச் சுகமும் துக்கமும் உண்டாகக் காரணம் கர்மமே; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 26

इन्द्रेण च कृतं विप्रा महद्भूतं जुगुप्सितम् । गुरोरवज्ञा च कृता विश्वरूपवधः कृतः

ஓ விப்ரர்களே, இந்திரன் ஒரு பெரியதாயினும் அருவருப்பான செயலைச் செய்தான்—குருவை அவமதித்தான்; விஸ்வரூபனை வதைத்தான்.

Verse 27

गौतमस्य गुरोः पत्नी सेविता तस्य तत्फलम् । प्राप्तं महेंद्रेण चिरं यस्य नास्ति प्रतिक्रिया

கௌதமரின் குருவின் மனைவியை அணைந்ததன் பலனை மகேந்திரன் (இந்திரன்) நீண்ட காலம் அனுபவித்தான்; அந்தப் பாவத்திற்கு எளிய பரிகாரம் இல்லை.

Verse 28

ये हि दृष्कटतकर्म्माणो न कुर्वंति च निष्कृतिम् । दुर्दशां प्रप्नुवन्त्येते यथैवेन्द्रः शतक्रतुः

கடுமையான தீவினைகளைச் செய்து பரிகாரம் செய்யாதவர்கள் துன்பநிலையை அடைவார்கள்—நூறு யாகங்களைச் செய்த இந்திரன் (சதக்ரது) அடைந்ததுபோல்.

Verse 29

दुष्कृतोपार्जितस्या तः प्रायाश्चित्तं हि तत्क्षणात् । कर्तव्यं विधिवद्विप्राः सर्वपापोपशांतये

ஆகையால் துஷ்கர்மத்தால் சேர்க்கப்பட்ட பாவத்திற்கு உடனே விதிப்படி பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும், ஓ விப்ரர்களே, எல்லாப் பாவங்களும் அமைதியடையும்படி।

Verse 30

उपपातकमध्यस्तं महापातकतां व्रजेत्

உபபாதகம் எனும் சிறுபாவத்தில் சிக்கி நிற்பவன், அதனால் மகாபாதக நிலைக்கே வீழ்ந்து விடலாம்।

Verse 31

ततः स्वधर्मनिष्ठां च ये कुर्वंति सदा नराः । प्रातर्मध्याह्नसायाह्ने तेषां पापं विनश्यति

பின்னர் எவர் எப்போதும் தம் ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்திருப்பாரோ, அவர்களின் பாவம் காலை, நண்பகல், மாலை எனும் மூன்று சந்திக்காலங்களிலும் அழிகிறது।

Verse 32

प्राप्नुवंत्युत्तमं लोकं नात्र कार्या विचारणा । तस्मादसौ दुराचारः प्राप्ते वै कर्मणः फलम्

அவர்கள் உயர்ந்த உலகை அடைகிறார்கள்—இதில் ஐயம் கொள்ள வேண்டாம். ஆகவே அந்த துராசாரன் தன் செயலின் பலனையே நிச்சயமாகப் பெற்றான்।

Verse 33

स प्रधार्य तदा सर्वे लोकपालास्त्वरान्विताः । बृहस्पतिमुपागम्य सर्वमात्मनि धिष्ठितम् । कथयामासुरव्यग्रा इंद्रस्य च गुरुं प्रति

அப்போது எல்லா லோகபாலர்களும் நன்கு ஆராய்ந்து, விரைந்து ப்ருஹஸ்பதியிடம் சென்று, கலக்கம் இன்றி நடந்ததனைத்தையும் இந்திரனின் குருவிடம் தெரிவித்தனர்।

Verse 34

देवैरुक्तं वचो विप्रा निशम्य च बृहस्पतिः । अराजकं च संप्राप्तं चिंतयामास बुद्धिमान्

ஓ விப்ரர்களே, தேவர்கள் உரைத்த வாக்கை கேட்ட ஞானமிகு ப்ருஹஸ்பதி, அரசில்லா குழப்பம் ஏற்பட்டதை கண்டு மனத்தில் சிந்தித்தான்।

Verse 35

किं कार्यं चाद्य कर्तव्यं कथं श्रेयो भविष्यति । देवानां चाद्य लोकानामृषीणां भावितात्मनाम्

‘இன்று என்ன செய்ய வேண்டும், எந்த வழியை மேற்கொள்ள வேண்டும்? தேவர்களுக்கும் உலகங்களுக்கும் தம்மை அடக்கிய முனிவர்களுக்கும் நலம் எவ்வாறு உண்டாகும்?’

