Adhyaya 7

Verse 1

पार्वत्युवाच । कथमग्निमयं लिंगमभिगम्यमभूद्भुवि । प्राणिनामपि सर्वेषामुपशांतिं कथं गतः

பார்வதி கூறினாள்—அக்கினிமய லிங்கம் பூமியில் எவ்வாறு அணுகத்தக்கதாக ஆனது? மேலும் எல்லா உயிர்களுக்கும் அமைதியும் நிவாரணமும் எவ்வாறு அளித்தது?

Verse 2

तीर्थानामुद्भवः पुण्यात्कथं चारुणपर्वतात् । उपसंहृतसर्वांगः कथं वा वद मेऽचलः

புண்ணியமான அருணபர்வதத்திலிருந்து தீர்த்தங்கள் எவ்வாறு தோன்றின? மேலும் அந்த அசலன் (பிரபு) தன் எல்லா அங்கங்களையும் ஒடுக்கி எவ்வாறு நிலைத்தான்—எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 3

गौतम उवाच । कृते त्वग्निमयः शैलस्त्रेतायां मणिपर्वतः । द्वापरं हाटकगिरिः कलौ मरकताचलः

கௌதமர் கூறினார்—கிருதயுகத்தில் அந்த மலை அக்கினிமயமாக இருந்தது; திரேதாயுகத்தில் மணிமயப் பர்வதமாக ஆனது; துவாபரத்தில் ஹாடககிரி எனும் பொற்குன்றமாகத் தோன்றியது; கலியுகத்தில் அது மரகதாசலம், அதாவது பச்சைமணி மலை.

Verse 4

बहुयोजनपर्यंतं कृते वह्निमये स्थिते । बहिः प्रदक्षिणं चक्रुः प्रशाम्यति महर्षयः

கிருதயுகத்தில் அது பல யோஜனைகள் வரை விரிந்த அக்கினிமய வடிவில் நிலைத்திருந்தபோது, மகரிஷிகள் வெளியிலிருந்து பிரதட்சிணம் செய்து ‘இது சாந்தமடையட்டும்’ என்று வேண்டினர்.

Verse 5

शनैः शांतोरुणाद्रीशः श्रीमानभ्यर्थितः सुरैः । लोकगुप्त्यर्थमत्यर्थमुपशांतोऽरुणाचलः

தேவர்களின் வேண்டுதலால் திருமிகு அருணாத்ரீசர் மெதுவாக அமைதியடைந்தார்; உலகங்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு அருணாசலம் மிகுந்து சாந்தமடைந்தது।

Verse 6

अथ गौरी मुनिं प्राह कथं शांतोऽरुणाचलः । कथं वा प्रार्थयामासुर्देवेशं त्रिदशा इमम्

அப்போது கௌரி முனிவரிடம் கூறினாள்—“அருணாசலம் எவ்வாறு சாந்தமடைந்தது? மேலும் இத்திரிதச தேவர்கள் தேவேசனை எவ்வாறு வேண்டினர்?”

Verse 7

इति तस्या वचः श्रुत्वा गौतमस्त्वभ्यभाषत । प्रशस्य भक्तिमतुलां तस्यास्तत्त्वार्थवेदिनीम्

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட கௌதமர் பதிலளித்தார்; அவளின் ஒப்பற்ற பக்தியையும் தத்துவார்த்த அறிவையும் புகழ்ந்தார்।

Verse 8

गौतम उवाच । अग्निरूपं पुरा शैलमासादयितुमक्षमाः । पुरा सुराः स्तुतिं चक्रुरभ्यर्च्य क्रतुसंभवैः

கௌதமர் கூறினார்—“முன்னொரு காலத்தில் அக்கினி ரூபமாயிருந்த மலையை அணுக இயலாத தேவர்கள், யாகத்தில் பிறந்த காணிக்கைகளால் அர்ச்சித்து ஸ்துதி செய்தனர்।”

