Adhyaya 4

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथाभ्यधत्त विजया प्रणम्य जगदम्बिकाम् । सांत्वयन्ती स्तुतिशतैरुपायैः शिवदर्शनैः

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது விஜயா உலகமாதாவை வணங்கி உரைத்தாள். நூறு நூறு ஸ்துதிகளாலும், சிவதரிசனத்திற்கான வழிமுறைகளாலும் அவளை ஆறுதல் கூற முயன்றாள்.

Verse 2

देवि त्वमविनाभूता सदा देवेन शंभुना । प्राणेश्वरी त्वमेकासि शक्तिस्तस्य परात्मनः

தேவி, நீ எப்போதும் தேவன் சம்புவுடன் பிரியாதவள். நீயே அந்த பரமாத்மாவின் ஒரே சக்தி; அவனின் பிராணேஸ்வரி.

Verse 3

तथा मायां त्वमात्मीयां संदर्शयितुमीहसे । पृथग्भावमिवेशानः प्रकाशयति न स्वयम्

அவ்வாறே நீ உன் சொந்த மாயையை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறாய். ஈசானன் தானாகவே பிரிவுணர்வை உண்மையெனப் போல வெளிக்காட்டுவதில்லை.

Verse 4

आदेशं प्रतिगृह्यैव समुपेतासि पार्वति । अलंघनीया सेवाज्ञा शांभवी सर्वदा त्वया

ஓ பார்வதியே! அவருடைய ஆணையை ஏற்று நீ இங்கு வந்தாய். சம்புவின் சேவை-ஆணையை நீ எந்நேரமும் மீறக் கூடாது.

Verse 5

विधातव्यं तपः प्राप्तं स्थानेस्मिच्छिवकल्पिते । निवृत्त्य निखिलान्कामाच्छंमुमाश्रितया त्वया

சிவன் நியமித்த இந்த இடத்தில் நீ ஏற்றுக் கொண்ட தவத்தை முறையாக நிறைவேற்ற வேண்டும். சம்புவைச் சரணடைந்து எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் நீ விலக வேண்டும்.

Verse 6

अन्यथापि जगद्रक्षा त्वदधीना जगन्मयि । धर्मसंरक्षणं भूयः शिवेन सहितं तव

ஓ உலகமெங்கும் நிறைந்த தாயே! உலகின் காப்பு உன் வசத்திலே உள்ளது; மேலும் தர்மத்தின் பாதுகாப்பும் மீண்டும் உன் பணியே—சிவனுடன் சேர்ந்து.

Verse 7

निष्कलं शिवमत्यंतं ध्यायंत्यात्मन्यवस्थितम् । वियोगदुःखं कञ्चित्त्वं न स्मरिष्यसि पार्वति

உன் ஆத்மத்திலேயே நிலைத்த, பகுதியற்றதும் பரம பராத்பரமுமான சிவனைத் தியானித்தால், ஓ பார்வதியே! பிரிவுத் துயரை நீ சிறிதும் நினையமாட்டாய்.

Verse 8

भक्तानां तव मुख्यानां तवैवाचारसंग्रहः । उपदेशितया लोके प्रथतां धर्मवत्सले

ஓ தர்மத்தை நேசிப்பவளே! உன் முதன்மை பக்தர்களுக்கான உன் இந்த ஆச்சாரத் தொகுப்பை நீயே உபதேசித்து, அது உலகில் புகழ்பெறட்டும்.

Verse 9

इति तस्या वचः श्रुत्वा गौरी सुस्थिरमानसा । तपः कर्त्तुं समारेभे कंपा नद्यास्तटे शुभे

அவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்து, கௌரியின் மனம் உறுதியாகி, கம்பா நதியின் புனிதக் கரையில் தவம் தொடங்கினாள்।

Verse 10

विमुच्य विविधा भूषा रुद्राक्षगणभूषिता । विसृज्य दिव्यं वसनं पर्यधाद्वल्कले शुभे

பலவகை அணிகளை நீக்கி, ருத்ராட்ச மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; தெய்வீக ஆடைகளை விட்டு, புனித வல்கலத்தை அணிந்தாள்।

