Adhyaya 6

Verse 1

गौतम उवाच । पुरा नारायणः कल्पे शयानः सलिलार्णवे । शेषपर्यंकशयने कदाचिन्नैव बुध्यत

கௌதமர் கூறினார்—முன்னொரு கல்பத்தில் நாராயணன் நீர்க்கடலில் சயனித்திருந்தான். சேஷன் படுக்கையில் துயின்ற அவர், ஒருகாலத்தில் முற்றிலும் விழிக்கவே இல்லை।

Verse 2

तमसा पूरितं विश्वमपज्ञातमलक्षणम् । वीक्ष्य कल्पावसानेऽपि विषेदुर्नित्यसूरयः

இருளால் நிரம்பி, அறியமுடியாததும், எந்த அடையாளமும் இல்லாததுமான உலகைக் கண்டு—கல்பத்தின் முடிவிலும்—நித்திய தேவர்கள் மனம் தளர்ந்தனர்।

Verse 3

अहो कष्टमिदं रूपं तमसा विश्वमोहनम् । येन कल्पावसानेपि विष्णुर्नाद्यापि बुध्यते

அய்யோ, இது எத்தகைய துயர்நிலை! இந்த தமஸ் முழு உலகையும் மயக்குகிறது; இதனால் கல்ப முடிவிலும் விஷ்ணு இன்னும் விழித்துணரவில்லை.

Verse 4

ज्योतिषः पुरुषं पूर्णमपश्यंतं सुरा अपि । कथं वा तमसः शांतिं लभेरन्परिभाविनः

ஒளிச் சொரூபமான பரிபூரண புருஷனை தேவர்களே காண இயலாதபோது, தமஸால் ஆட்கொள்ளப்பட்டோர் இருளிலிருந்து அமைதியை எவ்வாறு பெறுவர்?

Verse 5

इति निश्चित्य मनसा देवदेवमुमापतिम् । चिंतयामासुरात्मस्थं तेजोराशिं निरंजनम्

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து, தேவர்களின் தேவனான உமாபதியை அவர்கள் தியானித்தனர்—ஆத்மத்தில் நிலைபெற்ற, மாசற்ற ஒளித் திரளாகியவரை.

Verse 6

ततः प्रसन्नो भगवांस्तेजोराशिर्महेश्वरः । विश्वावनाय विज्ञप्तः प्रणतैर्नित्यसूरिभिः

அப்போது ஒளித் திரளான பகவான் மகேஸ்வரன் அருள்புரிந்தார்; நித்திய தேவர்கள் பணிந்து, உலகைக் காக்க வேண்டி விண்ணப்பித்திருந்தனர்.

Verse 7

ततस्तेजोमयाच्छंभोः स्फुलिंगांशुसमुद्भवाः । उदस्तंभंत देवानां त्रयस्त्रिंशच्च कोटयः

அப்போது தூய ஒளியால் ஆன ஷம்புவிலிருந்து சுடர்கள் மற்றும் கதிர்கள் எழுந்தன; அவை தேவர்களின் முப்பத்துமூன்று கோடி கூட்டத்தையும் தாங்கி நிலைநிறுத்தின.

Verse 8

बोधितः सकलैर्देवैः समुत्थाय रमापतिः । प्रभातं वीक्ष्य सकलं मनस्येवमचिन्तयत्

அனைத்து தேவர்களாலும் எழுப்பப்பட்ட ரமாபதி விஷ்ணு எழுந்தார். விடியற்காலைப் போல் அனைத்தும் ஒளிர்வதைப் பார்த்து மனத்தில் இவ்வாறு சிந்தித்தார்.

Verse 9

मया तमसि उद्रेकादकाले शयनं कृतम् । प्रबोधाय परं ज्योतिः स्वयं दृष्टः सदाशिवः

இருளின் பெருக்கால் நான் காலமல்லாத வேளையில் உறங்கினேன். என்னை விழிப்பிக்கப் பரம ஒளியான சதாசிவன் தாமே எனக்குப் பிரத்யட்சமாகத் தோன்றினார்.

Verse 10

जगदुत्पत्तिकृत्यानि स्वयं कर्तुं व्यवस्यति । किं मयात्र पुनः कार्यं ब्रह्मणा वा स्वयंभुवा

அவர் உலகப் படைப்பின் செயல்களைத் தாமே செய்யத் தீர்மானித்துள்ளார். அப்படியிருக்க இங்கே எனக்கோ, சுயம்புவான பிரம்மாவுக்கோ கூட, இனி என்ன பணி உள்ளது?

Verse 11

धिङ्मां स्थितमनात्मज्ञं निद्रया हृतचेतसम् । अथवा सर्वकर्तारं शरणं यामि शंकरम्

எனக்கு நாணமே—ஆத்மஞானமின்றி இங்கே நின்றேன்; நித்திரை என் சித்தத்தைப் பறித்தது! ஆகவே அனைத்தையும் செய்பவனான சங்கரனைச் சரணடைகிறேன்.

Verse 12

सर्वदोषप्रशमनं सर्वाभीष्टफलप्रदम् । पवित्रमल्पपुण्यानां दुर्लभं शंभुदर्शनम्

சம்புவின் தரிசனம் எல்லா குற்றங்களையும் நீக்கி, எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அளிக்கிறது. அது மிகப் புனிதம்; ஆனால் குறைந்த புண்ணியம் உடையோர்க்கு சம்பு-தரிசனம் அரிது.

Verse 13

चिंतयन्नेवमात्मस्थं ज्योतिर्लिंगं सदाशिवम् । प्रणनाम हरिर्भक्त्या देवमष्टांगतो मुहुः

இவ்வாறு ஆத்மத்தில் நிலைத்த ஜ்யோதிர்லிங்க ரூபமான சதாசிவனைத் தியானித்து, ஹரி பக்தியுடன் மீண்டும் மீண்டும் ஆண்டவருக்கு அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தான்।

Verse 14

विश्वस्रष्टारमीशानं तुष्टाव दुरितच्छिदम् । अथ तेजोमयः शंभुः शरण्यः शरणागतम्

அவன் உலகை படைக்கும் ஈசானனை, பாவங்களை அறுப்பவனைப் புகழ்ந்து துதித்தான். அப்போது தூய ஒளிமயமான, சரண்யனான சம்பு சரணடைந்தவனை நோக்கினார்।

Verse 15

अनुगृह्य कटाक्षैस्तं समुत्तिष्ठेत्यभाषत । उत्थाय करुणापूर्णं शंभुं चंद्रार्द्धशेखरम्

கருணை நிறைந்த பார்வையால் அருளி அவர், “எழுந்திரு” என்று கூறினார். அப்போது எழுந்த ஹரி, கருணை பொங்கும் சந்திரார்த்தசேகரன் சம்புவைத் தரிசித்தான்।

Verse 16

नमस्त्रिभुवनेशाय त्रिमूर्तिगुणधारिणे । त्रिदेववपुषे तुभ्यं त्रिदृशे त्रिपुरद्रुहे

மூன்று உலகங்களின் ஈசனே, திரிமூர்த்தி குணங்களைத் தாங்குபவனே; திரிதேவரே உன் திருமேனி; தேவர்கள் தரிசிக்கும் ஒருவனே; திரிபுரத்தை அழித்தவனே—உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 17

त्वमेव जगतामीशो निजांशैर्देवतामयैः । कार्यकारणरूपेण करोषि स्वेच्छया क्रियाः

நீயே உலகங்களின் ஒரே ஈசன். தேவர்களாக வெளிப்படும் உன் சொந்த அங்கங்களின் மூலம், காரணமாகவும் காரியமாகவும் இருந்து, உன் இச்சையால் எல்லாச் செயல்களையும் நடத்துகிறாய்।

Verse 18

मां नियुज्य जगद्गुप्तौ परिमोह्य च मायया । न दोषमुत संकल्पं विहातुमपि नेच्छसि

என்னை உலகக் காவலுக்கு நியமித்து, உமது மாயையால் மயக்கியும், நீர் குற்றத்தையும் அதற்குக் காரணமான சங்கல்பத்தையும் கூட நீக்க விரும்பவில்லை।

