Adhyaya 3

Verse 1

सनक उवाच । भगवन्नरुणाद्रीश माहात्म्यमिदमद्भुतम् । श्रुतं शिवप्रसादेन दयया ते जगद्गुरोः

சனகர் கூறினார்—ஓ பகவான், ஓ அருணாத்ரீசா! இந்த அதிசயமான மஹாத்மியம் சிவனின் அருளாலும், ஓ ஜகத்குரோ, உமது கருணையாலும் நான் கேட்டேன்।

Verse 2

आश्चर्यमेतन्माहात्म्यं सर्वपापविनाशनम् । आराधयन्पुनः के वा वरदं शोणपर्वतम्

இந்த மஹாத்மியம் வியப்புக்குரியது; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. வரமளிக்கும் சோணப் பர்வதத்தை வழிபட்ட பின் யார் மீண்டும் (பக்தியிலிருந்து) திரும்புவார்?

Verse 3

अनादिरंतरहितः शिवः शोणचलाकृतिः । युवयोस्तपसा देव वरदानाय संस्थितः

சிவன் ஆதியற்றவன், உள்ளே பிளவில்லாதவன்; சோணாசல வடிவில் நிற்கிறான். ஓ தேவா! உங்கள் தவத்தின் வலிமையால் அவன் அங்கே வரமளிக்கத் தங்கியுள்ளான்।

Verse 4

सकृत्संकीर्तिते नाम्नि शोणाद्रिरिति मुक्तिदे । सन्निधिः सर्वकामानां जायते चाघनाशनम्

‘சோணாத்ரி’ என்ற நாமத்தை ஒருமுறை பாடினாலே அது முக்தி அளிக்கும். எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்; பாவமும் அழியும்।

Verse 5

शिवशब्दामृतास्वादः शिवार्चनकथाक्रमः । इति तद्वचनं श्रुत्वा देवदेवः पितामहः

‘சிவ’ என்ற சொல்லின் அமுதைச் சுவைத்து, சிவார்ச்சனையின் கதைக்கிரமத்தை உரைத்து அவர் இவ்வாறு சொன்னார். அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட தேவர்களின் தேவனான பிதாமகர் பதிலுரைத்தார்।

Verse 6

उवाच करुणामूर्तिररुणाद्रीशमानमन् । ब्रह्मोवाच । श्रूयतां वत्स पार्वत्याश्चरितं यत्पुरातनम्

அருணாசல ஈசனை வணங்கி கருணாமூர்த்தியான பிரம்மா கூறினார்— “குழந்தையே, பார்வதியின் அந்தப் பழம்பெரும் புனிதச் சரிதத்தை கேள்.”

Verse 7

अरुणाद्रीशमाश्रित्य यथा सा निर्वृताभवत् । आससाद महादेवः कदाचित्पार्वतीपतिः

அருணாசல நாதனைச் சரணடைந்து அவள் எவ்வாறு பேரானந்த நிறைவை அடைந்தாள்—அதை நான் சொல்கிறேன். ஒருநாள் பார்வதிபதி மகாதேவர் அவளிடம் வந்தார்.

Verse 8

रत्नसिंहासनं दिव्यं रत्नतोरणसंयुतम् । रत्नपुष्पफलोपेत कल्पद्रुममनोहरम्

அங்கே தெய்வீக ரத்தின சிங்காசனம் இருந்தது; ரத்தினத் தோரணத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; ரத்தினப் பூக்களும் கனிகளும் நிறைந்த கற்பக மரங்களால் மனம் கவர்ந்தது.

Verse 9

परार्ध्य दृषदास्तीर्णं बद्धमुक्तावितानकम् । विमुक्तपुष्पप्रकरदिव्यधूपोरुसौरभम्

அது மிக உயர்மதிப்புள்ள கல் தகடுகளால் விரிக்கப்பட்டது; கட்டிய முத்துச் சரங்களால் ஆன விதானத்தால் மூடப்பட்டது; சிதறிய மலர்க் குவியல்களும் தெய்வீக தூபத்தின் கனமான நறுமணமும் நிறைந்தது.