Verse 36

मनसैव च तत्सर्वं कार्याकार्यं विचार्य च । जगाम शक्रं त्वरितो देवैः सह महायशाः

செய்யவேண்டியது-செய்யக்கூடாதது அனைத்தையும் மனத்திலேயே ஆராய்ந்து, பெருமைமிக்கவர் (ப்ருஹஸ்பதி) தேவர்களுடன் விரைந்து சக்ரன் (இந்திரன்) அருகே சென்றார்।

Verse 37

प्राप्तो जलाशयं तं च यत्रास्ते हि पुरंदरः । यस्य तीरे स्थिता हत्या चंडालीव भयावहा

புரந்தரன் (இந்திரன்) தங்கியிருந்த அந்த நீர்நிலையை அவர் அடைந்தார்; அதன் கரையில் பிரம்மஹத்தி பாவம், அச்சமூட்டும் சண்டாளி போல நின்றது।

Verse 38

तत्रोविष्टास्ते सर्वे देवा ऋषिगणान्विताः । आह्वानं च कृतं तस्य शक्रस्य गुरुणा स्वयम्

அங்கே எல்லா தேவர்களும் முனிவர் கூட்டங்களுடன் அமர்ந்தனர்; மேலும் குரு தாமே சக்ரன் (இந்திரன்) ஐ அழைத்தார்।

Verse 39

समुत्थितस्ततः शक्रो ददर्श स्वगुरुं तदा । बाष्पपूरितवक्त्रो हि बृहस्पतिमभाषत

அப்போது சக்ரன் எழுந்து தன் குருவைத் தரிசித்தான். கண்ணீரால் நிரம்பிய முகத்துடன் ப்ருஹஸ்பதியிடம் பேசினான்.

Verse 40

प्रणिपत्य च तत्रत्यान्कृताञ्जलिरभाषत । तदा दीनमुखो भूत्वा मनसा संविमृश्य च

அங்கே இருந்தவர்களை வணங்கி, கைகூப்பி அவன் பேசினான். பின்னர் தாழ்ந்த முகத்துடன் மனத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்.

Verse 41

स्वयमेव कृतं पूर्वमज्ञानलक्षणं महत् । अधुनैव मया कार्यं किं कर्तव्यं वद प्रभो

முன்பு நான் அறியாமையால் குறியிடப்பட்ட ஒரு பெரும் செயலைத் தானே செய்தேன். இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? प्रभோ, சொல்லுங்கள்.

Verse 42

प्रहस्योवाच भगवान्बृहस्पति रुदारधीः । पुरा त्वया कृतं यच्च तस्येदं कर्मणः फलम्

உறுதியான அறிவுடைய பகவான் ப்ருஹஸ்பதி புன்னகையுடன் கூறினார்—“இந்திரா, முன்பு நீ செய்ததற்கே இது அந்தக் கர்மத்தின் பலன்.”

Verse 43

मां च उद्दिश्य भो इंद्र तद्भोगादेव संक्षयः । प्रायश्चितं हि हत्याया न दृष्टं स्मृतिकारिभिः

“மேலும் இந்திரா, என்னை நோக்கி செய்ததற்கான குறைவு அனுபவித்து (போகித்து) தீர்வதாலேயே உண்டாகும். பிராமண-ஹத்தைக்கான பிராயச்சித்தம் ஸ்மிருதிகாரர்கள் கூறவில்லை.”

Verse 44

अज्ञानतो हि यज्जातं पापं तस्य प्रतिक्रिया । कथिता धर्म्मशास्त्रज्ञैः सकामस्य न विद्यते

அறியாமையால் உண்டான பாவத்திற்கு தர்மசாஸ்திரம் அறிந்தோர் பரிகாரம் (பிராயச்சித்தம்) கூறியுள்ளனர்; ஆனால் அறிந்தே செய்த பாவத்திற்கு அத்தகைய பரிகாரம் இல்லை என்று ஏற்கப்படுகிறது।

Verse 45

सकामेन कृतं पापमकामं नैव जायते । ताभ्यां विषयभेदेन प्रायश्चित्तं विधीयते

அறிந்தே செய்த பாவம், அறியாமல்/இச்சையின்றி நிகழ்ந்த பாவத்துடன் ஒன்றல்ல; இவ்வேறுபாட்டின்படி பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 46

मरणांतो विधिः कार्यो कामेन हि कृतेन हि । अज्ञानजनिते पापे प्रायश्चित्तं विधीयते

அறிந்தே செய்த செயலில் மரணம்வரை நீளும் கடுமையான விதி உண்டு; ஆனால் அறியாமையால் உண்டான பாவத்திற்கு பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 47

तस्मात्त्वया कृतं यच्च स्वयमेव हतो द्विजः । पुरोहितश्च विद्वांश्च तस्मान्नास्ति प्रतिक्रिया

ஆகையால் உன் சொந்தச் செயலாலேயே அந்தத் த்விஜன்—உன் அறிவுடைய புரோஹிதனும்—கொல்லப்பட்டான்; எனவே இதற்கு எளிய பரிகாரம் இல்லை।