Verse 19

किं करोमि जगन्मूर्त्तौ न्यस्तभारोऽस्म्यहं त्वयि । न दोषमीहसे नूनमकालशयनेन माम्

நான் என்ன செய்ய முடியும், ஓ ஜகன்மூர்த்தியே? என் பாரத்தை உம்மேல் வைத்தேன். காலமல்லாத நேரத்தில் படுத்ததற்காக என்னை நீர் குற்றம் சாட்ட விரும்பவில்லை என்பது உறுதி।

Verse 20

हर शम्भो हरेरार्तिमनुतापं समीक्ष्य सः । आदिदेश हरः श्रीमान्प्रायश्चित्तं हरेरिदम्

ஹே ஹரா, ஹே சம்போ—ஹரியின் துயரமும் மனவருத்தமும் கண்டு, மகிமைமிக்க ஹரன் ஹரிக்காக இந்தப் பிராயச்சித்தத்தை விதித்தான்।

Verse 21

अरुणाचलरूपेण तिष्ठामि वसुधातले । तस्य दर्शनमात्रेण भविता ते तमः क्षयः

நான் அருணாசல ரூபமாகப் பூமித்தளத்தில் நிலைத்திருக்கிறேன். அந்தத் திருவுருவின் தரிசனமாத்திரத்தால் உன் தமஸ் (அறியாமை, துயரம்) அழியும்।

Verse 23

पूर्वस्मै विष्णवे तत्र वरो दत्तो मया पुरा । तदैव तैजसं लिंगमरुणाचल संज्ञितम् । तेजोमयमिदं रूपं प्रशांतं लोकरक्षणात् । यदग्निमयमव्यक्तमपारगुणवैभवम्

முன்னொரு காலத்தில் அங்கே நான் விஷ்ணுவுக்கு வரம் அளித்தேன். அப்பொழுதே அந்த ஒளிமிக்க லிங்கம் ‘அருணாசலம்’ எனப் பெயர் பெற்றது. இவ்வுரு தெய்வீகத் தேஜோமயம்—உலகக் காவலுக்காக அமைதியானது; இயல்பில் அக்னிமயம், அவ்யக்தம், அளவிலா குண-வைபவம் உடையது।

Verse 24

नदीनां निर्झराणां च मेघमुक्तांभसामपि । अंतर्ज्योतिर्मयत्वेन लयस्तत्रैव दृश्यते

ஆறுகள், அருவிகள் மற்றும் மேகங்களிலிருந்து பொழியும் நீர் ஆகியவற்றுக்கு, அது உள்ளொளி மயமாக இருப்பதால் அங்கேயே ஒடுக்கம் காணப்படுகிறது.

Verse 25

अंधानां दृष्टिलाभेन पंगूनां पादसंचरैः । अपुत्राणां च पुत्राप्त्या मूकानां वाक्प्रवृत्तिभिः

குருடர்களுக்குப் பார்வை கிடைப்பதாலும், முடவர்கள் நடப்பதாலும், புத்திர பாக்கியம் இல்லாதவர்களுக்குப் புத்திரப்பேறு கிடைப்பதாலும், ஊமைகள் பேசுவதாலும் (இதன் பெருமை அறியப்படுகிறது).

Verse 26

सर्वसिद्धिप्रदानेन सर्वव्याधिविमोचनैः । सर्वपापप्रशमनैर्यत्सर्ववरदं स्थितम्

அனைத்து சித்திகளையும் வழங்குவதாலும், அனைத்து நோய்களிலிருந்தும் விடுவிப்பதாலும், அனைத்து பாவங்களையும் போக்குவதாலும் இது அனைத்து வரங்களையும் அளிப்பதாகத் திகழ்கிறது.

Verse 27

इत्युक्तांतर्दधे शम्भुर्हरिश्चैवारुणाचलम् । आगत्य तप आस्थाय शोणाचलमुपास्त च

இவ்வாறு கூறி சம்பு மறைந்தார். ஹரியும் அருணாசலத்திற்கு வந்து, தவத்தை மேற்கொண்டு சோணாசலத்தை வழிபட்டார்.

Verse 28

तमद्रिं परितो दृष्ट्वा सुरान्काननसंश्रयान् । ऋषीणामाश्रमान्पुण्यान्स्थापयामास वै हरिः । वेदान्सांगोपनिषदान्समंतान्मूर्तिधारिणः

அந்த மலையைச் சுற்றிலும் காட்டில் வசிக்கும் தேவர்களைக் கண்டு, ஹரி ரிஷிகளின் புனிதமான ஆசிரமங்களை நிறுவினார். அங்கே அங்கங்களுடனும் உபநிஷத்துக்களுடனும் கூடிய வேதங்கள் உருவம் தாங்கி எங்கும் நிறைந்திருந்தன.

Verse 29

ससर्ज दिव्यरूपाणां शतमप्सरसां कुलम् । नृत्यैर्गीतैश्च वादित्रैस्सेवध्वमिति चादिशत्

அவர் தெய்வீக அழகுடைய நூறு அப்சரஸ்களின் குழுவை உருவாக்கி, ‘நடனம், பாடல், வாத்தியங்களால் இந்தப் புனிதத் தலத்தைச் சேவியுங்கள்’ என்று ஆணையிட்டார்.

Verse 30

स्नात्वा ब्रह्मसरस्यस्मिन्विष्णुः कमललोचनः । प्रदक्षिणं चकारामुमरुणाद्रिं समर्चितम्

தாமரை கண்களுடைய விஷ்ணு இந்தப் பிரம்மசரஸில் நீராடி, முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்ட அந்த அருணாத்ரி (அருணாசலம்) சுற்றுப் பிரதட்சிணை செய்தார்.

Verse 31

अपापः सर्वलोकानामाधिपत्यं च लब्धवान् । रमया सहितो नित्यमभिरूपसुरूपया

பாவமற்றவனாகி அவர் எல்லா உலகங்களின் ஆட்சியையும் பெற்றார்; அழகும் மங்களமும் நிறைந்த ரமா (ஸ்ரீ/லக்ஷ்மி) உடன் எப்போதும் இணைந்து இருந்தார்.

Verse 32

भास्करस्तेजसां राशिरसुरैरपि पीडितः । ब्रह्मोपदेशादानर्च भक्त्यारुणगिरीश्वरम्

ஒளியின் பெருங்குவியலான பாஸ்கரன், அசுரர்களாலும் துன்புறுத்தப்பட்டபோதும், பிரம்மாவின் உபதேசத்தின்படி பக்தியுடன் அருணகிரீஸ்வரரை வழிபட்டான்.

Verse 33

निमज्ज्य विमले तीर्थे पावने ब्रह्मनिर्मिते । प्रदक्षिणं चकारैनमरुणार्द्रि स्वयंप्रभुम्

பிரம்மா உருவாக்கிய தூய்மையும் புனிதமும் நிறைந்த தீர்த்தத்தில் மூழ்கி, அவர் சுயம்பிரகாசமான அருணாத்ரி (அருணாசலம்) சுற்றுப் பிரதட்சிணை செய்தார்.

Verse 34

अशेषदैत्यविजयं लब्ध्वा मेरुप्रदक्षिणम् । लेभे च परमं तेजः परतेजःप्रणाशनम्

அனைத்து தைத்தியர்களையும் முழுமையாக வென்று, மேருவை வலம் வந்து, அவர் பரம ஒளியைப் பெற்றார்—அது பகைவரின் ஒளியையும் அழிக்கும் ஒளியாகும்.

Verse 35

दक्षशापानलाक्रांतस्सोमः शिववचोबलात् । अरुणाचलमभ्यर्च्य लब्धरूपोऽभवत्पुनः

தக்ஷனின் சாபத் தீயால் சுட்டெறியப்பட்ட சோமன் (சந்திரன்), சிவவாக்கின் வலிமையால் அருணாசலனை வழிபட்டு, மீண்டும் தன் இயல்புருவை அடைந்தான்.

