Adhyaya 2

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथाहमुच्चरन्वेदानशेषैर्वदनैः शिवम् । अस्तौषं भक्तिसंपूर्णं कृत्वा मानसमर्चनम्

பிரம்மா கூறினார்: பிறகு நான் என் எல்லா முகங்களாலும் வேதங்களை ஓதிக்கொண்டு, மனதில் பக்தியை நிறைத்து, மானசீக பூஜை செய்து சிவபெருமானைத் துதித்தேன்.

Verse 2

नमः शिवाय महते सर्वलोकैकहेतवे । येन प्रकाश्यते सर्वं ध्रियते सततं नमः

அனைத்து உலகங்களுக்கும் ஒரே காரணமாக விளங்கும் மகத்தான சிவபெருமானுக்கு நமஸ்காரம். எவரால் அனைத்தும் பிரகாசிக்கிறதோ, எவரால் அனைத்தும் தாங்கப்படுகிறதோ, அவருக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 3

विश्वव्याप्तमिदं तेजः प्रकाशयति संततम् । नेक्षंते त्वद्दयाहीना जात्यंधा भास्करं यथा

இந்த ஒளி உலகமெங்கும் பரவி இடையறாது பிரகாசிக்கிறது; ஆனால் உன் அருளற்றோர் அதை காணார்—பிறவிக் குருடர் சூரியனை காணாததுபோல்।

Verse 4

भूलिंगममलं ह्येतद्दृश्यमध्यात्मचक्षुषा । अंतस्स्थं वा बहिस्स्थं वा त्वद्भक्तैरनुभूयते

இந்த தூய பூ-லிங்கம் ஆன்மக் கண்களால் நிச்சயமாகக் காணப்படுகிறது; உள்ளே இருந்தாலும் வெளியே இருந்தாலும் உன் பக்தர்கள் அதை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 5

अपरिच्छेद्यमाकारमंतरात्मनि योगिनः । तदेतत्तव देवेश ज्वलितं दर्पणो यथा

யோகிகளின் உள்ளத்திலே உன் ரூபம் அளவிட இயலாததும் எல்லையற்றதும்; ஓ தேவேசா, அது ஒளிரும் கண்ணாடிபோல் பிரகாசிக்கிறது।

Verse 6

अथवा शांकरी शक्तिः सत्याऽणोरप्यणीयसी । मत्तो नान्यतरः कश्चिद्यन्मय्यपि विलीयते

அல்லது சாங்கரீ சக்தி உண்மையே—அணுவினும் நுண்ணியது; என்னைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை, ஏனெனில் அந்த சக்தியும் என்னுள்ளே லயமாகிறது।

Verse 7

अणुस्ते करुणापात्रं महत्त्वं ध्रुवमश्नुते । नाधिकोऽस्ति परस्त्वत्तो न मत्तोऽपि तदाश्रयात्

அணுவளவு சிறியவராயினும் உன் கருணைக்குப் பாத்திரமானால் நிச்சயமாக மகத்துவம் அடைவார். உன்னைவிட உயர்ந்தவர் யாருமில்லை; அந்தச் சரணால் நானும் உயர்ந்தவன் அல்லேன்।

Verse 9

स्वयमीश महादेव प्रसीद भुवनाधिक । आदिश प्रयतं भक्तमपेक्षितनियुक्तिषु

ஈசனே! மகாதேவனே! புவனங்களுக்கு மேலானவனே! அருள் புரிவாயாக. உமது தூய பக்தனான எனக்குத் தேவையான பணிகளை இடுவாயாக.

Verse 10

इदं विज्ञाप्य विनयान्नमस्कृत्वा पुनःपुनः । प्रांजलिर्देवदेवेशं न्यषीदं सविधे विभो

இவ்வாறு பணிவுடன் விண்ணப்பித்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, கைகளைக் கூப்பியவாறு தேவாதிதேவனின் அருகில் அமர்ந்தேன்.