Verse 48

यावन्मरणमप्येति तावदप्सु स्थिरो भव

மரணம் கூட அணுகும்வரை, நீரில் உறுதியாக நிலைத்திரு।

Verse 49

शताश्वमेधसंज्ञं च यत्फलं तव दुर्मते । तन्नष्टं तत्क्षणादेव घातितो हि द्विजो यदा

ஏ துர்மதியே, உனக்கிருந்த நூறு அச்வமேத யாகப் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியம், அந்தணன் கொல்லப்பட்ட அதே கணமே அழிந்தது।

Verse 50

सच्छिद्रे च यथा तोयं न तिष्ठति घटेऽण्वपि । तथैव सुकृतं पापे हीयते च प्रदक्षिणम्

துளைகள் நிறைந்த குடத்தில் நீர் சிறிதும் நில்லாதது போல, பாவம் இருக்கும் இடத்தில் சுகிருதம் குறைகிறது; பிரதட்சிணை போன்ற செயலும் பலனிழக்கிறது।

Verse 51

तस्माच्च दैवसंयोगात्प्राप्तं स्वर्गादिकं च यैः । यथोक्तं तद्भवेत्तेषां धर्मिष्ठानां न संशयः

ஆகவே, தர்மநிஷ்டர்களுக்கு விதியின் சேர்க்கையால் கிடைக்கும் ஸ்வர்கம் முதலிய பெறுபேறுகள், கூறியபடியே நிச்சயமாக நிகழும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 52

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य शक्रो वचनमब्रवीत् । कुकर्मणा मदीयेन प्राप्तमेतन्न संशयः

அவன் சொற்களை கேட்டுச் சக்ரன் (இந்திரன்) கூறினான்—“ஐயமில்லை; என் தீவினையாலேயே இந்த நிலை எனக்கு வந்தது।”

Verse 53

अमरावती माशु त्वं गच्छ देवर्षिबिः सह । लोकानां कार्यसिद्ध्यर्थे देवानां च बृहस्पते । इंद्रं कुरु महाभाग यस्ते मनसि रोचते

“தாமதிக்காதே; தேவரிஷிகளுடன் அமராவதிக்குச் செல். உலகங்களின் காரியசித்திக்கும் தேவர்களின் நலத்திற்கும், ஓ பிருஹஸ்பதி, உன் மனத்திற்கு உகந்தவரை, ஓ மகாபாகா, இந்திரனாக நியமி.”

Verse 54

यथा मृतस्तथा हं वै ब्रह्महत्यावृतो महान् । रागद्वेषसमुत्थेन पापेनास्मि परिप्लुतः

நான் உண்மையிலே இறந்தவனுக்கு ஒப்பானவன்—பிரம்மஹத்தியா எனும் மகாபாவத்தால் மூடப்பட்டவன். ராகம், த்வேஷம் எழுப்பிய பாவம் என்னை முழுதும் மூழ்கடித்தது.

Verse 55

तस्मात्त्वरान्विता यूयं देवराजानमाशुः वै । कुर्वतु मदनुज्ञाताः सत्यं प्रतिवदामि वः

ஆகையால் நீங்கள் விரைந்து, உடனே தேவராஜனை நிறுவுங்கள். என் அனுமதியுடன் அதைச் செய்யுங்கள்—நான் உங்களிடம் உண்மையையே கூறுகிறேன்.

Verse 56

एवमुक्तास्तदा सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः । एत्यामरावतीं तूर्णं पुरंदरविचेष्टितम् । कथयामासुरव्यग्रा शचीं प्रति यथा तथा

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், ப்ருஹஸ்பதி முன்னிலையில் அனைவரும் புரந்தரன் (இந்திரன்) நிலைமையால் கலங்கித் துரிதமாக அமராவதிக்கு சென்று, நடந்ததை நடந்தபடியே சசீதேவியிடம் தெளிவாக அறிவித்தனர்.

Verse 57

राज्यस्य हेतोः किं कार्यं विमृशंतः परस्परम्

அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்தனர்—ஆட்சியின் நலனுக்காக இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 58

एवं विमृश्यमानानां देवानां तत्र नारदः । यदृच्छयागतस्तत्र देवर्षिरमितद्युतिः

தேவர்கள் இவ்வாறு ஆலோசித்துக் கொண்டிருக்கையில், அங்கே தற்செயலாக அளவற்ற ஒளியுடைய தேவரிஷி நாரதர் வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 59

उवाच पूजितो देवान्कस्माद्यूयं विचेतसः । तेनोक्ताः कथयामासुः सर्वं शक्रस्य चेष्टितम्

பூஜிக்கப்பட்ட நாரதர் தேவர்களை நோக்கி—“நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு மனச்சோர்வில் உள்ளீர்கள்?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள் சக்ரன் (இந்திரன்) செய்த செயல்களை எல்லாம் விரிவாகச் சொன்னார்கள்.