Verse 36

अग्निर्ब्रह्मर्षिशापेन यक्ष्मरोगप्रपीडितः । अपूतोऽपि पवित्रोऽभूदरुणाचलसेवया

பிரம்மரிஷியின் சாபத்தால் யக்ஷ்மா நோயால் துன்புற்ற அக்னி, அசுத்தனாக இருந்தாலும், அருணாசல சேவையால் தூய்மையடைந்தான்.

Verse 37

शक्रो वृत्रं बलं पाकं नमुचिं जृंभमुद्धृतम् । शिवलब्धवरान्दैत्यान्पुरा हत्वा जगत्पतीन्

சக்ரன் (இந்திரன்) முன்பு சிவனிடமிருந்து வரம் பெற்ற உலகைத் துன்புறுத்திய தைத்தியர்களான வ்ருத்ரன், பலன், பாகன், நமுசி, ஜ்ரும்பன், உத்த்ருதன் ஆகியோரைக் கொன்றான்.

Verse 38

पातकैश्च परिक्षीणस्तथा लोकांतमाश्रितः । शम्भुं प्रसाद्य तपसा शिवेन परिचोदितः

பாவங்களால் சோர்ந்து உலகத்தின் எல்லையை அடைந்து, சிவன் தூண்டுதலால் அவர் தவத்தினால் சம்புவை மகிழ்வித்தார்.

Verse 39

अरुणाद्रिं समभ्यर्च्य विपापोऽभूत्सुराधिपः । इष्ट्वा च हयमेधेन प्रीणयामास शंकरम्

அருணாத்ரியை முறையாக வழிபட்டதால் தேவர்களின் தலைவர் பாவமற்றவன் ஆனான்; அச்வமேத யாகம் செய்து சங்கரரை மகிழ்வித்தான்।

Verse 40

लब्ध्वा चेन्द्रपदं शक्रः शतमप्सरसांकुलम् । सेवार्थमादिशन्छ्रीमान्दिव्यदुंदभिसेवया

இந்திரப் பதவியைப் பெற்ற புகழ்மிகு சக்ரன், நூற்றுக் கணக்கான அப்சரைகளின் நடுவே சேவைக்காக ஆணையிட்டு, தெய்வத் துந்துபி முழக்கத்துடன் வழிபாட்டை ஏற்படுத்தினான்।

Verse 41

पुष्पमेघान्समादिश्य दिव्याभिः पुष्पवृष्टिभिः । समर्चयति शोणाद्रिं दिवि नित्यं च वंदते

மலர் மேகங்களை ஆணையிட்டு, தெய்வ மலர்மழையால் சோணாத்ரியை வழிபட்டு, விண்ணுலகில் இருந்து தினமும் வணங்குகிறான்।

Verse 42

शेषोऽपि शोणशैलेशं समभ्यर्च्य शिवाज्ञया । अभजत्कामरूपत्वं महीमण्डलधारकः

பூமண்டலத்தைத் தாங்கும் சேஷனும் சிவன் ஆணையின்படி சோணசைலத்தின் ஈசனை வழிபட்டு, விருப்பமான வடிவம் எடுக்கும் வல்லமை பெற்றான்।

Verse 43

अन्ये नागाश्च गन्धर्वाः सिद्धाश्चाप्सरसां गणाः । दिक्पालाश्च तमभ्यर्च्य लेभिरेऽपेक्षितान्वरान्

மற்ற நாகர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், அப்சரைக் கூட்டங்கள், திக்குப் பாதுகாவலர்களும் அவரை வழிபட்டு தாம் விரும்பிய வரங்களைப் பெற்றனர்।

Verse 44

देवैरशेषैर्दैत्यादीञ्जेतुकामैः समुद्यतैः । प्रार्थितः सर्वतोऽभीष्टवरदोऽरुणभूधरः

தைத்தியாதிகளை வெல்ல ஆவலுடன் ஆயத்தமான எல்லாத் தேவர்களும் வேண்டியபோது, அருணாசலம் எனும் செந்நிற மலை எல்லாத் திசைகளிலும் அவர்களுக்கு வேண்டிய வரங்களை அருளினான்।

Verse 45

त्वष्ट्रा विरचिताकार आदित्यस्तेजसा तपन् । ग्रहनाथस्तु शोणाद्रिं विलंघयितुमुद्यतः

த்வஷ்ட்ரி வடிவமைத்த உருவம் கொண்ட, ஒளியால் எரியும் ஆதித்தன் சோணாத்ரியைத் தாண்ட முயன்றான்; கிரகணங்களின் அதிபதி ராகுவும் அந்த மலையைத் தாவிச் செல்லத் துணிந்தான்।

Verse 46

रथवाहाः पुनस्तस्य शक्तिहीनाः श्रमं गताः । सोऽपि श्रिया विहीनश्च जातः गोणाद्रितेजसा

அப்போது அவனுடைய தேரோட்டிகள் வலுவிழந்து சோர்வுற்றனர்; அவனும் சோணாத்ரியின் தீவிரத் தேஜஸால் தன் ஒளிச்சிறப்பை இழந்தான்।

Verse 47

नाशक्नोच्च दिवं गन्तुं सर्वगत्यांशुमालिनः । स तु ब्रह्मोपदेशेन समाराध्यारुणाचलम्

தன் வழக்கமான எல்லாத் திசைகளிலும் செல்லும் பாதையில்கூட அஞ்சுமாலி விண்ணுலகம் ஏற இயலவில்லை; அப்போது பிரம்மாவின் உபதேசத்தின்படி அருணாசலத்தை முறையாக வழிபட்டான்।

Verse 48

प्रीत्या तस्माद्विभोर्लेभे मार्गं व्योम्नो हयाञ्छुभान् । ततः प्रभृति तिग्मांशुः स हि शोणाख्यपर्वतम्

அந்த விபு மகிழ்ந்து, அவனுக்கு வானில் தெளிவான பாதையையும் மங்களமான குதிரைகளையும் அருளினார்; அதன்பின் கூர்கதிர் சூரியன் ‘சோண’ எனப்படும் மலையைத் தாண்டுவதில்லை।

Verse 49

न लंघयति किं त्वस्य प्रदक्षिणपरिक्रमैः । दक्षयागपरिध्वस्ता हीनांगास्त्रिदशाः पुरा

அவன் அதைத் தாண்டுவதில்லை; மாறாகப் பிரதட்சிணை-பரிக்ரமையாகச் சுற்றி வருகிறான். முன்பு தக்ஷ யாகம் அழிந்ததால் தேவர்கள் அங்கக் குறைவுற்றவர்களாயிருந்தனர்.

Verse 50

अरुणाचलमाराध्य नवान्यंगानि लेभिरे । पूषा दन्तं शिखी हस्तं भगो नेत्रं त्वखंडितम्

அருணாசலனை ஆராதித்து அவர்கள் புதிய அங்கங்களைப் பெற்றனர். பூஷன் ஒரு பல்லைப் பெற்றான்; சிகி ஒரு கையைக் பெற்றான்; பகன் காயமற்ற கண் பெற்றான்.

Verse 51

घ्राणं वाणी च लेभे सा शोणाचलनिषेवणात् । भार्गवः क्षीणनेत्रस्स विष्णुहस्तकुशाग्रतः

சோணாசலத்தைச் சார்ந்ததால் அவள் மணவுணர்வும் வாக்கும் பெற்றாள். மேலும் கண் குன்றிய பார்கவன், விஷ்ணுவின் கையில் இருந்த குசையின் முனையால் துன்புற்றான்.

Verse 52

बलिदत्तावनीदानजलधारानिरोधतः । स तु शोणाचलं गत्वा तपः कृत्वातिदुष्करम्

பலியின் நிலதானத்திற்காக இருந்த உயிரளிக்கும் நீர்தாரையைத் தடுத்ததனால், அவன் சோணாசலத்திற்குச் சென்று மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்.

