Adhyaya 23

Verse 1

अगस्त्य उवाच । त्रिलोचनं समासाद्य देवदेवः षडाननः । जगदंबिकयायुक्तः किं चकाराशु तद्वद

அகஸ்தியர் கூறினார்—திரிலோசனனை அணுகி, ஜகதம்பிகையுடன் கூடிய தேவர்களின் தேவன் ஆறுமுகன் உடனே என்ன செய்தான்? அதைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

स्कन्द उवाच । मुने कलशजाख्यामि यत्पृष्टं तन्निशामय । विरजःसंज्ञकं पीठं यत्प्रोक्तं सर्वसिद्धिदम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—கலசஜ முனிவரே! நீ கேட்டதை நான் விளக்குகிறேன்; கேளுங்கள். ‘விரஜா’ எனப்படும் ஒரு புனிதப் பீடம் உண்டு; அது எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பதாகப் புகழப்படுகிறது।

Verse 3

तत्पीठदर्शनादेव विरजा जायते नरः । यत्रास्ति तन्महालिंगं वाराणस्यां त्रिलोचनम्

அந்தப் பீடத்தைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் மனிதன் ‘விரஜ’—மாசற்றவன்—ஆகிறான். அங்கேயே வாராணசியில் ‘திரிலோசன’ எனும் மகாலிங்கம் நிலைகொண்டுள்ளது।

Verse 4

तीर्थं पिलिपिलाख्यं तद्द्युनद्यंभसि विश्रुतम् । सर्वतीर्थमयं तीर्थं तत्काश्यां परिगीयते

‘பிலிபிலா’ எனப்படும் அந்தத் தீர்த்தம் தெய்வநதியின் நீரில் புகழ்பெற்றது. காசியில் அது ‘சர்வதீர்த்தமயம்’—எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரம்—என்று போற்றப்படுகிறது।

Verse 5

विष्टपत्रितयांतर्ये देवर्षिमनुजोरगाः । ससरित्पर्वतारण्याः संति ते तत्र यन्मुने

அத்திரிவிஷ்டபத்தின் மும்மடங்கு விண்ணுலகத்தின் உள்ளே தேவர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள்—மேலும் நதிகள், மலைகள், காடுகள்—எல்லாம், ஓ முனிவரே, அங்கேயே உள்ளன.

Verse 6

तदारभ्य च तत्तीर्थं तच्च लिंगं त्रिलोचनम् । त्रिविष्टपमिति ख्यातमतोहेतोर्महत्तरम्

அந்நாளிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தமும் திரிலோசனனுடைய அந்த லிங்கமும் ‘திரிவிஷ்டபம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; இதனால் அது மிகப் பெருமை உடையதாகக் கருதப்பட்டது.

Verse 7

त्रिविष्टपस्य लिंगस्य महिमोक्ताः पिनाकिना । जगज्जनन्याः पुरतो यथा वच्मि तथा मुने

திரிவிஷ்டப லிங்கத்தின் மகிமையை பினாகம் தாங்கிய சிவன் உலகமாதாவின் முன்னிலையில் உரைத்தார்; ஓ முனிவரே, அவர் சொன்னதுபோலவே நான் கூறுகிறேன்.

Verse 8

देव्युवाच । देवदेव जगन्नाथ शर्व सर्वद सर्वग । सर्वदृक्सर्वजनक किंचित्पृच्छामि तद्वद

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, உலகநாதனே! சர்வா, அனைத்தையும் அருள்பவனே, எங்கும் நிறைந்தவனே; அனைத்தையும் காண்பவனே, அனைத்தின் காரணனே! நான் ஒன்றைக் கேட்கிறேன்; அதைச் சொல்லும்.

Verse 9

इदं तव प्रियं क्षेत्रं कर्मबीजमहौषधम् । नैःश्रेयस्याः श्रियो गेहं ममापि प्रीतिदं महत्

இது உமக்கு அருமையான க்ஷேத்திரம்—கர்மவிதைக்குச் சிறந்த மகௌஷதம்; நைஃஶ்ரேயஸ லக்ஷ்மியின் இல்லம். எனக்கும் இது மிகுந்த மகிழ்ச்சியளிக்கிறது.