Verse 10

प्रलंबमालिकाजालनिनदद्भृंगसंकुलम् । दिव्यतूर्यघनारावप्रनृत्यद्गुहवाहनम्

தொங்கும் மாலைகளின் வலைகளில் முழங்கும் வண்டுகளால் அது நிரம்பியது; தெய்வீக வாத்தியங்களின் பேரொலியால் மகிழ்ந்து குகனின் வாகனம் ஆனந்தமாக நடனம் செய்தது.

Verse 11

पार्वतीसिंहसंचारपरित्रस्तमहागजम् । अप्सरोभिः प्रनर्त्ताभिर्गायंतीभिश्च केवलम्

பார்வதியின் சிங்கம் உலாவியதால் பேர்யானைகள் அஞ்சின; எங்கும் அப்சரஸ்கள் மட்டும் நடனமாடி பாடிக்கொண்டிருந்தனர்।

Verse 12

आसेवितपुरोरंगं दिक्पालकनिषेवितम् । ऋग्यजुःसामजैर्मंत्रैः स्तुवद्भिर्मुनिपुंगवैः

முன்னணி மண்டபம் திக்குப் பாலகர்களால் சேவிக்கப்பட்டது; ரிக், யஜுஸ், சாம மந்திரங்களை ஓதிய சிறந்த முனிவர்கள் அதனைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 13

ब्रह्मर्षिभिस्तथा देवैः सिद्धै राजर्षिभिवृतम् । गणैश्च विविधाकारैर्भस्मालंकृतविग्रहैः

அது பிரம்மரிஷிகள், தேவர்கள், சித்தர்கள், ராஜரிஷிகள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டது; மேலும் திருநீறு பூசிய பலவடிவ சிவகணங்களாலும் நிறைந்தது।

Verse 14

रुद्राक्षधारसुभगैरापूर्णं शिवतत्परैः । वीणावेणुमृदंगादितौर्यत्रिकजनिस्वनैः

ருத்ராட்ச மாலைகளால் அழகுபெற்ற சிவபராயண பக்தர்களால் அது நிரம்பியது; வீணை, புல்லாங்குழல், மிருதங்கம் முதலிய மூவகை இசை ஒலியால் முழங்கியது।

Verse 15

घंटाटंकारसुभगैर्वेदध्वनिविमिश्रितैः । मनोहरं महादिव्यमासनं पार्वतीसखः

மணிகளின் இனிய ஒலி வேதநாதத்துடன் கலந்து முழங்கியது; பார்வதியின் தோழன் சிவன் அந்த ஆசனத்தை மனம்கவரும் பேர்தெய்வீகமாக ஆக்கினான்।

Verse 16

अलंचकार भगवन्भक्तानुग्रहकाम्यया । आस्थाय विमलं रूपं सर्वतेजोमयं शिवम्

பக்தர்களுக்கு அருள்புரியும் விருப்பத்துடன், இறைவன் அனைத்து ஒளிகளும் நிறைந்த தூய சிவ வடிவத்தை ஏற்றார்.

Verse 17

अंबिकासहितः श्रीमान्विजहार दयानिधिः । संगीतेन कथाभेदैर्द्यूतक्रीडाविकल्पनैः

கருணைக்கடலான இறைவன் அம்பிகையுடன் இசை, பலவிதமான கதைகள் மற்றும் தாயம் விளையாடுதல் ஆகியவற்றின் மூலம் மகிழ்ந்து விளையாடினார்.

Verse 18

गणानां विकटैर्नृत्यै रमयामास पार्वतीम् । विसृज्य सकलान्देवानृषींश्चापि सभासदः

கணங்களின் விசித்திரமான நடனங்களால் பார்வதியை மகிழ்வித்தார்; மேலும் சபையிலிருந்த அனைத்து தேவர்களையும் முனிவர்களையும் வழியனுப்பி வைத்தார்.

