Adhyaya 49

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु सूत यथा प्रोक्तं कुंभजे शरजन्मना । देवदेवस्य चरितं विश्वेशस्य परात्मनः

வியாசர் கூறினார்—ஓ சூதா! குடம்பஜனும் சரஜன்மனும் (அகஸ்தியர்) உரைத்தபடி, தேவர்களின் தேவன், விஸ்வேசன், பரமாத்மாவின் திருச்சரிதத்தை கேள்।

Verse 2

अगस्त्य उवाच । सेनानीः कथय त्वं मे ततो निर्वाणमंडपात् । निर्गत्य देवो देवेंद्रैः सहितः किं चकार ह

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ சேனானி (ஸ்கந்தா)! நிர்வாணமண்டபத்திலிருந்து புறப்பட்டு, தேவர் தேவேந்திரர்களுடன் சேர்ந்து பின்னர் என்ன செய்தார்? எனக்குச் சொல்।

Verse 3

स्कंद उवाच । मुक्तिमंडपतः शंभुर्ब्रह्मविष्णुपुरोगमः । शृंगारमंडपं प्राप्य यच्चकार वदामि तत्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முக்தி மண்டபத்திலிருந்து பிரம்மா, விஷ்ணு முன்னணியாகச் செல்ல, சம்பு ஸ்ருங்கார மண்டபத்தை அடைந்தார். அங்கு அவர் செய்ததை இப்போது நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 4

प्राङ्मुखस्तूपविश्येशः सहास्माभिः सहेशया । ब्रह्मणाधिष्ठितः सव्ये वामपार्श्वेथ शार्ङ्गिणा

கிழக்கு நோக்கி, இறைவன் உயர்ந்த ஆசனத்தில் தேவியுடனும் எங்களுடனும் அமர்ந்தார். அவரின் வலப்புறம் பிரம்மா, இடப்புறம் ஸார்ங்கம் தாங்கிய விஷ்ணு இருந்தார்.

Verse 5

वीज्यमानो महेंद्रेण ऋषिभिः परितो वृतः । गणैः पृष्ठप्रदेशस्थैर्जोषं तिष्ठद्भिरादरात्

மகேந்திரன் (இந்திரன்) அவருக்கு விசிறி வீசினான்; முனிவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்திருந்தனர்; பின்னால் கணங்கள் மரியாதையுடன் மௌனமாகச் சேவைக்குத் தயாராய் நின்றனர்.

Verse 6

उदायुधैः सेव्यमानश्चावसन्मानभूरिभिः । ब्रह्मणे विष्णवे शंभुः पाणिमुत्क्षिप्य दक्षिणम्

ஆயுதம் தாங்கிய பணியாளர்களால் சேவிக்கப்பட்டும் பலவிதமாகப் போற்றப்பட்டும் இருந்த சம்பு, பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணுவை நோக்கி தன் வலக்கையை உயர்த்தினார்.

Verse 7

दर्शयामास देवेशो लिंगं पश्यत पश्यत । इदमेव परं ज्योतिरिदमेव परात्परम्

தேவேசன் லிங்கத்தை வெளிப்படுத்தி கூறினார்—“பாருங்கள், பாருங்கள்! இதுவே பரம ஜோதி; இதுவே பராத்பரம், உன்னதத்திற்கும் உன்னதமானது.”

Verse 8

इदमेव हि मे रूपं स्थावरं चाति सिद्धिदम् । एते पाशुपता सिद्धा आबाल ब्रह्मचारिणः

இதுவே என் சொரூபம்—நிலைத்தும் அசையாததும்—ஆயினும் பரமசித்தியை அருள்வது. இவர்கள் பாசுபத சித்தர்கள்; பால்யத்திலிருந்தே பிரம்மச்சாரிகள்.

Verse 9

जितेंद्रियास्तपोनिष्ठाः पंचार्थज्ञाननिर्मलाः । भस्मकूटशया दाताः सुशीला ऊर्ध्वरेतसः

அவர்கள் இந்திரியங்களை வென்றோர், தவத்தில் நிலைத்தோர், பஞ்சார்த்த ஞானத்தால் தூய்மையடைந்தோர். சாம்பல் குவியலில் உறங்குவோர், தானம் செய்போர், நற்குணத்தோர், ஊர்த்வரேதஸ் (பரம பிரம்மச்சாரிகள்).