Verse 53

लेभे नेत्रं च पूतात्मा भास्कराख्ये गिरौ स्थितः । अरुणाचलनाथस्य सेवया सूर्यसारथिः

பாஸ்கர எனப்படும் மலையில் தங்கி, தூய ஆத்மாவுடைய சூரியனின் சாரதி அருணாசலநாதனின் சேவையால் தன் கணை மீண்டும் பெற்றான்.

Verse 54

प्रतर्दनाख्यो नृपतिर्ग्रहीतुं देवकन्यकाम् । अरुणाद्रिपतेर्गानं कुर्वंतीं सादरोऽभवत्

பிரதர்தனன் என்னும் அரசன் தேவகன்னியைப் பிடிக்க எண்ணினான்; ஆனால் அருணாசலாதிபதியைப் போற்றி பாடிக் கொண்டிருந்த அவளைக் கண்டு அவன் மரியாதையுடன் பணிந்தான்।

Verse 55

क्षणात्कपिमुखो जातो मंत्रिभिश्चोदितो नृपः । प्रत्यर्प्य तां पुनश्चान्याः प्रादादरुणभूभृते

ஒரு கணத்தில் அரசனுக்கு குரங்கு முகம் ஏற்பட்டது; அமைச்சர்களின் அறிவுறுத்தலால் அவளை மீண்டும் ஒப்படைத்து, பின்னர் பிற கன்னியரை அருணபூப்ருத் (அருணாசல மலை)க்கு அர்ப்பணித்தான்।

Verse 56

ततश्चारुमुखोजातः प्रसादादरुणेशितुः । सायुज्यमस्मै सकलं दत्तवान्भक्तिभावतः

பின்னர் அருணேசரின் அருளால் அவன் அழகிய முகம் பெற்றான்; பக்தி உணர்வினால் ஆண்டவன் அவனுக்கு முழு சாயுஜ்யம் (ஏகத்துவம்) அளித்தான்।

Verse 57

अरुणाचलनाथस्यसंनिधौ ज्ञानदुर्बलः । गंधर्वः पुष्पकाख्यस्तु भक्तिहीनो ह्यगात्पुरा

முன்னொரு காலத்தில் அருணாசலநாதரின் சந்நிதியில் புஷ்பகன் என்னும் கந்தர்வன் வந்தான்; அவன் ஞானத்தில் பலவீனமும் பக்தியற்றவனும் ஆவான்।

Verse 58

ततो व्याघ्रमुखं दृष्ट्वा गंधर्वपरिचारकाः । किमेतदिति साश्चर्यं पप्रछुस्ते परस्परम्

அப்போது அவனைப் புலி முகத்துடன் கண்ட கந்தர்வப் பணியாளர்கள் வியப்புடன் ஒருவரையொருவர்—“இது என்ன?” என்று கேட்டனர்।

Verse 59

अथ नारद निर्दिष्टमवज्ञाफलमात्मनः । बुद्ध्वारुणाद्रिं संपूज्य पुनश्च सुमुखोऽभवत्

அப்போது நாரதரின் உபதேசத்தால் தன் அவமதிப்பின் பலனை உணர்ந்து, அவன் அருணாத்ரியை முறையாகப் பூஜித்து மீண்டும் சுமுகனானான்।

Verse 60

शिवभूमिरियं ख्याता परितो योजनद्वयम् । मुक्तिस्तत्र प्रमीतानां कदापि विलयो न हि

இது சிவபூமி எனப் புகழ்பெற்றது; சுற்றிலும் இரண்டு யோஜனை அளவு விரிந்தது. அங்கே உடல் நீத்தோர்க்கு முக்தி உறுதி; அது எப்போதும் அழிவதில்லை।

Verse 61

सप्तर्षयः पुरा भूमौ शापदोषसमन्विताः । सिषेविरेरुणाद्रिं वै नाथो ज्ञात्वा विनिश्चयम्

முன்னொரு காலத்தில் பூமியில் சாபதோஷம் கொண்ட சப்தரிஷிகள் அருணாத்ரியைச் சரணடைந்து வழிபட்டனர்; ஆண்டவன் அவர்களின் உறுதியை அறிந்து (அருள்புரிந்தான்)।

Verse 62

शापमोक्षं ददौ श्रीमान्सप्तर्षीणां महात्मनाम् । सप्तर्षिभिः कृतं तीर्थं सर्वपापविनाशनम्

அந்த ஸ்ரீமான் ஆண்டவன் மகாத்ம சப்தரிஷிகளுக்கு சாபமோட்சம் அருளினான். சப்தரிஷிகள் நிறுவிய அந்த தீர்த்தம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 63

शोणाचलस्य निकटे दृश्यते पावनं शुभम् । पंगुर्मुनिः शोणशैलात्पादौ लब्धुं समागतः

சோணாசலத்தின் அருகே ஒரு மங்களகரமான, புனித தீர்த்தம் காணப்படுகிறது. ஒரு ஊனமுற்ற முனிவர் தன் பாதங்களை மீண்டும் பெற சோணசைலத்துக்கு வந்தார்।

Verse 64

अंतर्हितप्रार्थितार्थो दारुहस्तपुटे वहन् । जानुचंक्रमणव्यग्रः शोणनद्यास्तटं गतः

மறைவாகவே வேண்டிய வரம் நிறைவேற, தாருஹஸ்தபுடத்தில் நீரை ஏந்தி, முழங்காலில் நகர்வதில் ஈடுபட்டு, சோணா நதிக்கரையை அடைந்தான்।

Verse 65

दारुहस्तपुटे तीर्थे निचिक्षेप पिपासतः । जानुचंक्रमणे तस्मिन्धूर्तस्तोयं पिपासति

தாகத்தால் அவன் தாருஹஸ்தபுட தீர்த்தத்தில் அந்த நீரை ஊற்றினான். அதே முழங்கால் நகர்வின் நிலையிலேயே துன்புற்றவன் தாகம் தீர நீரை அருந்தினான்।

Verse 66

अथ शोणाचलं प्राप्तः कथं वा दारुहस्तकः । किमेतदिति तं पृच्छन्नाधावत्कलितत्परः

பின் சோணாசலத்தை அடைந்து, “இந்த தாருஹஸ்தகன் இங்கே எவ்வாறு வந்தான்?” என்று எண்ணி, “இது என்ன?” என்று கேட்டு, அறிய விரும்பி அவனை நோக்கி ஓடினான்।

Verse 67

लब्धपादश्च सहसा जगाम च निजालयम् । नाद्राक्षीत्पुरुषं तत्र दारुहस्तौ पुरोगमौ

திடீரென கால்கள் கிடைத்தவுடன் அவன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான். அங்கே எந்த மனிதனையும் காணவில்லை; முன்பே சென்ற அந்த இரண்டு ‘தாருஹஸ்தங்கள்’ மட்டுமே தெரிந்தன।

Verse 68

स्वयं गृहीत्वा चालोक्य ववंदेऽरुणपर्वतम् । ननंद लब्धचरणो लब्धरूपो महामुनिः

அவற்றைத் தானே எடுத்துக் கண்டு, அருண மலைக்கு வணங்கினான். அந்த மகாமுனி மகிழ்ந்தான்—அவனுக்கு கால்கள் மீண்டன; உடல் வடிவமும் முழுமை பெற்றது।

Verse 69

विस्मयोत्फुल्लनयनैः शिवभक्तैर्महात्मभिः । पूजितो लब्धपादः सञ्जगाम च यथागतम्

வியப்பால் விரிந்த கண்களுடைய மகாத்ம சிவபக்தர்கள் அவரை வழிபட்டனர். பாதம் மீண்டும் பெற்ற அவர் வந்ததுபோலவே திரும்பிச் சென்றார்.

