Adhyaya 5

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अरण्याद्गौतमं शांतमुटजद्वार आगतम् । प्रत्याधातुं प्रववृते शिवभक्तिर्जगन्मयी

பிரம்மா கூறினார்—வனத்திலிருந்து அமைதியுடன் வந்த கௌதம முனிவர் குடிலின் வாசலுக்கு வந்தபோது, உலகமெங்கும் நிறைந்த சிவபக்தி அவரை வரவேற்று ஏற்றுக்கொள்ள முன்னே சென்றது.

Verse 2

आलुलोके समायातं गौतमं शिष्यसेवितम् । लंबमानशिरःश्मश्रुसम्पूर्णमुखमण्डलम्

அவர் கண்டார்—சிஷ்யர்கள் சூழ கௌதமர் வருகிறார்; தொங்கிய ஜடைகளும் தாடி-மீசையும் அவரது முகவட்டத்தை நிறைத்திருந்தன.

Verse 3

जटाभिरतिताम्राभिस्तीर्थस्नानविशुद्धिभिः । न्यस्तरुद्राक्षमणिभिर्ज्वालाभिरिव पावकम्

ஆழ்ந்த செம்புநிற ஜடைகளாலும், தீர்த்தஸ்நானத்தின் தூய்மையாலும், அணிந்த ருத்ராட்ச மணிகளாலும் அவர் ஜ்வாலைகள் சூழ்ந்த அக்கினிபோல் ஒளிர்ந்தார்.

Verse 4

भस्मत्रिपुण्ड्रकोपेतविशालनिटिलोज्वलम् । शुक्लयज्ञोपवीतेन पूर्णं रुद्राक्षदामभिः

திருநீற்றின் திரிபுண்ட்ரம் திகழும் அகன்ற நெற்றியுடன் அவர் ஒளிர்ந்தார்; வெண்மையான யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, உடலெங்கும் ருத்ராட்ச மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்.

Verse 5

दधानं वल्कले रक्ते तपः कृशितविग्रहम् । जपंतं वैदिकान्मंत्रान्रुद्रप्रीतिकरान्बहून्

சிவந்த வல்கல ஆடையை அணிந்து, தவத்தால் மெலிந்த உடலுடன், ருத்ரருக்கு இன்பமளிக்கும் பல வைதிக மந்திரங்களை அவர் ஜபித்துக் கொண்டிருந்தார்.

Verse 6

शम्भुनावसितोदात्तसारूप्यमिव भाषितम् । तेजोनिधिं दयापूर्णं प्रत्यक्षमिव भास्करम्

சம்புவினால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட உன்னதமான உருவம் கொண்டவர் போலவும், ஒளியின் இருப்பிடமாகவும், கருணை நிறைந்தவராகவும், கண்கண்ட சூரியனைப் போலவும் அவர் விளங்கினார்.

Verse 7

आलोक्य तं महात्मानं वृद्धं शंभुपदाश्रयम् । कृतांजलिपुटा गौरी प्रणन्तुमुपचक्रमे

சம்புவின் திருவடிகளைச் சரணடைந்த அந்தப் பெரியவரான மகானைப் பார்த்து, கௌரி கைகளைக் கூப்பி வணங்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 8

कृतांजलिं मुनिर्वीक्ष्य समस्तजगदम्बिकाम् । किमेतदिति साश्चर्यं वारयन्प्रणनाम सः

அகில உலகங்களுக்கும் தாயானவள் கைகூப்பி நிற்பதைக் கண்ட முனிவர், ஆச்சரியத்துடன் 'இது என்ன?' என்று கூறி அவளைத் தடுத்து, தாமே வணங்கினார்.

Verse 9

स्वागतं गौरि सुभगे लोकमातर्दयानिधे । व्याजेन भक्तसंरक्षां कर्तुमत्रागतास्यहो

நல்வரவு கௌரி! மங்கலகரமானவளே, உலகத் தாயே, கருணைக் கடலே! ஆஹா, பக்தர்களைக் காப்பதற்காக ஏதோ ஒரு சாக்கில் இங்கு வந்திருக்கிறாய்.