Verse 10

यत्क्षेत्ररजसोप्यग्रे त्रिलोक्यपि तृणायते । तस्याखिलस्य महिमा विष्वक्केनावगम्यते

இந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தின் தூளின் ஒரு துகளே முப்புலகையும் புல்லெனச் செய்கிறது. அனைத்தையும் தழுவிய காசியின் அளவிலா மகிமையை யார் முழுமையாக அறிய வல்லார்?

Verse 11

यानीह संति लिंगानि तानि सर्वाण्यसंशयम् । निर्वाणकारणान्येव स्वयंभून्यपि तान्यपि

இங்கே உள்ள லிங்கங்கள் அனைத்தும் ஐயமின்றி நிர்வாணத்திற்குக் காரணங்களே; அவற்றில் சுயம்பூ (தானே வெளிப்பட்ட) லிங்கங்களும் உள்ளன.

Verse 12

यद्यप्येवं तथापीश विशेषं वक्तुमर्हसि । काश्यामनादिसिद्धानि कानि लिंगानि शंकर

இவ்வாறு இருந்தாலும், ஈசனே, சிறப்பு வேறுபாட்டை விரிவாகச் சொல்லத் தகுதியானவர் நீரே. சங்கரா, காசியில் எந்த லிங்கங்கள் அனாதி-சித்தமானவை?

Verse 13

यत्र देवः सदा तिष्ठेत्संवर्तेऽपि स वल्लभः । यैरियं प्रथितिं प्राप्ता काशी मुक्तिपुरीति च

எந்த (லிங்கங்களில்) தேவன் எப்போதும் தங்குகிறானோ—பிரளயத்திலும் அவை பிரியமானவையோ—அவைகளாலேயே காசி ‘முக்திபுரி’ எனப் புகழ் பெற்றது.

Verse 14

येषां स्मरणतोप्यत्र भवेत्पापस्य संक्षयः । दर्शनस्पर्शनाभ्यां च स्यातां स्वर्गापवर्गकौ

அவற்றை (லிங்கங்களை) இங்கே நினைத்தாலே பாவம் க்ஷயமாகும்; மேலும் தரிசனமும் ஸ்பரிசமும் செய்தால் ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) இரண்டும் கிடைக்கும்.

Verse 15

येषां समर्चनादेव मध्ये जन्म सकृद्विभो । लिंगानि पूजितानि स्युः काश्यां सर्वाणि निश्चितम्

ஓ விபோ! எந்த லிங்கங்களை முறையாக ஆராதித்தால், இடையில் ஒருமுறை பிறப்பே போதுமானதாகும்; காசியில் எல்லா லிங்கங்களும் நிச்சயமாகப் பூஜிக்கப்பட்டவையாகவே ஆகின்றன.

Verse 16

विधाय मय्यनुक्रोशं कारुण्यामृतसागर । एतदाचक्ष्व मे शंभो पादयोः प्रणतास्म्यहम्

ஓ சம்போ, கருணை அமுதத்தின் கடலே! என்மேல் அருள் செய்து இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நான் உங்கள் திருவடிகளில் பணிகிறேன்.

Verse 17

इत्याकर्ण्य महेशानस्तस्या देव्याः सुभाषितम् । कथयामास र्विध्यारे महालिंगानि सत्तम

அந்த தேவியின் நல்வாக்கைக் கேட்ட மகேசானன், ஓ சத்தமா, முறையான வரிசையில் மகாலிங்கங்களை விவரிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 18

यन्नामाकर्णनादेव क्षीयंते पापराशयः । प्राप्यते पुण्यसंभारः काश्यां निवार्णकारणम्

அதன் பெயரை மட்டும் கேட்டாலே பாவக் குவியல்கள் அழிகின்றன; காசியில் புண்ணியச் சேமிப்பு கிடைக்கிறது—அதுவே முக்திக்குக் காரணம்.