Verse 19

वरान्प्रदाय विविधान्भक्तलोकाय वाञ्छितान् । आगमेषु विचित्रेषु सर्वर्तुकुसुमेषु च

பக்தர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பிய பல வரங்களை அளித்து, அனைத்து பருவக்கால மலர்களும் பூத்துக் குலுங்கும் விசித்திரமான சோலைகளில் மகிழ்ந்தார்.

Verse 20

विजहारोमया सार्द्धं रत्नप्रासादपंक्तिषु । वापिकासु मनोज्ञासु रत्नसोपानपंक्तिषु

உமையவளுடன் இரத்தினங்கள் பதித்த மாளிகை வரிசைகளிலும், இரத்தினப் படிகள் கொண்ட மனதைக் கவரும் குளக்கரையிலும் அவர் விளையாடி மகிழ்ந்தார்.

Verse 21

केलिपर्वतशृंगेषु हेमरंभावनांतरे । गंगातरंगशीतेन फुल्लपंकजगंधिना

களிப்பூட்டும் மலைச்சிகரங்களில், பொன்வண்ண வாழைத் தோட்டங்களுக்கு இடையே, கங்கையின் அலைகளால் குளிர்ந்ததும் மலர்ந்த தாமரைகளின் நறுமணம் கமழ்வதுமான...

Verse 22

वातेन मंदगतिना विहारविहतश्रमः । स्वकामतः स्वयं देवः प्रेयसीमभ्यनन्दयत्

மெல்ல வீசும் காற்றினால் களைப்பு நீங்கிய நிலையில், இறைவன் தன் விருப்பப்படியே தன் காதலியை மகிழ்வித்தார்.

Verse 23

रतिरूपां शिवां देवीं सर्वसौभाग्यसुन्दरीम् । कदाचिद्रहसि प्रीता निजाज्ञावशवर्त्तिनम्

ரதியின் வடிவம் கொண்டவரும், அனைத்து நற்பேறுகளின் அழகியுமான தேவி சிவா, ஒருமுறை தனிமையில் மகிழ்ந்து, இறைவனை தன் ஆணைக்கு கட்டுப்பட்டவராகக் கண்டார்.

Verse 24

रमणं जानती मुग्धा पश्चादभ्येत्य सादरम् । कराभ्यां कमलाभाभ्यां त्रिणेत्राणि जगद्गुरोः

அவரைத் தன் அன்புக்குரியவர் என்று அறிந்து, அந்த அழகிய தேவி பின்புறமாக அன்புடன் வந்து, தனது தாமரை போன்ற கைகளால் ஜகத்குருவின் மூன்று கண்களையும்...

Verse 25

पिदधे लीलया शंभोः किमेतदिति कौतुकात् । चन्द्रादित्याग्निरूपेण पिहितेष्वक्षिषु क्रमात्

"இது என்ன?" என்ற ஆர்வத்துடன் விளையாட்டாக சிவபெருமானின் கண்களை மூடினார். சந்திரன், சூரியன், அக்னி வடிவிலான கண்கள் வரிசையாக மூடப்பட்டபோது...

Verse 26

अन्धकारोऽभवत्तत्र चिरकालं भयंकरः । निमिषार्द्धेन देवस्य जग्मुर्वत्सरकोटयः

அங்கே நீண்ட காலம் பயங்கரமான இருள் சூழ்ந்தது. இறைவனின் இமைப்பொழுதில் பாதியில் கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 27

देवीलीलासमुत्थेन तमसाभूज्जगत्क्षयः । तमसा पूरितं विश्वमपारेण समन्ततः

தேவியின் திருவிளையாடலால் தோன்றிய அந்த இருளினால் உலகம் அழியத் தொடங்கியது. எல்லையற்ற அந்த இருள் உலகம் முழுவதையும் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் நிரப்பியது.