Verse 9

भगवन्नरुणाद्रीश सर्वलोकहितावह । अग्निरूपोऽपि संशांतः प्रकाशस्य महीतले

“பகவான் அருணாத்ரீசரே! எல்லா உலகங்களுக்கும் நலமளிப்பவரே! நீங்கள் அக்கினி ரூபமாயிருந்தாலும் முழுமையாக சாந்தமடைந்து, பூமியில் மென்மையான ஒளியாய் பிரகாசியுங்கள்।”

Verse 10

असौ यस्ताम्रो अरुण उत बभ्रुः सुमंगलः । इति त्वां सकला वेदाः स्तुवंति शिवविग्रहम्

தாமிர நிறத்தவரும், செந்நிறத்தவரும், பொன்னிறத்தவரும், மங்களகரமானவரும் ஆனவரே; ஓ சிவ வடிவினரே! வேதங்கள் அனைத்தும் உம்மை இவ்வாறே துதிக்கின்றன.

Verse 11

नमस्ताम्रायारुणाय शिवाय परमात्मने । वेदवेद्य स्वरूपाय सोमाय सुखरूपिणे

தாமிர நிறத்தவரும், செந்நிறத்தவரும், பரமாத்மாவும் ஆகிய சிவபெருமானுக்கு நமஸ்காரம். வேதங்களால் அறியப்படுபவரும், சோமரும், இன்ப வடிவானவரும் அவரே.

Verse 12

त्वद्रूपमखिलं देव जगदेतच्चराचरम् । निधानमिव ते रूपं देवानामिदमीक्ष्यते

இறைவா! அசையும் மற்றும் அசையாத பொருட்கள் கொண்ட இந்த உலகம் முழுவதும் உமது வடிவமே. தேவர்களுக்கு உமது வடிவம் ஒரு பெரும் புதையலைப் போலத் தோன்றுகிறது.

Verse 13

वर्षतां च पयोदानां निर्झराणां च भूयसाम् । सलिलोपायसंहारो युक्तस्ते युगसंक्षये

மழை பொழியும் மேகங்கள் மற்றும் பல நீர்வீழ்ச்சிகளின் நீரைத் திரும்பப் பெறுதல், யுகத்தின் முடிவில் உம்மாலேயே நிகழ்கிறது.

Verse 14

अग्नेरापः समुद्भूतास्त्वत्तो हि परमात्मनः । विश्वसृष्टिं वितन्वति विचित्रगुण वैभवात्

நெருப்பிலிருந்து நீர் தோன்றியது; அந்த நெருப்போ பரமாத்மாவான உம்மிடமிருந்தே தோன்றியது. உமது வியக்கத்தக்க குணங்களின் மகிமையால் நீர் உலகைப் படைக்கிறீர்.

Verse 15

शीतो भव महादेव शोणाचल कृपानिधे । सर्वेषामपि जीवानामभिगम्यो भव प्रभो

ஓ மகாதேவா! ஓ சோணாசலா, கருணைநிதியே! நீ குளிர்ந்தருள்வாயாக; ஓ பிரபுவே, எல்லா உயிர்களுக்கும் எளிதில் அணுகத்தக்கவனாக அருள்வாயாக.

Verse 16

इति स्तुतः सुरैः सर्वेरानतैर्भक्तवत्सलः । सद्यः शीतलतां गच्छन्नभिम्योऽभवत्प्रभुः

இவ்வாறு எல்லாத் தேவர்களும் வணங்கி துதித்தபோது, பக்தவத்சலனான பிரபு உடனே குளிர்ந்தருளி, அனைவருக்கும் அணுகத்தக்கவனானான்.

Verse 17

प्रावर्त्तत पुनर्नद्यो निर्झराश्च बहूदकाः । वर्षतामपि मेघानां न जग्राह जलं बहु

அப்போது நதிகளும் மிகுந்த நீருடைய அருவிகளும் மீண்டும் ஓடத் தொடங்கின; ஆயினும் மேகங்கள் மழை பொழிந்தாலும் நிலம் அதிக நீரை உறிஞ்சவில்லை.