Verse 19

देवदेव उवाच । शृणु देवि परं गुह्यं क्षेत्रेऽस्मिन्मुक्तिकारणम् । इदं विदंति नैवापि ब्रह्मनारायणादयः

தேவதேவன் கூறினான்—தேவி, கேள்: இந்தத் தலத்தில் முக்திக்குக் காரணமான பரம ரகசியம் இதுவே; இதை பிரம்மா, நாராயணன் முதலியோரும் உண்மையாக அறியார்.

Verse 20

असंख्यातानि लिंगानि पार्वत्यानंदकानने । स्थूलान्यपि च सूक्ष्माणि नानारत्नमयानि च

பார்வதியின் ஆனந்தகானனத்தில் எண்ணற்ற சிவலிங்கங்கள் உள்ளன—சில பெரிது, சில நுண்ணியது; மேலும் பல விதவிதமான ரத்தினங்களால் ஆனவை.

Verse 21

नानाधातुमयानीशे दार्षदान्यप्यनेकशः । स्वयंभून्यप्यनेकानि देवर्षिस्थापितान्यहो

ஓ தேவியே! பல லிங்கங்கள் பலவகை உலோகங்களால் செய்யப்பட்டவை; பலவும் கல்லினால் ஆனவை. பல சுயம்புவாகத் தோன்றியவை; மேலும் பல—அஹோ வியப்பு—தேவரிஷிகளால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டவை.

Verse 22

सिद्धचारणगंधर्व यक्षरक्षोर्चितान्यपि । असुरोरगमर्त्यैश्च दानवैरप्सरोगणैः

அவை சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோராலும் வழிபடப்படுகின்றன; மேலும் அசுரர்கள், நாகர்கள், மனிதர்கள், தானவர்கள் மற்றும் அப்சரைக் கூட்டங்களாலும் வழிபடப்படுகின்றன.

Verse 23

दिग्गजेर्गिरिभिस्तीर्थेरृक्ष वानर किन्नरैः । पतत्रिप्रमुखैर्देवि स्वस्वनामांकितानि वै

ஓ தேவியே! திசை யானைகள், மலைகள், தீர்த்தங்கள், கரடிகள், குரங்குகள், கின்னரர்கள் மற்றும் பறவைகளின் தலைவர்கள் நிறுவியவை, அவரவர் பெயர்களால் குறியிடப்பட்டுள்ளன.

Verse 24

प्रतिष्ठितानि यानीह मुक्तिहेतूनि तान्यपि । अदृश्यान्यपि दृश्यानि दुरवस्थान्यपि प्रिये

அன்பே! இங்கு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட எந்த லிங்கங்களும் முக்திக்குக் காரணமே. காணப்படாதவையும் தரிசனமாகலாம்; சிதைந்த நிலையிலிருந்தாலும் இக்க்ஷேத்திரத்தில் அவை வழிபடத்தக்கவையே.

Verse 25

भग्नान्यपि च कालेन तानि पूज्यानि सुंदरि । परार्धशतसंख्यानि गणितान्येकदा मया

அழகியே! காலத்தால் அவை உடைந்திருந்தாலும் அவை வழிபடத்தக்கவையே. ஒருமுறை நான் கணித்தபோது அவை பரார்த்தங்களின் நூற்றுக்கணக்கென இருந்தன.

Verse 26

गंगाभस्यपि तिष्ठंति षष्टिकोटिमितानिहि । सिद्धलिंगानि तानीशे तिष्येऽदृश्यत्वमाययुः

கங்கையின் கரையிலும் அறுபது கோடி அளவிலான லிங்கங்கள் நிலைத்துள்ளன. தேவியே! அந்த சித்த லிங்கங்கள் திஷ்ய (கலி) யுகத்தில் மறைந்து அதೃশ্যமாயின.