Verse 11

अलकैः सहसा शिल्पमनयच्च कपर्दृताम् । अलिंपत तनूं सर्वां भस्मना मुक्तकुंकुमा

ஒரே கணத்தில் கூந்தலை ஜடையாக அமைத்தாள்; குங்குமத்தை விட்டு, முழு உடலிலும் புனித விபூதியைப் பூசினாள்।

Verse 12

मृगेषु कृतसंतोषा शिलोंछीकृतवृत्तिषु । जजाप नियमोपेता शिवपंचाक्षरं परम्

காட்டிற்கு ஏற்ற உணவில் திருப்தியடைந்து, சில்லொஞ்சீ முறையில் வாழ்ந்து, நியமங்களுடன் கூடி, சிவனின் பரம பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஜபித்தாள்।

Verse 13

कृत्वा त्रिषवणं स्नानं कम्पा पयसि निर्मले । कृत्वा च सैकतं लिंगं पूजयामास सादरम्

கம்பா நதியின் தூய நீரில் திரிகால ஸ்நானம் செய்து, மணலால் லிங்கம் செய்து, பக்தியுடன் வழிபட்டாள்।

Verse 14

वृक्षप्ररोपणैर्दानैरशेषातिथिपूजनैः । श्रांतिं हरंती जीवानां देवी धर्ममपालयत्

மரநடுதல், தானம், மேலும் எவரையும் விலக்காது எல்லா விருந்தினரையும் போற்றி வழிபடுதல் ஆகியவற்றால் தேவி தர்மத்தை காத்து உயிர்களின் களைப்பை நீக்கினாள்।

Verse 15

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्था वर्षासु स्थंडिलेशया । हेमन्ते जलमध्यस्था शिशिरे चाकरोत्तपः

கோடையில் பஞ்சாக்னிகளின் நடுவே நின்றாள்; மழைக்காலத்தில் வெறும் தரையில் படுத்தாள்; ஹேமந்தத்தில் நீரின் நடுவே இருந்தாள்; குளிர்காலத்திலும் தவம் செய்தாள்।

Verse 16

पुण्यात्मनां महर्षीणां दर्शनार्थमुपेयुषाम् । विस्मयं जनयामास पूजयामास सादरम्

புண்ணிய இயல்புடைய மகரிஷிகள் தரிசனத்திற்காக வந்தபோது, அவர்களுக்கு வியப்பை உண்டாக்கி, மரியாதையுடன் அவர்களைப் போற்றி வழிபட்டாள்।

Verse 17

कदाचित्स्वयमुच्चित्य वनांतात्पल्लवान्वितम् । पुष्पोत्करं विशेषेण शोधितुं समुपाविशत्

ஒருமுறை அவள் தானே காடின் ஓரத்திலிருந்து இளந்தளிர்களுடன் கூடிய மலர்க் குவியலைச் சேகரித்து, அதைச் சிறப்பாகத் தூய்மைப்படுத்தி தேர்ந்தெடுக்க அமர்ந்தாள்।

Verse 18

कृत्वा च सैकतं लिंगं कंपारोधसि पावने । संपूजयितुमारेभे न्यासावाहनपूर्वकम्

புனிதமான கம்பா நதிக்கரையில் மணலால் லிங்கத்தை அமைத்து, முதலில் ந்யாசமும் ஆவாஹனமும் செய்து, அதன் முழு பூஜையைத் தொடங்கினாள்।

Verse 19

सूर्यमभ्यर्च्य विधिवद्रक्तैः पुष्पैश्च चंदनैः । पंचावरणसंयुक्तं क्रमादानर्च शंकरम्

அவள் விதிப்படி செம்பூக்களாலும் சந்தனத்தாலும் சூரியனை வழிபட்டு, பின்னர் முறையே பஞ்சாவரணத்துடன் சங்கரனை அர்ச்சித்தாள்।

