Adhyaya 40
அகஸ்தியர், பார்வதியின் ஆனந்தத்துடன் தொடர்புடைய முன் குறிப்பிடப்பட்ட பாபநாசக விஷயத்தை விரிவாகக் கேட்கிறார். ஸ்கந்தர் கூறுவது: மேனா தேவி பார்வதியிடம் திருமணத்திற்குப் பின் வசிப்பிடம் குறித்து வினவ, பார்வதி சிவனை அணுகி தம் இருப்பிடத்தை அவருடைய சொந்த தாமத்திலேயே அமைக்க வேண்டுமென வேண்டுகிறாள். சிவன் அவளை இமயத்திலிருந்து ஆனந்தவனத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்; அது பரமானந்தத்தின் காரணம் எனப் போற்றப்படுகிறது. அங்கே பார்வதியின் இயல்பு ஆனந்தத்தில் நிறைந்து விடுகிறது. அந்த க்ஷேத்திரத்தில் இடையறாத ஆனந்தத்தின் மூலத்தை பார்வதி கேட்கிறாள். சிவன் விளக்குகிறார்—இந்த மோட்சக்ஷேத்திரத்தின் பஞ்சக்ரோச அளவில் எங்கும் லிங்கங்களே; லிங்கமில்லாத இடமே இல்லை. மூவுலகங்களிலும் புண்ணியவான்கள் நிறுவிய ‘பரமானந்தரூப’ எண்ணற்ற லிங்கங்கள் அங்கே உள்ளன. பார்வதி லிங்கப் பிரதிஷ்டைக்கு அனுமதி கேட்க, சிவன் சம்மதத்துடன் மகாதேவனருகே பார்வதீச லிங்கத்தை நிறுவுகிறாள். இந்த லிங்கத்தை தரிசிப்பதாலேயே பிரம்மஹத்த்யை போன்ற மகாபாபங்கள் நீங்கும்; உடல்-பந்தமும் அறும். காசியில் வழிபட்டால் சாதகர் ‘காசி-லிங்க’ பாவத்தை அடைந்து இறுதியில் சிவனில் லயமடைகிறார். சிறப்பு அனுஷ்டானம்—சைத்ர சுக்ல த்ருதியை அன்று பூஜை செய்தால் இம்மையில் மங்களமும் மறுமையில் நல்வாழ்வும் கிடைக்கும். முடிவில் பலश्रுதி—இந்த மாஹாத்மியத்தை கேட்பதால் இஹ-பர இரு பயன்களும் நிறைவேறும்.
Shlokas
Verse 1
अगस्त्य उवाच । पार्वतीहृदयानंद पार्वतीश समुद्भवम् । कथयेह यदुद्दिष्टं भवता प्रागघापहम्
அகஸ்தியர் கூறினார்—பார்வதியின் இதயத்திற்கு ஆனந்தமூலமே, பார்வதீநாதனே! நீ முன்பு சுட்டிய பாபநாசகக் கதையை இங்கே உரைக்கவும்।
Verse 2
स्कंद उवाच । शृण्वगस्ते यदा मेना हिमाचलपतिव्रता । गिरींद्रजां सुतामाह पुत्रि तेस्य महेशितुः
ஸ்கந்தர் கூறினார்—அகஸ்தியே, கேள். ஒருகால் ஹிமாசலனுக்கு பத்தினியாகிய மேனா, கிரீந்திரஜா எனும் தன் மகளிடம் கூறினாள்—‘மகளே, அந்த மகேஸ்வரனின்…’
Verse 3
किं स्थानं वसतिर्वा का को बंधुर्वेत्सि किंचन । प्रायो गृहं न जामातुरस्य कोपि च कुत्रचित्
‘அவருடைய இடம் எது, வாசஸ்தலம் எப்படிப்பட்டது? உறவினர் யார்—நீ ஏதாவது அறிந்திருக்கிறாயா? பொதுவாக எங்கும் மருமகனின் வீடு யாருக்கும் தெரியாது.’