Verse 10

अहो मान्ये मान्यमर्थं विज्ञायैव पुरा वयम् । पृथग्भावमिवालंब्य शिष्यादिभिः समागताः

ஓ மதிப்பிற்குரியவளே! போற்றத்தக்க நோக்கத்தை முன்பே அறிந்து, நாங்கள் சீடர்களுடன் தனித்தன்மையைக் கடைப்பிடித்து இங்கு வந்தோம்.

Verse 11

यद्देवि ते न चेत्किंचिन्मायाविलसितन्निजम् । ततः प्रपंचसंसिद्धिः कथमेव भविष्यति

ஓ தேவியே, இவை அனைத்தும் உன் சொந்த மாயையின் லீலா-விலாசம் அல்லையெனில், வெளிப்பட்ட இந்தப் பிரபஞ்சம் எவ்வாறு நிலைபெற முடியும்?

Verse 12

तिष्ठत्वशेषं मे वक्तुं मायाविलसितं तव । न शक्यते यन्निर्णेतुं त्वदीयैश्च कदाचन

உன் மாயையின் முழு லீலா-விலாசத்தை விவரிக்க முயல்வதை நான் ஒதுக்குகிறேன்; ஏனெனில் அது உன் சொந்தவராலும் கூட எப்போதும் முழுமையாக நிர்ணயிக்க இயலாது.

Verse 13

आस्यतां पावने शुद्धं आसने कुशनिर्मिते । गृह्यतां पाद्यमर्घं च दत्तं च विधिवन्मया

இந்தப் புனிதமான, தூய குசை-புல்லால் செய்யப்பட்ட ஆசனத்தில் அமர்வீராக; நான் விதிப்படி அளித்த பாத்யமும் அர்க்யமும் ஏற்றருள்வீராக.

Verse 14

इति शिष्यैः समानीते दर्भांके परमासने । आसीनामंबिकां वृद्धो मुनिरानर्च भक्तिमान्

இவ்வாறு சீடர்கள் கொண்டு வந்த குசை-மூடிய உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்த அம்பிகையை, முதிய முனிவர் பக்தியுடன் வழிபட்டார்.

Verse 15

निवेद्य सकलां पूजां भक्तिभावसमन्वितः । गौर्या समभ्यनुज्ञातः स्वयमप्यासने स्थितः

பக்தி நிறைந்த உள்ளத்துடன் முழுப் பூஜையையும் சமர்ப்பித்து, கௌரியின் அனுமதி பெற்ற பின், அவர் தாமும் தம் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்.

Verse 16

उवाच दशनज्योत्स्नापरिधौतदिशामुखः । पुलकांचितसर्वांगः सानंदाश्रु सगद्गदम्

அப்போது அவர் உரைத்தார்—பற்களின் ஜ்யோதி திசைமுகங்களைத் துவைத்ததுபோல் ஒளிர; உடலெங்கும் ரோமாஞ்சம், ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக, குரல் உணர்ச்சியால் நடுங்கியது।

Verse 17

अहो देवस्य माहात्म्यं शम्भोरमिततेजसः । सद्भक्त रक्षणाय त्वामादिशद्भक्तवत्सलः

அஹோ! அளவற்ற தேஜஸுடைய சம்பு தேவனின் மஹாத்மியம் எத்துணை அதிசயம். சத்பக்தரைப் பாதுகாக்க பக்தவத்ஸலன் உமக்கு ஆணையிட்டான்।

Verse 18

असिद्धमन्यल्लब्धव्यं किं वान्यत्तव विद्यते । अम्बैतद्भक्तिमाहात्म्यं संदर्शयितुमीश्वरः

அம்மா! உமக்கு இன்னும் எது அசித்தம், அல்லது வேறு என்னப் பெறுதல் மீதமுள்ளது? ஈசன் பக்தியின் மஹாத்மியத்தை மட்டும் வெளிப்படுத்த விரும்புகிறான்।

Verse 19

कैलासशैलवृत्तांतः कंपातटतपःस्थितः । अरुणाद्रिसमादेशः सर्वं ज्ञातमिदं मया

கைலாச மலை சார்ந்த வரலாறு, கம்பா நதிக்கரையில் செய்த தவநிலை, மேலும் அருணாத்ரி (அருணாசலம்) குறித்த ஆணை—இவை அனைத்தையும் நான் அறிந்தேன்।

