Adhyaya 9

Verse 1

गौतम उवाच । भगवन्नरुणाद्रीश नामधेयानि ते भृशम् । विशेषाच्छ्रोतुमिच्छामि स्थानेऽस्मिन्सुरपूजिते

கௌதமர் கூறினார்—ஹே பகவான் அருணாத்ரீசா! உமது பல நாமங்களை நான் விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; குறிப்பாக தேவர்கள் வழிபடும் இத்தலத்தில்।

Verse 2

महेश्वर उवाच । नामानि शृणु मे ब्रह्मन्मुख्यानि द्विजसत्तम । दुर्लभान्यल्पपुण्यानां कामदानि सदा भुवि

மகேஸ்வரர் கூறினார்—ஹே பிராமணா, ஹே த்விஜசிரேஷ்டா! என் முதன்மை நாமங்களை கேள்; அவை பூமியில் எப்போதும் விருப்பங்களை அருள்வன, ஆனால் குறைந்த புண்ணியமுள்ளோர்க்கு அரிதானவை।

Verse 3

शोणाद्रीशोऽरुणाद्रीशो देवाधीशो जनप्रियः । प्रपन्नरक्षको धीरः शिवसेवकवर्धकः

அவர் சோணாத்ரியின் ஈசன், அருணாத்ரியின் ஈசன்; தேவர்களின் அதிபதி, மக்களுக்குப் பிரியன்—சரணடைந்தோரைக் காக்கும் திடமுள்ளவன், சிவசேவகர்களை வளர்ப்பவன்।

Verse 4

अक्षिपेयामृतेशानः स्त्रीपुंभावप्रदायकः । भक्तविज्ञप्तिसंधाता दीनबंदिविमोचकः

அவர் அழியாத அமிர்தத்தின் ஈசன்; பெண்மையும் ஆண்மையும் அருள்வான்; பக்தர்களின் வேண்டுதலை நிறைவேற்றுவான்; துன்புற்றவர்களையும் சிறைப்பட்டவர்களையும் விடுவிப்பான்।

Verse 5

मुखरांघ्रिपतिः श्रीमान्मृडो मृगमदेश्वरः । भक्तप्रेक्षणकृत्साक्षी भक्तदोषनिवर्त्तकः

அவர் முகராங்஘்ரியின் திருவுடைய அதிபதி, அருள்மிகு ம்ருடன், ம்ருகமதத்தின் ஈசன்; பக்தர்களை நோக்கும் சாட்சி, பக்தர்களின் குற்றங்களை நீக்குபவன்।

Verse 6

ज्ञानसंबंधनाथश्च श्रीहलाहलसुंदकः । आहवैश्वर्यदाता च स्मर्तृसर्वाघनाशनः

அவர் ஞான-சம்பந்தத்தின் நாதன்; திரு ஹாலாஹல விஷத்தை அடக்கியவன்; அஜேய ஐஸ்வர்யம் அளிப்பவன்; நினைப்போரின் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவன்.

Verse 7

व्यत्यस्तनृत्यद्धृजधृक्सकांतिर्नटनेश्वरः । सामप्रियः कलिध्वंसी वेदमूर्तिर्निरंजनः

அவர் நடனேஸ்வரன்—வியத்தகு சுழலும் நடனத்தின் ஒளியால் பிரகாசிப்பவன்; சாமகானத்தை விரும்புபவன்; கலியின் மாசை அழிப்பவன்; வேதமூர்த்தி, நிரஞ்சனன்.

Verse 8

जगन्नाथो महादेवस्त्रिनेत्रस्त्रिपुरांतकः । भक्तापराधसोढा च योगीशो भोगनायकः

அவர் ஜகந்நாதன், மகாதேவன், மும்முகன் (மூன்றுகண் உடையவன்), திரிபுராந்தகன்; பக்தர்களின் குற்றங்களைப் பொறுப்பவன்; யோகிகளின் ஈசன், போகங்களின் நாயகன்.

Verse 9

बालमूर्त्तिः क्षमारूपी धर्मरक्षो वृषध्वजः । हरो गिरीश्वरो भर्गश्चंद्ररेखावतंसकः

அவர் பாலமூர்த்தி, பொறுமையின் உருவம், தர்மத்தை காக்கும் காவலன், ரிஷபக் கொடியுடையவன்; ஹரன், கிரீசுவரன், பರ್ಗன்—பாவநாசகன்—அரைக்கதிர் நிலாவால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

Verse 10

स्मरांतकोंऽधकरिपुः सिद्धराजो दिगंबरः । आगमप्रिय ईशानो भस्मरुद्राक्षलांछनः

அவர் ஸ்மராந்தகன், அந்தகனின் பகைவன், சித்தராஜன், திகம்பரத் தபஸ்வி; ஆகமங்களை நேசிப்பவன், ஈசானன்—பரமாதிபதி—மற்றும் விபூதி, ருத்ராட்சச் சின்னத்தால் குறியிடப்பட்டவன்.

Verse 11

श्रीपतिः शंकरः स्रष्टा सर्वविद्येश्वरोऽनघः । गंगाधरः क्रतुध्वंसो विमलो नागभूषणः

அவர் ஸ்ரீபதி, சங்கரன், படைப்பாளர், எல்லா வித்யைகளுக்கும் குற்றமற்ற ஈசன். அவர் கங்காதரன், அகந்தையுற்ற யாகங்களை அழிப்பவன், விமலன், நாகங்களை ஆபரணமாக அணிந்தவன்.

Verse 12

अरुणो बहुरूपश्च विरूपाक्षोऽक्षराकृतिः । अनादिरंतरहितः शिवकामः स्वयंप्रभुः

அவர் அருணன்—செம்மை ஒளி; பலரூபன்; விரூபாக்ஷன்; அழியாத அక్షரத்தின் வடிவமே. அவர் ஆதியற்றவன், உள்ளார்ந்த பிளவில்லாதவன், சிவகல்யாணக் காமனையாகத் திகழும், சுயம்பிரபு.

Verse 13

सच्चिदानंदरूपश्च सर्वात्मा जीवधारकः । स्त्रीसंगवामसुभगो विधिर्विहितसुंदरः

அவர் சச்சிதானந்த வடிவம், அனைத்தின் ஆத்மா, ஜீவர்களைத் தாங்குபவன். தெய்வீக ஸ்த்ரீ-சக்தியுடன் சங்கமத்தில் மகிழும் சுபபாக்யன்; விதியால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட அழகுடன் விளங்குபவன்.

Verse 14

ज्ञानप्रदो मुक्तिदश्च भक्तवांछितदायकः । आश्चर्यवैभवः कामी निरवद्यो निधिप्रदः

அவர் ஞானம் அருள்பவன், முக்தி அளிப்பவன்; பக்தர்கள் வேண்டியதை வழங்குபவன். அவரது வைபவம் அதிசயமானது; அவரது சங்கல்பம் எப்போதும் நிறைவேறும்; அவர் குற்றமற்றவன், நிதிகளைத் தருபவன்.