Verse 4
निशम्येति वचो मातुरतिह्रीणा गिरींद्रजा । आसाद्यावसरं शंभुं नत्वा गौरी व्यजिज्ञपत्
தாயின் சொற்களை கேட்ட கிரீந்திரஜா கௌரி மிகுந்த வெட்கத்துடன், வாய்ப்பு கண்டு, சம்புவை வணங்கி தன் வேண்டுதலை அறிவித்தாள்।
Verse 5
मया श्वश्रूगृहं कांत गम्यमद्य विनिश्चितम् । नाथात्र नैव वस्तव्यं नय मां स्वं निकेतनम्
‘காதலனே, இன்று நான் மாமியார் வீட்டிற்கு செல்லத் தீர்மானித்தேன். நாதனே, இங்கே இனி தங்கலாகாது—என்னை உமது சொந்த திருவாசஸ்தலத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்।’
Verse 6
गिरींद्रजागिरं श्रुत्वा गिरीश इति तत्त्ववित् । हित्वा हिमगिरिं प्राप्तो निजमानंदकाननम्
மலைமன்னனின் அழைப்பொலியைச் செவிமடுத்து, தத்துவஞானியான கிரீசன் சிவன், இமகிரியை விட்டு, தன் சொந்த ஆனந்தக் கானனமான காசியின் ஆனந்தவனத்தை அடைந்தான்।
Verse 7
प्राप्यानंदवनं देवी परमानंदकारणम् । विस्मृत्य पितृसंवासं जाता चानंदरूपिणी
ஆனந்தவனத்தை அடைந்த பரமானந்தத்தின் காரணமான தேவி, தந்தையின் இல்லவாசத்தையும் மறந்து, தானே ஆனந்தஸ்வரூபிணியாக ஆனாள்।
Verse 8
अथ विज्ञापयांचक्रे गौरी गिरिशमेकदा । अच्छिन्नानंदसंदोहः कुतः क्षेत्रेऽत्र तद्वद
பின்னர் ஒருமுறை கௌரி கிரீசனை வேண்டி கேட்டாள்—“சொல்லுங்கள்; இக்க்ஷேத்திரத்தில் இவ்வாறு இடையறாத ஆனந்தத் தொகுதி எவ்வாறு நிலைகொள்கிறது?”
Verse 9
इति गौरीरितं श्रुत्वा प्रत्युवाच पिनाकधृक् । पंचक्रोशपरीमाणे क्षेत्रेस्मिन्मुक्तिसद्मनि
கௌரியின் சொற்களைச் செவிமடுத்து பினாகதாரி சிவன் பதிலுரைத்தான்—“பஞ்சக்ரோச அளவுடைய இக்க்ஷேத்திரத்தில், இது முக்தியின் தாமம்…”
Verse 10
तिलांतरं न देव्यस्ति विना लिंगं हि कुत्रचित् । एकैकं परितो लिंगं क्रोशं क्रोशं च यावनिः
“தேவி, இங்கே லிங்கம் இன்றி எள்ளளவும் இடமில்லை. சுற்றிலும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக லிங்கங்களே—க்ரோசம் க்ரோசமாக, நிலம் எவ்வளவு விரிகிறதோ அவ்வளவு வரை।”
Verse 11
अन्यत्रापि हि सा देवि भवेदानंदकारणम् । अत्रानंदवने देवि परमानंदजन्मनि
வேறிடத்திலும், ஓ தேவியே, அது நிச்சயமாக ஆனந்தத்தின் காரணமாகலாம்; ஆனால் இங்கு ஆனந்தவனத்தில், ஓ தேவியே, அதுவே பரமானந்தத்தின் பிறப்பிடமாகும்.
Verse 12
परमानंदरूपाणि संति लिंगान्यनेकशः । चतुर्दशसु लोकेषु कृतिनो ये वसंति हि
பரமானந்த வடிவமான லிங்கங்கள் பலவகையாக உள்ளன. பதினான்கு உலகங்களிலும் புண்ணியவான்கள் வாழ்கின்றனர்…
Verse 13
तैः स्वनाम्नेह लिंगानि कृत्वाऽपि कृतकृत्यता । अत्र येन महादेवि लिंगं संस्थापितं मम
அவர்கள் தம் பெயராலே இங்கு லிங்கங்களை அமைத்தாலும் கൃതார்த்தர் ஆவர்; ஆனால், ஓ மகாதேவி, யார் இங்கு என் லிங்கத்தை நிறுவுகிறாரோ…
Verse 14
वेत्ति तच्छ्रेयसः संख्यां शेषोपि न विशेषवित्
அந்த புண்ணியத்தின் அளவு—அதன் எண்ணிக்கை—யார் அறிய முடியும்? சேஷனும் கூட அதன் முழு விரிவை அறியான்.
Verse 15
परिच्छेदव्यतीतस्यानंदस्य परकारणम् । अतस्त्विदं परं क्षेत्रं लिर्गैर्भूयोभिरद्रिजे
இது எல்லை கடந்த ஆனந்தத்தின் பரம காரணம். ஆகையால், ஓ மலைமகளே, இதுவே பரம க்ஷேத்திரம்—மேலும் மேலும் லிங்கங்களால் நிறைந்தது.