Verse 20

आगतासि महाभागे भक्ताश्रममिमं स्वयम् । स्नेहेन करुणामूर्ते कर्त्तव्यमुपदिश्यताम्

மஹாபாகே! நீயே இவ்வக்தாஸ்ரமத்திற்குத் தானாக வந்துள்ளாய். கருணாமூர்த்தியே! அன்புடன் எங்கள் செய்யவேண்டிய கடமையை உபதேசிப்பாயாக।

Verse 21

इति तस्य वचः श्रुत्वा महर्षेः सर्ववेदिनः । अंबिका प्राह कुतुकात्स्तुवन्ती तं महामुनिम्

அனைத்துவேதங்களையும் அறிந்த மகரிஷியின் சொற்களை கேட்ட அம்பிகை, மகிழ்ந்த ஆர்வத்துடன் அந்த மகாமுனியைப் போற்றி இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 22

महावैभवमेतत्ते देवदेवः स्वयं शिवः । मध्ये तपस्विनां त्वं तु द्रष्टव्य इति चादिशत्

இதுவே உன் மாபெரும் பெருமை; தேவர்களின் தேவனான சிவன் தாமே ‘தபஸ்விகளின் நடுவில் நீயே காணப்பட வேண்டியவன்’ என்று ஆணையிட்டார்।

Verse 23

आगमानां शिवोक्तानां वेदानामपि पारगः । तपसा शंभुभक्तानां त्वमेव शिवसंमतः

சிவன் உரைத்த ஆகமங்களிலும் வேதங்களிலும் நீ தேர்ந்தவன்; மேலும் சம்புவின் பக்தனாய் தவம் செய்து நீயே சிவனால் அங்கீகரிக்கப்பட்டவன்।

Verse 24

अरुणाचल नाम्नाहं तिष्ठामीत्यब्रवीच्छिवः । अस्याचलस्य माहात्म्यं श्रोतव्यं च भवन्मुखात्

சிவன் ‘அருணாசலம் என்ற நாமத்தால் நான் இங்கே தங்குகிறேன்’ என்று கூறினார்; ஆகவே இந்த மலையின் மஹாத்மியம் உங்கள் வாயிலிருந்து கேட்கப்பட வேண்டும்।

Verse 25

प्राप्तास्म्यहं तपः कर्तुमरुणाचलसन्निधौ । भवतां दर्शनादेव स्वयमीशः प्रसीदति

அருணாசலத்தின் சன்னிதியில் தவம் செய்ய நான் வந்தேன்; உங்கள் தரிசனமட்டுமே போதுமானது—சுவாமியே தாமே அருள்புரிவார்।

Verse 26

शिवभक्तेन संभाषा शिवसंकीर्त्तनश्रवः । शिवलिंगार्चनं लोके वपुर्ग्रहफलोदयः

சிவபக்தருடன் உரையாடல், சிவநாம சங்கீர்த்தனத்தைச் செவிமடுத்தல், இவ்வுலகில் சிவலிங்க ஆராதனை—இவையே மனித உடல் பெற்றதின் பலன்கள் மலர்வதாகும்.

Verse 27

तस्मान्ममैतन्माहात्म्यं श्रोतव्यं भवतो मुखात् । सुव्यक्तमुपदेशेन ज्ञानतोऽसि पिता मम

ஆகையால் என் இந்த மஹாத்மியத்தை உங்கள் வாயிலிருந்து கேட்க வேண்டும். உங்கள் தெளிவான உபதேசத்தால், ஞானத்தின் வழி, நீங்கள் எனக்குத் தந்தை போன்றவர்.

Verse 28

इति तस्या वचः श्रुत्वा गौतमस्तपसां निधिः । आचख्यौ गिरिशं ध्यायन्नरुणाचलवैभवम्

அவள் சொற்களைச் செவிமடுத்துத் தவங்களின் நிதியான கௌதமர், கிரீசனைத் தியானித்து, பின்னர் அருணாசலத்தின் வைபவத்தை உரைத்தார்.