Verse 11

अथ विष्णुर्नवांभोदगंभीरध्वनिरभ्यधात् । वाचः कृतार्थन्भूयः शुक्लाः शंकरकीर्त्तनैः

பின்னர், புதிய மேகத்தைப் போன்ற கம்பீரமான குரலைக் கொண்ட விஷ்ணு, சங்கரரைப் புகழ்ந்து புனிதமான சொற்களால் கூறினார்.

Verse 12

जय त्रिभुवनाधीश जय गंगाधर प्रभो । जय नाथ विरूपाक्ष जय चंद्रार्द्धशेखर

மூவுலகின் தலைவனே போற்றி! கங்கையைத் தரித்தவனே போற்றி! இறைவா! விழிமூன்றுடையானே போற்றி! பிறைசூடிய பெருமானே போற்றி!

Verse 13

अव्याजममितं शंभो कारुण्यं तव वर्द्धते । येन निर्धूतमखिलं भक्तेषु ज्ञानमाहितम्

சம்புவே! உமது உண்மையான, அளவற்ற கருணை பெருகிக்கொண்டே இருக்கிறது. அதனால் பக்தர்களின் அறியாமை நீங்கி, மெய்ஞானம் நிலைபெறுகிறது.

Verse 14

पालनं सर्वविद्यानां प्रापणं भूतिसंचयैः । पुराणं च सपुत्राणां पितुरेव प्रवर्धनम्

நீங்களே எல்லா வித்யைகளையும் காக்கும் காவலர்; செல்வமும் மங்கள சக்திகளின் சேர்க்கையும் அருள்பவர். புதல்வர்க்கு நீங்கள் தந்தைசுரூபன்; உம்மாலே குலம் வளர்ந்து உறுதியாகிறது.

Verse 15

शतानामपि मूर्तीनामेकामपि नवैः स्तवैः । स्तोतुं न शक्नुमेशान समवायस्तु कि पुनः

ஓ ஈசானா! நூற்றுக்கணக்கான உமது ரூபங்களில் ஒன்றையாவது புதிய ஸ்தோத்திரங்களால் முறையாகப் போற்ற இயலாது; அப்படியிருக்க உமது முழுமையைக் ஒரே நேரத்தில் எவ்வாறு போற்ற முடியும்?

Verse 16

त्वमेव त्वामलं वेत्तुं यदि वा त्वत्प्रसादतः । भ्रमरः कीटमाकृष्य स्वात्मानं किं न चानयेत्

உமது மாசற்ற இயல்பை உண்மையாக அறிய வல்லவர் நீங்களே; அல்லது உமது அருளாலேயே அது அறியப்படும். தேனீ புழுவைத் தன்னிடம் இழுத்து தன் நிலையிலே சேர்ப்பதுபோல அல்லவா?

Verse 17

देवास्त्वदंशसंभूतिप्रभवो न भवन्ति किम् । अप्यायस्याग्निकीलस्य दाहे शक्तिर्न किं भवेत्

தேவர்கள் உமது அಂச சக்தியிலிருந்து தோன்றியவர்கள் அல்லவா? தீயின் சிறு சினுக்கிலும் எரிக்கும் வல்லமை இல்லையா?

Verse 18

देशकालक्रियायोगाद्यथाग्नेर्भेदसम्भवः । तथा विषयभेदेन त्वमेकोऽपि विभिद्यसे

இடம், காலம், செயல் ஆகியவற்றின் சேர்க்கையால் தீ பலவகையாகத் தோன்றுவது போல, பொருள்-நிலை வேறுபாட்டால் நீர் ஒருவராயிருந்தும் பலரூபமாகப் புலப்படுகிறீர்.