Verse 70

वाली शक्रसुतः श्रीमाञ्छ्रंगादुदयभूभृतः । अस्ताचलस्य शिखरं प्रतिगन्तुं समुद्यतः

சக்ரன் (இந்திரன்) புதல்வனான புகழ்மிக்க வாலி, கிழக்கு மலையின் சிகரத்திலிருந்து புறப்பட்டு, அஸ்தாசல (மேற்கு மலை) உச்சியை அடையத் துணிந்தான்.

Verse 71

आलुलोकेऽरुणगिरिं मध्ये देवनमस्कृतम् । ऊर्ध्वं गंतुं समुद्युक्तः क्षीणवीर्योऽपतद्भुवि

நடுவே தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் அருணகிரியை அவன் கண்டான். மேலே ஏற முயன்றபோது வலிமை குன்றி தரையில் விழுந்தான்.

Verse 72

पित्रा शक्रेण संगम्य चोदितः शोणपर्वतम् । लिंगं तैजसमभ्यर्च्य लब्धवीर्योऽभवत्पुनः

தந்தையையும் சக்ரன் (இந்திரன்) ஐயும் சந்தித்து, அவர்களின் ஊக்கத்தால் அவன் சோணபர்வதத்திற்குச் சென்றான். அங்கே ஒளிமிகு லிங்கத்தை அர்ச்சித்து மீண்டும் வீரியம் பெற்றான்.

Verse 73

नलः पूर्वं समभ्यर्च्य स्वसृष्टा मानवप्रियाः । पालयामास धर्मात्मा नीतिसारसमन्वितः

நலன் முதலில் முறையாக வழிபட்டு, தன் நிறுவிய மனிதர்க்குப் பிரியமான மக்களைப் பாதுகாத்தான்; அவன் தர்மசிந்தையுடன், நெறியின் சாரம் கொண்டவன்.

Verse 74

इलः प्रविश्य सहसा गौरीवनमखंडितम् । स्त्रीभावं समनुप्राप्तः पप्रच्छ स्वं पुरोधसम्

இலன் திடீரென கௌரிவனத்தின் களங்கமற்ற பகுதிக்குள் நுழைந்தவுடன் உடனே பெண் நிலையடைந்தான்; அதைப் பற்றி தன் புரோகிதனை வினவினான்.

Verse 75

वशिष्ठेन समादिष्टः शोणाद्रिं समपूजयत् । तपसाराध्य देवेशं पुनः पुंस्त्वमुपागतः

வசிஷ்டரின் ஆணைப்படி அவன் சோணாத்ரியை முறையாக வழிபட்டான்; தவத்தால் தேவேசனைத் திருப்திப்படுத்தி மீண்டும் ஆண்மையை அடைந்தான்.

Verse 76

सोमोपदेशाद्भक्त्याथ सस्मारारुणपर्वतम् । ईशानुग्रहतो लेभे शापमोक्षं तपोधिकः

சோமனின் உபதேசத்தால் பக்தியுடன் அவன் அருணபர்வதம் (அருணாசலம்) நினைவு கூர்ந்தான்; ஈசனின் அருளால் அந்தத் தவசி சாபவிமோசனம் பெற்றான்.

Verse 77

लेभे च परमं स्थानमप्राप्यममरैरपि । भरतो मृगशावस्य स्मरणादायुषोऽत्यये

ஆயுள் முடிவில், பரதன் மான் குட்டியை இடையறாது நினைத்ததினால், அமரர்க்கும் எட்டாத பரம பதத்தை அடைந்தான்.

Verse 78

न मुक्तिं प्राप योगेन मृगजन्मनि संगतः । पत्नीविरहजं दुःखं प्राप्तवानमितं हरिः

மான் பிறவியில் பற்றுண்டதால் அவன் யோகத்தால் முக்தி பெறவில்லை; மேலும் ஹரி மனைவி பிரிவால் உண்டான அளவற்ற துயரை அனுபவித்தான்.

Verse 79

पुनर्भृगूपदेशेन शोणाद्रिमिममर्चयन् । अवतारेषु सर्वेषु सर्वदुःखान्यपाकरोत्

மீண்டும் ப்ருகுவின் உபதேசத்தினால் இச் சோணாத்ரியை வழிபட்டு, அவர் தம் எல்லா அவதாரங்களிலும் எல்லாத் துயர்களையும் நீக்கினார்।

Verse 80

सरस्वती च सावित्री श्रीर्भूमिः सरितस्तथा । अभ्यर्च्य शोणशैलेशमापदो निरतारिषुः

சரஸ்வதி, சாவித்ரி, ஸ்ரீ, பூமி மற்றும் நதிகளும்—சோணசைலத்தின் ஈசனை அர்ச்சித்து—ஆபத்துகளைத் தாண்டி மீண்டனர்।

Verse 81

भास्करः पूर्वदिग्भागे विश्वामित्रस्तु दक्षिणे । पश्चिमे वरुणो भागे त्रिशूलं चोत्तराश्रयम्

கிழக்குத் திசையில் பாஸ்கரன் நிலைகொண்டான்; தெற்கில் விஸ்வாமித்ரன்; மேற்குப் பகுதியில் வருணன்; வடக்கின் ஆதாரமாகத் திரிசூலம் தங்கியுள்ளது।

Verse 82

योजनद्वयपर्यंते सीमाः शैलेषु संस्थिताः । चतस्रो देवतास्त्वेताः सेवंते शोणपर्वतम्

இரண்டு யோஜனை அளவு வரை விரிந்த எல்லையில் மலைகளின் மீது எல்லைக் குறிகள் நிறுவப்பட்டுள்ளன. இந்நான்கு தேவதைகளும் அங்கே இருந்து சோணபர்வதத்தை இடையறாது சேவிக்கின்றனர்।

Verse 83

स्थिताः सीमावसानेषु शोणाद्रीशमवस्थितम् । नमंति देवाश्चत्वारः शिवं शोणाचलाकृतिम्

புனித எல்லையின் முடிவுகளில் நிலைகொண்ட அந்த நான்கு தேவதைகளும், சோணாத்ரியின் ஈசனாகிய—சோணாசல வடிவில் உறையும் சிவனை—வணங்குகின்றனர்।

Verse 84

अस्योत्तरस्मिञ्छिखरे दृश्यते वटभूरुहः । सिद्धवेषः सदैवास्ते यस्य मूले महेश्वरः

இந்த மலையின் வடச் சிகரத்தில் ஒரு ஆலமரம் காணப்படுகிறது; அதன் அடியில் சித்தர் வேடம் பூண்டு மகேஸ்வரன் எப்போதும் உறைகின்றான்।

Verse 85

यस्य च्छायातिमहती सर्वदा मण्डलाकृतिः । लक्ष्यते विस्मयोपेतैः सर्वदा देवमानवैः

அதன் நிழல் மிகப் பெரிதாய் எப்போதும் வட்டவடிவமாய் உள்ளது; தேவரும் மனிதரும் அதை எந்நாளும் வியப்புடன் நோக்குகின்றனர்।

Verse 86

अष्टभिः परितो लिंगैरष्टदिक्पालपूजितैः । अष्टासु संस्थितैर्दिक्षु शोभते ह्युपसेवितः

எட்டு திக்குப் பாலர்கள் வழிபடும், எட்டு திசைகளிலும் நிறுவப்பட்ட எட்டு லிங்கங்களால் சூழப்பட்ட ஆண்டவன் எல்லாப் புறமும் சேவிக்கப்பட்டு ஒளிர்கின்றான்।

Verse 87

नृपाणां शम्भुभक्तानां शंकराज्ञानुपालिनाम् । अत्रैव महदास्थानमादिदेवेन निर्मितम्

சம்புவை பக்தியுடன் வழிபட்டு சங்கரன் ஆணையைப் பின்பற்றும் அரசர்களுக்காக இங்கேயே ஒரு மாபெரும் அதிகார ஆசனம் உள்ளது; அதை ஆதிதேவன் நிறுவினான்।

Verse 88

बकुलश्च महांस्तत्र सदार्थितफलप्रदः । आगमार्थविदा मूले वामदेवेन सेव्यते

அங்கே ஒரு மாபெரும் பகுள மரமும் உள்ளது; அது எப்போதும் வேண்டிய பலனை அருள்கிறது; அதன் அடியில் ஆகமப் பொருள் அறிந்த வாமதேவன் நித்தம் வழிபடுகின்றான்।

Verse 89

अगस्त्यश्च वशिष्ठश्च संपूज्यारुणभूधरम् । संस्थाप्य लिंगे विमले तेपाते तादृशं तपः

அகஸ்தியரும் வசிஷ்டரும் அருணாசல மலையை நன்கு வழிபட்டு, தூய லிங்கங்களை நிறுவி, அங்கே அத்தகைய கடும் தவம் செய்தனர்.