Verse 20

धूपैर्दीपश्च नैवेद्यैर्भक्तिभावसमन्वितैः । अपरोक्षितमीशानमालुलोके पुरोहितम्

பக்தியோடு தூபம், தீபம், நைவேத்யம் அர்ப்பணித்தபோது, புரோகிதன் ஈசானனை நேரடியாகக் கண்முன்னே இருப்பதுபோல் கண்டான்।

Verse 21

अथ देवः शिवः साक्षात्संशोधयितुमंबिकाम् । कंपानद्याः प्रवाहेण महता पर्यवेष्टयत्

அப்போது தெய்வமான சிவன், அம்பிகையைச் சோதிக்க விரும்பி, கம்பா நதியின் பெரும் வெள்ளப்பெருக்கால் அவளைச் சுற்றிலும் சூழச் செய்தான்।

Verse 22

अतिवृद्धं प्रवाहं तं कम्पायाः समुपस्थितम् । आलोक्य नियमासीनामाहुः सख्यस्तदांबिकाम्

கம்பாவின் மிகப் பெருகிய வெள்ளம் அணுகுவதைப் பார்த்து, விரதநியமத்தில் அமர்ந்திருந்த அம்பிகையிடம் அவளுடைய தோழிகள் அப்போது கூறினார்கள்।

Verse 23

उत्तिष्ठ देवि बहुलः प्रवाहोऽयं विजृंभते । दिशां मुखानि संपूर्य तरसा प्लावयिष्यति

“எழுந்திரு, தேவி! இந்தப் பெரும் வெள்ளப்பெருக்கு விரிந்து பெருகுகிறது; திசைகளின் வாய்களை நிரப்பி விரைவில் அனைத்தையும் மூழ்கடிக்கும்.”

Verse 24

इति तद्वचनं श्रुत्वा ध्यायंती मीलितेक्षणा । उन्मील्य वेगमतुलं नद्यास्तं समवैक्षत

அவர்களின் சொற்களை கேட்டுத் தேவி கண்களை மூடி தியானத்தில் லயித்தாள். பின்னர் கண்களைத் திறந்து நதியின் ஒப்பற்ற வேகப் பெருக்கை கண்டாள்.

Verse 25

अचिंतयच्च सा देवी पूजाविघ्नसमाकुला । किं करोमि न शक्नोमि हातुमारब्धमर्चनम्

பூஜைக்கு இடையூறு ஏற்பட்டதால் கலங்கிய தேவி சிந்தித்தாள்—“நான் என்ன செய்வேன்? தொடங்கிய அர்ச்சனையை விட்டுவிட முடியாது.”

Verse 26

श्रेयः प्राप्तुमविघ्नेन प्रायः पुण्यात्मनां भुवि । घटते धर्मसंयोगो मनोरथफलप्रदः

பூமியில் புண்ணியவான்களுக்கு பெரும்பாலும் இடையூறு இன்றி தர்மச் சேர்க்கை நிகழ்கிறது; அது நல்ல சங்கல்பங்களுக்கும் மனோரதங்களுக்கும் பலன் அளிக்கிறது.

Verse 27

सैकतं लिंगमतुलप्रवाहाल्लयमेष्यति । लिंगनाशे विमोक्तव्यः सद्भक्तैः प्राणसंग्रहः

இந்த மணலால் செய்யப்பட்ட லிங்கம் ஒப்பற்ற பெருக்கால் கரைந்து லயமாகும். லிங்கம் அழிந்தபோது உண்மைப் பக்தர்கள் உயிரைப் பற்றிய பற்றை விடுத்து, அச்சமின்றி நிகழ வேண்டியதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 28

प्रवाहोऽयं समायाति शिवमायाविनिर्मितः । विशोधयितुमात्मानं भक्तियुक्तं निजे पदे

இந்தப் பெருக்கு சிவமாயையால் உருவாக்கப்பட்டு வந்தது; பக்தியுடன் இணைந்த ஆத்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தி, அதை அதன் உண்மை நிலையிலே நிலைநிறுத்துவதற்காக.