Verse 29

अज्ञातमिव यत्किंचित्पृच्छ्यते च पुनस्त्वया । अवैमि सर्वविद्यानां माया शैवी त्वमेव सा

நீ மீண்டும் ஏதோ அறியாததுபோல் கேட்கிறாய். நான் அறிகிறேன்—எல்லா வித்யைகளுக்கும் அடிப்படையான சைவ மாயை நீயே.

Verse 30

अथवा भक्तवक्त्रेण शिववैभवसंश्रवः । शिक्षणं शांभवं तेषां तव तुष्टेश्च कारणम्

அல்லது பக்தரின் வாயிலிருந்து சிவ வைபவத்தைச் செவிமடுத்தல்—அவர்களுக்கு சாம்பவ உபதேசமாகும்; மேலும் உங்கள் திருப்திக்கும் காரணமாகும்.

Verse 31

पठितानां च वेदानां यदावृत्तफलावहम् । वदतां शृण्वतां लोके शिवसंकीर्त्तनं तथा

வேதங்களை மீண்டும் மீண்டும் பாராயணம் செய்தால் பலன் கிடைப்பதுபோல, இவ்வுலகில் சிவசங்கீர்த்தனம்—சொன்னாலும் கேட்டாலும்—பலன் அளிக்கும்.

Verse 32

सफलान्यद्य सर्वाणि तपांसि चरितानि मे । यदहं शंभुनादिष्टं माहात्म्यं कीर्त्तये श्रुतम्

இன்று நான் செய்த எல்லா தவங்களும் பலித்தன; ஏனெனில் சம்பு ஆணையிட்ட, நான் கேட்ட இந்த மஹாத்மியத்தை இப்போது நான் புகழ்ந்து உரைக்கிறேன்.

Verse 33

शिवाशिवप्रसादेन माहात्म्यमिदमद्भुतम्

சிவனின் அருளால் இந்த அதிசய மஹாத்மியம் வெளிப்பட்டது.

Verse 34

अरुणाचलमाहात्म्यं दुरितक्षयकारणम् । श्रूयतामनवद्यांगि पुरावृत्तमिदं महत्

அருணாசல மஹாத்மியம் பாவநாசத்திற்குக் காரணம். குற்றமற்ற அங்கங்களையுடையவளே, இந்த மகத்தான பழம்பெரும் வரலாற்றைக் கேள்.

Verse 35

अरुणाद्रिमयं लिंगमाविर्भूतं यथा पुरा । न शक्यते पुनर्वक्तुमशेषं वक्त्रकोटिभिः

பண்டைக் காலத்தில் அருணாத்ரியே வடிவான லிங்கம் எவ்வாறு வெளிப்பட்டதோ, அதை மீண்டும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது—கோடி வாய்களாலும் கூட.

Verse 36

अरुणाचलमाहात्म्यं ब्रह्मणामपि कोटिभिः । ब्रह्मणा विष्णुना पूर्वं सोमभास्करवह्निभिः

அருணாசலத்தின் மஹிமையை கோடிக்கணக்கான பிரம்மர்களாலும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது. முற்காலத்தில் பிரம்மா, விஷ்ணு, மேலும் சோமன், சூரியன், அக்னியும் அதைச் சிறப்பித்துப் பாடினர்.

Verse 37

इन्द्रादिभिश्च दिक्पालैः पूजितश्चाष्टसिद्धये । सिद्धचारणगंधर्व यक्षविद्याधरोरगैः

எட்டு சித்திகளை அடைய இந்திரன் முதலான திக்குப் பாலகர்கள் அவரை வழிபடுகின்றனர்; மேலும் சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகங்களும் அவரை அர்ச்சிக்கின்றனர்.

Verse 38

खगैश्च मुनिभिर्दिव्यैः सिद्धयोगिभिरर्चितः । तत्तत्पापनिवृत्त्यर्थं तत्तदीप्सितसिद्धये

தெய்வீகப் பறவைகள், தெய்வீக முனிவர்கள், சித்தயோகிகளும் அவரை அர்ச்சிக்கின்றனர்—குறிப்பிட்ட பாவங்கள் நீங்கவும், விரும்பிய சித்தி நிறைவேறவும்.