Verse 19

अनुग्रहपरो देव मूर्तिं दर्शय शंकर । आवयोरखिलाधार नयनानंददायिनीम्

அனுகிரஹத்தில் பரமனே, சங்கரா, உமது திவ்ய மூர்த்தியை எங்களுக்கு அருளிக் காட்டுவாயாக. அகிலாதாரனே, எங்கள் கண்களுக்கு ஆனந்தம் தருவதைத் தரிசிக்கச் செய்.

Verse 20

एवं प्रणमतोर्देवः श्रद्धाभक्तिसमन्वितम् । प्रससाद परं शंभुः स्तुवतोरावयोर्द्वयोः

இவ்வாறு நாங்கள் இருவரும் श्रद्धா-பக்தியுடன் வணங்கி ஸ்தோத்திரம் செய்தபோது, பரம சம்பு எம்மேல் பிரசன்னனாய் அருள் புரிந்தான்.

Verse 21

तेजःस्तंभात्पुनस्तस्माद्देवश्चन्द्रार्द्धशेखरः । आविर्बभूव पुरुषः कपिलः कालकन्धरः

பின்னர் அந்த ஒளித் தூணிலிருந்து சந்திரார்த்த-சேகரனான தேவன் வெளிப்பட்டான்—செம்மஞ்சள் நிறத்துடன், கருமை கொண்ட கண்டத்தையுடைய புருஷ ரூபமாக.

Verse 22

परशुं बालहरिणं करैरभयविश्रमौ । दधानः पुरुषोऽवादीत्पुत्रावावामिति प्रभुः

கைகளில் பரசுவும் இளமான் குட்டியும் தாங்கி, அபயமும் விச்ராந்தியும் எனும் முத்திரைகளை காட்டி, ஆண்டவன் புருஷ ரூபத்தில் கூறினான்—“நீங்கள் இருவரும் என் புதல்வர்கள்.”

Verse 23

परितुष्टोऽस्मि युवयोर्भक्त्या युक्तात्मनोर्मयि । भवतं सर्वलोकानां सृष्टिरक्षाधिपौ युवाम्

“என்னில் ஒன்றிய மனத்துடன் நீங்கள் இருவரும் செய்த பக்தியால் நான் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன். நீங்கள் இருவரும் எல்லா உலகங்களின் ஸிருஷ்டி மற்றும் ரக்ஷையின் அதிபதிகளாக இருங்கள்.”

Verse 24

युवयोरिष्टसिद्ध्यर्थमाविर्भूतोऽस्म्यहं यतः । वरं वृणुतमन्यं च वरदोऽहमुपागतः

உங்களது விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்காகவே நான் தோன்றியுள்ளேன்; ஆகையால் ஒரு வரத்தைக் கேளுங்கள், மற்றொன்றையும் கேளுங்கள். வரமளிப்பவனாக நான் இங்கு வந்துள்ளேன்.

Verse 25

इति देवस्य वचनात्सप्रीतौ च कृतांजली । विज्ञापयामासिवतौ स्वं स्वमर्थं पृथक्पृथक्

இறைவனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, கைகூப்பி வணங்கி, அவ்விருவரும் தங்கள் விருப்பங்களைத் தனித்தனியாகத் தெரிவித்தனர்.

Verse 26

अहं मन्त्रैः शिशुप्रायजगत्त्रयविधायकः । संस्तुवन्वैदिकैर्मंत्रैरीशानमपराजितम्

மூவுலகங்களையும் படைப்பவனான நான் (குழந்தையைப் போன்றவனாயினும்), வேத மந்திரங்களால் தோல்வியுறாத ஈசானனைத் துதிக்கிறேன்.

Verse 27

नमस्येहमिदं रूपं शश्वद्वरदमीश्वरम् । तेजोमयं महादेवं योगिध्येयं निरंजनम्

எப்போதும் வரமளிப்பவரும், ஒளிமயமானவரும், மகாதேவரும், யோகிகளால் தியானிக்கப்படுபவரும், மாசற்றவருமான இறைவனின் இந்த வடிவத்தை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 28

आपूर्यमाणं भवता तेजसा गगनांतरम् । परिपृच्छ्यः सुरावासः क्षणाद्देव भविष्यति

இறைவா! உமது ஒளியால் வானவெளி முழுவதும் நிரப்பப்படுகிறது; ஒரு கணத்தில் தேவர்களின் இருப்பிடம் கூட கேள்விக்குறியாகிவிடும் (நிலைகுலைந்துவிடும்).