Verse 15

शूली पशुपतिः शंभुः स्वयंभुर्गिरिशो मृडः । एतानि मम मुख्यानि नामान्यत्र महामुने

‘சூலீ, பசுபதி, சம்பு, சுயம்பூ, கிரீச, ம்ருட’—ஓ மகாமுனியே, இங்கே இவையே என் முதன்மை நாமங்கள்.

Verse 16

अन्यानि दिव्यनामानि पुराणोक्तानि संस्मर । प्रदक्षिणेन मां नित्यं विशेषात्त्वं समर्चय

புராணங்களில் கூறப்பட்ட பிற தெய்வீக நாமங்களையும் நினைவு கூர். மேலும் தினமும்—சிறப்பாக—பிரதட்சிணை செய்து என்னை முறையாக வழிபடு.

Verse 17

प्रदक्षिणप्रियो यस्मादहं शोणाचलाकृतिः । इत्याज्ञप्तो महादेवमर्चयन्नरुणाचलम् । अविमुंचन्निहावासं कृतवानहमद्रिजे

‘பிரதட்சிணை எனக்கு பிரியம்; ஆகையால் நான் சோணாசல வடிவம் கொண்டேன்.’ என்று ஆணை பெற்ற நான் அருணாசல ரூப மகாதேவரை வழிபட்டேன்; ஓ அத்ரிஜே, இங்குள்ள வாசத்தை ஒருபோதும் விட்டு நீங்கவில்லை.

Verse 18

गौर्युवाच । भगवन्सर्वधर्मज्ञ गौतमार्य्य मुनीश्वर । प्रदक्षिणस्य माहात्म्यं ब्रूहि मे शोणभूभृतः

கௌரி கூறினாள்—ஹே பகவான், எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவரே, போற்றத்தக்க கௌதம முனீஸ்வரரே! சோண மலை பிரதட்சிணையின் மஹிமையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 19

कस्मिन्काले कथं कार्यं कैर्वा पूर्वं प्रदक्षिणम् । कृतं शोणाद्रिनाथस्य प्राप्तमिष्टं परं पदम्

இந்த பிரதட்சிணை எந்த காலத்தில், எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும், முதலில் யாரால் செய்யப்பட்டது? சோணாத்ரிநாதரை பிரதட்சிணை செய்து விரும்பிய பரம பதம் எவ்வாறு அடைந்தது?

Verse 20

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टो मुनिः प्राह गौतमः शैलकन्यकाम् । श्रूयतां देवि माहात्म्यमादिशन्मे महेश्वरः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது முனி கௌதமர் மலைமகளிடம் சொன்னார்: ‘தேவி, கேள்; இந்த மஹிமையை எனக்கு மகேஸ்வரர் தாமே உபதேசித்தார்.’

Verse 21

महादेव उवाच । अहं हि शोणशैलात्मा प्रकाशो वसुधातले

மகாதேவர் கூறினார்—நானே சோணசைலத்தின் ஆத்மசொரூபம்; பூமித்தளத்தில் நான் ஒளியாகப் பிரகாசித்து விளங்குகிறேன்.

Verse 22

परितो मां सुराः सर्वे वर्तंते मुनिभिः सह

என்னைச் சுற்றி எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களோடு எப்போதும் தங்கியிருக்கின்றனர்.

Verse 23

यानि कानि च पापानि जन्मांतरकृतानि च । तानि तानि विनश्यंति प्रदक्षिणपदे पदे

எத்தகைய பாவங்களாயினும்—மற்ற பிறவிகளில் செய்தவையும் உட்பட—பிரதட்சிணையின் ஒவ்வொரு அடியிலும் அவை அனைத்தும் அழிகின்றன.

Verse 24

अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयायुतानि च । सिद्ध्यंति सर्वतीर्थानि प्रदक्षिणपदे पदे

ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களும் பத்தாயிரம் வாஜபேய கிரியைகளும், மேலும் எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனும்—பிரதட்சிணையின் ஒவ்வொரு அடியிலும் நிறைவேறுகின்றன.

Verse 25

अपि प्रहीणस्य समस्तलक्षणैः क्रियाविहीनस्य निकृष्टजन्मनः । प्रदक्षिणीकृत्य शशांकशेखरं प्रयास्यतः कस्य न सिद्धिरग्रतः

எல்லா நற்குறிகளும் இழந்தவனாகவும், முறையான கிரியைகள் இன்றியும், தாழ்ந்த பிறப்பினனாகவும் இருந்தாலும்—சசாங்கசேகரன் (சந்திரசேகர சிவன்) அவரை பிரதட்சிணை செய்து முன்னே சென்றால், அவன் முன் சித்தி யாருக்கு நில்லாது?

Verse 26

समस्त तीर्थाभिगमेषु पुण्यं समस्तयज्ञागमधर्मजातम् । अवाप्यते शोणमहीधरस्य प्रदक्षिणाप्रक्रमणेन सत्यम्

சோணமஹீதரன் (அருணாசலம்) எனும் திருக்குன்றை பிரதட்சிணை செய்வதால், எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் தரிசித்த புண்ணியமும், யாகங்களும் ஆகமங்களும் போதிக்கும் முழு தர்மநிதியும் உண்மையாய் கிடைக்கின்றன।

Verse 27

पदेनैकेन भूलोकं द्वितीयेनांतरिक्षकम् । तृतीयेन दिवं मर्त्यो जयत्यस्य प्रदक्षिणे

இந்த பிரதட்சிணையில், ஒரு அடியால் மானவன் பூலோகத்தை, இரண்டாம் அடியால் அந்தரிக்ஷத்தை, மூன்றாம் அடியால் தேவலோகத்தை வெல்லுகின்றான்।

Verse 28

एकेन मानसं पापं द्वितीयेन तु वाचिकम् । कायिकं तु तृतीयेन पदेन क्षीयते नृणाम्

ஒரு அடியால் மனப்பாவம், இரண்டாம் அடியால் வாக்குப்பாவம், மூன்றாம் அடியால் மனிதரின் காயப்பாவம் தேய்ந்து நீங்குகிறது।

Verse 29

पातकानि च सर्वाणि पदेनैकेन मार्जयेत् । द्वितीयेन तपः सर्वं प्राप्नोत्यस्य प्रदक्षिणात्

இந்த (அருணாசல) பிரதட்சிணையில் ஒரு அடியால் எல்லாப் பாவங்களும் துடைக்கப்படுகின்றன; இரண்டாம் அடியால் முழுத் தவத்தின் பலனும் கிடைக்கிறது—இதுவே அதன் வல்லமை।

Verse 30

पर्णशाला महर्षीणां सिद्धानां च सहस्रशः । सुराणां च तथाऽवासा विद्यंतेत्र सहस्रशः

இங்கு மகரிஷிகளும் சித்தர்களும் ஆயிரமாயிரம் இலைக்குடில்களில் தங்குகின்றனர்; அதுபோலவே தேவர்களின் வாசஸ்தலங்களும் ஆயிரமாயிரம் இவ்விடத்தில் உள்ளன।

Verse 31

अत्र सिद्धः पुनर्नित्यं वसाम्यग्रे सुरार्चितः । ममांतरे गुहा दिव्या ध्यातव्या भोगसंयुता

இங்கே நான் சித்தஸ்வரூபனாய் மீண்டும் என்றும் முதன்மையாக வாசம் செய்கிறேன்; தேவர்களால் ஆராதிக்கப்படுகிறேன். எனது உள்ளத்தில் ஒரு தெய்வீக குகை உள்ளது; அது எல்லாப் போக-சித்திகளாலும் நிறைந்தது; தியானிக்கத் தக்கது.