Verse 18

तथापि तरुणार्कोद्यत्कालाग्निशतकोटिभिः । समानदीप्तिरभजज्जीवानामभिगम्यताम्

ஆயினும், இளஞ் சூரியன் உதயமெனக் கொழுந்தெழும் காலாக்னியின் நூறு கோடி ஒப்பான ஒளியுடன் பிரகாசித்து, அவர் உயிர்களுக்கு அணுகத்தக்க நிலையை அடைந்தார்.

Verse 19

विसृज्य विश्वसलिलं नदीश्च रसविक्षरैः । संपूर्यः सकलैर्देवः सर्वदा संप्रकाशते

உலகின் நீரை வெளிப்படுத்தி, சாரம் சொரியும் நதிகளையும் ஓடச் செய்து, எல்லா (அர்ப்பணமும் துதியும்) நிறைவுறத் திருப்தியடைந்த தேவன் எப்போதும் முழுப் பிரகாசத்துடன் ஒளிர்கிறான்.

Verse 20

तीर्थानि तानि तान्यासन्परितः प्रार्थनावशात् । दिक्पालानां सुराणां च महर्षीणां महात्मनाम्

திசைபாலர்கள், தேவர்கள், மகாத்ம மகரிஷிகள் செய்த வேண்டுதலின் வலிமையால் அங்கெங்கும் பல தீர்த்தங்கள் தோன்றின.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा गौरी कुतुकसंयुता । तीर्थानामुद्भवं सर्व श्रोतुं समुपचक्रमे

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வசனங்களை கேட்ட கௌரி ஆவலால் நிறைந்து, தீர்த்தங்களின் முழு தோற்றத்தை அறிய விசாரிக்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 22

पार्वत्युवाच । कानि तीर्थानि जातानि शोणाद्रेर्लोकगुप्तये । भगवन्ब्रूहि सकलं तीर्थानामुद्भवं मम

பார்வதி கூறினாள்—உலகங்களை காக்கச் சோணாத்ரியில் எந்தெந்த தீர்த்தங்கள் தோன்றின? பகவானே, தீர்த்தங்களின் முழு தோற்றத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 23

इति तस्या वचः शृण्वन्गिरीशात्संश्रुतं पुरा । तीर्थानामुद्भवं सर्वं व्याख्यातुमुपचक्रमे

அவள் சொற்களை கேட்ட கௌதமர், முன்பு கிரீசன் (சிவன்) இடமிருந்து கேட்டதுபோல, எல்லா தீர்த்தங்களின் தோற்றத்தையும் விளக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 24

गौतम उवाच । ऐन्द्रं नाम महातीर्थमिंद्रभागे समुत्थितम् । तत्र स्नात्वा पुरा शक्रो ब्रह्महत्यां व्यपोहयत्

கௌதமர் கூறினார்—இந்திர திசையில் ‘ஐந்திர’ எனும் மகாதீர்த்தம் தோன்றியது. பழங்காலத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) அங்கு நீராடி பிரம்மஹத்தி பாவத்தை நீக்கினான்.

Verse 25

ब्रह्मतीर्थं पुनर्दिव्यं वह्निःकोणे समुत्थितम् । परस्त्रीसंगमात्पापं वह्निः स्नात्वात्र चात्यजत्

மீண்டும் அக்னி-கோணத்தில் (தென்-கிழக்கில்) தோன்றிய தெய்வீக பிரம்மதீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே அக்னிதேவன் நீராடி பரஸ்த்ரீ-சங்கமத்தால் ஏற்பட்ட பாவத்தை நீக்கினான்.

Verse 26

याम्यं नाम महातीर्थं यमभागे विजृंभते । अत्र स्नात्वा यमोऽत्याक्षीद्भयं ब्रह्मास्त्रसंभवम्

யமன் திசையான தெற்கில் ‘யாம்ய’ எனும் மகாதீர்த்தம் விளங்குகிறது. இங்கே நீராடிய யமன், பிரம்மாஸ்திரத்தால் எழுந்த அச்சத்தை நீக்கினான்.