Verse 60

गतमिंद्रस्य चेंद्रत्वमेनसा परमेण तु । ततः प्रोवाच तान्देवान्देवर्षिर्नारदो वचः

மிகக் கடுமையான பாவத்தினால் இந்திரனின் இந்திரத்துவம் நீங்கிவிட்டது. அப்போது தேவर्षி நாரதர் தேவர்களிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 61

यूयं देवाश्च सर्वज्ञास्तपसा विक्रमेण च । तस्मादिंद्रो हि कर्तव्यो नहुषः सोमवंशजः

நீங்கள் தேவர்கள் அனைவரும் அனைத்தறிவுடையோர்; தவமும் வீரமும் உடையோர். ஆகவே சோமவம்சத்தில் பிறந்த நஹுஷனையே இந்திரனாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 62

सोऽस्मिन्राष्ट्रे प्रतिष्ठाप्यस्त्वरितेनैव निर्जराः । एकोनमश्वमेधानां शतं तेन महात्मना । कृतमस्ति महाभागा नहुषेण च यज्वना

ஆகவே, ஓ அமரர்களே, அவரை விரைவாகவே இந்த அரசாட்சியில் நிறுவுங்கள். ஏனெனில் அந்த மகாத்மா, மகாபாக்யசாலி யஜமானன் நஹுஷன் தொண்ணூற்று ஒன்பது அச்வமேத யாகங்களை நிறைவேற்றியுள்ளான்.

Verse 63

शच्या श्रुतं च तद्वाक्यं नारदस्य मुखोद्गतम् । गतांतःपुरमव्यग्रा बाष्पपूरितलोचना

நாரதரின் வாயிலிருந்து வந்த அந்த வார்த்தைகளை சசி கேட்டாள். கலங்காமல், கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 64

नारदस्य वचः श्रुत्वा सर्वे देवान्वमोदयन्

நாரதரின் வாக்கைச் செவிமடுத்து எல்லாத் தேவரும் பேரானந்தம் கொண்டனர்.

Verse 65

नहुषं राज्यमारोढुमैकपद्येन ते यदा । आनीतो हि तदा राजा नहुषो ह्यमरावतीम्

தேவர்கள் நஹுஷனை அரசாட்சிக்கு ஏற்ற எண்ணியபோது, அரசன் நஹுஷன் ஒரே அடியிலே அமராவதிக்குக் கொண்டு வரப்பட்டான்.

Verse 66

राज्यं दत्तं महेंद्रस्य सुरैः सर्वैर्महर्षिभिः । तदागस्त्यादयः सर्वे नहुषं पर्युपासत

அனைத்து தேவர்களும் மகரிஷிகளும் மகேந்திரன் (இந்திரன்) அரசாட்சியை அளித்தனர்; பின்னர் அகஸ்தியர் முதலியோர் அனைவரும் நஹுஷனைச் சூழ்ந்து பணிந்தனர்.

Verse 67

गंधर्वाप्सरसो यक्षा विद्याधरमहोरगाः । यक्षाः सुपर्णाः पतगा ये चान्ये स्वर्गवासिनः

கந்தர்வர், அப்சரைகள், யக்ஷர், வித்யாதரர், மஹோரகர், சுபர்ணர் மற்றும் பிற எல்லா ஸ்வர்கவாசிகளும் அங்கே கூடினர்.

Verse 68

तदा महोत्सवो जातो देवपुर्यां निरंतरः । शंखतूर्यमृदंगानि नेदुर्दुंदुभयः समम्

அப்போது தேவர்நகரில் இடையறாத மஹோৎসவம் எழுந்தது; சங்குகள், தூரியங்கள், மிருதங்கங்கள், துந்துபிகள் ஒன்றாய் முழங்கின.

Verse 69

गायकाश्च जगुस्तत्र तथा वाद्यानि वादकाः । नर्तका ननृतुस्तत्र तथा राज्यमहोत्सवे

அங்கே பாடகர்கள் பாடினர், வாத்தியக்காரர்கள் வாத்தியங்களை இசைத்தனர், நடனக்காரர்கள் நடனமாடினர்—அது மாபெரும் ராஜ்யாபிஷேகத் திருவிழா.