Verse 32

अग्निस्तंभमयं रूपमरुणादिरिति श्रुतम् । ध्यायंल्लिंगं मम बृहत्मन्दं कुर्यात्प्रदक्षिणम्

பாரம்பரியமாகக் கேட்கப்படுவது: (இது) அக்னித் தூண்மயமான ரூபம்; அதனால் ‘அருணாத்ரி’ எனப்படுகிறது. என் லிங்கத்தைத் தியானித்து, மெதுவாகவும் பக்தியுடனும் பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்.

Verse 33

अष्टमूर्तिमयं लिंगमिदं यैस्तैजसं भृशम् । ध्यात्वा प्रदक्षिणं कुर्वन्पातकानि विनिर्दहेत्

இந்த லிங்கம் சிவனின் அஷ்டமூர்த்தி-ஸ்வரூபம்; மிகுந்த தேஜஸுடன் விளங்குகிறது. இதைத் தியானித்து பிரதட்சிணை செய்பவன் பாவங்களை முற்றிலும் எரித்தழிக்கிறான்.

Verse 34

न पुनः संभवस्तस्य यः करोति प्रदक्षिणाम् । शोणाचलाकृतेर्नित्यं नित्यत्वं ध्रुवमश्नुते

பிரதட்சிணை செய்பவனுக்கு மீண்டும் பிறவி இல்லை. சோணாசலத்தின் நித்தியமாக நிலைக்கும் ரூபத்தினால் அவன் உறுதியாக நித்தியத்துவத்தை அடைகிறான்.

Verse 35

अस्य पादरजःस्पर्शात्पूयते सकला मही । पदमेकं तु धत्ते यः शोणाद्रीशप्रदक्षिणे

அவரது பாதரஜஸின் தொடுதலால் முழு பூமியும் தூய்மையடைகிறது. சோணாத்ரீசனின் பிரதட்சிணையில் ஒரே ஒரு அடியாவது வைப்பவன் நிச்சயமாகப் புனிதத்துவம் பெறுகிறான்.

Verse 36

नमस्कुर्वन्प्रतिदिशं ध्यायन्स्तौति कृतांजलिः । असंसृष्टकरः कैश्चिन्मंदं कुर्यात्प्रदक्षिणम्

ஒவ்வொரு திசையிலும் வணங்கி, தியானித்து போற்றி, கைகூப்பி—கைகளை அலைக்கழிக்காமல் கட்டுப்பாட்டுடன்—மெதுவாகப் பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

आसन्नप्रसवा नारी यथा गच्छेदनाकुलम् । तथा प्रदक्षिणं कुर्यादशृण्वंश्च पदध्वनिम्

பிரசவத்திற்கு அருகிலுள்ள பெண் எவ்வாறு கலக்கம் இன்றி கவனமாக நடக்கிறாளோ, அதுபோல பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்—பாதஒலி கூட கேளாத அளவு மென்மையாக.

Verse 38

स्नातो विशुद्धवेषः सन्भस्मरुद्राक्षभूषितः । शिवस्मरणसंसृष्टो मंदं दद्यात्पदं बुधः

நீராடி, தூய ஆடை அணிந்து, விபூதி மற்றும் ருத்ராட்சம் அணிந்து, சிவஸ்மரணத்தில் ஒன்றிய ஞானி மெதுவாக அடியெடுத்து வைக்க வேண்டும்.

Verse 39

मनूनां चरतामग्रे देवानां च सहस्रशः । अदृश्यानां च सिद्धानां नान्येषां वायुरूपिणाम्

முன்னே மனுக்கள் செல்கின்றனர்; அவர்களின் பின்னால் ஆயிரக்கணக்கான தேவர்கள்; மேலும் கண்ணுக்குத் தெரியாத சித்தர்கள், காற்றுருவம் கொண்ட பலரும் செல்கின்றனர்.

Verse 40

संघट्टमतिसंमर्दं मार्गरोधं विचिंतयन् । अनुकूलेन भक्तः सञ्छनैर्दद्यात्पदं बुधः

கூட்ட நெரிசல், மிகுந்த அழுத்தம், பாதை அடைப்பு ஆகியவற்றை எண்ணி, ஞானி பக்தன் பிறர்க்கு ஏற்றவாறு மெதுவாக அடியெடுத்து செல்ல வேண்டும்.

Verse 41

अथवा शिवनामानि संकीर्त्य वरगीतिभिः । शिवनृत्यं च रचयन्भक्तैः सार्द्धं परिक्रमेत्

அல்லது சிறந்த பாடல்களால் சிவநாமங்களை உரத்துச் சங்கீர்த்தனம் செய்து, பக்தர்களுடன் சிவநடனம் ஆடி பரிக்ரமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 42

माहात्म्यं मम वा शृण्वन्ननन्यमतिरादरात् । शनैः प्रदक्षिणं कुर्यादानन्दरसनिर्भरः

அல்லது என் இம்மகிமையை ஒருமனத்துடன் பக்தியோடு கேட்டு, ஆனந்தரசம் நிறைந்து மெதுவாகப் பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

दानैश्च विविधैः पुण्यैरुपकारैस्तथार्थिनाम् । यथामति दयापूर्ण आस्तिकः परितो व्रजेत्

மேலும் பலவகைப் புண்ணிய தானங்களாலும், தேவைப்படுவோர்க்கு உதவிசெய்தலாலும், கருணை நிறைந்த ஆஸ்திகன் தன் திறன் அளவிற்கு சுற்றிப் பரிக்ரமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

कृते त्वग्निमयं लिंगं त्रेतायां मणिपर्वतम् । द्वापरे चिंतयेद्धैमं कलौ मरकताचलम्

கிருதயுகத்தில் லிங்கத்தை அக்னிமயமாகவும், திரேதாவில் மணிமயப் பர்வதமாகவும், துவாபரத்தில் பொன்மயமாகவும், கலியில் மரகதாசலமாகவும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 45

अथवा स्फाटिकं रूपमरुणं तु स्वयंप्रभम् । ध्यायन्विमुक्तः सकलैः पापैः शिवपुरं व्रजेत्

அல்லது படிகம் போன்ற அருண நிறமும் தன்னொளி கொண்ட அந்த ரூபத்தைத் தியானித்தால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவபுரம் அடைவான்.