Verse 29

आलिंग्य सुदृढं दोर्भ्यामेतल्लिंगमनाकुलम् । अहं वत्स्यामि याताशु सख्यो यूयं विदूरतः

நான் எனது இரு கரங்களாலும் இந்த லிங்கத்தை உறுதியாகத் தழுவிக்கொண்டு இங்கேயே இருப்பேன். தோழிகளே, நீங்கள் அனைவரும் விரைவில் வெகுதூரம் சென்றுவிடுங்கள்.

Verse 30

इत्युक्ता सैकतं लिगं गाढमालिंग्य सांबिका । न मुमोच प्रवाहेन वेष्ट्यमानापि वेगतः

இவ்வாறு கூறி, அம்பிகை அந்த மணல் லிங்கத்தை இறுக்கமாகத் தழுவிக்கொண்டாள். வெள்ளம் வேகமாகச் சூழ்ந்தபோதிலும் அவள் அதை விடவில்லை.

Verse 31

स्तनचूचुकनिर्मग्नमुद्रादर्शितलांछनम् । महालिंगं स्वसंयुक्तं प्रणनाम तदादरात्

பின்னர், தனது மார்பகங்களின் அழுத்தத்தால் வடுவுற்றதும், தன்னுடன் ஒன்றிணைந்ததுமான அந்த மகாலிங்கத்தை அவள் மரியாதையுடன் வணங்கினாள்.

Verse 32

निमीलितेक्षणा ध्याननिष्ठैकहृदया स्थिता । पुलकांचितसर्वांगी सा स्मरंती सदाशिवम्

கண்களை மூடிக்கொண்டு, தியானத்தில் ஒருமனதாக அவள் நின்றாள். சதாசிவனை நினைவுகூர்ந்து அவள் உடல் முழுவதும் சிலிர்த்தது.

Verse 33

कंपस्वेदपरित्राणलज्जाप्रणयकेलिदात् । क्षणमप्यचला लिंगान्न वियोगमपेक्षते

நடுக்கம், வியர்வை, பாதுகாப்பு, வெட்கம் மற்றும் காதல் விளையாட்டு காரணமாக, அவள் ஒரு கணம் கூட லிங்கத்தை விட்டுப் பிரிய விரும்பவில்லை.

Verse 34

अथ तामब्रवीत्कापि दैवी वागशरीरिणी । विमुंच बालिके लिंगं प्रवाहोऽयं गतो महान्

அப்போது ஒரு தெய்வீகமான, உடலற்ற வாணி அவளிடம் கூறியது— “குழந்தையே, லிங்கத்தை விடு; இந்த மாபெரும் வெள்ளப்பெருக்கு இப்போது கடந்துவிட்டது.”

Verse 35

त्वयार्चितमिदं लिंगं सैकतं स्थिरवैभवम् । भविष्यति महाभागे वरदं सुरपूजितम्

“மகாபாக்யவதியே! நீ வழிபட்ட இந்த மணல்-லிங்கம் நிலையான பெருமையை அடையும்; இது வரம் அளிப்பதாகவும் தேவர்களாலும் வழிபடப்படுவதுமானதாகும்.”

Verse 36

तपश्चर्यां तवालोक्य रचितं धर्मपालनम् । लिंगं चैतन्नमस्कृत्य कृतार्थाः संतु मानवाः

“உன் தவமும் தர்மக் காப்பும் கண்டு இது நிறுவப்பட்டது. இந்த லிங்கத்துக்கு வணங்கி மனிதர்கள் கृतார்த்தராய் தம் உண்மைப் பயனை அடையட்டும்.”

Verse 37

अहं हि तैजसं रूपमास्थाय वसुधातले । वसामि चात्र सिद्ध्यर्थमरुणाचलसंज्ञया

“நான் ஒளிமயமான தெய்வ ரூபம் ஏற்று பூமித்தளத்தில் வாசிக்கிறேன்; சித்தி பெறுவதற்காக இங்கே ‘அருணாசலம்’ என்ற நாமத்தில் நிலைகொள்கிறேன்.”