Verse 27

नैरृतं तु महातीर्थं नैरृत्यां दिशि शोभते । भूतवेतालविजयं तत्र स्नात्वर्षयो गताः

நைருதி திசையான தென்-மேற்கில் ‘நைர்ருத’ எனும் மகாதீர்த்தம் ஒளிர்கிறது. அங்கே நீராடிய முனிவர்கள் பூத-வேதாளங்களை வென்றனர்.

Verse 28

पश्चिमे वारुणं तीर्थं दिग्भागे च प्रकाशते । शल्यकोशं पुरा लेभे स्नात्वात्र वरुणो निजम्

மேற்கு திசையில் வாருண தீர்த்தம் வெளிப்பட்டு புகழ்பெற்றதாக உள்ளது. இங்கே நீராடிய வருணன், பழங்காலத்தில் தன் ‘சல்யகோசம்’ (வேதனை-ஆவரணம்) மீண்டும் பெற்றான்.

Verse 29

वायवे वायवीयं च तीर्थमत्र प्रकाशते । तत्र स्नात्वा ययौ वायुर्जगत्प्राणत्ववैभवम्

வாயவ்ய திசையான வட-மேற்கில் வாயவீய தீர்த்தம் விளங்குகிறது. அங்கே நீராடிய வாயு, உலகின் உயிர்மூச்சாக இருப்பதற்கான தெய்வீக வைபவத்தை அடைந்தான்.

Verse 30

उत्तरे चात्र दिग्भागे सोमतीर्थमिति स्मृतम् । तत्र स्नात्वा पुरा सोमो यक्ष्मरोगादमुंचत

இங்கே வட திசைப் பகுதியில் ‘சோமதீர்த்தம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. அங்கே நீராடியதால் பழங்காலத்தில் சோமன் யக்ஷ்மா நோயிலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 31

ऐशाने चात्र दिग्भागे विष्णुतीर्थमिति स्मृतम् । तत्र स्नात्वा पुरा विष्णुः श्रिया च सह संगतः

இங்கே ஈசான (வடகிழக்கு) திசைப் பகுதியில் ‘விஷ்ணுதீர்த்தம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. அங்கே நீராடியதால் பழங்காலத்தில் விஷ்ணு, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) உடன் மீண்டும் சேர்ந்தார்.

Verse 32

मार्कण्डेयः पुरा देवि प्रार्थयामास शंकरम् । सदाशिव महादेव देवदेव जगत्पते

தேவி! பழங்காலத்தில் மார்க்கண்டேய முனிவர் சங்கரனை வேண்டினார்— “சதாசிவா, மகாதேவா, தேவர்களின் தேவா, ஜகத்பதே!”

Verse 33

बहूनामिह तीर्थानामेकत्र स्यात्समागमः । केनोपायेन भगवन्कृपया वद शंकर

“இங்கே பல தீர்த்தங்களின் சங்கமம் ஒரே இடத்தில் எவ்வாறு நிகழும்? பகவான் சங்கரா, கருணையால் கூறுங்கள்— எந்த உபாயத்தால் இது சாத்தியம்?”

Verse 34

इति तस्य वचः श्रुत्वा देवदेव उमापतिः । उपायं दर्शयामास मुनये प्रीतमानसः

அவனுடைய சொற்களை கேட்ட தேவதேவன் உமாபதி மனம் மகிழ்ந்து அந்த முனிவருக்கு உபாயத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 35

महेश्वर उवाच । सदोपहारवेलायां सर्वतीर्थसमुच्चयः । सन्निधिं मम संप्राप्तः सेवते गूढरूपतः

மகேஸ்வரன் உரைத்தான்—நித்திய உபஹார வேளையில் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் தொகுதி என் சன்னிதியில் வந்து மறைரூபமாக என்னைச் சேவிக்கிறது.

Verse 36

नान्यदन्वेषणीयं ते तीर्थमत्र महामुने । ममोपहारवेलायां दृश्यते तीर्थसंचयः

மகாமுனியே, இங்கே வேறு தீர்த்தத்தைத் தேட வேண்டாம்; என் உபஹார வேளையில் தீர்த்தங்களின் திரள் கண்கூடாகத் தோன்றும்.