Verse 29

सिद्धचारणगन्धर्वा देवाश्च परमर्षयः । नावसन्दिवि संचारं लभेरंस्तेजसा तव

சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், தேவர்கள் மற்றும் பரமரிஷிகள்—உமது எரியும் தேஜஸால் விண்ணுலகில் கூடச் சஞ்சரிக்க இயலார்।

Verse 30

पृथ्वी च सकला चैव तप्यमाना तवौजसा । चराचरसमुत्पत्तिक्षमा नैव भविप्यति

உமது ஓஜஸால் சுட்டெரியும் முழு பூமி இனி சராசர உயிர்களின் தோற்றத்திற்குத் தகுதியற்றதாகிவிடும்।

Verse 31

उपसंहृत्य तेजः स्वमरुणाचलसंज्ञया । भव स्थावरलिंगं त्वं लोकानुग्रहकारणात्

ஆகையால் உமது தேஜஸைச் சுருக்கி, ‘அருணாசல’ என்னும் நாமத்தால் நிலைபெற்ற லிங்கமாக இரு—உலகங்களுக்கு அருள்காட்டும் பொருட்டு।

Verse 32

ज्योतिर्मयमिदं रूपमरुणाचलसंज्ञितम् । ये नमन्ति नरा भक्त्या ते भवन्त्यमराधिकाः

‘அருணாசல’ எனப் பெயர்பெற்ற இவ்வுருவம் ஜ்யோதிர்மயம். பக்தியுடன் வணங்குவோர் அமரநிலைக்குத் தகுதியடைவார்।

Verse 33

सेवंतां सकला लोकाः सिद्धाश्च परमर्षयः । गणाश्च विविधा भूमौ मानुषं भावमास्थिताः

எல்லா உலகங்களும் உம்மைச் சேவித்து ஆராதிக்கட்டும்—சித்தரும் பரமரிஷிகளும்; மேலும் பூமியில் மனிதப் பாவம் ஏற்ற பல கணங்களும் உமக்கு சேவை செய்யட்டும்।

Verse 34

दिव्याराम समुद्भूतकल्पकाद्याः सुरद्रुमाः । सेविनस्त्वां प्ररोहंतु भरिता विविधैः फलैः

தெய்வீகத் தோட்டங்களில் தோன்றிய கற்பக விருட்சம் முதலான தேவதருக்கள், பலவிதமான பழங்களுடன் நிறைந்து உமக்குச் சேவை செய்ய இங்கு வளரட்டும்.

Verse 35

दिव्यौषधिगणास्सर्वे सिंहाद्या मृगजातयः । प्रशांताः परिवर्त्तंता पापकल्मषनाशनम्

அனைத்து வகையான தெய்வீக மூலிகைகளும் இங்கு இருக்கட்டும்; சிங்கங்கள் முதலான விலங்குகள் அமைதியடைந்து உலாவட்டும், ஏனெனில் இவ்விடம் பாவக்கறைகளை அழிக்கவல்லது.

Verse 36

अयनद्वयभिन्नेन गमनेनापि संयुतः । न लंघयिष्यति रविः शृंगं लिंगतनोस्तव

உத்தராயணம், தட்சிணாயணம் என இரு வழிகளில் பயணித்தாலும், சூரியன் உமது லிங்க வடிவ உடலின் சிகரத்தை கடக்க மாட்டான்.