Verse 39

आराधितोऽयं भगवानरुणाद्रिपतिः शिवः । दृष्टो हरति पापानि सेवितो वांछितप्रदः

இந்தப் பகவான் அருணாத்ரிபதி சிவன்—ஆராதிக்கப்படும்போது—தரிசனமட்டுமே பாவங்களை அகற்றுவான்; சேவிக்கப்படும்போது விரும்பிய வரத்தை அளிப்பான்.

Verse 40

कीर्तितोपि जनैर्दूरैः शोणाद्रिरिति मुक्तिदः । तेजःस्तंभमयं रूपमरुणाद्रिरिति श्रुतम्

தூரத்திலிருந்தே மக்கள் ‘சோணாத்ரி’ என்று கீர்த்தித்தாலும், அவர் முக்தி அளிப்பவனாகிறார். அருணாத்ரியின் வடிவம் ஒளிமயத் தூண் என்று கேள்விப்படுகிறோம்.

Verse 41

ध्यायन्तो योगिनश्चित्ते शिवसायुज्यमाप्नुयुः । दत्तं हुतं च यत्किंचिज्जप्तं चान्यत्तपः कृतम्

உள்ளத்தில் அவரைத் தியானிக்கும் யோகிகள் சிவ-சாயுஜ்யத்தை அடைகின்றனர். மேலும் சிறிதாயினும் தானம் செய்தது, ஹோமத்தில் அர்ப்பணித்தது, ஜபித்தது அல்லது பிற தவம் செய்தது—

Verse 42

अक्षय्यं भवति प्राप्तमरुणाचलसंनिधौ । पुरा ब्रह्मा च विष्णुश्च शिवतेजोंशसंभवौ

அருணாசலத்தின் சன்னிதியில் பெறுவது அக்‌ஷயமாகிறது. முற்காலத்தில் பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் கூட—சிவதேஜஸின் அंशத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள்—

Verse 43

साहंकारौ युयुधतुः परस्परजिगीषया । तथा तयोर्गर्वशांत्यै योगिध्येयः सदाशिवः

அகங்காரமுற்ற அந்த இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி போரிட்டனர். அப்போது அவர்களின் பெருமிதத்தை அடக்க யோகிகள் தியானிக்கும் சதாசிவன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 44

अग्नितेजोमयं रूपमादिमध्यांतवर्जितम् । संप्राप्य तस्थौ तन्मध्ये दिशो दश विभासयन्

அக்னித் தேஜஸால் ஆன, ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்ற அந்த ரூபத்தை அடைந்து, அதன் நடுவில் நின்று அங்கிருந்தே பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தான்.

Verse 45

तेजःस्तंभस्य तस्याथ द्रष्टुमाद्यंतभागयोः । हंसक्रोडतनू कृत्वा जग्मतुर्द्यां रसातलम्

பின்னர் அந்த தேஜஸ்தம்பத்தின் மேல்முனையும் கீழ்முனையும் காண, அவர்கள் அன்னமும் வராகமும் ஆகிய உடல்களை ஏற்று சென்றனர்—ஒருவர் வானத்துக்கு, மற்றவர் ரசாதலத்துக்கு.

Verse 46

तौ विषण्णमुखौ दृष्ट्वा भगवान्करुणानिधिः । आविर्बभूव च तयोर्वरं प्रादादभीप्सितम्

அவ்விருவரையும் தாழ்ந்த முகத்துடன் கண்ட கருணைக்கடலான பகவான் தாமே வெளிப்பட்டு, அவர்கள் விரும்பிய வரத்தை அருளினார்।

Verse 47

तत्प्रार्थितश्च देवेशो यातः स्थावरलिंगताम् । अरुणाद्रिरिति ख्यातः प्रशांतः संप्रकाशते

இவ்வாறு வேண்டப்பட்ட தேவேசன் அசையா லிங்கநிலையை ஏற்றார்; ‘அருணாத்ரி’ எனப் புகழ்பெற்று, அமைதியான ஒளியுடன் பிரகாசிக்கிறார்।