Verse 70

अभिषिक्तस्तदा तत्र बृहस्पतिपुरोगमैः

அப்போது அங்கேயே ப்ருஹஸ்பதி முன்னிலையில் (ஆசாரியர்களால்) அவருக்கு அபிஷேகம் நடைபெற்றது।

Verse 71

अर्चितो देवसूक्तैश्च यथा वद्ग्रहपूजनम् । कृतवांश्चैव ऋषिभिर्विद्वद्भिर्भावितात्मभिः

தேவஸூக்தங்களால் அவர் அர்ச்சிக்கப்பட்டார்; விதிப்படி கிரகபூஜை செய்வதுபோல. மேலும் அறிவும் தமமும் கொண்ட ரிஷிகள் சடங்குகளை நிறைவேற்றினர்।

Verse 72

तथा च सर्वैः परिपूजितो महान्राजा सुराणां नहुषस्तदानीम् । इंद्रासने चेंद् समानरूपः संस्तूयमानः परमेण वर्चसा

இவ்வாறு அக்காலத்தில் தேவர்களுக்குத் தலைவனான மகாராஜா நஹுஷன் அனைவராலும் போற்றப்பட்டான். இந்திராசனத்தில் அமர்ந்து, இந்திரனை ஒத்த உருவுடன், பரம ஒளியால் பிரகாசித்து புகழப்பட்டான்।

Verse 73

सुगंधदीपैश्च सुवाससा युतोऽलंकारभोगैः सुविराजितांगः । बभौ तदानीं नहुषो मुनीद्रैः संस्तूयमानो हि तथाऽमरेंद्रैः

மணமிகு தீபங்களும் சிறந்த ஆடைகளும் அணிந்து, ஆபரணங்களும் ஐஸ்வர்யப் போகங்களும் உடலை ஒளிரச் செய்த நிலையில், அக்காலத்தில் நஹுஷன் முனிவர்தலைவர்களாலும் அமரர்தலைவர்களாலும் புகழப்பட்டு பிரகாசித்தான்।

Verse 74

इति परमकलान्वितोऽसौ सुरमुनिवरगणैश्च पूज्यमानः । नहुषनृपवरोऽभवत्तदानीं हृदि महता हृच्छयेनतप्तः

இவ்வாறு பரமக் கலைகளால் நிறைந்தவனாய், தேவர்கள் மற்றும் உயர்ந்த முனிவர் கூட்டங்களால் போற்றப்பட்ட அந்த நஹுஷ மன்னன், அக்காலத்தில் இதயத்தில் எழுந்த பெரும் எரியும் ஆசையால் உள்ளுறத் தகித்தான்।

Verse 75

नहुष उवाच । इंद्राणी कथमद्यैव नायाति मम सन्निधौ । तां चाह्वयत शीघ्रं भो मा विलंबितुमर्हथ

நஹுஷன் கூறினான்—“இந்திராணி இன்று உடனே என் முன்னிலையில் ஏன் வரவில்லை? ஐயர்களே, அவளை விரைவில் அழையுங்கள்; தாமதிக்க வேண்டாம்.”

Verse 76

नहुपस्य वचः श्रुत्वा बृहस्पतिरुदारधीः । शचीभवनमासाद्य उवाच च सविस्तरम्

நஹுஷனின் சொற்களை கேட்ட உயர்ந்த மனத்தையுடைய ப்ருஹஸ்பதி, சசீயின் இல்லத்திற்குச் சென்று அவளிடம் விரிவாக உரைத்தார்।

Verse 77

शक्रस्य दुर्निमित्तेन ह्यनीतो नहुषोऽत्र वै । राज्यार्ते भामिनि त्वं च अर्द्धासनगता भव

சக்ரனுக்கு (இந்திரனுக்கு) ஏற்பட்ட தீய குறியீட்டினால் நஹுஷன் இங்கு கொண்டு வரப்பட்டான். ஓ அழகியவளே, அரசாட்சிக்காக நீயும் அரை ஆசனத்தில் அமர்வாயாக।

Verse 78

शची प्रहस्य चोवाच बृहस्पतिमकल्मषम् । असौ न परिपूर्णो हि यज्ञैः शक्रासने स्थितः । एकोनमश्वमेधानां शतं कृतमनेन वै

சசீ சிரித்தவாறே குற்றமற்ற ப்ருஹஸ்பதியிடம் கூறினாள்—“சக்ராசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாலும், அவன் யாகப் புண்ணியத்தில் முழுமையடைந்தவன் அல்ல. அவன் ஒன்று குறைந்து நூறு அசுவமேதங்களைச் செய்தவன்.”

Verse 79

तस्मान्न योग्यो प्रहस्य चोवाच बृहस्पतिमकल्पणषम् । असौ न परिपूर्णो हि यज्ञैः शक्रासने स्थितः । अवाह्यवाहनेनैव अत्रागत्य लभेत माम्

ஆகையால் இவன் தகுதியற்றவன் என்று அவள் புன்னகையுடன் ப்ருஹஸ்பதியிடம் கூறினாள்—‘சக்ராசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாலும் யாகத் தகுதியில் இவன் நிறைவடைந்தவன் அல்ல. “அவாஹ்ய” எனப்படும், இழுக்க இயலாத வாகனத்திலேயே இங்கு வந்து, அப்பொழுது என்னை அடையட்டும்।’

Verse 80

तथेति गत्वा त्वरितो बृहस्पतिरुवाच तम् । नहुषं कामसंतप्तं शच्योक्तं च यथातथम्

‘அப்படியே’ என்று சொல்லி ப்ருஹஸ்பதி விரைந்து சென்று, ஆசையால் எரிந்த நஹுஷனிடம் சசீ கூறியதை அப்படியே எடுத்துரைத்தார்।

Verse 81

तथेति मत्वा राजासौ नहुषः काममोहितः । विमृश्य परया बुद्ध्या अवाह्यं किं प्रशस्यते

‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று எண்ணிய ஆசைமயக்கமுற்ற அரசன் நஹுஷன் கூர்மையான அறிவால் சிந்தித்தான்—‘இந்த “அவாஹ்ய” எனப்படும், இழுக்க இயலாத வாகனம் எது புகழப்படுகிறது?’