Verse 37

दिव्य दुंदुभिशंखानां घोषैः पुष्पौघवृष्टिभिः । सेवितो भव देव त्वमप्सरोनृत्यगीतिभिः

இறைவா! தெய்வீக முரசுகள் மற்றும் சங்குகளின் முழக்கங்களாலும், மலர் மாரிகளாலும், அப்சரஸ்களின் ஆடல் பாடல்களாலும் நீர் சேவிக்கப்படுவீராக.

Verse 38

अमरत्वं च सिद्धत्वं रससिद्धीश्च निर्वृतिम् । लभंतां मानुषा नित्यं त्वत्संनिधिमुपागताः

உமது சன்னதியை அடைந்த மனிதர்கள் எப்போதும் அமரத்துவம், சித்தி, ரசசித்தி மற்றும் பேரின்ப அமைதியை அடைவார்களாக.

Verse 39

ईशत्वं च वशित्वं च सौभाग्यं कालवंचनम् । त्वामाश्रित्य नरास्सर्वे लभंतामरुणाचल

ஓ அருணாசலா! உன்னைச் சரணடைந்த அனைவரும் ஈசத்துவம், வசியத்துவம், சௌபாக்கியம், மேலும் காலத்தையும் வஞ்சிக்கும் வல்லமை பெறுவாராக।

Verse 40

सर्वावयवदानेन सर्वव्याधिविनाशनात् । सर्वाभीष्टप्रदानेन दृश्यो भव महीतले

எல்லா அங்கங்களுக்கும் நலன் அருளி, எல்லா நோய்களையும் அழித்து, எல்லா விருப்பங்களையும் வழங்கி—பூமியில் வெளிப்படையாகத் தோன்றுவாயாக.

Verse 41

तथेति वरदं देवमरुणाद्रिपतिं शिवम् । प्रणम्य कमलानाथः प्रार्थयन्निदमब्रवीत्

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று வரம் அருளும் தேவன்—அருணாத்ரியின் அதிபதி சிவனை—வணங்கி, கமலநாதன் (பிரம்மா) வேண்டி இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 42

प्रसीद करुणापूर्ण शोणशैलेश्वर प्रभो । महेश सर्वलोकानां हिताय प्रकटोदय

கருணை நிறைந்த செந்நிற மலைநாதனே, பிரபுவே! அருள்புரிவாயாக. மகேசா, எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக நீ வெளிப்படையாகத் தோன்றினாய்.

Verse 43

यदाहं त्वामुपाश्रित्य जगद्रक्षणदक्षिणः । श्रीपतित्वमनुप्राप्तस्तदा भक्ता भवंतु ते

நான் உன்னைச் சரணடைந்து உலகைக் காக்க வல்லவனாகி, ஸ்ரீபதி நிலையையும் அடைந்தேன்; ஆகவே அவர்கள் அனைவரும் உன் பக்தர்களாகட்டும்.

Verse 44

नाल्पपुण्यैरुपास्येत त्वद्रूपं महदद्भुतम् । मया च ब्रह्मणा चैवमदृष्टपदशेखरः

அற்ப புண்ணியமுடையோர் உமது மகத்தான அதிசய ரூபத்தை வழிபட இயலார். நானும் பிரம்மனும் கூட உமது பரமச் சிகர நிலையைக் காணவில்லை.

Verse 45

प्रदक्षिणानमस्कारैर्नृत्यगीतैश्च पूजनैः । त्वामर्चयंति ये मर्त्याः कृतार्थास्ते गतांहसः

பிரதட்சிணை, நமஸ்காரம், நடனம்-பாடல், பூஜை முதலியவற்றால் உம்மை அர்ச்சிப்போர் கृतார்த்தர் ஆவர்; அவர்களின் பாவங்கள் நீங்கும்.

Verse 46

उपवासैर्व्रतैः सत्रैरुपहारैस्तथार्चनैः । त्वामर्चयंति मनुजाः सार्वभौमा भवंतु ते

உபவாசம், விரதம், சத்திர யாகம், தானம்-உபஹாரம் மற்றும் விதிப்படி அர்ச்சனை செய்து உம்மை வழிபடுவோர் அனைவரும் சார்்வபௌமராக ஆகட்டும்.