Verse 48

दिव्यदुन्दुभिनिर्घोषैरप्सरोगीतनर्त्तनैः । पूज्यते तैजसं लिंगं पुष्पवृष्टिशतैः सदा

தெய்வ துந்துபிகளின் முழக்கம், அப்சரஸ்களின் பாடல்-நடனத்துடன், அந்த ஒளிமிகு லிங்கம் எப்போதும் நூற்றுக் கணக்கான மலர்மழைகளோடு பூஜிக்கப்படுகிறது।

Verse 49

ब्रह्मणामप्यतीतानां पुरा षण्णवतेः प्रभुः । विष्णुनाभिसमुद्भूतो ब्रह्मा लोकान्ससर्ज हि

பண்டைக் காலத்தில்—பல பிரம்மாக்களும் கடந்த பின்—விஷ்ணுவின் நாபியிலிருந்து தோன்றிய பிரபு பிரம்மா உண்மையிலே உலகங்களைப் படைத்தார்।

Verse 50

स कदाचित्तपोविघ्नं कर्तुकामेन योगिनाम् । इंद्रेण प्रार्थितो ब्रह्मा ससर्ज ललितां स्त्रियम्

ஒருமுறை யோகிகளின் தவத்திற்கு இடையூறு செய்ய விரும்பிய இந்திரன் பிரம்மாவை வேண்டினான்; அப்போது பிரம்மா ‘லலிதா’ எனும் கவர்ச்சிமிகு பெண்ணை உருவாக்கினார்।

Verse 51

लावण्यगुणसंपूर्णामालोक्य कमलेक्षणाम् । मुमोह कंदर्पशरैः स विद्धहृदयो विधिः

அழகும் நற்குணங்களும் நிறைந்த, தாமரைக் கண்களையுடைய அவளைக் கண்டு, விதி (பிரம்மா) காமனின் அம்புகளால் இதயம் குத்தப்பட்டு மயக்கமுற்றான்।

Verse 52

स्प्रष्टुकामं तमालोक्य ब्रह्माणं कमलासनम् । नत्वा प्रदक्षिणव्याजाद्गंतुमैच्छद्वराप्सराः

தாமரையில் அமர்ந்த பிரம்மா அவளைத் தொட ஆவலுடன் இருப்பதைக் கண்டு, அந்தச் சிறந்த அப்சரை வணங்கி, பிரதட்சிணை என்ற பெயரில் அங்கிருந்து செல்ல விரும்பினாள்।

Verse 53

अस्यां प्रदक्षिणां भक्त्या कुर्वाणायां प्रजापतेः । चतसृभ्योऽपि दिग्भ्योऽस्य मुखान्युदभवन्क्षणात्

அவள் பக்தியுடன் பிரஜாபதி (பிரம்மா) சுற்றுப் பிரதட்சிணை செய்துகொண்டிருந்தபோது, நான்கு திசைகளிலிருந்தும் அவனுடைய முகங்கள் கணநேரத்தில் தோன்றின।

Verse 54

सा बाला पक्षिणी भूत्वा गगनं समगाहत । पुनश्च खगरूपेण समायांतं समीक्ष्य सा

அந்த இளம்பெண் பறவையாக மாறி வானில் பறந்தாள்; பின்னர் அவனும் பறவை வடிவில் மீண்டும் அணுகுவதைக் கண்டு அவள் கவனமாக நோக்கினாள்।

Verse 55

शरणं याचमाना सा शोणाद्रिमिममाश्रयत् । ब्रह्मणा विष्णुना च त्वमदृष्टपदशेखरः

அடைக்கலம் வேண்டி அவள் இந்தச் சோணாத்ரியில் சரணடைந்தாள். ஓ பிரபுவே! பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் கூட உங்கள் உன்னதச் சிகரம்/பரம பதத்தை காணவில்லை।