Verse 46

अवाङ्मनसगम्यत्वादप्रमेयतया स्वयम् । अग्नित्वाच्च परं लिंगमनासाद्याचलाभिधम्

வாக்கும் மனமும் எட்டாததாலும், இயல்பிலேயே அளவிட முடியாததாலும்—மேலும் அக்னிச் சுவபாவமுடையதாலும்—இந்த பரம லிங்கம் ‘அசலா’ (அடையமுடியாத/அசையாத) என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 47

ध्यात्वा प्रदक्षिणं कर्तुरभिगम्योऽहमंजसा । तस्य पादरजो नृणामजरामरकारणाम्

தியானித்து பிரதட்சிணை செய்தால் நான் எளிதில் அணுகத்தக்கவனாகிறேன். அவருடைய திருவடித் தூள் மனிதர்க்கு முதுமையும் மரணமும் நீங்கக் காரணமாகிறது.

Verse 48

रूपमेकं तु धत्ते यः शोणाद्रीशप्रदक्षिणे । वाहनानि सुरौघाणां प्रार्थयंते परस्परम्

சோணாத்ரி ஈசனின் பிரதட்சிணை வேளையில் அவர் ஒரே வடிவம் தரிக்கிறார்; தேவர்கூட்டம் தத்தம் வாகனங்களுக்காக ஒருவரையொருவர் வேண்டுகின்றனர்.

Verse 49

कुर्वतां चरणं वोढुमरुणाद्रिप्रदक्षिणाम् । छायाप्रदानं कुर्वंति कल्पकाद्याः सुरद्रुमाः

அருணாசலத்தின் மங்கள பிரதட்சிணை செய்பவர்களின் பாதச் சிரமம் தணிய, கல்பக முதலிய தெய்வ மரங்கள் குளிர்ந்த நிழலை அளிக்கின்றன.

Verse 50

कुर्वतां भुवि मर्त्त्यानामरुणाद्रिप्रदक्षिणाम् । देवगन्धर्वकाद्यानां सहस्रेण समावृताः

பூமியில் மானவர்கள் அருணாசல பிரதட்சிணை செய்யும் போது, தேவர், கந்தர்வர் முதலிய தெய்வக் கூட்டங்கள் ஆயிரக்கணக்கில் அவர்களைச் சூழ்ந்து நிற்கின்றன.

Verse 51

सेवंते ते गणाकीर्णा विमानशतकोटयः । मम प्रदक्षिणं भूमौ कुर्वतां पादपांसुभिः

பூமியில் என் பிரதட்சிணை செய்பவர்களை, அவர்களின் புனித பாதத் தூளால் அலங்கரித்து, கணங்களால் நிரம்பிய நூறு கோடி விமானங்கள் சேவிக்கின்றன।

Verse 52

पाविता महती वीथी दृष्टा शिवपदप्रदा । अंगप्रदक्षिणं कुर्वन्क्षणात्स्वर्ग्यतनुर्भवेत्

அந்த மகத்தான புனிதப் பாதை தூய்மையடைந்தது; அதை காண்பதாலேயே சிவபதம் கிடைக்கும். அங்கே அங்கப் பிரதட்சிணை செய்பவன் கணநேரத்தில் விண்ணுலகத் திருமேனி பெறுவான்।

Verse 53

प्राप्तो वज्रशरीरत्वं न धृष्येत महीतले । व्योमयानोत्सुका देवाः सिद्धाश्च परमर्षयः

வஜ்ரம் போன்ற உடலைப் பெற்றவன் பூமியில் எவராலும் வெல்ல முடியாதவனாகிறான். விண்ணுலகப் பயணத்தில் ஆர்வமுள்ள தேவர்கள், சித்தர்கள், பரமரிஷிகள் அங்கே கூடுகின்றனர்।

Verse 54

अदृश्याः संचरंत्यत्र पश्यंते मम संनिधिम् । विनयं मम भक्तिं च प्रदक्षिणपरिक्रमे

அவர்கள் இங்கே கண்ணுக்குத் தெரியாமல் உலாவி, என் சன்னிதியைத் தரிசிக்கின்றனர்; பிரதட்சிணை-பரிக்ரமத்தில் பணிவும் என் பக்தியும் வெளிப்படக் காண்கின்றனர்।

Verse 55

दृष्ट्वा हर्षसमायुक्ता मर्त्त्येभ्यो ददते वरम् । अत्र देवास्त्रयस्त्रिंशत्पुरा कृत्वा प्रदक्षिणाम्

இந்த பக்தியைப் பார்த்து அவர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, மானிடர்களுக்கு வரங்களை அளிக்கின்றனர். இங்கே முற்காலத்தில் முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் தாமே பிரதட்சிணை செய்தனர்।

Verse 56

प्रत्यहं मार्गमासीनाः प्रत्येकं कोटितां गताः । आदित्याद्या ग्रहाः सर्वे पुरा कृत्वा प्रदक्षिणाम्

தம் தம் தினசரி பாதைகளில் அமர்ந்திருந்த சூரியன் முதலான எல்லா கிரகங்களும், முன்பு கோடி கோடி புண்ணியம் பெற்று அருணாசலத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்தன.

Verse 57

संपूर्णजगतीभागे सर्वे ग्रहपतां गताः । यः करोति नरो भूमौ सूर्यवारे प्रदक्षिणाम्

முழு உலகப் பரப்பிலும் அவர்கள் அனைவரும் கிரகாதிபதி நிலையை அடைந்தனர்; ஆனால் பூமியில் ஞாயிற்றுக்கிழமை பிரதட்சிணம் செய்கிற மனிதன்…

Verse 58

स सूर्यमडलं भित्त्वा मुक्तः शिवपुरं व्रजेत् । सोमवारे नरः कुर्वन्नरुणाद्रिप्रदक्षिणाम्

…அவன் சூரியமண்டலத்தைத் துளைத்து, முக்தனாய் சிவபுரம் செல்வான். மேலும் திங்கட்கிழமை அருணாத்ரியைப் பிரதட்சிணம் செய்கிறவன்…

Verse 59

अजरामरतां प्राप्तो नासौम्यो भवति क्षितौ । भौमवारे नरः कुर्वन्नरुणाद्रिप्रदक्षिणाम्

செவ்வாய்க்கிழமை அருணாத்ரியைப் பிரதட்சிணம் செய்பவன் முதுமை-மரணம் அற்ற நிலையை அடைந்து, பூமியில் அபசகுனமாக மாறான்.

Verse 60

आनृण्यमखिलं प्राप्य सार्वभौमो भवेद्ध्रुवम् । बुधवारे नरः कुर्वञ्छोणाद्रीशप्रदक्षिणाम्

புதன்கிழமை சோணாத்ரீசன் (அருணாசலநாதன்) பிரதட்சிணம் செய்பவன் எல்லாக் கடன்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, நிச்சயமாக அரசர்க்குரிய செழிப்பை அடைவான்.