Verse 47

आरामं मंडपं चापि कूपं विधिविशोधनम् । कुर्वतामरुणाद्रीश संनिधाने पुनर्भव

அருணாத்ரீசனே! தோட்டம், மண்டபம், கிணறு மற்றும் விதிப்படி சுத்தி-ஒழுங்கை அமைப்போரின் அருகில் நீ மீண்டும் சன்னிதியாக இருப்பாயாக.

Verse 48

अंगप्रदक्षिणं कुर्वन्नष्टैश्वर्यसमन्वितः । अशेषपातकैः सद्यो विमुक्तो निर्मलाशयः

அங்கப் பிரதட்சிணை செய்பவன் அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்களால் நிறைவு பெறுவான்; எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் உடனே விடுபட்டு நிர்மல உள்ளம் பெறுவான்.

Verse 49

आवामप्यविमुंचंतौ सदा त्वत्पादपंकजम् । ध्यातव्यं मनुजैः सर्वैस्तव संनिधिमागतैः

நாங்களும் உமது திருவடித்தாமரைகளை ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை. ஆகையால், உமது சந்நிதியை அடைந்த மனிதர்கள் அனைவரும் உமது திருவடிகளைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 50

तथास्त्विति वरं दत्त्वा विष्णवे चंद्रशेखरः । भरुणाचलरूपेण प्राप्तः स्थावरलिंगताम्

"அப்படியே ஆகட்டும்" என்று கூறி சந்திரசேகரர் விஷ்ணுவுக்கு வரம் அளித்தார்; மேலும் அருணாசல வடிவில் அசையா லிங்கத் தன்மையை அடைந்தார்.

Verse 51

तैजसं लिंगमेतद्धि सर्वलोकैककारणम् । अरुणाद्रिरिति ख्यातं दृश्यते वसुधातले

இந்தத் தேஜோமயமான லிங்கமே அனைத்து உலகங்களுக்கும் ஒரே காரணமாகும். 'அருணாத்ரி' என்று புகழ்பெற்ற இது பூமியில் காணப்படுகிறது.

Verse 52

युगांतसमये क्षुब्धैश्चतुर्भिरपि सागरैः । अपि निर्मग्नलोकांतैरस्पृष्टांतिकभूतलम्

யுகாந்த காலத்தில் நான்கு கடல்களும் கொந்தளித்து உலகங்களை மூழ்கடித்தாலும், இதன் அருகிலுள்ள நிலப்பகுதி தொடப்படாமல் இருக்கிறது.

Verse 53

गजप्रमाणैः पृषतैः पूरयंतो जगत्त्रयम् । पुष्कराद्या महामेघा विश्रांता यस्य सानुनि

யானை அளவுள்ள மழைத்துளிகளால் மூன்று உலகங்களையும் நிரப்பும் புஷ்கரம் முதலான மாமேகங்கள் இதன் சிகரங்களில் இளைப்பாறுகின்றன.

Verse 54

प्रवृत्ते भूतसंहारे प्रकृतौ प्रतिसंचरे । भविष्यत्सर्वबीजानि निषेदुर्यत्र निश्चयम्

பூதங்களின் சங்காரம் தொடங்கி அனைத்தும் பிரகிருதியில் மீளச் சென்று லயமடையும் போது, வருங்காலப் படைப்பின் எல்லாப் பீஜங்களும் நிச்சயமாக அங்கேயே தங்குகின்றன.

Verse 55

मया चाहूयमानेभ्यः प्रलयानंतरं पुनः । यत्पादसेविविप्रेभ्यो वेदाध्ययनसंग्रहः

பிரளயத்திற்குப் பின் நான் அவர்களை மீண்டும் அழைக்கும் போது, அவன் திருவடிச் சேவையில் ஈடுபட்ட பிராமணர்களிடமிருந்து வேதங்களும் வேதஅத்தியயனச் செல்வமும் மீண்டும் திரட்டப்படுகிறது.