Verse 90

हिरण्यगर्भतनयः पुरा शोणनदः पुमान् । अत्र तीव्रं तपस्तप्त्वा गंगाभिमुखगोऽभवत

பழங்காலத்தில் ஹிரண்யகர்ப்பரின் (பிரம்மா) மகனான சோணநதி, இங்கே கடும் தவம் செய்து, கங்கையை நோக்கி பாய்ந்து சென்றது.

Verse 91

अत्र शोणनदी पुण्या प्रवहत्यमलोदका । वेणा च पुण्यतटिनी परितः सेवतेऽचलम्

இங்கே தூய நீருடைய புனிதமான சோண நதி பாய்கிறது; மேலும் புண்ணிய நதியான வேணாவும் இந்த மலையைச் சுற்றி வந்து சேவிக்கிறாள்.

Verse 92

वायव्याश्च दिशो भागे वायुतीर्थं च शोभते । तत्र स्नात्वा मरुत्पूर्वं जगत्प्राणत्वमाप्तवान्

வடமேற்கு திசையில் வாயு தீர்த்தம் விளங்குகிறது. முற்காலத்தில் வாயு பகவான் அங்கே நீராடி, உலகிற்கே உயிர் மூச்சாகும் நிலையை அடைந்தார்.

Verse 93

उत्तरेऽस्य गिरेस्तीर्थं सुवर्णकमलोज्ज्वलम् । दिव्यसौगंधिकाकीर्णं हंसभृंगमनोहरम्

இம்மலையின் வடக்கே தங்கத் தாமரைகளால் ஒளிரும் ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது தெய்வீக நறுமண மலர்களால் நிறைந்து, அன்னப்பறவைகள் மற்றும் வண்டுகளால் அழகாகத் திகழ்கிறது.

Verse 94

कौबेरं तीर्थमेशान्यामैशान्यं तीर्थमुत्तमम्

ஈசான திசையில் கௌபேர தீர்த்தம் விளங்குகிறது—மிகச் சிறந்ததும் பரம மங்களகரமானதும் ஆன புனித நீராடும் தலம்.

Verse 95

तस्यैव पश्चिमे भागे विष्णुः कमललोचनः । स्नात्वा विष्णुत्वमभजत्कमलालालिताकृतिः

அதே பகுதியின் மேற்குப் புறத்தில், கமலநேத்திரனும் கமலா (லக்ஷ்மி) அருளால் போற்றப்படும் வடிவனுமான விஷ்ணு நீராடி விஷ்ணுத்துவத்தை அடைந்தான்.

Verse 96

नवग्रहाः पुरा तत्र स्नात्वा ग्रहपदं गताः । नवग्रहप्रसादश्च जायते तत्र मज्जताम्

முன்னொரு காலத்தில் நவகிரகங்கள் அங்கே நீராடி தத்தம் கிரகபதவியை அடைந்தன. அங்கே மூழ்கி நீராடுவோர்க்கு நவகிரக அருள் உண்டாகும்.

Verse 97

दुर्गा विनायक स्कन्दो क्षेत्रपालः सरस्वती । रक्षंति परितस्तीर्थं ग्राहयमेतदनन्तरम्

துர்கை, விநாயகர், ஸ்கந்தர், க்ஷேத்ரபாலர், சரஸ்வதி—இவர்கள் அனைவரும் இத்தீர்த்தத்தைச் சுற்றிலும் காக்கின்றனர். இனி அடுத்த செய்தியைக் கேளுங்கள்.

Verse 98

गंगा च यमुना चैव गोदावरी सरस्वती । नर्मदासिन्धुकावेर्यः शोणः शोर्णनदी च सा

கங்கை, யமுனை, அதுபோல கோதாவரி, சரஸ்வதி; நர்மதை, சிந்து, காவேரி, சோணன் மற்றும் சோர்ணா நதியும் (இங்கே உள்ளன).

Verse 99

एता गूढा निषेवंते पूर्वाद्याशासु संततम् । नश्यंत्यः सकलं पापमात्मक्षेत्रसमुद्भवम्

இந்த நதிகள் இங்கு மறைமுகமாகக் கிழக்கு முதலான திசைகளில் இடையறாது தங்குகின்றன; ஓடிச் செல்லும் போது உடல்-க்ஷேத்திரத்தில் எழும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கின்றன।

Verse 100

अन्याश्च सरितो दिव्याः पार्थिव्यश्च शुभोदकाः । उदजृंभंत सहसा शोणाद्रीशप्रसादतः

மற்ற தெய்வீக நதிகளும், மங்கள நீருடைய பூமியிலுள்ள ஓடைகளும்—சோணாத்ரீஸ்வரன் (அருணாசலம்) அருளால்—திடீரென வெளிப்பட்டன।

Verse 101

आगस्त्यं दक्षिणे भागे तीर्थं महदुदाहृतम् । सर्वभाषार्थसंसिद्धिर्जायते तत्र मज्जताम्

தெற்கு பகுதியில் ‘ஆகஸ்த்ய’ எனப்படும் மகாதீர்த்தம் கூறப்படுகிறது; அங்கே மூழ்கி நீராடுவோர்க்கு எல்லா மொழிகளின் பொருளறிவு-சித்தி உண்டாகும்।

Verse 102

अत्रागस्त्यः समागत्य स्नात्वा मुनिगणावृतः । अभ्यर्चयति शोणाद्रिं मासि भाद्रपदे सदा

இங்கே அகஸ்தியர் முனிவர் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு வந்து, நீராடி, பாத்ரபத மாதத்தில் எப்போதும் சோணாத்ரி (அருணாசலம்) யை வழிபடுகிறார்।

Verse 103

वाशिष्ठमुत्तरे भागे तीर्थं दिव्यं शुभोदयम् । सर्ववेदार्थसंसिद्धिर्जायते तत्र मज्जनात्

வடக்கு பகுதியில் ‘வாசிஷ்ட’ எனும் தெய்வீகத் தீர்த்தம் உள்ளது; அது மங்கள எழுச்சியின் ஊற்று; அங்கே நீராடினால் எல்லா வேதங்களின் பொருளறிவு-சித்தி பெறப்படும்।

Verse 104

अत्र मेरोः समागत्य वशिष्ठो भगवानृषिः । करोत्याश्वयुजे मासि शोणाद्रीशनिषेवणम्

இங்கே மேருவிலிருந்து வந்து பகவான் முனிவர் வசிஷ்டர், ஆஸ்வயுஜ மாதத்தில் சோணாத்ரீஸ்வரன் (அருணாசலன்) திருவடிகளை பக்தியுடன் சேவித்து வழிபடுகிறார்.

Verse 105

गंगानाम महत्तीर्थं पूर्वोत्तरदिशि स्थितम् । तत्र स्नानाद्भवेन्नृणां सर्वपातकनाशनम्

ஈசான (வடகிழக்கு) திசையில் ‘கங்கை’ என்னும் மகாதீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே நீராடினால் மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களும் அழியும்.