Verse 38

रुणद्धि सर्वलोकेभ्यः परुषं पापसंचयम् । रुणो न विद्यते यस्मिन्दृष्टे तेनारुणाचलः

இது எல்லா உலகங்களிலிருந்தும் கடுமையான பாபச் சேர்க்கையைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது; இதன் தரிசனத்தால் எந்த ‘ருணம்’ (கடன்) எஞ்சாததால் இதற்கு ‘அருணாசலம்’ என்று பெயர்.

Verse 39

ऋषयः सिद्धगंधर्वा महात्मानश्च योगिनः । मुक्त्वा कैलासशिखरं मेरुं चैनमुपासते

ரிஷிகள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், மகாத்மாக்கள், யோகிகள்—கைலாசம், மேரு ஆகியவற்றின் சிகரங்களையும் விட்டு—இந்த அருணாசலத்தை பக்தியுடன் வழிபடுகின்றனர்।

Verse 40

मदंश जातयोः पूर्वं युध्यतोर्ब्रह्मकृष्णयोः । अहं मोहमपाकर्त्तुं तेजोरूपो व्यवस्थितः

முன்னொரு காலத்தில், அகந்தையின் ஒரு பகுதியிலிருந்து எழுந்து பிரம்மாவும் கிருஷ்ணனும் (விஷ்ணுவும்) போரிட்டபோது, அவர்களின் மயக்கத்தை அகற்ற நான் தீவிர ஒளிரும் தேஜோமய வடிவில் தோன்றினேன்।

Verse 41

ब्रह्मणा हंसरूपेण विष्णुना क्रोडरूपिणा । अदृष्टशेखरपदः प्रणतो भक्तियोगतः

பிரம்மா அன்னப் (ஹம்ச) வடிவிலும், விஷ்ணு வராக வடிவிலும்—சிகரத்தையோ அடியையோ காண இயலாமல்—பக்தியோகத்தின் வலிமையால் இருவரும் பணிந்து வணங்கினர்।

Verse 42

ततः प्रसन्नः प्रत्यक्षस्तस्यां वरमभीप्सितम् । प्रादां जगत्त्रयस्यास्य संरक्षायां तु कौशलम्

அப்போது அருள்பெற்று அவர்களுக்கு முன் வெளிப்பட்டு, அவர்கள் விரும்பிய வரத்தை அளித்தேன்—இந்த மும்முலகைக் காக்கும் திறனும் ஆற்றலும்.

Verse 43

प्रार्थितश्च पुनस्ताभ्यामरुणाचलसंज्ञया । अनैषि तैजसं रूपमहं स्थावरलिंगताम्

மீண்டும் அந்த இருவரும் ‘அருணாசலம்’ என்ற நாமத்துடன் நான் அங்கேயே நிலைத்திருக்க வேண்டுமென வேண்டினர்; அப்போது என் தேஜோமய வடிவை அசையா லிங்க நிலையாக மாற்றி நிறுவினேன்।

Verse 44

गत्वा पृच्छ महाभागं मद्भक्तिं गौतमं मुनिम् । अरुणाचलमाहात्म्यं श्रुत्वा तत्र तपश्चर

பெருமைக்குரியவளே! சென்று என் பக்தரான கௌதம முனிவரிடம் கேள். அவரிடமிருந்து அருணாசலத்தின் மகிமையைக் கேட்டு அங்கே தவம் செய்.

Verse 45

तत्र ते दर्शयिष्यामि तैजसं रूपमात्मनः । सर्वपापनिवृत्त्यर्थं सर्वलोकहिताय च

அங்கே உனக்கு என் ஜோதி வடிவத்தைக் காட்டுவேன்; அது அனைத்து பாவங்களையும் நீக்குவதற்கும், அனைத்து உலகங்களின் நன்மைக்காகவும் இருக்கும்.

Verse 46

इति वाचं समाकर्ण्य निष्कलात्कथितां शिवात् । तथेति सहसा देवी गंतुं समुपचक्रमे

உருவமற்ற சிவபெருமானால் சொல்லப்பட்ட இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, தேவி 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி உடனே புறப்படத் தொடங்கினாள்.