Verse 61

सर्वज्ञतामनुप्राप्तः स वाचां पतितामियात् । गुरुवारे नरः कुर्वन्सर्वदेवनमस्कृतः

வியாழக்கிழமையில் இதைச் செய்பவன், சర్వஞ்ஞத்துவம் அடைந்ததுபோல் ஞானம் பெற்று, வாக்குச் சிறப்பையும் பெறுவான்; எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுவான்.

Verse 62

प्रदक्षिणेन शोणाद्रेः स तु लोकगुरुर्भवेत् । भृगुवारे नरः कुर्वन्नरुणाद्रिप्रदक्षिणाम्

சோணாத்ரியின் பிரதட்சிணையால் அவன் நிச்சயமாக உலககுருவாகிறான்; வெள்ளிக்கிழமையில் அருணாத்ரியை பிரதட்சிணை செய்பவன் அத்தகைய உயர்வை அடைவான்.

Verse 63

संप्राप्य महतीं लक्ष्मीं लभते वैष्णवं पदम् । मन्दवारे नरः कृत्वा शोणाद्रीशप्रदक्षिणाम्

மிகுந்த செல்வத்தை அடைந்து, அவன் வைஷ்ணவப் பதத்தையும் பெறுவான்; சனிக்கிழமையில் சோணாத்ரீசரை பிரதட்சிணை செய்பவன் இப் பலன்களை அடைவான்.

Verse 64

विमुक्तो ग्रहपीडाभिः स विश्वविजयी भवेत् । नक्षत्राणि च सर्वाणि पुरा तद्दैवतैः सह

கிரகப் பீடைகளிலிருந்து விடுபட்டு அவன் உலகில் வெற்றியாளனாவான்; பழங்காலத்தில் எல்லா நக்ஷத்திரங்களும் தத்தம் அதிஷ்டாத்ரி தேவர்களுடன் (என்று கூறப்படுகிறது)।

Verse 65

मम प्रदक्षिणां कर्तुः पुण्यानि सहसा व्रजेत् । तिथयः करणानीह योगाश्च मम संमताः

என் பிரதட்சிணை செய்பவனுக்கு புண்ணியங்கள் விரைவாக எழுகின்றன; இங்கு திதி, கரணம், யோகம்—இவை அனைத்தும் எனக்கு உகந்தவை.

Verse 66

अभीष्टफलदा जाताः कुर्वतां मत्प्रदक्षिणाम् । मुहूर्ता विविधा होराः सौम्याश्च सततोदयाः

என் பிரதட்சிணை செய்பவர்களுக்கு பலவகை முஹூர்த்தங்களும் ஹோரைகளும் வேண்டிய பலன் தருவனவாய் ஆகின்றன; அவை எப்போதும் மங்களமும் அனுகூலமும் ஆகின்றன।

Verse 67

मत्प्रदक्षिणकर्तृणां जायंते सततं शुभाः । प्रच्छिनत्ति प्रकारोऽघं दकारो वांछितप्रदः

என் பிரதட்சிணை செய்பவர்களுக்கு எப்போதும் மங்கள பலன்கள் தோன்றும். ‘ப்ர’ எழுத்து பாவத்தை அறுக்கும்; ‘த’ எழுத்து வேண்டியதை அருளும்।

Verse 68

क्षिकारात्क्षीयते कर्म णकारो मुक्तिदायकः । दुर्बलाः कार्श्यसंयुक्ता आधिव्याधिविजृंभिताः

‘க்ஷி’ எழுத்தால் கர்மம் சிதைந்து குறையும்; ‘ண’ எழுத்து முக்தி அளிப்பது. பலவீனரும், மெலிந்தவரும், மன-உடல் நோயால் வாடுபவரும்—

Verse 69

मम प्रदक्षिणं कृत्वा मुच्यंते सर्वदुष्कृतैः । मम प्रदक्षिणं कर्तुर्भक्त्या पादेन संततम्

என் பிரதட்சிணை செய்தால் எல்லா தீவினைகளிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர். என் பிரதட்சிணை செய்பவன் பக்தியுடன் எப்போதும் கால்நடையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 70

क्षणेन साध्वां पश्यामि त्रैलोक्यस्य प्रदक्षिणाम् । लोकेशाश्च दिगीशाश्च ये चान्ये कारणेश्वराः

ஒரு கணத்தில் நான் முக்குலகத்தின் புனித பிரதட்சிணையை காண்கிறேன்—லோகேசர்களும் திகீசர்களும், மேலும் பிற காரணேசர்களும் உடன்.

Verse 71

मम प्रदक्षिणां कृत्वा स्थिरा राज्ये पुराऽभवन् । अहं च गणसंयुक्तः सर्वदेवर्षिसंयुतः

என் பிரதட்சிணை செய்ததால் அவர்கள் முற்காலத்தில் அரசாட்சியில் உறுதியாக நிலைபெற்றனர். நானும் கணங்களுடன், எல்லா தேவரிஷிகளாலும் சூழப்பட்டு அங்கே ஒளிர்ந்து நிற்கிறேன்.

Verse 72

उत्तरायणसंयोगे करोमि स्वप्रदक्षिणाम् । मद्रूपं तैजसं लिंगमरुणाद्रिरिति श्रुतम्

உத்தராயணச் சங்கமத்தில் நான் எனது சொந்த பிரதட்சிணையைச் செய்கிறேன். என் வடிவமே ஆன ஒளிமய லிங்கம் ‘அருணாத்ரி’ என்று புகழ்ந்து சொல்லப்படுகிறது.

Verse 73

त्रैलोक्यस्य हितार्थाय करिष्यामि प्रदक्षिणाम् । आगता च परांते च गौरी तप इहाद्भुतम्

மூன்று உலகங்களின் நலனுக்காக நான் பிரதட்சிணை செய்வேன். மேலும் இவ்வெய்வப் பணியின் முடிவில் கௌரி இங்கே வந்து அதிசயமான தவம் செய்வாள்.

Verse 74

कर्तुं प्रदक्षिणं कृत्वा मामेष्यत्यनघा पुनः । कार्तिके मासि नक्षत्रे कृत्तिकाख्ये महातपाः

பிரதட்சிணை செய்து அந்தப் பாவமற்ற தேவி மீண்டும் என்னிடம் வருவாள். கார்த்திக மாதத்தில் ‘கிருத்திகா’ எனும் நட்சத்திரத்தில் அந்த மகத்தான தவம் நிகழும்.

Verse 75

मम प्रदक्षिणां गौरी प्रदोषे रचयिष्यति । नराणामल्पपुण्यानां दुर्लभं तत्प्रदक्षिणम्

பிரதோஷ நேரத்தில் கௌரி என் பிரதட்சிணையை அனுஷ்டிப்பாள். குறைந்த புண்ணியம் உடைய மனிதர்க்கு அந்த பிரதட்சிணை அரிது.