Verse 106

गंगाद्याः सरितः सर्वाः कार्त्तिके मासि संगताः । अत्रारुणाद्रिनाथस्य सेवां कुर्वंति सादरम्

கார்த்திக மாதத்தில் கங்கை முதலிய எல்லா நதிகளும் இங்கே கூடிவந்து, அருணாத்ரிநாதன் (அருணாசலன்) திருப்பணியை மரியாதையுடன் செய்கின்றன.

Verse 107

ब्राह्म्यं नाम महातीर्थमरुणाद्रीशसन्निधौ । तस्योपसंगमात्सद्यो ब्रह्महत्यादि नश्यति

அருணாத்ரீஸ்வரன் சந்நிதியில் ‘பிராஹ்ம்ய’ என்னும் மகாதீர்த்தம் உள்ளது; அதனை அணுகினாலே பிரம்மஹத்த்யை முதலிய பாவங்களும் உடனே அழியும்.

Verse 108

मार्गे मासि समागत्य ब्रह्मलोकात्पितामहः । स्नात्वा तत्प्रत्यहं देवमर्चयत्यरुणाचलम्

மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தில் பிதாமகன் பிரம்மா பிரம்மலோகத்திலிருந்து இங்கே வந்து, நீராடி தினந்தோறும் தேவன் அருணாசலனைப் பூஜித்து அர்ச்சிக்கிறார்.

Verse 109

पौषे मासि समागत्य स्नात्वा तीर्थे निजैः सुरैः । महेन्द्रः शोणशैलेशमभ्यर्चयति शंकरम्

பௌஷ மாதத்தில் மகேந்திரன் (இந்திரன்) தன் தேவர்களுடன் வந்து, தீர்த்தத்தில் நீராடி, சோணசைலம் (அருணாசலம்) ஆண்ட சங்கரனை பக்தியுடன் அர்ச்சிக்கிறான்।

Verse 110

शैवंनाम महातीर्थं संनिधौ तत्र वर्तते । रुद्रो ब्रह्मकपालेन सह तत्र न्यमज्जत

அங்கே அருகில் ‘சைவ’ எனப்படும் மகாதீர்த்தம் உள்ளது; ருத்ரன் தானே பிரம்மகபாலத்துடன் அங்கே மூழ்கி நீராடினான்।

Verse 111

अत्र शम्भुर्गणैः सार्द्धं माघे मासि प्रसीदति । प्रायश्चित्तानि सर्वाणि नॄणां सफलयन्भुवि

இங்கே மாக மாதத்தில் சம்பு தன் கணங்களுடன் அருள்புரிந்து, பூமியில் மனிதர்களின் எல்லா பிராயச்சித்தங்களையும் பலனளிக்கச் செய்கிறான்।

Verse 112

आग्नेयमग्निदिग्भागे तीर्थं सौभाग्यदायकम् । अग्निरत्र पुरा स्नात्वा स्वाहया संगतः सुखी

அக்னி திசையான தென்கிழக்கில் ‘ஆக்நேய’ எனப்படும் நல்வாழ்வு அருளும் தீர்த்தம் உள்ளது. முற்காலத்தில் அக்னி இங்கே நீராடி, ஸ்வாஹாவுடன் மீண்டும் சேர்ந்ததால் மகிழ்ந்தான்।

Verse 113

अनंगोपि स्मरः स्नात्वा फाल्गुने मासि संगतः । अभ्यर्च्य शोणशैलेशमभूत्सर्वसुखाधिपः

உடலற்ற அனங்கன் ஸ்மரனும் பால்்குன மாதத்தில் இங்கே நீராடி மீண்டும் ஒன்றிணைந்தான். சோணசைலம் (அருணாசலம்) ஆண்டவரை அர்ச்சித்து, எல்லா இன்பங்களுக்கும் அதிபதியாக ஆனான்।

Verse 114

दिशि दक्षिणपूर्वस्यां वैष्णवं तीर्थमद्भुतम् । ब्रह्मर्षयः सदा तत्र वसंति कृतकौतुकाः

தென்-கிழக்கு திசையில் அற்புதமான வைஷ்ணவ தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே பிரம்மரிஷிகள் புனித வியப்பும் ஆனந்தமும் நிறைந்து எப்போதும் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 115

चैत्रे मासि समागत्य विष्णुस्तत्र रमापतिः । स्नात्वाभ्यर्च्यारुणाद्रीशमभवल्लोकनायकः

சைத்ர மாதத்தில் ரமாபதி விஷ்ணு அங்கே வந்தார். நீராடி அருணாத்ரீசன் (அருணாசலநாதன்) வழிபட்டு, உலகங்களின் நாயகனும் காவலனுமாக ஆனார்.

Verse 116

सौरंनाम महातीर्थं कौबेरदिशि जृंभितम् । सर्वरोगोपशांतिश्च जायते तत्र मज्जनात्

குபேர திசையில் (வடக்கில்) ‘சௌர’ எனும் மகாதீர்த்தம் விரிந்துள்ளது. அங்கே நீராடினால் எல்லா நோய்களும் தணியும்.

Verse 117

वैशाखे मासि दिनकृत्स्नात्वात्रेशं निषेवते । वालखिल्यैः समं श्रीमान्वेदैश्च सह संगतः

வைசாக மாதத்தில் சூரியன் இங்கே நீராடி இவ்விடத்து ஈசனைச் சேவித்து வழிபடுகிறான். ஒளிமிக்கவனாக வாலகில்ய ரிஷிகளுடனும் வேதங்களுடனும் கூட இணைந்திருப்பான்.

Verse 118

आश्विनं पावनं तीर्थमीशब्रह्मोत्तरे स्थितम् । आप्लुतौ भिपजौ दस्रौ पूतावत्र निमज्जनात्

‘ஆஸ்வின’ எனும் தூய தீர்த்தம் ஈசன் மற்றும் பிரம்மாவின் ஆலயங்களுக்கு வடக்கில் அமைந்துள்ளது. இங்கே முழுகி நீராடியதால் தேவர்களின் வைத்தியர்களான இரு அஸ்வினிகளும் தூய்மை பெற்றனர்.

Verse 119

अत्राश्विनौ समागत्य स्नात्वाभ्यर्च्य च शंकरम् । दक्षिणे शोण शैलस्य निकटे वर्त्तते शुभम्

இங்கே இரு அஸ்வினி தேவர்கள் வந்து நீராடி சங்கரனை வழிபட்டனர். செம்மலை (அருணாசலம்) தெற்குப் பக்கத்தருகே இந்தப் புனிதத் தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 120

कामदं मोक्षदं चैव तीर्थं पांडवसंज्ञितम् । पुरा हि पांडवास्तत्र मजनात्क्षितिनायकाः

‘பாண்டவ’ எனப்படும் இந்தத் தீர்த்தம் வேண்டிய வரங்களையும் முக்தியையும் அளிக்கிறது. முற்காலத்தில் பாண்டவர்கள் இங்கு நீராடி பூமியின் அரசர்களானார்கள்.

Verse 121

अत्र धात्री समागत्य सर्वौषधिफलान्विता । ज्येष्ठे मासि समं देवैरार्चयच्चारुणाचलम्

இங்கே தாத்ரீ (ஆமலகி தேவி) எல்லா மருந்துத் தாவரங்களின் கனிகளுடன் வந்து சேர்ந்தாள். ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் தேவர்களுடன் சேர்ந்து அருணாசலத்தை வழிபட்டாள்.

Verse 122

आषाढे मासि संत्यक्ता विश्वेदेवा महाबलाः । अभ्यर्च्य शोणशैलेशमागच्छन्मखराध्यताम्

ஆஷாட மாதத்தில் மாபெரும் வலிமை கொண்ட விஸ்வேதேவர்கள் தங்கள் முன்னைய நிலையைக் கைவிட்டு, செம்மலைநாதனை வழிபட்டு யாகக் கிரியைகளின் மேன்மையை அடையச் சென்றனர்.