Verse 27

गणनादिवसादवार्ङ्ममभक्तजनैःप्रिये । प्रतिष्ठितानि यानीह तेषां संख्या न विद्यते

பிரியமே! கணக்கிடுதல் தொடங்கிய நாளிலிருந்தே என் பக்தர்கள் இங்கே (லிங்கங்களை) பிரதிஷ்டை செய்து வருகின்றனர்; ஆகவே இங்கே பிரதிஷ்டிக்கப்பட்டவற்றின் எண்ணிக்கை அறியப்படவில்லை.

Verse 28

त्वया तु यानि पृष्टानि यैरिदं क्षेत्रमुत्तमम् । तानि लिंगानि वक्ष्यामि मुक्तिहेतूनि सुंदरि

ஆனால் அழகியே! நீ கேட்ட லிங்கங்கள்—எவற்றால் இந்தக் க்ஷேத்திரம் உத்தமமாயிற்றோ—அந்த முக்தி அளிக்கும் லிங்கங்களை இப்போது நான் விளக்குவேன்.

Verse 29

कलावतीव गोप्यानि भविष्यंति गिरींद्रजे । परं तेषां प्रभावो यः स्वस्वस्थानं न हास्यति

மலைவேந்தன் மகளே! அவை கலைமயமான மறைவால் மூடப்பட்டதுபோல் மறைந்து போகும்; ஆனால் அவற்றின் பிரபாவம் அத்தகையது—தம் தம் இருப்பிடத்தை ஒருபோதும் விட்டு விலகாது.

Verse 30

कलिकल्मषपुष्टा ये ये दुष्टा नास्तिकाः शठाः । एतेषां सिद्धलिंगानां ज्ञास्यंत्याख्यामपीह न

கலியுகத்தின் பாவங்களால் வளர்ந்த அந்தத் தீயவர்கள், நாத்திகர்கள் மற்றும் வஞ்சகர்கள், இந்தச் சித்தலிங்கங்களின் பெயர்களையும் புகழையும் கூட இங்கு அறிய மாட்டார்கள்.

Verse 31

नामश्रवणतोपीह यल्लिंगानां शुभानने । वृजिनानि क्षयं यांति वर्धंते पुण्यराशयः

ஓ அழகிய முகமுடையவளே! இந்த லிங்கங்களின் பெயர்களைக் கேட்பதாலேயே பாவங்கள் அழிந்து, புண்ணியங்கள் பெருகுகின்றன.

Verse 32

ओंकारः प्रथमं लिंगं द्वितीयं च त्रिलोचनम् । तृतीयश्च महादेवः कृत्तिवासाश्चतुर्थकम्

ஓங்காரம் முதல் லிங்கம், இரண்டாவது த்ரிலோசனம். மூன்றாவது மகாதேவன் மற்றும் நான்காவது கிருத்திவாசம் ஆகும்.

Verse 33

रत्नेशः पंचमं लिंगं षष्ठं चंद्रेश्वराभिधम् । केदारः सप्तमं लिंगं धर्मेशश्चाष्टमं प्रिये

ரத்னேசம் ஐந்தாவது லிங்கம், ஆறாவது சந்த்ரேஸ்வரர் என்று அழைக்கப்படுகிறது. கேதாரம் ஏழாவது லிங்கம் மற்றும் தர்மேசம் எட்டாவது ஆகும், அன்பே.

Verse 34

वीरेश्वरं च नवमं कामेशं दशमं विदुः । विश्वकर्मेश्वरं लिंगं शुभमेकादशं परम्

வீரேஸ்வரர் ஒன்பதாவது என்றும் காமேஸ்வரர் பத்தாவது என்றும் அறியப்படுகிறார்கள். மங்களகரமான விஸ்வகர்மேஸ்வரர் பதினொன்றாவது மேலான லிங்கம்.