Verse 76

ज्योतिर्लिगस्य दृष्टस्य देवी प्रार्थनया तथा । मया समेता देवी सा प्राप्ताऽपीतकुचाभिधा

ஜ்யோதிர்லிங்க தரிசனம் நிகழ்ந்தபோது, தேவியும் பிரார்த்தனையால் நிறைவேற்றம் பெற்றாள். என்னுடன் ஒன்றி, அந்த தேவி ‘அபீதகுசா’ எனப் பெயர்பெற்ற நிலை/இடத்தை அடைந்தாள்.

Verse 77

आश्वास्यति सुरान्सर्वानुत्तरायणसंगमे । देवगन्धर्वयक्षाणां सिद्धानामपि रक्षसाम्

உத்தராயண சங்கமக் காலத்தில் அவள் எல்லாத் தேவர்களையும் ஆறுதல் கூறுவாள்—தேவர்கள், கந்தர்வர், யக்ஷர், சித்தர், ராக்ஷசர் வரை.

Verse 78

सर्वेषां देवयोनीनां भविता तत्र संगमः । ये तदा मां समागत्य पूजयंति तपोधिकाः

அங்கே எல்லா தெய்வக் குலங்களின்/கணங்களின் கூடுகை நிகழும். அப்போது தவத்தில் மேம்பட்டோர் என்னிடம் வந்து என்னை வழிபட்டால், அவர்கள் வேண்டிய பயனை அடைவர்.

Verse 79

सर्वजन्मकृताघौघ प्रायश्चित्तं व्रजंति ते । दुर्ल्लभं तद्दिनं पुंसामुत्तरायणसंगमे

உத்தராயணத்தின் அந்தப் புனிதச் சங்கமத்தில், மக்கள் எல்லாப் பிறவிகளிலும் செய்த பாபக் குவியலுக்குப் பரிகாரம் பெறுவர். மனிதர்க்கு அத்தகைய நாள் அரிது.

Verse 80

तदा मद्रूपमभ्यर्च्य कृतार्थाः सन्तु मानवाः । प्रदक्षिणं तु मे दिव्यं कुर्वंति च महीभुजः

அப்போது என் ரூபத்தை அர்ச்சித்து மனிதர் குறிக்கோள் நிறைவேறப் பெறுவர். அரசர்களும் என் தெய்வீகப் பிரதட்சிணையைச் செய்வாராக.

Verse 81

तेषां पुरोगतः साक्षादहं जेष्यामि विद्विषः । राजा यस्य तु देशस्य यो यो राजा तपोधिकः

அவர்களின் முன்னணியில் நான் தானே நேரடியாக நின்று அவர்களின் பகைவர்களை வெல்வேன். எந்த நாட்டை எந்த அரசன் தவம்-பக்தியில் செழித்தவனாக ஆளுகிறானோ, அவனுக்கு இத்தெய்வப் பாதுகாப்பு கிடைக்கும்.

Verse 83

तस्य तस्य स्थिरं राज्यं शत्रूणां च पराहतिम् । करिष्यामि मुने नित्यमहमेव पुरःस्थितः

முனிவரே, அத்தகைய ஒவ்வொரு அரசனுக்கும் நான் எப்போதும் நிலையான அரசாட்சியையும், பகைவர்களின் முழுப் பின்னடைவையும் அளிப்பேன்—நான் தானே முன்னணியில் நின்று.

Verse 84

न वाहनेन कुर्वीत मम जातु प्रदक्षिणाम् । धर्मलुब्धमना जानञ्छिवाचारपरिप्लुतिम्

என் பிரதட்சிணையை ஒருபோதும் வாகனத்தில் செய்து விடக்கூடாது. சிவாசாரத்தின் மேன்மையை அறிந்து, தர்மத்தில் பற்றுள்ள மனத்துடன் பக்தன் சைவ ஒழுக்கத்தில் மூழ்கியிருக்கட்டும்.

Verse 85

धर्मकेतुः पुरा राजा यमलोकादुपागतः । मम प्रदक्षिणां कर्त्तुं तुरगेणाभ्यरोचयत्

முன்னொரு காலத்தில் தர்மகேது என்னும் அரசன் யமலோகத்திலிருந்து மீண்டு வந்தான். அவன் குதிரையில் ஏறி என் பிரதட்சிணை செய்ய விரும்பினான்.

Verse 86

क्षणेन तुरगो जातो गणनाथः सुरार्चितः । प्रतिपेदे पदं शैवं विमुच्य धरणीपतिम्

ஒரு கணத்தில் அந்தக் குதிரை தேவர்களால் வணங்கப்படும் கணநாதனாக மாறியது; மேலும் (அரசன்) மண்ணுலக அரசன் என்ற அடையாளத்தைத் துறந்து சைவ நிலையைக் பெற்றான்.

Verse 87

वीक्ष्य तं वाहनं भूयो गणनाथवपुर्द्धरम् । पादप्रदक्षिणां कृत्वा स्वयं च गणपोऽभवत्

கணநாதரின் உருவம் தாங்கிய அந்த வாகனத்தை மீண்டும் கண்டு, காலால் வலம் வந்து அவரே கணபதியாக (கணங்களின் தலைவனாக) ஆனார்.

Verse 88

तदाप्रभृति शक्राद्याः सुरा विष्णुसमन्विताः । पादाभ्यामेव कुर्वंति मम सर्वे प्रदक्षिणाम्

அக்காலம் தொட்டு இந்திரன் முதலான தேவர்களும் விஷ்ணுவும் தங்கள் கால்களாலேயே (நடந்து) என்னை வலம் வருகின்றனர்.

Verse 89

स्वर्गान्निपातितः कोऽपि सिद्धः काले तपःक्षयात् । प्रदक्षिणां ततः कृत्वा पुनर्लब्धपदोऽभवत्

தவப்பயன் குறைந்ததால் சொர்க்கத்திலிருந்து கீழே விழுந்த ஒரு சித்தர், கிரிவலம் வந்ததனால் மீண்டும் தன் பதவியை அடைந்தார்.

Verse 90

स्खलितं पादजं रक्तं मम कर्तुः प्रदक्षिणम् । मार्ज्यते तस्य देवेन्द्र मौलिमंदारकेसरैः

தேவேந்திரனே! என்னை வலம் வரும்போது இடறி காலிலிருந்து வரும் ரத்தம், உன் கிரீடத்திலுள்ள மந்தார மலர்களின் மகரந்தத்தால் துடைக்கப்படுகிறது.

Verse 91

प्रदक्षिणमहावीथी शिलाशकलघट्टितम् । पदं संधार्यते पुंसां श्रीपयोधरकुंकुमैः

கிரிவலப் பாதையில் கற்களால் காயமடைந்த பக்தர்களின் பாதங்கள், திருமகளின் மார்பில் உள்ள குங்குமத்தால் தாங்கப்படுகின்றன (ஆற்றப்படுகின்றன).