Verse 10

लिंगार्चनरता नित्यमनन्येंद्रियमानसाः । सदैव वारुणाग्नेय स्नानद्वय सुनिर्मलाः

அவர்கள் எப்போதும் லிங்கார்ச்சனையில் ஈடுபட்டோர்; இந்திரியமும் மனமும் அனன்யமாக சிவனில் நிலைத்தோர். நீர்ச்நானமும் அக்னிச்நானமும் எனும் இருவகை ஸ்நானத்தால் அவர்கள் என்றும் மிகத் தூய்மையர்.

Verse 11

कंदमूलफलाहाराः परतत्त्वार्पितेक्षणाः । सत्यवंतो जितक्रोधा निर्मोहा निष्परिग्रहाः

அவர்கள் கந்தம்-மூலம்-பழம் ஆகியவற்றை உணவாகக் கொள்வோர்; பரதத்துவத்தில் அர்ப்பணித்த பார்வையுடையோர். சத்தியவான்கள், கோபத்தை வென்றோர், மோகமற்றோர், நிஷ்பரிக்ரஹர் (அபரிக்ரஹர்).

Verse 12

निरीहा निष्प्रपंचाश्च निरातंका निरामयाः । निर्भगा निरुपायाश्च निःसंगा निर्मलाशयाः

அவர்கள் ஆசையற்றோர், உலகப் பந்தங்களைக் கடந்தோர்; அச்சமற்றோர், நோயற்றோர். பாக்கிய உரிமை கோராதோர், உலகத் தந்திரமற்றோர், நிச்ஸங்கர், நிர்மல ஆசயத்தோர்.

Verse 13

निस्तीर्णोदग्रसंसारा निर्विकल्पा निरेनसः । निर्द्वंद्वा निश्चितार्थाश्च निरहंकारवृत्तयः

அவர்கள் பொங்கும் சம்சாரக் கடலைக் கடந்து விட்டார்கள்; அவர்கள் ஐயமற்றவர்கள், பாவமற்றவர்கள். இருமைகளைக் கடந்தவர்கள், இலக்கில் உறுதியானவர்கள், அகங்காரமற்ற நடத்தையுடையவர்கள்।

Verse 14

सदैव मे महाप्रीता मत्पुत्रा मत्स्वरूपिणः । एते पूज्या नमस्याश्च मद्बुद्ध्यामत्परायणैः

அவர்கள் எப்போதும் எனக்கு மிகப் பிரியமானவர்கள்—என் புதல்வர்கள், என் சொரூபமே தாங்கியவர்கள். என்னில் மனம்-புத்தியை நிலைநிறுத்தி என்னையே சரணமாகக் கொண்டோர் இவர்களைப் பூஜித்து வணங்க வேண்டும்।

Verse 15

अर्चितेष्वेष्वहं प्रीतो भविष्यामि न संशयः । अस्मिन्वैश्वेश्वरे क्षेत्रे संभोज्याः शिवयोगिनः

இவர்களை அர்ச்சித்தால் நான் மகிழ்வேன்—இதில் ஐயமில்லை. இந்த வைஶ்வேஶ்வரத் தலத்தில் சிவயோகிகளை உணவளித்து விருந்தோம்ப வேண்டும்।

Verse 16

कोटिभोज्यफलं सम्यगेकैक परिसंख्यया । अयं विश्वेश्वरः साक्षात्स्थावरात्मा जगत्प्रभुः

சரியான கணக்கின்படி, இங்கே ஒவ்வொரு தனி செயலும் கோடிக்கணக்கானோருக்கு உணவளித்த பலனை அளிக்கும். இந்த விஶ்வேஶ்வரர் வெளிப்படையாக உலகப் பிரபு; நிலைபெற்ற (லிங்க) வடிவில் ஆத்மாவாய் உறையும்வர்।

Verse 17

सर्वेषां सर्वसिद्धीनां कर्ता भक्तिजुषामिह । अहं कदाचिद्दृश्यः स्यामदृश्यः स्यां कदाचन

இங்கே பக்தியில் வாழ்வோர்க்கு நான் எல்லாச் சித்திகளையும் எல்லாப் பெறுபேறுகளையும் அருள்வேன். சில வேளைகளில் நான் காட்சியளிப்பேன்; சில வேளைகளில் மறைந்தும் இருப்பேன்।

Verse 18

आनंदकानने चात्र स्वैरं तिष्ठामि देवताः । अनुग्रहाय सर्वेषां भक्तानामिह सर्वदा

தேவர்களே! இங்கே ஆனந்தகானனத்தில் நான் சுதந்திரமாகத் தங்குகின்றேன்; இவ்விடத்தில் எப்போதும் எல்லாப் பக்தர்களுக்கும் அருள்புரிவதற்காக.