Verse 56

रक्ष मामरुणाद्रीश शरण्य शरणागताम् । इति तस्यां भयार्त्तायां क्रोशंत्यामरुणाचलात्

“அருணாத்ரீசா! சரண்யா! சரணடைந்த என்னைக் காப்பாற்று”—என்று அவள் அச்சத்தால் அலறினாள்; அப்போது அருணாசலத்திலிருந்து உதவி எழுந்தது।

Verse 57

उदभूत्स्थावराल्लिंगाद्व्याधः कश्चिद्धनुर्द्धरः । संधाय सायकं चापे समेघगगनद्युतिः

அசையா லிங்கத்திலிருந்து வில்லேந்திய ஒரு வேடன் தோன்றினான். வில்லில் அம்பை பொருத்தி, மேகமூடிய வானைப் போல ஒளிர்ந்தான்।

Verse 58

निषादे पुरतो दृष्टे मोहस्तस्य ननाश हि । ततः प्रसन्नहृदयोतिनम्रः कमलोद्भवः

முன்னே நிஷாதனை கண்டவுடன் அவனுடைய மயக்கம் உண்மையிலேயே நீங்கியது. பின்னர் தாமரையில் பிறந்தவன் (பிரம்மா) மனம் தெளிந்து மிகுந்த பணிவுடன் ஆனான்।

Verse 59

नमश्चक्रे शरण्याय शोणाद्रिपतये तदा । सर्वपापक्षयकृते नमस्तुभ्यं पिनाकिने

அப்போது அவன் சரண்யனாகிய சோணாத்ரிபதிக்கு வணங்கினான். பினாகினே! எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 60

अरुणाचलरूपाय भक्ववश्याय शंभवे । अजानतां स्वभक्तानामकर्मविनिवर्त्तने

அருணாசலமே உருவான, பக்தர்க்கு வசப்படுகிற சம்புவுக்கு வணக்கம்—தம் பக்தர்கள் அறியாமையில் செய்த தீவினையையும் திருப்பி நீக்குபவனே।

Verse 61

त्वदन्यः कः प्रभुः कर्तुमशक्यं चापि देहिनाम् । उपसंहर मे देहं तेजसा पापनिश्चयम्

உம்மைத் தவிர வேறு யார் ஆண்டவர், உடல் கொண்டோர்க்கும் இயலாததைச் செய்ய வல்லவர்? உமது தேஜஸால் என் இவ்வுடலை—பாவநிச்சயமாகிய பாரத்தை—ஒழித்து லயப்படுத்துவீராக।

Verse 62

अन्यं वा सृज विश्वात्मन्ब्रह्माणं लोकसृष्टये । अथ तस्य वचः श्रुत्वा शिवो दीनस्य वेधसः

ஓ உலகாத்மா, உலகங்களைப் படைக்க இன்னொரு பிரம்மாவையாவது உருவாக்குவீராக. அப்போது துயருற்ற வேதஸ் (படைத்தவன்) கூறிய இவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்த சிவன்…

Verse 63

उवाच करुणामूर्तिर्भूत्वा चंद्रार्द्धशेखरः । दत्तः कालस्तव मया पुरैव न निवर्त्यते

கருணாமூர்த்தி, சந்திரார்த்தசேகரனாய் நின்ற சிவன் கூறினார்—“முன்னரே நான் உனக்குத் தந்த காலம் திரும்பப் பெறப்படாது।”

Verse 64

कं वा रागादयो दोषा न बाधेरन्प्रभुस्थितम् । तस्माद्दूरस्थितोऽप्येतदरुणाचलसंज्ञितम्

ஆண்டவர் தாமே உறையும் இடத்தில் ராகம் முதலிய குற்றங்கள் யாரைத் துன்புறுத்த முடியும்? ஆகவே தூரத்தில் இருந்தாலும் இத்தலம் ‘அருணாசலம்’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 65

भजस्व तैजसं लिंगं सर्वदोषनिवृत्तये । वाचिकं मानसं पापं कायिकं वा च यद्भवेत्

எல்லாக் குற்றங்களும் நீங்கத் தேஜோமயமான அந்த லிங்கத்தை வழிபடு; சொல், மனம், உடல் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் எந்தப் பாவமாயினும்.