Verse 28

शून्यं ज्योतिः प्रचारेण विनाशं प्रत्यपद्यत । न व्यजृंभत विबुधा न च वेदाश्चकाशिरे

ஒளியின் பரவல் இல்லாததால் அனைத்தும் வெறுமையாகி அழிவை நோக்கிச் சென்றன. தேவர்கள் செயல்படவில்லை, வேதங்களும் பிரகாசிக்கவில்லை.

Verse 29

नापि जीवाः समभवन्नव्यक्तं केवलं स्थितम् । जगतामपि सर्वेषामकाले वीक्ष्य संक्षयम्

உயிரினங்கள் எதுவும் தோன்றவில்லை, அவ்வியக்தம் (வெளிப்படாதது) மட்டுமே எஞ்சி நின்றது. அனைத்து உலகங்களுக்கும் அகாலத்தில் ஏற்பட்ட இந்த அழிவைக் கண்டு...

Verse 30

तपसा लब्धस्फूर्तीनां विचारः समपद्यत । किमेतत्तमसो जन्म भुवनक्षयकारणम्

தவத்தினால் ஞானத் தெளிவு பெற்றவர்களுக்கு ஒரு சிந்தனை தோன்றியது: "உலக அழிவிற்குக் காரணமான இந்த இருளின் பிறப்பு யாது?"

Verse 31

भगवानपि सर्वात्मा न नूनं कालमाक्षिपत् । देवी विनोदरूपेण पिधत्ते पुरजिद्दृशः

சர்வாத்மாவான இறைவனும் காலத்தை வீணாக்கவில்லை; தேவி விளையாட்டாக திரிபுராரியின் (சிவனின்) கண்களை மூடினாள்.

Verse 32

तेनेदमखिलं जातं निस्तेजो भुवनत्रयम् । अकालतमसा व्याप्ते सकले भुवनत्रये

அதனால் இந்த மூன்று உலகங்களும் ஒளியிழந்தன. அகில புவனங்கள் மூன்றிலும் அகால இருள் சூழ்ந்தது.

Verse 33

का गतिर्लब्धराज्यानां तपसो देवजन्मनाम् । न यज्ञाः संप्रवर्तंते न पूज्यन्ते सुरा भुवि

தவத்தால் ராஜ்ஜியம் பெற்ற தேவர்களின் கதி என்ன? பூமியில் யாகங்கள் நடைபெறுவதில்லை, தேவர்கள் வழிபடப்படுவதில்லை.

Verse 34

इति निश्चित्य मनसा वीक्ष्य ते ज्ञानचक्षुषा । नित्यास्ते सूरयो भक्त्या शंभुमागम्य तुष्टुवुः

மனதில் இவ்வாறு உறுதிகொண்டு, ஞானக்கண்ணால் கண்டு, அந்த நித்திய தேவர்கள் பக்தியுடன் சம்புவை (சிவனை) அடைந்து துதித்தனர்.

Verse 35

नमः सर्वजगत्कर्त्रे शिवाय परमात्मने । मायया शक्तिरूपेण पृथग्भावमुपेयुषे

அனைத்து உலகங்களையும் படைத்தவரும், பரமாத்மாவும், மாயையின் சக்தி வடிவத்தால் வேறுபட்ட தன்மையை அடைந்தவருமான சிவபெருமானுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 36

अविनाभाविनी शक्तिराद्यैका शिवरूपिणी । लीलया जगदुत्पत्तिरक्षासंहृतिकारिणी

அவினாபாவினி சக்தி—ஆதி, ஒன்றே, சிவஸ்வரூபிணி—தெய்வ லீலையால் உலகின் படைப்பு, காப்பு, ஒடுக்கம் (சம்ஹாரம்) செய்கின்றாள்।

Verse 37

अर्धांगी सा तव देव शिवशक्त्यात्मकं वपुः । एक एव महादेवो न परे त्वद्विना विभो

அவள் உமது அர்த்தாங்கி, தேவே; உமது திருமேனி சிவ-சக்தி-தத்துவமயம். விபோ, நீரே ஒரே மகாதேவர்; உம்மைத் தவிர வேறு இல்லை।

Verse 38

लीलया तव लोकोयमकाले प्रलयं गतः । करुणा तव निर्व्याजा वर्द्धतां लोकवर्द्धनी

உமது லீலையால் இவ்வுலகம் காலமின்றி பிரளயத்தை அடைந்தது. உலகை வளர்க்கும் அருளே, உமது காரணமற்ற கருணை பெருகுக.