Verse 123

वैश्वदेवं महातीर्थं सोमसूर्योत्तराश्रयम् । विश्वाधिपत्यमतुलं लभ्यते तत्र मज्जनात्

சோம, சூரிய தீர்த்தங்களின் வடக்கில் அமைந்த ‘வைஷ்வதேவ’ எனும் மகாதீர்த்தத்தில் நீராடினால் ஒப்பற்ற உலகாதிபத்தியம் கிடைக்கும்.

Verse 124

परितो लक्ष्यते तीर्थं पूर्वस्यां दिशि शोभने । अत्र लक्ष्मीः पुरा स्नात्वा लेभे पुरुषमुत्तमम्

எங்கும் கிழக்கு திசையில் ஒரு அழகிய தீர்த்தம் காணப்படுகிறது. இங்கே முற்காலத்தில் லக்ஷ்மி நீராடி புருஷோத்தமனை அடைந்தாள்.

Verse 125

उत्तरस्यां दिशि पुरा पुण्या स्कंदनदी स्थिता । अत्र स्नात्वा पुरा स्कंदः संप्राप्तो विपुलं बलम्

வட திசையில் முற்காலத்தில் புண்ணியமான ஸ்கந்தநதி நிறுவப்பட்டிருந்தது. இங்கே நீராடிய ஸ்கந்தன் பேரளவு வலிமையை அடைந்தான்.

Verse 126

पश्चिमस्यां दिशि ख्याता परा कुंभनदी शुभा । अगस्त्यः कुंभकः कुंभस्तत्र नित्यं व्यवस्थितः

மேற்கு திசையில் ‘கும்பநதி’ எனப் புகழ்பெற்ற, மங்களகரமான உயர்ந்த நதி உள்ளது. அங்கே அகஸ்தியர்—கும்பகன், கும்பன் என—என்றும் தங்கியிருக்கிறார்.

Verse 127

गंगा च मूलभागस्था यमुना गगने स्थिता । सोमोद्भवा शिरोभागे सेवंते शोणपर्वतम्

கங்கை அதன் அடிப்பகுதியில் தங்குகிறது; யமுனை ஆகாயத்தில் நிலைகொள்கிறது; சோமோத்பவா சிகரத்தில் இருக்கிறது; இவ்வாறு அவர்கள் ஶோணபர்வதத்தை வணங்கி சேவிக்கின்றனர்.

Verse 128

बहून्यपि च तीर्थानि संभूतानि समंततः । तेषां भेदान्पुरा वेत्तुं मार्कण्डेयस्तु नाशकत्

சுற்றிலும் இன்னும் பல தீர்த்தங்கள் தோன்றியுள்ளன. ஆனால் அவற்றின் வேறுபாடுகளை முழுமையாக அறிய முற்காலத்தில் மார்கண்டேயரும் இயலவில்லை.

Verse 129

तपोभिर्बहुभिस्सोयं शोणाद्रीशमतोषयत् । प्रार्थयामास च वरं प्रीतात्तस्मान्मुनीश्वरः

பல தவங்களால் இம்முனி சோணாத்ரீஸ்வரன் (அருணாசல ஈசன்) அவர்களை மகிழ்வித்தார். அவரின் அருளால் மகிழ்ந்த முனிவரன் ஒரு வரம் வேண்டினார்.

Verse 130

मार्कण्डेय उवाच । भगवन्नरुणाद्रीश तीर्थभेदाः सहस्रशः । प्रख्याताश्च प्रकाशंते दुर्बोधास्त्वल्पचेतसाम्

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்— பகவான் அருணாத்ரீஸ்வரா! தீர்த்தங்களின் வேறுபாடுகள் ஆயிரமாயிரம். அவை புகழ்பெற்று வெளிப்படையாக இருந்தாலும், குறைந்த அறிவுடையோர்க்கு புரிதல் கடினம்.

Verse 131

कथमेकत्र सांनिध्यं लभेरन्भुवि मानवाः । अपर्याप्तश्च भवति पृथगेषां निषेवणे

பூமியில் மனிதர்கள் ஒரே இடத்தில் அவற்றின் சன்னிதியையும் பயனையும் எவ்வாறு பெறுவர்? ஏனெனில் அவற்றைத் தனித்தனியாக ஒன்றொன்றாகச் சென்று சேவிப்பது இயலாததாகிறது.

Verse 132

अंतर्निगूढतेजास्त्वं गत्वा यस्सकलैः सुरैः । आरण्यसे कुरु तथा शोणाद्रिस्पर्शभीरुभिः

உள்ளே மறைந்த ஒளியுடையவனே! நீ எல்லா தேவர்களுடனும் செல்; மேலும் சோணாத்ரியைத் தொடுவதற்கே அஞ்சுவோருடன் கூட வனவாழ்வை மேற்கொள்.

Verse 133

अहं च शंभुमभ्यर्च्य तपसारुणपर्वतम् । सर्वलोकोपकारार्थं सूक्ष्म लिंगमपूजयम्

நானும் சம்புவை வழிபட்டு அருண மலைமேல் தவம் செய்தேன்; எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக நுண்ணிய லிங்கத்தைப் பூஜித்தேன்.

Verse 134

विश्वकर्मकृतं दिव्यं विमानं विविधोत्सवम् । संकल्प्य सकलान्भोगान्नित्यानजनयत्पुनः

விஸ்வகர்மன் செய்த அந்த தெய்வ விமானம் பலவகைத் திருவிழாக்களால் நிறைந்தது. அதைச் சங்கல்பித்தவுடன் அது இடையறாது, எப்போதும் புதிதாய் எல்லாப் போகங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் உண்டாக்கியது.

Verse 135

धर्मशास्त्राणि विविधान्यवापुर्मुनिपुंगवाः । शिवकार्याणि सर्वाणि चक्रुभक्तिसमन्विताः

முனிவரர்கள் பலவகை தர்மசாஸ்திரங்களைப் பெற்றனர். பக்தியுடன் கூடி, சிவனுக்குரிய எல்லாப் பணிகளையும் அவர்கள் நிறைவேற்றினர்.

Verse 136

मया च शंभुमभ्यर्च्य कृताग्न्याहुतिसंभवाः । सप्त कन्या वरारोहाः पूजार्थं विनियोजिताः

நானும் சம்புவை ஆராதித்து, அக்னியில் அர்ப்பணித்த ஆஹுதிகளிலிருந்து தோன்றிய, அழகிய அங்கங்களையுடைய ஏழு கன்னியரை பூஜைச் சேவைக்காக நியமித்தேன்.

Verse 137

हतशत्रुगणैभूपैर्लब्धराज्यैः पुरा नृपैः । प्रत्येकं विविधैर्भोगैः शोणशैलाधिपोर्चितः

முன்னாளில் பகைவர் கூட்டங்களை வென்று அரசை மீட்ட மன்னர்கள், தத்தம் முறையில் பலவகை போக-அர்ப்பணங்களால், செந்நிற மலைநாதன் (அருணாசலன்) அவரை வழிபட்டனர்.

Verse 138

इदमनुभववैभवं विचित्रं दुरितहरं शिवलिंगमद्रिरूपम् । अमलमनभिगम्यनामधेयं वरमरुणाद्रिनायकं भजस्व

அனுபவ வைபவத்தில் அதிசயமானது, பாவநாசகமானது, மலைவடிவம் கொண்ட சிவலிங்கம்—அதன் நாமமே முழுதும் எட்டாதது—அத்தகைய பரம தூய அருணாத்ரிநாயகனைப் பக்தியால் வணங்கு.

Verse 139

अवनतजनरक्षणोचितस्य स्मरणनिराकृतविश्वकल्मषस्य । भजनममितपुण्यराशियोगादरुणगिरेः कृतिनः परं लभस्व

வணங்கி அடங்கியவர்களை காக்கத் தகுதியானவர்; அவரை நினைத்த மாத்திரத்தில் உலகக் களங்கங்கள் நீங்கும்—அருணகிரியின் பக்தியால், அளவற்ற புண்ணியக் குவியலின் யோகபலத்தால், ஓ கृतின்! பரமபதத்தை அடைவாயாக.