Verse 19

स्थास्यामि लिंगरूपेण चिंतितार्थफलप्रदः । स्वयंभून्यस्वयंभूनि यानि लिंगानि सर्वतः । तानि सर्वाणि चायांति द्रष्टुं लिंगमिदं सदा

நான் லிங்கரூபமாக நிலைத்திருப்பேன்; மனத்தில் நினைத்த விருப்பங்களுக்கு பலன் அளிப்பவன். எங்கெங்கும் உள்ள சுயம்புவும் பிரதிஷ்டிதமும் ஆகிய எல்லா லிங்கங்களும் எப்போதும் இந்த லிங்கத்தைத் தரிசிக்க வருவது போல ஆகும்.

Verse 20

अहं सर्वेषु लिंगेषु तिष्ठा्म्येव न संशयः । परं त्वियं परामूर्तिर्मम लिंगस्वरूपिणी

நான் சந்தேகமின்றி எல்லா லிங்கங்களிலும் தங்குகின்றேன்; ஆனால் இது என் பரம மூர்த்தி, என் லிங்கஸ்வரூபத்தையே உடையது.

Verse 21

येन लिंगमिदं दृष्टं श्रद्धया शुद्धचक्षुषा । साक्षात्कारेण तेनाहं दृष्ट एव दिवौकसः

யார் பக்தியுடன், தூய பார்வையுடன் இந்த லிங்கத்தைத் தரிசிக்கிறாரோ, அந்த நேரடி சாக்ஷாத்காரத்தினாலே அவன் என்னையே கண்டவனாகிறான்—வானவாசிகளே!

Verse 22

श्रवणादस्य लिंगस्य पातकं जन्मसंचितम् । क्षणात्क्षयति शृण्वंतु देवा ऋषिगणैः सह

இந்த லிங்கத்தைப் பற்றிக் கேட்பதாலேயே பிறவிப் பிறவியாகச் சேர்த்த பாவங்கள் கணநேரத்தில் அழிகின்றன; தேவர்களே, ரிஷிகணங்களுடன் இதைக் கேளுங்கள்.

Verse 23

स्मरणादस्य लिंगस्य पापं जन्मद्वयार्जितम् । अवश्यं नश्यति क्षिप्रं मम वाक्यान्न संशयः

இந்த லிங்கத்தை நினைவு மட்டும் செய்தாலே இரண்டு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் நிச்சயமாக உடனே அழியும்—இது என் வாக்கு; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 24

एतल्लिंगं समुद्दिश्य गृहान्निष्क्रमणक्षणात् । विलीयते महापापमपि जन्मत्रयार्जितम्

இந்த லிங்கத்தை நோக்கி சங்கல்பம் செய்து வீட்டிலிருந்து வெளியேறும் கணம் முதலே மூன்று பிறவிகளில் சேர்ந்த மகாபாவமும் கரைந்து போகும்।

Verse 25

दर्शनादस्य लिंगस्य हयमेधशतोद्भवम् । पुण्यं लभेत नियतं ममानुग्रहतोमराः

அமரர்களே! இந்த லிங்கத்தைப் பார்ப்பதாலேயே நூறு அச்வமேத யாகங்களால் உண்டாகும் புண்ணியம் என் அருளால் நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்।

Verse 26

स्वयंभुवोस्य लिंगस्य मम विश्वेशितुः सुराः । राजसूयसहस्रस्य फलं स्यात्स्पर्शमात्रतः

தேவர்களே! என்—விச்வேஸ்வரனின்—இந்த சுயம்பூ லிங்கத்தைத் தொடுதல் மட்டுமே ஆயிரம் ராஜசூய யாகங்களின் பலனை அளிக்கும்।

Verse 27

पुष्पमात्र प्रदानाच्च चुलुकोदकपूवर्कम् । शतसौवर्णिकं पुण्यं लभते भक्तियोगतः

ஒரு கைநிறை நீரை முன்பாக அர்ப்பணித்து ஒரு மலர் மட்டும் செலுத்தினாலும், பக்தியோகத்தால் நூறு பொன் தானத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 28

पूजामात्रं विधायास्य लिंगराजस्य भक्तितः । सहस्रहेमकमलपूजाफलमवाप्यते

இந்த லிங்கராஜனை பக்தியுடன் எளிய பூஜை மட்டும் செய்தாலும், ஆயிரம் பொற்கமலங்களால் பூஜித்த பலன் கிடைக்கும்।