Verse 92

मणिपर्वतशृंगेषु कल्पद्रुमवनांतरे । संचरंति सदा मर्त्या मम कृत्वा प्रदक्षिणम्

என் பிரதட்சிணை செய்து, மனிதர்கள் எப்போதும் மணிமயமான மலைச் சிகரங்களிலும் கற்பதரு வனங்களின் உள்ளகத்திலும் உலாவுகின்றனர்।

Verse 93

गौर्युवाच । उपचारप्रवृत्तानां फलं मे शंस सुव्रत । यैर्वै जनः कृतार्थः स्याद्यथाशक्ति कृतादरः

கௌரி கூறினாள்—நல்ல விரதம் உடையவரே! உபசார வழிபாடு-சேவையில் ஈடுபடுவோரின் பலனை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; யாவரும் இயன்ற அளவு பக்தியுடன் மரியாதை செய்து நிறைவு பெறட்டும்।

Verse 94

मुनिरुवाच । उपचारफलं देवि शृणु वक्ष्याम्यहं तव । यन्मह्यं कृपया पूर्वमुक्तवान्परमेश्वरः

முனி கூறினார்—தேவி! உபசாரத்தின் பலனை கேள்; முன்பு பரமேஸ்வரன் கருணையால் எனக்குச் சொன்னதை உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 95

लूती तंतुकजालानि संसृज्य क्वचिदेव मे । जातिस्मरो महीध्रेऽस्मिन्सोंऽशुकैर्मां व्यवेष्टयत्

ஒரு சிலந்தி நூல் வலைகளை நெய்து, பிறவியறிவு பெற்றவளாய், இந்த மலையில் ஒருமுறை தன் நுண் நூல்களை ஆடையென செய்து என்னைச் சுற்றி மூடியது।

Verse 96

गजः कश्चितृषाक्रांतो विमुच्य च मधु क्वचित् । वनपल्लवमुत्कीर्य मुक्तोऽभूद्गणनायकः

ஒரு யானை மதம் கொண்டதால் ஒருகால் தேனைச் சிந்தியது; பின்னர் காட்டு இளந்தளிரை பறித்து அர்ப்பணித்ததால் விடுதலை பெற்று சிவகணங்களின் தலைவனாயிற்று।

Verse 97

कृमयो विलुठन्तो मे पार्श्वे दुरितवर्जिताः । सिद्धवेषाः पुनः सर्वे मम लोकं व्रजंति ते

என் அருகில் ஊர்ந்து செல்லும் புழுக்களும் பாவமற்றதாகி, சித்தர்களின் உருவம் கொண்டு என் உலகத்தை அடைகின்றன.

Verse 98

अव्युच्छिन्नप्रदीपार्चिः क्षणमप्यादधाति यः । स्वयंप्रकाशः स भवन्मम सारूप्यमश्नुते

ஒரு கணமேனும் அணையாத தீபச்சுடரை ஏற்றுபவன், தானே ஒளியுடையவனாகி என் வடிவத்தை (சாரூப்யத்தை) அடைகிறான்.

Verse 99

हारीतः कोपि संप्राप्तः शाखानीडो ममांतिके । खद्योतो दीपवन्नक्तं तावन्मुक्तिं समागतः

என் அருகில் உள்ள கிளையில் கூடு கட்டிய ஒரு ஹாரீதப் பறவையும், இரவில் விளக்கு போல் ஒளிர்ந்த மின்மினிப் பூச்சியும் முக்தியை அடைந்தன.

Verse 100

गावः प्रस्रवणैः सिक्ता वत्सस्मरणसंभवैः । मत्पार्श्वे मुक्तिमापुस्ता मम लोकं समाश्रयन्

கன்றுகளை நினைத்ததால் சுரந்த பாலினால் நனைந்த பசுக்கள், என் அருகில் முக்தியடைந்து என் உலகத்தைச் சார்ந்தன.

Verse 101

काकः पक्षजवातेन बलिग्रहणलोलुपः । मार्जयन्मत्पुरोभागं मुक्तिं प्रापद्यत क्षणात्

பலி உணவின் மேல் ஆசை கொண்டு வந்த காகம், தன் சிறகுகளின் காற்றினால் என் முன்பகுதியைத் தூய்மை செய்து கணப்பொழுதில் முக்தியை அடைந்தது.

Verse 102

मूषको मद्गुहाभागं मणिसंघविकर्षणैः । प्रकाशयन्वितिमिरं मम रूपमपद्यत

ஒரு எலி என் குகைப் பகுதியில் மணிக்கூட்டங்களை இழுத்துச் சென்று ஒளியைப் பரப்பி இருளை அகற்றியது; அதனால் அது என் வடிவமே அடைந்தது।

Verse 103

छायावृक्षत्वमास्थातुं मुनयस्त्रिदशा अपि । प्रार्थयंत्येव मत्पार्श्वे न पुनःसंभवेच्छया

என் அருகில் வெறும் நிழல் தரும் மரமாக ஆகவே முனிவரும் தேவரும் வேண்டுகின்றனர்—மறுபிறவி விருப்பமின்றி।

Verse 104

गोपुरं शिखरं शालां मण्डपं वापिकामपि । कुर्वतां मत्पुरोभागे सिध्यंतीष्टार्थसंपदः

என் முன்னிலையில் கோபுரம், சிகரம், மண்டபம், மாளிகை/சாலை அல்லது நீர்த்தொட்டி அமைப்போர்க்கு வேண்டிய நோக்கங்களின் செல்வம் நிறைவேறும்।

Verse 105

सदा मर्त्त्यैरनासाद्यमग्निलिंगमिदं मम । अनासाद्याचलेशाख्यं पूज्यतां वसुधातले

என் இந்த அக்னிலிங்கம் மனிதர்க்கு எப்போதும் அணுகமுடியாதது; ஆகவே பூமித்தளத்தில் ‘அசலேசன்’—அருணாசலத்தின் அசையா ஆண்டவன்—அவரை வழிபடுங்கள்।

Verse 106

वीक्षणस्पर्शनध्यानैः स्वभूतं निखिलं जगत् । पोषयंती परा शक्तिः पूज्याऽपीतकुचाभिधा

தன் பார்வை, தொடுதல், தியானம் இவற்றால் முழு உலகையும் தன் இயல்பாகப் போஷிக்கும் பராசக்தி வழிபடத்தக்கவள்; அவள் ‘பீதகுசா’ எனப் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 107

सर्वलोकैकजननी संप्राप्ता नित्ययौवनम् । यौवनप्रार्थिभिः सेव्या सदाऽपीतकुचाभिधा

அனைத்து உலகங்களுக்கும் ஒரே அன்னையானவள் நித்திய இளமையை அடைந்துள்ளாள். இளமையை விரும்புவோர் 'அபீதகுசா' என்று அழைக்கப்படும் அவளை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 108

क्षणात्तस्य पुरोभागे वसतां प्राणिनामिह । परत्र वात्र दुष्प्राप्यमिष्टवस्तु न विद्यते

இறைவனின் சன்னதியில் ஒரு கணம் வசிக்கும் உயிரினங்களுக்கு, இம்மையிலோ அல்லது மறுமையிலோ அடைய முடியாத விரும்பிய பொருள் எதுவும் இல்லை.