Verse 37

तस्माद्भक्तियुतैर्नित्यं सर्वतीर्थसमागमः । मुनिभिश्च सुरैः सर्वैर्नैवेद्यांते विलोक्यताम्

ஆகவே பக்தியுடன் தினமும் நைவேத்ய முடிவில் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சங்கமத்தைத் தரிசிக்க வேண்டும்; அதை முனிவரும் எல்லாத் தேவரும் காண்கின்றனர்.

Verse 38

इति देवि पुरा देवो मार्कडेयाय शंकरः । उपादिशदमेयात्मा तीर्थसंदर्शनक्रमम्

தேவி, இவ்வாறு முற்காலத்தில் அளவிலா இயல்புடைய தேவன் சங்கரன் மார்கண்டேயருக்கு தீர்த்ததரிசன முறையை உபதேசித்தான்.

Verse 39

गौतम उवाच । सर्वाण्यपि च पुण्यानि तीर्थानि शिवसन्निधौ । सदोपहारवेलायां दृश्यानि किल मानवैः

கௌதமர் உரைத்தார்—சிவன் சன்னிதியில் நித்திய உபஹார வேளையில் எல்லாப் புண்ணியத் தீர்த்தங்களும் மனிதருக்குக் கண்டிப்பாகத் தோன்றுகின்றன.

Verse 40

व्रतं तीर्थं तपो वेदा यज्ञाश्च नियमादयः । योगाश्च शोणशैलेशदर्शनाद्दृष्टसंचराः

விரதங்கள், தீர்த்தங்கள், தவம், வேதங்கள், யாகங்கள், கட்டுப்பாடுகள் முதலிய நியமங்கள் மற்றும் யோக மார்க்கங்கள்—சோணசைலேசுவரரின் தரிசனத்தாலேயே அனைத்தும் கண்டதுபோலும் நடந்ததுபோலும் ஆகி, அதன் பலன் பெறப்படுகிறது।

Verse 41

निशम्य वाक्यं मुनिपुंगवस्य प्रसेदुषी पर्वतराजपुत्री । अवोचदत्यद्भुतमेतदत्र त्वयोपदिष्टं भुवि तीर्थजालम्

அந்த முனிவரின் உத்தம வாக்கை கேட்டுப் பரவசமுற்ற மலைராஜன் மகள் கூறினாள்—“இது இங்கே மிக அதிசயம்; நீங்கள் பூமியில் தீர்த்தங்களின் வலையையே போல் உபதேசித்துள்ளீர்।”

Verse 42

अहं कृतार्था तपतां वरिष्ठ त्वत्संगमात्संप्रति तीर्थजालम् । प्राप्ता नमस्तेऽस्तु तपोविशेष शिवोपि मेऽत्रादिशदेव कर्तुम्

“தவசிகளில் சிறந்தவரே, நான் நிறைவு பெற்றேன்; உங்கள் சங்கமத்தால் இப்போது இந்த தீர்த்தவலை எனக்குக் கிடைத்தது. விசேஷ தவம் உடைய உமக்கு வணக்கம். இங்கே சிவனும் என்ன செய்யவேண்டும் என எனக்குக் கட்டளையிட்டார்।”

Verse 43

कथं गिरीशः पुनरत्र देवः स्फुरन्महावह्निवपुर्धरोऽपि । प्रशांतरूपः परमेश्वरोऽयमभ्यर्चनीयो भुवि मर्त्यवर्गैः

இங்கே மலைநாதனாகிய தேவன், பேரெரிபோல் ஒளிரும் உடலைத் தாங்கியிருந்தும், எவ்வாறு அமைதியான ரூபத்தில் தோன்றுகிறார்? இந்த பரமேசுவரன் பூமியில் மனிதக் கூட்டத்தால் நிச்சயம் ஆராதிக்கப்பட வேண்டியவன்।