Verse 29

विधाय महती पूजां पंचामृतपुरःसराम् । अस्य लिंगस्य लभते पुरुषार्थचतुष्टयम्

பஞ்சாமிர்தத்தை முதன்மை நிவேதனமாக வைத்து இந்த லிங்கத்திற்கு மாபெரும் பூஜை செய்தால் புருஷார்த்த நால்வகையும் பெறப்படும்।

Verse 30

वस्त्रपूतजलैर्लिंगं स्नापयित्वा ममामराः । लक्षाश्वमेधजनितं पुण्यमाप्नोति सत्तमः

என் அமரர்களே! துணியால் வடிகட்டிய நீரால் லிங்கத்தை அபிஷேகம் செய்தால், சிறந்த மனிதன் இலட்சம் அச்வமேத யாகப் புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 31

सुगंधचंदनरसैर्लिंगमालिप्य भक्तितः । आलिप्यते सुरस्त्रीभिः सुगंधैर्यक्षकर्दमैः

பக்தியுடன் மணமிக்க சந்தனச் சாறால் லிங்கத்தை பூசினால், தேவர்மகளிர் மணமிக்க யக்ஷக் களிம்பால் பூசும் அதே புனிதச் செயல் நிறைவேறும்।

Verse 32

सामोद धूपदानैश्च दिव्यगंधाश्रयो भवेत् । घृतदीपप्रबोधैश्च ज्योतीरूप विमानगः

மணமிக்க தூப தானத்தால் தெய்வீக நறுமணத்தின் ஆதாரமாகிறான்; நெய் விளக்குகளை ஏற்றுவதால் ஒளிமய வடிவம் பெற்று பிரகாசமான விமானத்தில் செல்கிறான்।

Verse 33

कर्पूरवर्तिदीपेन सकृद्दत्तेन भक्तितः । कर्पूरदेहगौरश्रीर्भवेद्भालविलोचनः

பக்தியுடன் காசியின் விஸ்வேஸ்வரருக்கு கற்பூர வத்தி கொண்ட தீபத்தை ஒருமுறையாவது அர்ப்பணித்தால், கற்பூரம் போன்ற வெண்மைத் தெய்வீக உடற்காந்தி பெறுவான்; நெற்றியில் திவ்யக் கண் இருப்பதுபோல் சுப ஒளியுடன் விளங்குவான்।

Verse 34

दत्त्वा नैवेद्यमात्रं तु सिक्थेसिक्थे युगंयुगम् । कैलासाद्रौ वसेद्धीमान्महाभोगसमन्वितः

எளிய நைவேத்யம் ஒன்றையே அர்ப்பணித்தாலும், யுகம் யுகமாக மீண்டும் மீண்டும் அதன் பயனைப் பெற்று, ஞானியாக மகாபோகச் செல்வம் உடையவனாய் கைலாச மலையில் வாசம் செய்வான்।

Verse 35

विश्वेशे परमान्नं यो दद्यात्साज्य सशर्करम् । त्रैलोक्यं तर्पितं तेन सदेवपितृमानवम्

யார் விஸ்வேஸ்வரருக்கு நெய் மற்றும் சர்க்கரையுடன் கூடிய சிறந்த பரமான்னத்தை அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவன் செய்கையால் மூவுலகமும்—தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள்—அனைவரும் திருப்தியடைகின்றனர்।

Verse 36

मुखवासं तु यो दद्याद्दर्पणं चारुचामरम् । उल्लोचं सुखपर्यंकं तस्य पुण्यफलं महत्

தாம்பூலம் முதலான முகவாசம், கண்ணாடி, அழகிய சாமரம், பாதபீடம் (உல்லோசம்), சுகமான படுக்கை ஆகியவற்றை யார் தானம் செய்கிறாரோ—அவருடைய புண்ணியப் பலன் மிகப் பெரிது।

Verse 37

संख्या सागररत्नानां कथंचित्कर्तुमिष्यते । मुखवासादिदानस्य कः संख्यामत्र कारयेत्

கடலில் உள்ள ரத்தினங்களின் எண்ணிக்கையை எப்படியோ கணக்கிடலாம்; ஆனால் முகவாசம் முதலான தானங்களால் உண்டாகும் புண்ணியத்தின் அளவை இங்கே யார் கணக்கிட முடியும்?