Verse 82

स बुद्ध्या च चिरं स्मृत्वा ब्राह्मणाश्चतपस्विनः । अवाह्याश्च भवंत्यस्मादात्मानं वाहयाम्यहम्

நீண்ட நேரம் சிந்தித்து அவன் முடிவு செய்தான்—‘தபஸ்விகளான பிராமணர்கள் உண்மையில் “அவாஹ்யர்”; அவர்களை இழுக்கச் செய்வது தகாது. ஆகவே என்னை அவர்களாலேயே சுமக்கச் செய்வேன்।’

Verse 83

द्वाभ्यां च तस्याः प्राप्त्यर्थमिति मे हृदि वर्तते । शिबिकां च ददौ ताभ्यां द्विजाभ्यां काममोहितः

‘இருவர் மூலமே அவளை அடைவேன்’ என்று அவன் உள்ளத்தில் உறுதியானது. ஆசைமயக்கத்தில் அவன் அந்த இரு த்விஜர்களுக்கும் ஒரு சிபிகை (பல்லக்கு) அளித்தான்।

Verse 84

उपविश्य तदा तस्यां शिवबिकायां समाहितः । सर्पसर्पेति वचनान्नोदयामास तौ तदा

அப்போது அவன் அந்த சிவச் சிபிகையில் அமர்ந்து மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, “செல், செல்” என்று சொல்லி அந்த இரு தூக்குவோரை முன்னே செலுத்தினான்।

Verse 85

अगस्त्यः शिबिकावाही ततः क्रुद्धोऽशपन्नृपम् । विप्राणामवमंता त्वमुन्मत्तोऽजगरो भव

சிபிகையைத் தூக்கிய அகஸ்தியர் கோபமுற்று அரசனைச் சபித்தார்—“பிராமணரை அவமதித்ததால் நீ பித்துற்ற மலைப்பாம்பாக ஆகுவாய்!”

Verse 86

शापोक्तिमात्रतो राजा पतितो ब्राह्मणस्य हि । तत्रैवाजगरो भूत्वा विप्रशापो दुरत्ययः

சாபவாக்கு உச்சரிக்கப்பட்ட உடனே அரசன் பிராமணரின் முன் விழுந்தான்; அங்கேயே மலைப்பாம்பானான், ஏனெனில் பிராமண சாபம் கடக்க இயலாதது।

Verse 87

यथा हि नहुषो जातस्तथा सर्वेऽपि तादृशाः । विप्राणामवमानेन पतिन्ति निरयेऽशुचौ

நஹுஷன் எவ்வாறு வீழ்ச்சியடைந்தானோ, அதுபோலவே அத்தகையோர் அனைவரும்—பிராமணரை அவமதிப்பதால்—அசுத்த நரகங்களில் விரைவில் வீழ்வர்।

Verse 88

तस्मासर्वप्रयत्नेन पदं प्राप्य विचक्षणैः । अप्रमत्तैर्नरैर्भाव्यमिहामुत्र च लब्धये

ஆகையால் அறிவுடையோர்—தக்க நிலையை அடைந்த பின்—மிகுந்த முயற்சியுடனும் விழிப்புடனும் வாழ வேண்டும்; இம்மையும் மறுமையும் இரண்டிலும் நலன் பெறுவதற்காக।

Verse 89

तथैव नहुषः सर्प्पो जातोरण्ये महाभये । एवं चैवाभवत्तत्र देवलोके ह्यराजकम्

அதேபோல் நஹுஷன் மிகப் பயங்கரமான காட்டில் பாம்பாகப் பிறந்தான்; இவ்வாறு தேவலோகத்திலும் அப்போது அரசில்லா நிலை ஏற்பட்டது।

Verse 90

तथैव ते सुराः सर्वे विस्मयाविष्टचेतसः । अहो बत महत्कष्टं प्राप्तं राज्ञा ह्यनेन वै

அப்போது எல்லா தேவர்களும் வியப்பால் மனம் ஆட்கொள்ளப்பட்டு கூறினர்— ‘அய்யோ! இந்த அரசன் உண்மையிலேயே தன் மீது எவ்வளவு பெரிய துன்பத்தை வரவழைத்தான்!’