Verse 47

अथ देवानृषीन्सर्वान्पश्चात्सेवार्थमागतान् । अवादीदंबिकालोक्य स्नेहपूर्णेन चक्षुषा

பிறகு, சேவை செய்வதற்காகப் பின்னால் வந்திருந்த தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் அனைவரையும் அன்பு நிறைந்த கண்களால் பார்த்து அம்பிகை கூறினார்.

Verse 48

तिष्ठतात्रैव वै देवा मुनयश्च दृढव्रताः । नियमांश्चाधितिष्ठंतः कंपारोधसि पावने

தேவர்களே! உறுதியான விரதம் கொண்ட முனிவர்களே! நீங்கள் இங்கேயே புனிதமான கம்பா நதிக்கரையில் நியமங்களைக் கடைப்பிடித்துத் தங்கியிருங்கள்.

Verse 49

सर्वपापक्षयकरं सर्वसौभाग्यवर्द्धनम् । पूज्यतां सैकतं लिंगं कुचकंकणलांछनम्

குச-கங்கணச் சின்னம் கொண்ட மணல் லிங்கத்தை வழிபடுங்கள்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழித்து எல்லா வகைச் சௌபாக்கியத்தையும் வளர்க்கும்.

Verse 50

अहं च निष्कलं रूपमास्थायैतद्दिवानिशम् । आराधयामि मंत्रेण शोणेश्वरं वरप्रदम्

நானும் நிஷ்கல ரூபம் ஏற்று, மந்திரத்தால் வரம் அருளும் சோணேஸ்வரனை இரவும் பகலும் ஆராதிக்கிறேன்.

Verse 51

मत्तपश्चरणाल्लोके मद्धर्मपरिपालनात् । मल्लिंगदर्शनाच्चैव सिध्यंत्विष्टविभूतयः

உலகில் என் தவத்தை அனுஷ்டிப்பதால், என் தர்மத்தைப் பேணுவதால், மேலும் என் லிங்க தரிசனத்தாலும்—விரும்பிய சித்திகளும் அருள்களும் நிறைவேறுக.

Verse 52

सर्वकामप्रदानेन कामाक्षीमिति कामतः । मां प्रणम्यात्र मद्भक्ता लभंतां वांछितं वरम्

எல்லா விருப்பங்களையும் அருளுவதால் நான் ‘காமாட்சி’ என விரும்பப்படுகிறேன்; இங்கு என் பக்தர்கள் என்னை வணங்கி வேண்டிய வரத்தைப் பெறுக.

Verse 53

अहं हि देवदेवस्य शंभोरव्याहतो जनः । आदेशं पालयिष्यामि गत्वारुणमहीधरम्

நான் தேவர்களின் தேவனான சம்புவின் தடையற்ற பணியாளர்; அருண மலைக்குச் சென்று அவர் ஆணையை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 54

तत्र गत्वा तपस्तीव्रं कृत्वा शंभुं प्रसाद्य च । मां तु लब्धवरां यूयं पश्चाद्रक्ष्यथ संगताः

அங்கே சென்று கடுந்தவம் செய்து, சம்புவை மகிழ்வித்த பின், நான் வரம் பெற்றதும் நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி பின்னர் என்னைக் காத்தருளுங்கள்।

Verse 55

इति सर्वान्विसृज्याशु सद्भक्तान्पादसेविनः । अरुणाद्रिं गता बाला तपसे शंकराज्ञया

இவ்வாறு கூறி, தன் பாதசேவையிலிருந்த உண்மைப் பக்தர்களை விரைவில் விடைபெறச் செய்து, சங்கரரின் ஆணையால் தவத்திற்காக அருணாத்ரிக்குச் சென்றாள் அந்த இளம்பெண்।

Verse 56

नित्याभिसेविताऽकारि सखीभिरभियोगतः । आससादारुणाद्रीशं दिव्यदुंदुभिनादितम्

தோழியரால் இடையறாது சேவிக்கப்பட்டவளாய், அவர்களின் ஊக்கத்தால், தெய்வீக துந்துபிகளின் முழக்கத்தால் ஒலித்த அருணாத்ரியின் ஈசனை அவள் அடைந்தாள்।