Verse 38

पूजोपकरणद्रव्यं यो घंटा गडुकादिकम् । भक्त्या मे भवने दद्यात्स वसेदत्र मेंतिके

எவன் பக்தியுடன் என் ஆலயத்தில் பூஜை உபகரணப் பொருட்கள்—மணி, குடம் முதலியவை—அர்ப்பணிக்கிறானோ, அவன் இங்கே என் அருகில் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 39

यो गीतवाद्यनृत्यानामेकं मत्प्रीतये व्यधात् । तस्याग्रतो दिवारात्रं भवेत्तौर्यत्रिकं महत्

எவன் என் பிரீதிக்காகப் பாடல், வாத்தியம், நடனம்—இவற்றில் ஒன்றையாவது செய்கிறானோ, அவன் முன் பகலும் இரவும் மகத்தான மும்மடங்கு தௌர்ய விழா ஒலிக்கிறது.

Verse 40

चित्रलेखनकर्मादि प्रासादे मेऽत्र कारयेत् । यः सचित्रान्महाभोगान्भुंक्ते मत्पुरतः स्थितः

எவன் இங்கே என் ஆலயத்தில் ஓவியம், அலங்கார எழுத்து முதலிய பணிகளைச் செய்யவைக்கிறானோ, அவன் என் சன்னிதியில் நின்று அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மகாபோகங்களை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 41

सकृद्विश्वेश्वरं नत्वा मध्ये जन्मसुधीर्नरः । त्रैलोक्यवंदितपदो जायते वसुधापतिः

வாழ்க்கையின் நடுவில் அறிவுடைய மனிதன் ஒருமுறையாவது விஸ்வேஸ்வரனை வணங்கினால், அவன் மூவுலகும் போற்றும் திருவடிகளுடன் பூமியின் அரசனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 42

यस्तु विश्वेवरं दृष्ट्वा ह्यन्यत्रापि विपद्यते । तस्य जन्मांतरे मोक्षो भवत्येव न संशयः

ஆனால் விஸ்வேஸ்வரனின் தரிசனம் பெற்றவன் பிற இடத்தில் துன்பம் அடைந்தாலும், அவனுக்கு அடுத்த பிறவியில் மோட்சம் நிச்சயமாக உண்டாகும்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 43

विश्वेशाख्या तु जिह्वाग्रे विश्वनाथकथाश्रुतौ । विश्वेशशीलनं चित्ते यस्य तस्य जनिः कुतः

யாருடைய நாவின் முனையில் எப்போதும் “விச்வேச” என்ற நாமம் ஒலிக்கிறதோ, யாருடைய காதுகள் விச்வநாதரின் கதைகளை அமுதமாகக் கேட்கிறதோ, யாருடைய உள்ளம் இடையறாது விச்வேசரைத் தியானிக்கிறதோ—அவருக்கு மறுபிறவி எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 44

लिंगं मे विश्वनाथस्य दृष्ट्वा यश्चानुमोदते । स मे गणेषु गण्येत महापुण्यबलाश्रितः

எவன் என் விச்வநாதரின் லிங்கத்தைத் தரிசித்து மகிழ்ச்சியுடன் அனுமோதிக்கிறானோ, அவன் பேர்புண்ணியத்தின் வலத்தால் தாங்கப்பட்டு என் கணங்களில் எண்ணப்படுவான்.

Verse 46

ममापीदं महालिंगं सदा पूज्यतमं सुराः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्यं देवर्षि मानवैः

இது என் மகாலிங்கம்; தேவர்களுக்குக் கூட எப்போதும் மிகப் பூஜ்யமானது. ஆகையால் தேவர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள் அனைவரும் முழு முயற்சியுடன் இதை வழிபட வேண்டும்.

Verse 47

यैर्न विश्वेश्वरो दृष्टो यैर्न विश्वेश्वरः स्मृतः । कृतांतदूतैस्ते दृष्टास्तैः स्मृता गर्भवेदना

விச்வேச்வரரைத் தரிசிக்காதவர்களும், விச்வேச்வரரை நினையாதவர்களும்—யமதூதர்களால் காணப்படுவர்; அவர்களுக்கு கர்ப்பவலி மீண்டும் நினைவாகி மீளவும் ஏற்படும்.