Verse 91

न मर्त्य लोको न स्वर्गो जातो ह्यस्य दुरात्मनः । सतामवज्ञया सद्यः सुकृतं दग्धमेव हि

அந்த துர்மனத்தவனுக்கு மானுடலோகம் கூட இல்லை, சொர்க்கமும் எட்டாததாகியது; நல்லோரைக் இகழ்ந்ததால் அவன் சேர்த்த புண்ணியம் உடனே எரிந்து போயிற்று।

Verse 92

याज्ञिको ह्यपरो लोके कथ्यतां च महामुने । तदोवाच महातेजा नारदो मुनिसत्तमः

‘உலகில் இன்னொரு யாகஞிகன் (ஆட்சி செய்யத் தகுதியானவன்) உள்ளான் என்று சொல்லப்படுகிறது—மகாமுனியே, அவனைப் பற்றி கூறுங்கள்.’ அப்போது பேரொளி கொண்ட முனிவருள் சிறந்த நாரதர் பேசினார்।

Verse 93

ययातिं च महाभागा आनयध्वं त्वरान्विताः । देवदूतास्तु वै तूर्णं ययातिं द्रुतमानयन्

‘பாக்கியவான்களே, யயாதியை விரைவாகக் கொண்டு வாருங்கள்.’ அப்போது தேவதூதர்கள் உடனே சென்று யயாதியை சீக்கிரமாகக் கொண்டு வந்தனர்।

Verse 94

विमानमारुह्य तदा महात्मा ययौ दिवं देवदूतैः समेतः । पुरस्कृतो देववरैस्तदानीं तथोरगैर्यक्षगंधर्वसिद्धैः

அப்போது அந்த மகாத்மா விமானத்தில் ஏறி, தேவதூதர்களுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றான். அந்நேரம் தேவர்களில் சிறந்தோர், மேலும் நாகர், யக்ஷர், கந்தர்வர், சித்தர் ஆகியோர் அவனைப் பெரிதும் போற்றினர்.

Verse 95

आयातः सोऽमरावत्यां त्रिदशैरभितोषितः । इंद्रासने चोपविष्टो बभाषे च स सत्वरम्

அவன் அமராவதியில் வந்து தேவர்களால் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கப்பட்டான். இந்திராசனத்தில் அமர்ந்து, தாமதமின்றி உடனே உரைத்தான்.

Verse 96

नारदेनैवमुक्तस्तु त्वं राजा याज्ञिको ह्यसि । सतामवज्ञया प्राप्तो नहुषो दंदशूकताम्

நாரதர் இவ்வாறு உரைத்தார்— ‘அரசே, நீ உண்மையில் யாகம் செய்பவன். சத்புருஷர்களை அவமதித்ததால் நஹுஷன் பாம்பு நிலையைக் கொண்டான்.’

Verse 97

ये प्राप्नुवंति धर्मिष्ठा दैवेन परमं पदम् । प्राक्तनेनैव मूढास्ते न पश्यंति शुभाशुभम्

தர்மநிஷ்டையுடையவர்களும் விதியின் வலியால் பரம பதத்தை அடையலாம்; ஆனால் முன்கர்ம மயக்கத்தால் அவர்கள் சுபமும் அசுபமும் எது என அறியார்.

Verse 98

पतंति नरके घोरे स्तब्धा वै नात्र संशयः

அகந்தையால் உறைந்தோர் நிச்சயமாகக் கொடிய நரகத்தில் வீழ்வர்— இதில் ஐயமில்லை.

Verse 99

ययातिरुवाच । यैः कृतं पुण्यं तेषां विघ्नः प्रजायते । अल्पकत्वेन देवर्षे विद्धि सर्वं परं मम

யயாதி கூறினார்—புண்ணியம் செய்தவர்களுக்கும் தடைகள் உண்டாகின்றன. ஓ தேவर्षியே, இதுவே என் இறுதி வாக்கு என்று அறிக; இவை அனைத்தும் தன் முயற்சியின் குறைமையாலேயே.

Verse 100

महादानानि दत्तानि अन्नदानयुतानि च । गोदानानि बहून्येव भूमिदानयुतानि च

மகாதானங்கள் வழங்கப்பட்டன; அன்னதானத்துடனும், பல கோதானங்களும், பூமிதானங்களும் வழங்கப்பட்டன.

Verse 101

तथैव सर्वाण्यपि चोत्तमानि दानानि चोक्तानि मनीषिभिर्यदा । एतानि सर्वाणि मया तदैव दत्तानि काले च महाविधानतः

அதேபோல், ஞானிகள் உயர்ந்த தானங்களை விதித்தபோதெல்லாம், அவை அனைத்தையும் நான் அச்சமயமே, உரிய காலத்தில், மகாவிதியின் படி வழங்கினேன்.