Verse 57

अंतस्तेजोमयं शांतमरुणाचलनायकम् । अप्सरोनृत्यगीतैश्च पूजितं पुष्पवृष्टिभिः

அவள் அருணாசல நாயகனைத் தரிசித்தாள்—உள்ளொளியால் உருவான, பேரமைதியானவன்—அப்சரஸ்களின் நடனப் பாடல்களாலும் மலர்மழையாலும் பூஜிக்கப்பட்டவன்।

Verse 58

प्रणम्य स्थावरं लिंगं कौतूहलसमन्विता । सिद्धानां योगिनां सार्थमृषीणां चान्ववैक्षत

அசையா லிங்கத்துக்கு வணங்கி, வியப்பால் நிறைந்தவளாய், சித்தர்கள், யோகிகள், ரிஷிகள் ஆகியோரின் கூடிய கூட்டத்தைச் சுற்றிலும் அவள் நோக்கினாள்।

Verse 59

अत्रिर्भृगुर्भरद्वाजः कश्यपश्चांगिरास्तथा । कुत्सश्च गौतमश्चान्ये सिद्धविद्याधरामराः

அத்ரி, பிருகு, பரத்வாஜர், காஷ்யபர், அங்கிரஸர், குத்ஸர், கௌதமர் மற்றும் சித்தர், வித்யாதரர், தேவர்கள் அங்கு இருந்தனர்.

Verse 60

तपः कुर्वंति सततमपेक्षितवराप्तये । गंगाद्याः सरितश्चान्याः परितः पर्युपासते

விரும்பிய வரங்களைப் பெற அவர்கள் தொடர்ந்து தவம் செய்கிறார்கள்; கங்கை முதலான நதிகள் சுற்றிலும் இருந்து சேவிக்கின்றன.

Verse 61

दिव्यलिंगमिदं पूज्यमरुणाद्रिरिति स्मृतम् । वंदस्वेति सुरैः प्रोक्ता प्रणनाम पुनःपुनः

"இந்தத் திவ்ய லிங்கம் பூஜிக்கத்தக்கது, அருணாத்ரி என்று அழைக்கப்படுகிறது, இதை வணங்கு," என்று தேவர்களால் கூறப்பட்டதும், அவள் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினாள்.

Verse 62

अभ्यर्थिता पुनः सर्वैरातिथ्यार्थे महर्षिभिः । शिवाज्ञया गौतमो मे द्रष्टव्य इति सावदत्

அனைத்து மகரிஷிகளாலும் விருந்தோம்பலுக்காக மீண்டும் வேண்டப்பட்டபோது, "சிவனின் கட்டளைப்படி நான் கௌதமரைத் தரிசிக்க வேண்டும்" என்று அவள் கூறினாள்.

Verse 63

अयमत्रर्षिभिर्भक्तैर्निर्दिष्टं तमथाभ्यगात् । स मुनिः शिवभक्तानां प्रथमस्तपसां निधिः

பக்தர்களான ரிஷிகளால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டதும், அவள் அவரை அணுகினாள். அந்த முனிவர் சிவபக்தர்களில் முதன்மையானவர் மற்றும் தவத்தின் நிதி போன்றவர்.

Verse 64

वनांतरं गतेः प्रातः समित्कुशफलाहृतेः । अतिथीनाश्रमं प्राप्तानर्चथेति दृढव्रतान्

காலை வனத்தின் உள்ளே சென்று சமித்து, குசை, கனிகளைச் சேகரித்து, உறுதியான விரதமுடையோரிடம் அவர் கட்டளையிட்டார்— “ஆசிரமத்துக்கு வரும் அதிதிகளை முறையாகப் பூஜியுங்கள்।”

Verse 65

शिष्यानादिश्य धर्मात्मा गतश्च विपिनांतरम् । अथ सा गौतमं द्रष्टुमागता पर्णशालिकाम्

தர்மாத்மையான மুনি சீடர்களுக்கு அறிவுறுத்தி வனத்தின் உள்ளே சென்றார். பின்னர் அவள் (தேவி) கௌதமரைத் தரிசிக்க இலைக்குடில் ஆசிரமத்துக்கு வந்தாள்.