Verse 48

यैरिदं प्रणतं लिंगं प्रणतास्ते सुरासुरैः । यस्यै केन प्रणामेन दिक्पालपदमल्पकम् । दिक्पालपदतः पातः पातः शिवनतेर्नहि

இந்த லிங்கத்திற்கு வணங்குவோரை தேவரும் அசுரரும் வணங்குவர். வேறு எந்த வணக்கத்தாலும் திக்பாலர் போன்ற சிறிய பதவி கிடைக்கலாம்; அந்தப் பதவியிலிருந்து வீழ்ச்சி உண்டு, ஆனால் சிவனை வணங்குவதில் வீழ்ச்சி இல்லை.

Verse 49

शृण्वंतु देवर्षिगणाः समस्तास्तथ्यं ब्रुवे तच्च परोपकृत्यै । न भूर्भुवः स्वर्गमहर्जनांतर्विश्वेशतुल्यं क्वचिदस्ति लिंगम्

அனைத்து தேவ ரிஷிகளும் கேளுங்கள்—பரோபகாரத்திற்காக நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன். பூः, புவः, ஸ்வர்கம், மஹர்லோகம், ஜனலோகம் ஆகியவற்றில் எங்கும் விஸ்வேசனுக்கு ஒப்பான லிங்கம் இல்லை.

Verse 50

न सत्यलोके न तपस्यहो सुरा वैकुंठकैलासरसातलेषु । तीर्थं क्वचिद्वै मणिकर्णिकासमं लिंगं च विश्वेश्वरतुल्यमन्यतः

தேவர்களே! சத்யலோகம், தபோலோகம், வைகுண்டம், கைலாசம் அல்லது ரசாதலம் எதிலும் மணிகர்ணிகைக்கு ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை; மேலும் விஸ்வேஸ்வரனுக்கு ஒப்பான லிங்கமும் வேறெங்கும் இல்லை.

Verse 51

न विश्वनाथस्य समं हि लिंगं न तीर्थमन्यन्मणिकर्णिकातः । तपोवनं कुत्रचिदस्ति नान्यच्छुभं ममानंदवनेन तुल्यम्

விஸ்வநாதனுக்கு ஒப்பான லிங்கம் இல்லை; மணிகர்ணிகையைத் தவிர அதற்கு இணையான தீர்த்தம் இல்லை. எங்கும் வேறு தபோவனம் இல்லை—என் ஆனந்தவனம் (காசி) போல் மங்களமானது எதுவும் இல்லை.

Verse 52

वाराणसी तीर्थमयी समस्ता यस्यास्तुनामापि हि तीर्थतीर्थम् । तत्रापि काचिन्मम सौख्यभूमिर्महापवित्रा मणिकर्णिकासौ

வாரணாசி முழுவதும் தீர்த்தமயமானது; அதன் பெயரே ‘தீர்த்தங்களில் தீர்த்தம்’. அதிலேயும் என் இன்பநிலமாக ஒரு சிறப்பு இடம் உள்ளது—அது மிகப் பரிசுத்தமான மணிகர்ணிகை.

Verse 53

स्थानादमुष्मान्ममराजसौधात्प्राच्यां मनागीशसमाश्रितायाम् । सव्येपसव्ये च कराः क्रमेण शतत्रयी यापि शतद्वयी च

அந்த இடத்திலிருந்து—என் அரச மாளிகையிலிருந்து—கிழக்குத் திசை நோக்கி, ஈசனருகே சார்ந்த சிறிது சாய்வுள்ள நிலத்தில்; இடப்புறமும் வலப்புறமும் முறையே ‘கரங்கள்’ (விரிவுகள்/காட் படிகள்) உள்ளன—ஒருபுறம் முந்நூறு, மறுபுறம் இருநூறு.

Verse 54

हस्ताः शतं पंच सुरापगायामुदीच्यवाच्योर्मणिकर्णिकेयम् । सारस्त्रिलोक्याः परकोशभूमिर्यैः सेविता ते मम हृच्छया हि

சுராபகா நதிக்கரையில், வடக்கு–ஈசான திசைகளுக்கிடையில் அமைந்த இந்த மணிகர்ணிகா நூற்று ஐந்து ஹஸ்த அளவு விரிந்தது. இது மூவுலகின் சாரமும் பரம நிதி-நிலமும்; இதைச் சேவித்தோர் என் இதயத்தில் நிச்சயமாக மிகப் பிரியர்.

Verse 55

अस्मिन्ममानंदवने यदेतल्लिंगं सुधाधाम सुधामधाम । आसप्त पातालतलात्स्वयंभु समुत्थितं भक्तकृपावशेन

என் ஆனந்தவனத்தில் உள்ள இந்த லிங்கம் அமுதத்தின் தாமம், அமரத்துவத்தின் இல்லம். பக்தர்களின் மீது கருணை கொண்டதால் இது ஸ்வயம்புவாகி, ஏழு பாதாளத் தளங்களின் ஆழத்திலிருந்தும் தானே எழுந்து வெளிப்பட்டது.