Verse 66

विनश्यति क्षणात्सर्वमरुणाचलदर्शनात् । प्रदक्षिणा नमस्कारैः स्मरणैरर्चनैः स्तवैः

அருணாசல தரிசனமாத்திரத்தாலே கணநேரத்தில் எல்லாப் பாபக் கல்மஷமும் அழிகிறது; மேலும் பிரதட்சிணை, நமஸ்காரம், ஸ்மரணம், அர்ச்சனை, ஸ்தோத்திரங்களாலும்।

Verse 67

अरुणाद्रिरयं नृणां सर्वकल्मषनाशनः । कैलासे मेरुशृंगे वा स्वस्थानेषु कलाद्रिषु

இந்த அருணாத்ரி மனிதர்களின் எல்லாக் கல்மஷங்களையும் அழிப்பவன்—கைலாசத்தில் இருந்தாலும், மேருவின் சிகரத்தில் இருந்தாலும், அல்லது தம் இடத்தில் பிற மலைகளிடையே இருந்தாலும்।

Verse 68

संदृश्यः कश्चिदेवाहमरुणाद्रिरयं स्वयम् । यच्छृंगदर्शनान्नॄणां चक्षुर्लाभेन केवलम्

நானே இவ்வருணாத்ரி, நிச்சயமாகத் தரிசிக்கத்தக்கவன்; இதன் சிகரத் தரிசனமாத்திரத்தால்—கண் பெற்றதாலேயே—மக்கள் பலனை அடைகின்றனர்।

Verse 69

भवेत्सर्वाघनाशश्च लाभश्च ज्ञानचक्षुषः । मदंशसंभवो ब्रह्मा स्वनाम्ना ब्रह्मपुष्करे

அப்போது எல்லாப் பாவநாசமும் உண்டாகி, ஞானக் கண் பெறப்படுகிறது; எனது அಂசத்திலிருந்து தோன்றிய பிரம்மா தன் பெயராலேயே அழைக்கப்படும் பிரம்மபுஷ்கரத்தில் (வீற்றிருக்கிறார்)।

Verse 70

अत्र स्नातः पुरा ब्रह्मन्मोहोऽगाज्जगतीपतेः । स्नात्वा त्वं ब्रह्मतीर्थे मां समभ्यर्च्य कृतांजलिः

ஓ பிராமணரே! இங்கு முற்காலத்தில் நீராடியதால் உலகநாதனின் மயக்கம் நீங்கியது; நீயும் பிரம்மதீர்த்தத்தில் நீராடி, கைகூப்பி என்னை முறையாக அர்ச்சனை செய்।

Verse 71

मौनी प्रदक्षिणं कृत्वा विश्वात्मन्भव विज्वरः

மௌனம் கடைப்பிடித்து பிரதட்சிணை செய்; ஓ உலகாத்மா, காய்ச்சல்‑துன்பமும் மனவேதனையும் நீங்கி விடுவாயாக।

Verse 72

इति वचनमुदीर्य विश्वनाथं स्थितमरुणाचलरूपतो महेशम् । अथ सरसि निमज्य पद्मजन्मा दुरितहरं समपूजयत्क्रमेण

இவ்வாறு சொல்லி, அருணாசல ரூபத்தில் நிலைபெற்ற விஸ்வநாத மகேசனை அவர் வணங்கி உரைத்தார். பின்னர் பத்மஜன்மன் (பிரம்மா) தீர்த்தக் குளத்தில் மூழ்கி, பாபஹரனாகிய இறைவனை முறையாகக் கிரமமாய் பூஜித்தான்।

Verse 73

इममरुणगिरीशमेष वेधा यमनियमादिविशुद्धचित्तयोगः । स्फुटतरमभिपूज्य सोपचारं गतदुरितोऽथ जगाम चाधिपत्यम्

யமம், நியமம் முதலியவற்றால் தூய்மையடைந்த மனயோகமுடைய அந்த வேதா (பிரம்மா), இந்த அருணகிரீசனைத் தெளிவான பக்தியுடன், எல்லா உபசாரங்களோடும் பூஜித்தான். அவன் பாவங்கள் நீங்கி, பின்னர் ஆட்சி-அதிகாரத்தை அடைந்தான்।