Verse 109

अप्रमेयगुणाधारमपेक्षितवरप्रदम् । अशेषभोगनिलयं शोणाद्रीशं समर्चय

அளவற்ற குணங்களுக்கு ஆதாரமாகவும், விரும்பிய வரங்களை அளிப்பவராகவும், அனைத்து இன்பங்களுக்கும் இருப்பிடமாகவும் விளங்கும் சோணாதிரிசனை (அருணாசலேஸ்வரரை) வழிபடுவாயாக.

Verse 110

लब्धकामा पुनः शम्भुमाश्रयिष्यसि सुव्रते । तपश्चरणमप्येतत्तव लोकहितावहम्

நல்விரதம் பூண்டவளே! உன் விருப்பம் நிறைவேறியதும் நீ மீண்டும் சம்புவை (சிவனை) சரணடைவாய். உன்னுடைய இந்த தவம் உலக நன்மைக்காக அமையும்.

Verse 111

न केवलं तव तपः स्ववांछितफलप्रदम् । तपस्यतामृषीणां च क्षेमायैव भविष्यति

உனது தவம் உனக்கு விரும்பிய பலனைத் தருவது மட்டுமல்லாமல், தவம் செய்யும் ரிஷிகளுக்கும் பாதுகாப்பையும் நன்மையையும் அளிக்கும்.

Verse 112

कारणांतरमाशंक्य तपः कुर्वंति देवताः । रहस्यं देवतानां तु फलेनैवानुमीयते

ஏதோ ஆழ்ந்த காரணம் உண்டு என எண்ணி தேவர்களும் தவம் செய்கின்றனர். ஆனால் தேவர்களின் மறைநோக்கம் வெளிப்படும் பலனாலேயே அறியப்படுகிறது.

Verse 113

वयं च सहसंवासास्तव व्रतनिरीक्षणात् । कृतार्थाः स्याम देवेशि तपसा नः कृतार्थता

இங்கே ஒன்றாக வாழும் நாங்களும், உமது விரதத்தைத் தரிசித்து நிறைவு பெறுவோம், தேவேசி; உமது தவத்தால் எங்களுடைய நோக்கும் நிறைவேறும்.

Verse 114

इति तस्य मुनेर्वाक्यमर्थगर्भं निशम्य सा । गौरी कौतुकसंयुक्ता प्रशशंस महामुनिम्

அந்த முனிவரின் அர்த்தம் நிறைந்த சொற்களை கேட்டவுடன், வியப்பால் நிறைந்த கௌரி அந்த மகாமுனியைப் புகழ்ந்தாள்.

Verse 115

तपः किमन्यत्कर्तव्यं लब्धं तव तु दर्शनम् । अरुणाद्रिरयं दृष्टः श्रुतं माहात्म्यमस्य च

இன்னும் என்ன தவம் செய்ய வேண்டும்? ஏனெனில் உமது தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்தது. இந்த அருணாத்ரியும் காணப்பட்டது; இதன் மஹாத்மியமும் கேட்கப்பட்டது.

Verse 116

अहो भूमेस्तु वैचित्र्यं यतो दृष्टा दिवोऽधिका । यत्रैव तैजसं लिंगं देवतानां वरप्रदः

அஹோ! இந்தப் பூமியின் வியப்பு எத்துணை—வானுலகத்தையும் மிஞ்சிய ஒன்றை இங்கே காணலாம்; ஏனெனில் இங்கேயே ஒளிமயமான லிங்கம் உள்ளது, அது தேவர்களுக்கும் வரம் அளிப்பது.

Verse 117

शिवः प्रसादसिद्धो मे दर्शितं स्थानमात्मनः । अत्रैव शिवमाराध्य वशीकुर्यां जगद्गुरुम्

அருளால் நிறைந்த சிவன் என்மேல் பிரசன்னமாய் தன் திருத்தலத்தை எனக்குக் காட்டினார். இங்கேயே சிவனை ஆராதித்து உலககுருவை நான் வசப்படுத்துவேன்.

Verse 118

अविनाभूतमैक्यं मे देवेन भवतात्सदा । त्वया कृतेन साह्येन भवेयं शिवनायिका

தேவனே! உம்மோடு எனக்கு பிரியாத ஒன்றுபாடு எந்நாளும் நிலைத்திருக்கட்டும். நீர் செய்த துணையால் நான் சிவனின் பிரிய நாயகியாக ஆகட்டும்.

Verse 119

इति गौतमसंनिधौ तदानीं कृतसंवित्तप आदरेण कर्तुम् । अभजद्रुचिरां च पर्णशालां मुनिना चानुमता तथेति भक्त्या

இவ்வாறு கௌதமரின் முன்னிலையில் அவள் அந்நேரமே பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் தவம் செய்யத் தீர்மானித்தாள். முனிவரின் அனுமதியுடன் அழகிய இலைக்குடிலில் நுழைந்தாள்.

Verse 120

सुकुमारतनुः सरोरुहाक्षी घनतुंगस्तनकल्पितोत्तरीया । जटिला हरिनीलरत्नकांतिर्गिरिजा राजति देहवत्तपःश्रीः

மென்மையான உடலினள், தாமரை விழியினள், உயர்ந்த நிறைந்த மார்பின் மீது மேலாடை ஒழுங்காக அமைந்தவள்; சடையுடையவள், பச்சை-நீல மணிக்கதிர் போன்ற ஒளியால் விளங்கும்—கிரிஜை தவஒளியின் உடல் வடிவமாய் பிரகாசித்தாள்.

Verse 121

नियमैर्बहुभिस्तपोविशेषैः क्रतुषु प्राप्तविचित्रयोगबंधैः । निगमागमदृष्टधर्ममार्गं सकलं सा तु कृतार्थतामनैषीत्

பல விதமான நியமங்களாலும் தனித்த தவவகைகளாலும், யாகங்களால் பெற்ற வியத்தகு யோக ஒழுக்கங்களாலும், வேத-ஆகமங்கள் காட்டிய தர்மப் பாதையை அவள் முழுமையாக்கினாள்—அதனால் அவள் கृतார்த்தை ஆனாள்.

Verse 122

तपसा विविधेनतप्यमाना न कदाचित्परिखेदमाप तन्वी । हरिरत्नमयी च कापि वल्ली नितरां दीप्तिमती बभूव बाला

பலவகைத் தவங்களில் ஈடுபட்டும் அந்த மெலிந்த கன்னி ஒருபோதும் சோர்வடையவில்லை; மாறாக, பச்சை-நீல ரத்தினமய கொடிபோல் அந்த இளம்பெண் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினாள்।