Verse 56

येस्मिञ्जनाः कृत्रिमभावबुद्ध्या लिंगं भजिष्यंति च हेतुवादैः । तेषां हि दंडः पर एष एव नगर्भवासाद्विरमंति ते ध्रुवम्

செயற்கையான உணர்வு-புத்தியாலும் வாதத் தர்க்கங்களாலும் இந்த லிங்கத்தை வழிபடுவோர்க்கு இதுவே உச்ச தண்டனை—அவர்கள் கர்ப்பவாசம், அதாவது பிறப்பு-இறப்பு சுழற்சியிலிருந்து நிச்சயமாக விடுபடார்.

Verse 57

यद्यद्धितं स्वस्य सदैव तत्तल्लिंगेत्र देयं मम भक्तिमद्भिः । इहाप्यमुत्रापि न तस्य संक्षयो यथेह पापस्य कृतस्य पापिभिः

தமக்குச் சத்தியமாக நன்மை தரும் என ஒருவர் கருதுவது எதுவாயினும், என் பக்தர்கள் அதை எப்போதும் இந்த லிங்கத்தில் அர்ப்பணிக்கட்டும். அதன் புண்ணியம் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் குறையாது—பாவிகள் செய்த பாவம் இவ்வுலகில் எளிதில் அழியாததுபோல.

Verse 58

दूरस्थितैरप्यधिबुद्धिभिर्यैर्लिंगं समाराधि ममेदमत्र । मयैव दत्तैः शुभवस्तुजातैर्निःश्रेयसः श्रीर्वसं येत्सतस्तान्

தூரத்தில் இருப்பவர்களாயினும், உயர்ந்த ஞானத்துடன் இங்கே என் இந்த லிங்கத்தை ஆராதிப்போர் மீது, என்னால் அருளப்பட்ட மங்களப் பொருட்களின் அர்ப்பணத்தால், நிஷ்ரேயஸம் (மோட்சம்) எனும் செல்வம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 59

शृणुष्व विष्णो शृणु सृष्टिकर्तः शृण्वंतु देवर्षिगणाः समस्ताः । इदं हि लिंगं परसिद्धिदं सतां भेदो मनागत्र न मत्सकाशतः

ஓ விஷ்ணுவே, கேள்; ஓ படைப்பாளனே, கேள்; எல்லா தேவ ரிஷிகளும் கேட்கட்டும். இந்த லிங்கம் சத்புருஷர்க்கு பரமசித்தியை அளிக்கும்; என் சன்னிதியிலிருந்து இதில் சிறிதளவும் வேறுபாடு இல்லை.

Verse 60

अस्मिन्हि लिंगेऽखिलसिद्धिसाधने समर्पितं यैः सुकृतार्जितं वसु । तेभ्योतिमात्राखिलसौख्यसाधनं ददामि निर्वाणपदं सुनिर्भयम्

அகிலசித்தி சாதகமான இந்த லிங்கத்தில் புண்ணியத்தால் ஈட்டிய செல்வத்தை அர்ப்பணிப்போர்க்கு, நான் அளவிலா முறையில் எல்லாச் சுகங்களின் காரணமான அச்சமற்ற நிர்வாணப் பதத்தை அளிக்கிறேன்.

Verse 61

उत्क्षिप्य बाहुं त्वसकृद्ब्रवीमि त्रयीमयेऽस्मिंस्त्रयमेव सारम् । विश्वेश लिंगं मणिकर्णिकांबु काशीपुरी सत्यमिदं त्रिसत्यम्

கையை உயர்த்தி நான் மீண்டும் மீண்டும் அறிவிக்கிறேன்: மூன்று வேதமயமான இவ்விடத்தில் இம்மூன்றே சாரம்—விஸ்வேஸ்வர லிங்கம், மணிகர்ணிகையின் நீர், காசிப்புரி. இது உண்மை—மும்மடங்கு உண்மை.