Verse 16
निशम्येति महादेवी पुनः पादौ प्रणम्य च । देह्यनुज्ञां महादेव लिंगसंस्थापनाय मे
இதைக் கேட்ட மகாதேவி மீண்டும் சிவபாதங்களில் வணங்கி கூறினாள்—“ஓ மகாதேவா, லிங்கத்தை நிறுவ எனக்கு அனுமதி அருள்வாயாக.”
Verse 17
पत्युराज्ञां समासाद्य यच्छेच्छ्रेयः पतिव्रता । न तस्याः श्रेयसो हानिः संवर्तेपि कदाचन
கணவனின் அனுமதியைப் பெற்ற பத்தினி, தன் ஆன்மிக நலனுக்குரியதை எதையும் செய்யலாம்; அவளுடைய புண்ணியம் ஒருபோதும் குறையாது—பிரளயத்திலும் கூட.
Verse 18
इति प्रसाद्य देवेशमाज्ञां प्राप्य महेशितुः । लिंगं संस्थापितं गौर्या महादेव समीपतः
இவ்வாறு தேவேசனை மகிழ்வித்து, மகேஸ்வரரின் அனுமதியைப் பெற்று, கௌரி மகாதேவனின் அருகில் லிங்கத்தை நிறுவினாள்.
Verse 19
तल्लिंगदर्शनात्पुंसां ब्रह्महत्यादिपातकम् । विलीयेत न संदेहो देहबंधोपि नो पुनः
அந்த லிங்கத்தை தரிசித்த மாத்திரத்தால் மனிதர்களின் பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாபங்கள் உறுதியாகக் கரைந்து விடும்; ஐயமில்லை. தேகப் பந்தமும் மீண்டும் வராது.
Verse 20
तत्र लिंगे वरो दत्तो देवदेवेन यः पुनः । निशामय मुने तं तु भक्तानां हितकाम्यया
அந்த லிங்கத்திற்கு தேவர்களின் தேவன் அளித்த வரத்தை கேள், ஓ முனிவரே; இது பக்தர்களின் நலன் வேண்டியே உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 21
लिंगं यः पार्वतीशाख्यं काश्यां संपूजयिष्यति । तद्देहावसितिं प्राप्य काशीलिंगं भविष्यति
காசியில் ‘பார்வதீச’ எனப் புகழ்பெற்ற லிங்கத்தை பக்தியுடன் வழிபடுகிறவன், உடல் முடிவில் காசிலிங்கத் தன்மையை அடைந்து காசிலிங்கமாகிறான்.
Verse 22
काशीलिंगत्वमासाद्य मामेवानुप्रवेक्ष्यति । चैत्रशुक्लतृतीयायां पार्वतीशसमर्चनात्
காசிலிங்கத் தன்மையை அடைந்தவன் என்னுள் ஒருவனாகவே புகுகின்றான்; இது சைத்ர மாத சுக்ல த்ருதியையில் பார்வதீசனை வழிபட்டதன் பயன்.
Verse 23
इह सौभाग्यमाप्नोति परत्र च शुभां गतिम् । पार्वतीश्वरमाराध्य योषिद्वा पुरुषोपि वा
பார்வதீசுவரனை ஆராதித்தால், பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—இவ்வுலகில் நல்வாழ்வும், மறுவுலகில் நற்கதியும் பெறுவான்.
Verse 24
न गर्भमाविशेद्भूयो भवेत्सौभाग्यभाजनम् । पार्वतीशस्य लिंगस्य नामापि परिगृह्णतः
பார்வதீச லிங்கத்தின் நாமத்தையே பக்தியுடன் ஏற்றுக்கொள்வவன் மீண்டும் கருவில் புகமாட்டான்; நல்வாழ்வின் பாத்திரமாகிறான்.
Verse 25
अपि जन्मसहस्रस्य पापं क्षयति तत्क्षणात् । पार्वतीशस्य माहात्म्यं यः श्रोष्यति नरोत्तमः । ऐहिकामुष्मिकान्कामान्स प्राप्स्यति महामतिः
ஆயிரம் பிறவிகளின் பாவமும் அக்கணமே அழிகிறது. பார்வதீசன் மகிமையைச் செவிமடுக்கும் சிறந்த மனிதன், இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் சார்ந்த விருப்பப் பயன்களைப் பெறுவான்.
Verse 90
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे पार्वतीशवर्णनं नाम नवतितमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் நான்காம் பகுதியில், காசீகண்டத்தின் உத்தரார்த்தத்தில் “பார்வதீச (சிவ) வர்ணனம்” எனும் தொண்ணூறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।