Verse 39

भवतो निमिषार्द्धेन तेजसामुपसंहृतेः । गतान्यनेकवर्षाणि जगतां नाशहेतवे

உமது பிரகாசம் அரை நிமிஷம் ஒடுங்கியதனால், உலகங்களின் அழிவுக்குக் காரணமாக எண்ணற்ற ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 40

ततः प्रसीद करुणामूर्त्ते काल सदाशिव । विरम प्रणयारब्धादमुष्माल्लोकसंक्षयात्

ஆகையால் அருள்புரிவாயாக, கருணாமூர்த்தியே—காலனே, சதாசிவனே. விளையாட்டு அன்பால் எழுந்த இந்த உலகழிவு தரும் பேராபத்திலிருந்து விலகுவாயாக.

Verse 41

इति तेषां वचः श्रुत्वा भक्तानां सिद्धिशालिनाम् । विसृजाक्षोणि गौरीति करुणामूर्त्तिरब्रवीत्

சித்தி பெற்ற அந்த பக்தர்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, கருணாமூர்த்தியான சிவன், 'கௌரியே! கண்களை விட்டுவிடு' என்று கூறினார்.

Verse 42

विससर्ज च सा देवी पिधानं हरचक्षुषाम् । सोमसूर्याग्निरूपाणां प्रकाशमभवज्जगत्

அந்த தேவியும் ஹரனின் கண்களை மூடியிருந்த கைகளை விலக்கினாள்; சந்திரன், சூரியன், அக்னி வடிவமான கண்களின் ஒளியால் உலகம் பிரகாசித்தது.

Verse 43

कियान्कालो गतश्चेति पृष्टैः सिद्धैश्च वै नतैः । उक्तं त्वन्निमिषार्द्धेन जग्मुर्वत्सरकोटयः

வணங்கிய சித்தர்கள் 'எவ்வளவு காலம் கடந்தது?' என்று கேட்டபோது, 'உன் இமைப்பொழுதின் பாதியில் கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன' என்று கூறப்பட்டது.

Verse 44

अथ देवः कृपामूर्त्तिरालोक्य विहसन्प्रियाम् । अब्रवीत्परमोदारः परं धर्मार्थसंग्रहम्

பிறகு கருணாமூர்த்தியும், பரம தாராள குணமுடையவருமான இறைவன் தன் பிரியமானவளைப் பார்த்து புன்னகைத்து, தர்மத்தின் சாரமான உயர்ந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.

Verse 45

अविचार्य कृतं मुग्धे भुवनक्षयकारणात् । अयुक्तमिह पश्यामि जगन्मातुस्तवैव हि

'அறியாதவளே! உலக அழிவுக்குக் காரணமான இச்செயலை நீ சிந்திக்காமல் செய்துவிட்டாய். ஜகன்மாதாவான உனக்கு இது தகுதியற்றது என்று நான் கருதுகிறேன்.'

Verse 46

अहमप्यखिलांल्लोकान्संहरिष्यामि संक्षये । प्राप्ते काले त्वया मौग्ध्यादकाले प्रलयं गताः

நானும் பிரளயக் காலம் வந்தால் எல்லா உலகங்களையும் லயப்படுத்துவேன்; ஆனால் உன் நிர்மலமான மடமையால் காலமின்றியே பிரளயம் வந்தது.