Verse 102

यज्ञैरिष्टं वाजपेयातिरात्रैर्ज्योतिष्टोमै राजसूयादिभिश्च । शास्त्रप्रोक्तैरश्वमेधादिभिश्च यूपैरेषालंकृता भूः समंतात्

வாஜபேய, அதிராத்திர, ஜ்யோதிஷ்டோம, ராஜசூய முதலிய யாகங்களாலும், சாஸ்திரத்தில் கூறிய அஸ்வமேத முதலிய யாகங்களாலும் யஜ்ஞங்கள் நடத்தப்பட்டன. எல்லாத் திசைகளிலும் யூபங்களால் பூமி அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 103

देवदेवो जगन्नाथ इष्टो यज्ञैरनेकशः । गालवाय पुरे दत्ता कन्या त्वेषा च माधवी

தேவர்களின் தேவன், ஜகந்நாதன் பலமுறை யாகங்களால் வழிபடப்பட்டான். மேலும் இந்தக் கன்னி மாதவி நகரத்தில் காலவனுக்கு திருமணமாக அளிக்கப்பட்டாள்.

Verse 104

पत्नीत्वेन चतुर्भ्यश्च दत्ताः कन्या मुने तदा । गालवस्य गुरोरर्थे विश्वामित्रस्य धीमतः

ஓ முனிவரே! அப்போது காளவனின் குருவான ஞானமிகு விசுவாமித்திரரின் பொருட்டு அந்தக் கன்னி நால்வருக்கும் மனைவியாக அளிக்கப்பட்டாள்।

Verse 105

एवं भूतान्यनेकानि सुकृतानि मया पुरा । महांति च बहून्येव तानि वक्तुं न पार्यते

இவ்வாறு நான் முன்னாளில் பல நற்கருமங்களைச் செய்தேன்—அவை மிகப் பெரியதும் எண்ணற்றதும்; அவற்றை முழுவதும் சொல்ல இயலாது।

Verse 106

भूयः पृष्टः सर्वदेवैः स राजा कृतं सर्वं गुप्तमेव यथार्थम् । विज्ञातुमिच्छाम यथार्थतोपि सर्वे वयं श्रोतुकामा ययाते

அனைத்து தேவர்களும் மீண்டும் கேட்டபோது, அந்த அரசன் தன் செய்த அனைத்தையும் உண்மையாயினும் மறைத்தே வைத்தான்; ஆயினும், ஓ யயாதி, நாங்கள் அனைவரும் அதைத் துல்லியமாக அறிய விரும்புகிறோம்—கேட்க ஆவலாயிருக்கிறோம்।

Verse 107

वचो निशम्य देवानां ययातिरमितद्युतिः । कथयामास तत्सर्वं पुण्यशेषं यथार्थतः

தேவர்களின் சொற்களை கேட்டபின், அளவற்ற ஒளியுடைய யயாதி தன் சேர்த்த புண்ணியத்தின் மீதமிருந்த அனைத்தையும் உண்மையாய் முழுவதும் உரைத்தான்।

Verse 108

कथितं सर्वमेतच्च निःशेषं व्यासवत्तदा । स्वपुण्यकथनेनैव ययातिरपतद्भुवि

அப்போது வியாசர் போல இதையெல்லாம் முழுமையாகச் சொன்னான்; தன் புண்ணியத்தைச் சொன்னதாலேயே யயாதி தரையில் விழுந்தான்।

Verse 109

तत्क्षणादेव सर्वेषां सुराणां तत्र पश्यताम् । एवमेव तथा जातमराजकमतंद्रितम्

அந்தக் கணமே, அங்கே எல்லாத் தேவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அப்படியே நிகழ்ந்தது—அரசன் இல்லாது நாடு அரசற்றதாயிற்று; யாரும் கவலையின்றி இருக்க இயலவில்லை।

Verse 110

अन्यो न दृश्यते लोके याज्ञिको यो हि तत्र वै । शक्रासनेऽभिषे कार्यं श्रूयतां हि द्विजोत्तमाः

உலகில் அங்கே வேறு தகுதியான யாஜ்ஞிகன் எவரும் காணப்படவில்லை; ஆகவே இந்திராசனத்திற்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்—கேளுங்கள், ஓ த்விஜோத்தமர்களே।

Verse 111

सर्वे सुराश्च ऋषयोऽथ महाफणींद्रा गन्धर्वयक्षखगचारणकिंनराश्च । विद्याधराः सुरगणाप्सरसां गणाश्च चिंतापराः समभवन्मनुजास्तथैव

அனைத்து தேவரும் ரிஷிகளும், மகாபணீந்திரர்களும், கந்தர்வ-யக்ஷர்களும், பறவைகளும், சாரணரும் கின்னரரும்; வித்யாதரர், தேவகணங்கள், அப்ஸரஸ்களின் கூட்டங்கள்—மனிதரும் கூட—அனைவரும் கவலையால் நிறைந்தனர்।