Verse 56

सर्वासामपि विद्यानां कलानां शास्त्रसंपदाम् । आगमानां च वेदानां यत्र सत्यव्यवस्थितिः

அங்கேயே எல்லா வித்யைகள், கலைகள், சாஸ்திரச் செல்வங்கள், ஆகமங்கள் மற்றும் வேதங்களின் உண்மை நிலை உறுதியாக நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 57

यद्गुहागह्वरांतस्स्था मुनयः शंसितव्रताः । जटिनः संप्रकाशंते कोटिसूर्याग्नितेजसः

அதன் குகைகளிலும் ஆழ்ந்த பள்ளங்களிலும் புகழப்பட்ட விரதமுடைய முனிவர்கள் வாழ்கின்றனர்; ஜடாதாரித் தபஸ்விகள் கோடி சூரிய-அக்னித் தேஜஸால் ஒளிர்கின்றனர்.

Verse 58

पंचब्रह्ममयैर्मंत्रैः पंचाक्षरवपुर्धरैः । अकारपीठिकारूढो नादात्मा यः सदाशिवः

நாதஸ்வரூபனான சதாசிவன்—‘அ’ என்ற எழுத்தின் பீடிகையில் அமர்ந்தவன்; பஞ்சபிரம்மமய மந்திரங்களால் அமைந்தவன்; பஞ்சாக்ஷரி மந்திரமே உடலாகக் கொண்டவன்.

Verse 59

अष्टभिश्च सदा लिंगैरष्टदिक्पालपूजितः । अष्टमूर्त्तितया योऽयमष्टसिद्धिप्रदायकः

எட்டு திசை காவலர்களால் வழிபடப்படும் எட்டு லிங்கங்களாகத் திகழ்பவர்; அட்டமூர்த்தியாக விளங்கி அட்டமாசித்திகளை அருள்பவர்.

Verse 60

यत्र सिद्धास्तथा लोकान्स्वान्स्वान्मुक्त्वा सुरेश्वराः । अपेक्षंते स्थिता मुक्तिं विहाय कनकाचलम्

சித்தர்களும் தேவர்களின் தலைவர்களும் தங்கள் உலகங்களையும் பொன்மலையையும் (மேரு) துறந்து, முக்தியை எதிர்பார்த்து அங்கே தங்கியிருக்கிறார்கள்.

Verse 61

एवं वसुंधरापुण्यपरिपाकसमुच्चयः । अरुणाद्रिरिति ख्यातो भक्तभक्तिवरप्रदः

இவ்வாறு பூமியின் புண்ணியப் பயனின் திரட்சியாகத் திகழும் இது 'அருணாதிரி' என்று புகழப்படுகிறது; பக்தர்களுக்கு பக்திக்கு ஏற்ப வரம் அளிப்பதாகும்.

Verse 62

कैलासान्मेरुशिखरादागतैर्देवसंचयैः । पूज्यते शोणशैलात्मा शंभुः सर्ववरप्रदः

கைலாயம் மற்றும் மேரு சிகரங்களிலிருந்து வந்த தேவர் கூட்டங்களால், அனைத்து வரங்களையும் அருளும் சோணசைல (அருணாசல) வடிவான சம்பு வழிபடப்படுகிறார்.

Verse 63

इति कमलजवक्त्रपद्मजां तं मुदितमनाः सनको निशम्य भक्त्या । विरचितविनयः प्रणम्य पुत्रः पितरमपृच्छदशेषवेदसारम्

பிரம்மாவின் தாமரை முகத்திலிருந்து வந்த இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சனகர், பக்தியுடனும் பணிவுடனும் வணங்கி, தன் தந்தையிடம் வேதங்களின் சாரத்தைக் கேட்டார்.