Verse 47

केयं वा त्वादृशी कुर्यादीदृशं सद्विगर्हितम् । कर्म नर्मण्यपि सदा कृपामूर्तिर्न बाधते

உன்னைப் போன்ற பெண் எவ்வாறு இத்தகைய நற்குணமுள்ளோர் கண்டிக்கும் செயலைச் செய்வாள்? கருணாமூர்த்தி விளையாட்டில்கூட இவ்வாறான நடத்தையை ஒருபோதும் ஏற்கார்.

Verse 48

इति शम्भोर्वचः श्रुत्वा धर्मलोपभयाकुला । किं करिष्यामि तच्छांत्या इत्यपृच्छत्स्म तं प्रिया

சம்புவின் சொற்களை கேட்டுத் தர்மம் குன்றுமோ என்ற அச்சத்தில் கலங்கிய அவரது பிரியை அவரை நோக்கி—“இதை அமைதிப்படுத்தி சரிசெய்ய நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டாள்.

Verse 49

अथ देवः प्रसन्नात्मा व्याजहार दयानिधिः । देव्यास्तेनानुतापेन भक्त्या च तोषितः शिवः

அப்போது கருணைநிதியான ஆண்டவன் மனம் மகிழ்ந்து உரைத்தான்; தேவியின் அந்தப் பச்சாத்தாபமும் பக்தியும் சிவனைத் திருப்தியடையச் செய்தன.

Verse 50

मन्मूर्तेस्तव केयं वा प्रायश्चित्तिरिहोच्यते । अथापि धर्ममार्गोयं त्वयैव परिपाल्यते

நீ என் வடிவமே; உனக்காக இங்கே பிராயச்சித்தம் என்ன சொல்ல இயலும்? ஆயினும் தர்மத்தின் இந்த வழியை நீயே உறுதியாகக் காக்க வேண்டும்.

Verse 51

श्रुतिस्मृतिक्रियाकल्पा विद्याश्च विबुधादयः । त्वद्रूपमेतदखिलं महदर्थोस्मि तन्मयः

ஸ்ருதி‑ஸ்மிருதி, கிரியாகல்ப விதிகள், கல்விகள், தேவர்கள் முதலியோர்—இந்த முழு விரிவும் உன் திருவுருவமே. நானும் அந்த மகத்தத்துவத்தில் தன்ன்மயனாய் அதனால் நிறைந்துள்ளேன்.

Verse 52

मान्ययाभिन्नया देव्या भाव्यं लोकसिसृक्षया

மதிக்கத்தக்க தேவியே, என்னோடு பிரியாதவளே—உலகங்களைப் படைத்து (அவற்றை நடத்த) வேண்டி இந்தச் செயல் நிச்சயம் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

Verse 53

तस्माल्लोकानुरूपं ते प्रायश्चित्तं विधीयते । षड्विधो गदितो धर्मः श्रुतिस्मृतिविचारतः

ஆகவே உலகப் புரிதலுக்கு ஏற்றவாறு உனக்குப் பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்படுகிறது. ஸ்ருதி‑ஸ்மிருதி ஆராய்ச்சியின்படி தர்மம் ஆறு வகையாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 54

स्वामिना नानुपाल्येत यदि त्याज्योऽनुजीविभिः । न त्वां विहाय शक्नोमि क्षणमप्यासितुं क्वचित्

ஒரு தலைவர் தன் சார்ந்தவர்களைப் பாதுகாக்காவிட்டால், அவரைச் சார்ந்தவர்கள் அவனை விட்டு விலகலாம். ஆனால் உன்னை விட்டுப் பிரிந்து நான் எங்கும் ஒரு கணமும் இருக்க இயலாது.

Verse 55

अहमेव तपः सर्वं करिष्याम्यात्मनि स्थितः । पृध्वी च सकला भूयात्तपसा सफला तव

நானே என் ஆத்மஸ்வரூபத்தில் நிலைத்து எல்லாத் தவத்தையும் செய்வேன்; உன் தவத்தால் இந்த முழு பூமியும் பலனடைந்து மங்களமயமாகட்டும்.