Verse 62

उत्थाय देवोथ स शक्तिरीशस्तस्मिन्हि लिंगे कृतचारुपूजः । ययौ लयं ते च सुरा जयेति जयेति चोक्त्वा नुनुवुस्तमीशम्

பின்னர் ஆண்டவன் தன் சக்தியுடன் எழுந்து, அந்த லிங்கத்தில் அழகிய பூஜை செய்தான். அதன் பின் அவர்கள் லயத்தில் அடைந்தனர்; தேவர்கள் “ஜெயம்! ஜெயம்!” என்று கூறி அந்த ஈசனைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 63

स्कंद उवाच । क्षेत्रस्य मैत्रावरुणे विमुक्तस्य महामते । प्रभावस्यैकदेशोयं कथितः कल्मषापहः

ஸ்கந்தன் கூறினான்: ஓ மகாமதியே, விடுதலை அளிக்கும் மைத்ராவருண க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையில் இது ஒரு பகுதியே கூறப்பட்டது; இது பாவக் கல்மஷங்களை அகற்றுவதாகும்.

Verse 64

तवाग्रे तु यथाबुद्धि काशीविश्लेषतापि नः । अचिरेणैव कालेन काशीं प्राप्स्यस्यनुत्तमाम्

உன் எண்ணத்தின்படி சில காலம் காசி-வியோகத்தை நாம் தாங்க வேண்டியிருந்தாலும், மிக விரைவில் நீ அந்த ஒப்பற்ற காசியை மீண்டும் அடைவாய்।

Verse 65

अस्ताचलस्य शिखरं प्राप्तवानेष भानुमान् । तवापि हि ममाप्येष मौनस्य समयोऽभवत्

இந்த பானுமான் அஸ்தாசலத்தின் சிகரத்தை அடைந்தான்; உனக்கும் எனக்கும் இப்போது மௌனத்தின் காலம் வந்தது।

Verse 66

व्यास उवाच । श्रुत्वेति स मुनिः सूत संध्योपास्त्यै विनिर्गतः । प्रणम्यौ मेयमसकृल्लोपामुद्रा समन्वितः

வ்யாசர் கூறினார்—இதைக் கேட்டதும், ஓ சூதா, அந்த முனிவர் சந்த்யோபாசனை செய்ய வெளியே சென்றார்; லோபாமுத்ரையுடன் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினார்।

Verse 67

रहस्यं परिविज्ञाय क्षेत्रस्य शशिमौलिनः । अगस्त्यो निश्चितमनाः शिवध्यानपरोभवत्

சசிமௌலி ஆண்டவரின் திருத்தலத்தின் இரகசியத்தை முழுமையாக அறிந்து, அகஸ்தியர் உறுதியான மனத்துடன் சிவத்யானத்தில் முழுவதும் ஈடுபட்டார்।

Verse 68

आनंदकाननस्येह महिमानं महत्तरम् । कोत्र वर्णयितुं शक्तः सूत वर्षशतैरपि

இங்கே ஆனந்தகானனத்தின் மகிமை அளவற்ற பெரிது; ஓ சூதா, நூற்றாண்டுகளாகினும் அதை யார் வர்ணிக்க வல்லார்?

Verse 69

यथा देव्यै समाख्यायि शिवेन परमात्मना । तथा स्कंदेन कथितं माहात्म्यं कुंभसंभवे

பரமாத்மனான சிவன் தேவியிடம் எவ்வாறு விளக்கியாரோ, அவ்வாறே குடம்பிறந்த அகஸ்தியரிடம் ஸ்கந்தனும் இந்த மஹாத்மியத்தை உரைத்தான்।

Verse 70

तवाग्रे च समाख्यातं शुकादीनां च सत्तम । इदानीं प्रष्टुकामोसि किं तत्पृच्छ वदामि ते

உன் முன்னிலையில்—சுகர் முதலிய உயர்ந்தோரின் முன்னிலையிலும்—இது முன்பே உரைக்கப்பட்டது. இப்போது நீ கேட்க விரும்புகிறாய்; எதை வேண்டுமானாலும் கேள், நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 71

श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं सर्वकल्मषनाशनम् । समस्तचिंतितफलप्रदं मर्त्यो भवेत्कृती

அனைத்துக் களங்கங்களையும் அழிக்கும் இந்தப் புனித அத்தியாயத்தை கேட்டால், மனிதன் கൃതார்த்தனாவான்—ஏனெனில் இது எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அளிக்கும்।

Verse 99

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे विश्वेश्वरलिंगमहिमाख्यो नाम नवनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரம் சுலோகங்களைக் கொண்ட நான்காம் ஸம்ஹிதையின் காசீகண்டம் (உத்தரார்த்தம்) பகுதியில் ‘விச்வேஸ்வர லிங்க மகிமை’ எனப்படும் தொண்ணூற்றொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।