Verse 66

क्व गतो मुनिरित्युक्तैरित आयास्यति क्षणात् । शिष्यैरभ्यर्थितेत्युक्त्वा फलमूलैस्सुगंधिभिः

“முனி எங்கே சென்றார்?” என்று கேட்டபோது, சீடர்கள்— “ஒரு கணத்தில் இங்கே வந்துவிடுவார்” என்றனர். பின்னர் “சீடர்கள் வேண்டினர்” என்று சொல்லி, மணமிகு கனிகளும் கிழங்குகளும் கொண்டு அவளைப் போற்றினர்.

Verse 67

अभ्युत्थानेनासनेन पाद्येनार्घेण सूनृतैः । वचनैः फलमृलेन सार्चिता शिष्यसंपदा

எழுந்து வரவேற்பதும், ஆசனம் அளிப்பதும், பாத்யம் மற்றும் அர்க்யம் சமர்ப்பிப்பதும், இனிய உண்மைச் சொற்களுடன் கனிகளும் கிழங்குகளும் வழங்குவதுமாக— சீடர்களின் செல்வத்தால் அவள் முறையாகப் போற்றப்பட்டாள்.

Verse 68

क्षणं क्षमस्वसूनुस्तामन्ये जग्मुस्तदन्तिकम् । देव्यां प्रविष्टमात्रायां महर्षेराश्रमो महान्

அவர்கள்— “அன்புக் குழந்தையே, ஒரு கணம் பொறுத்திரு” என்றனர்; மற்றவர்கள் அவளருகே சென்றனர். தேவி உள்ளே நுழைந்த மாத்திரத்தில் மகரிஷியின் மாபெரும் ஆசிரமம் அதிசயமாக மாற்றமடைந்தது.

Verse 69

अभवत्कल्पबहुलो मणिप्रासादसंकुलः । वनांतरादुपावृत्त्य समित्कुशफलाहरः

அது கற்பவிருட்சங்களால் நிறைந்து, மணிமயமான மாளிகைகளால் நெருக்கமடைந்தது. காடின் உள்ளிருந்து திரும்பிய முனிவர் சமித்து, குசை, கனிகளை ஏந்தி அணுகினார்।

Verse 70

अपश्यत्स्वाश्रमं दूरे विमानशतशोभितम् । किमेतदिति साश्चर्यं चिंतयन्मुनिपुंगवः

தூரத்தில் அவர் தம் ஆசிரமத்தை கண்டார்; நூற்றுக்கணக்கான விமானங்களின் ஒளியால் அது பிரகாசித்தது. “இது என்ன?” என்று வியப்புடன் சிந்தித்தார் முனிவர்களில் சிறந்தவர்।

Verse 71

गौर्याः समागमं सर्वमपश्यज्ज्ञानचक्षुषा । शीघ्रं निवर्तमानोऽसौ द्रष्टुं तां लोकमातरम्

ஞானக் கண்களால் அவர் கௌரியின் வருகை முழுவதையும் கண்டார். உலகமாதாவை தரிசிக்க உடனே விரைந்து திரும்பினார்।

Verse 72

शिष्यैः शीघ्रचरैर्वृत्तमावेदितमथाशृणोत्

அப்போது விரைவாக வந்த சீடர்கள் அறிவித்த நிகழ்ந்த செய்தியனைத்தையும் அவர் கேட்டார்।

Verse 73

अथ महर्षिरुपागतकौतुको निजतपःफलमेव तदागमम् । शिवदयाकलितं परिचिन्तयन्नभजदाश्रममाश्रितवत्सलः

அப்போது மகரிஷி ஆவலான வியப்பால் நிறைந்தார். “இவ்வருகை என் தவத்தின் பலனே; ஆனால் சிவகருணையால் வடிவமடைந்தது” என்று சிந்தித்து, சரணடைந்தோர்க்கு அன்புடையவர் தம் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தார்।