Verse 56

त्वत्पादपद्मसंस्पर्शात्त्वत्तपोदर्शनादपि । निरस्यंति स्वसान्निध्याद्दुष्टजातमुपद्रवम्

உமது தாமரைத் திருவடிகளின் ஸ்பரிசத்தாலும், உமது தவத்தின் தரிசனத்தாலும், வெறும் சன்னிதியாலேயே தீயவர்களால் எழும் இடர்களை அவர்கள் அகற்றுகின்றனர்।

Verse 57

कर्मभूमेस्त्वमाधिक्यहेतवे पुण्यमाचर । त्वत्तपश्चरणं लोके वीक्ष्य सर्वोपि संततम्

இந்த கர்மபூமியின் உயர்விற்காக புண்ணியத்தைச் செய். உலகில் உன் தவச்சரியையைப் பார்த்து அனைவரும் இடையறாது தர்மத்திற்குத் தூண்டப்படுவர்।

Verse 58

धर्मे दृढतरा बुद्धिं निबध्नीयान्न संशयः । कृतार्थयिष्यति महीं दया ते धर्मपालनैः

தர்மத்தில் இன்னும் உறுதியான மனத்தை நிலைநிறுத்து—சந்தேகம் இல்லை. உன் கருணைமிகு தர்மக் காவலால் பூமி கृतார்த்தம் அடையும்।

Verse 59

त्वमेवैतत्सकलं प्रोक्ता वेदैर्देवि सनातनैः । अस्ति कांचीपुरी ख्याता सर्वभूतिसमन्विता

தேவி, இவ்வெல்லாம் நீயே என்று சனாதன வேதங்கள் உரைக்கின்றன. எல்லா செல்வமும் மங்களமும் நிறைந்த, ‘காஞ்சீபுரி’ எனப் புகழ்பெற்ற நகரம் ஒன்று உள்ளது।

Verse 60

या दिवं देवसंपूर्णा प्रत्यक्षयति भूतले । यत्र कृतं तपः किंचिदनंतफलमुच्यते

அந்த (காஞ்சீ) தேவர்களால் நிறைந்து, பூமியிலேயே விண்ணுலகை வெளிப்படுத்துகிறது. அங்கே செய்யப்படும் சிறிதளவு தவம்கூட முடிவிலா பலன் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 61

देवाश्च मुनयः सर्वे वासं वांछंति संततम् । तत्र कंपेति विख्याता महापातकनाशिनी

அனைத்து தேவர்களும் முனிவர்களும் எப்போதும் அங்கே வாசிக்க விரும்புகின்றனர். அந்தப் பகுதியில் ‘கம்பா’ எனப் புகழ்பெற்ற (நதி/இடம்) மகாபாதகங்களை அழிப்பவளாகப் பெயர் பெற்றது.

Verse 62

यत्र स्थितानां मर्त्यानां कम्पन्ते पापकोटयः । तत्र चूतद्रुमश्चैको राजते नित्यपल्लवः

எங்கு வாழும் மனிதர்களின் கோடிக்கணக்கான பாவங்கள் நடுங்கி (அழிந்து) விடுகின்றனவோ, அங்கே ஒரே ஒரு மாமரமும் எப்போதும் புதுப் பல்லவங்களுடன் ஒளிர்கிறது.

Verse 63

संपूर्णशीतलच्छायः प्रसूनफलपल्लवैः । तत्र जप्तं हुतं दत्तमनन्तफलदं भवेत्

மலர், கனி, இளம்பல்லவங்களால் நிறைந்த, முழுமையான குளிர்ந்த நிழல் தருவதாக—அங்கே செய்யப்படும் ஜபம், ஹோமம், தானம் அனைத்தும் முடிவில்லா பலனை அளிக்கும்.

Verse 64

गणाश्च विविधाकारा डाकिन्यो योगिनीगणाः । परितस्त्वां निषेवंतां विष्णुमुख्यास्तथा पराः

பல வடிவங்களுடைய கணங்கள், டாகினிகள், யோகினிகளின் கூட்டங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் உன்னைச் சேவிக்கின்றன; விஷ்ணு முதலான உயர்ந்த தேவர்களும் (உன்னைப் பணிகின்றனர்).

Verse 65

अहं च निष्कलो भूत्वा तव मानसपंकजे । सन्निधास्यामि मा भूस्त्वं देवि मद्विरहाकुला

நானும் நிஷ்கலன் (உருவமற்றவன்) ஆகி, உன் மனத் தாமரையில் எப்போதும் சன்னிதியாக இருப்பேன். தேவி, என் பிரிவால் கலங்காதே.

Verse 66

इत्युक्ता देवदेवेन देवी कंपांतिकं ययौ । तपः कर्तुं सखीयुक्ता विस्मयाक्रान्तलोचना

தேவர்களின் தேவன் இவ்வாறு உரைத்தபின், தேவி தோழியருடன், வியப்பால் நிரம்பிய கண்களுடன், தவம் செய்ய கம்பா நதிக்கரைக்கு சென்றாள்।

Verse 67

कंपां च विमलां सिन्धुं मुनिसमघनिषेविताम् । आलोक्य कोमलदलमेकाम्रं दृष्टिवारणम्

முனிவர்கள் கூட்டம் போற்றும் தூய கம்பா நீரோட்டத்தை அவள் கண்டாள்; மேலும் மென்மையான இலைகளுடன் உள்ள ஒரே மாமரத்தையும் கண்டாள்—பார்வையை கட்டிப்போடும் அளவு கவர்ச்சியானது।

Verse 68

फलपुष्पसमाकीर्णं कोकिलालापसंकुलम् । प्रससाद पुनर्देवं सस्मार च महेश्वरम्

கனி மலர்களால் நிறைந்ததும், குயில்களின் கீதத்தால் முழங்கியதும் அதை கண்ட தேவி மீண்டும் அமைதியடைந்து, மகேஸ்வரனை நினைத்தாள்।

Verse 69

कामाग्निपरिवीतांगी तपःक्षामेव साऽभवत् । अभ्यभाषत सा गौरी विजयां पार्श्ववर्त्तिनीम्

காமாக்னியால் சூழப்பட்ட கௌரியின் அங்கங்கள் தவத்தால் மெலிந்ததுபோல் ஆனது. அப்போது தேவி தன் அருகில் நின்ற விஜயையை அழைத்துரைத்தாள்।

Verse 70

कामशोकपरीतांगी पुरारिविरहाकुला

அவள் காதல்-துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட உடலுடன், திரிபுராரி (சிவன்) பிரிவால் கலங்கினாள்।

Verse 71

इममघहरमागतानिशं स्वयमपि पूजयितुं तपोभिरीशम् । अयमभिनवपल्लवप्रसूनः स्मरयति मां स्मरबन्धुरेकचूतः

நான் இரவில் பாபஹரனான ஈசனைத் தவத்தால் தானே வழிபட வந்தேன். ஆனால் புதிய தளிர் மலர்களால் அழகிய இந்த ஒரே மாமரமோ, ஸ்மரன்—காமதேவன், அவனின் அன்புத் தோழன்—நினைவை எனக்குள் எழுப்புகிறது.

Verse 72

कथमिव विरहः शिवस्य सह्यः क्षुभितधियात्र भृशं मनोभवेन । तदपि च तरुणेंदुचूडपादस्मरणमहौषधमेकमेव दृष्टम्

இங்கே மனோபவன் (காமன்) மனத்தை மிகக் கடுமையாகக் கலக்குகின்றான்; இந்நிலையில் சிவவிரகம் எவ்வாறு தாங்கப்படும்? ஆயினும் எனக்குத் தோன்றும் ஒரே மஹௌஷதம்—இளநிலாவைச் சிரத்தில் தரித்தவனின் திருவடிகளை நினைவு கூர்தல்.