Verse 35

द्वादशं मणिकर्णीशमविमुक्तं त्रयोदशम् । चतुर्दशं महालिंगं मम विश्वेश्वराभिधम्

பன்னிரண்டாவது மணிகர்ணீசம்; பதிமூன்றாவது அவிமுக்தம். பதினான்காவது மகாலிங்கம்—என்னுடையதே—‘விச்வேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 36

प्रिये चतुर्दशैतानि श्रियोहेतूनि सुंदरि । एतेषां समवायोयं मुक्तिक्षेत्रमिहेरितम्

அன்பே, அழகியே—இவை பதினான்கும் செல்வ-சிறப்பிற்குக் காரணங்கள். இவற்றின் ஒன்றுகூடிய இருப்பே இங்கு ‘முக்திக்ஷேத்திரம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 37

देवताः समधिष्ठात्र्यः क्षेत्रस्यास्य परा इमाः । आराधिताः प्रयच्छंति नृभ्यो नैःश्रेयसीं श्रियम्

இப் பரம தேவதைகள் இக் க்ஷேத்திரத்தின் அதிஷ்டாத்ரி சக்திகள். வழிபட்டால், மனிதர்க்கு பரம நன்மை தரும் மங்களமான செல்வத்தை அருளுகின்றனர்.

Verse 38

आनंदकानने मुक्त्यै प्रोक्तान्येतानि सुंदरि । प्रिये चतुर्दशेज्यानि महालिंगानि देहिनाम्

அழகியே, ஆனந்தகானனத்தில் முக்திக்காக இவை உரைக்கப்பட்டன. அன்பே, உடலுடையோர்க்கு இப் பதினான்கு மகாலிங்கங்களே வழிபாட்டிற்குரியவை.

Verse 39

प्रतिमासं समारभ्य तिथिं प्रतिपदं शुभाम् । एतेषां लिंगमुख्यानां कार्या यात्रा प्रयत्नतः

ஒவ்வொரு மாதமும் சுபமான பிரதிபதா திதியிலிருந்து தொடங்கி, இம்முதன்மை லிங்கங்களின் யாத்திரையை முயற்சியுடன் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 40

अनाराध्य महादेवमेषु लिंगेषु कुंभज । कः काश्यां मोक्षमाप्नोति सत्यं सत्यं पुनःपुनः

ஹே கும்பஜா! இவ்விலிங்கங்களில் மகாதேவரை வழிபடாமல் காசியில் யார் மோட்சம் பெறுவார்? இது உண்மை—உண்மையே—மீண்டும் மீண்டும்.

Verse 41

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन काशीफलमभीप्सुभिः । पूज्यान्येतानि लिंगानि भक्त्या परमया मुने

ஆகையால், ஹே முனியே! காசியின் உண்மைப் பயனை விரும்புவோர் எல்லா முயற்சியுடனும், பரம பக்தியுடன், இவ்விலிங்கங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 42

अगस्त्य उवाच । एतान्येव किमन्यानि महालिंगानि षण्मुख । निर्वाणकारणानीह यदि संति तदा वद

அகஸ்தியர் கூறினார்: ஹே ஷண்முகா! இவையே மகாலிங்கங்களா, அல்லது இங்கே நிர்வாணத்திற்குக் காரணமான பிற மகாலிங்கங்களும் உள்ளனவா? இருந்தால் கூறுவாயாக.

Verse 43

स्कंद उवाच । अन्यान्यपि च संतीह महालिंगानि सुव्रत । कलिप्रभावाद्गुप्तानि भविष्यंत्येव तानि वै

ஸ்கந்தர் கூறினார்: ஹே சுவ்ரதா! இங்கே பிற மகாலிங்கங்களும் உள்ளன; ஆனால் கலியின் தாக்கத்தால் அவை நிச்சயமாக மறைந்தே இருக்கும்.

Verse 44

यस्येश्वरे सदाभक्तिर्यः काशीतत्त्ववित्तमः । स एवैतानि लिंगानि वेत्स्यत्यन्यो न कश्चन

எவருக்கு ஈசுவரில் இடையறா பக்தி உள்ளதோ, எவர் காசி-தத்துவத்தை உண்மையாக அறிந்தவரோ, அவரே இவ்விலிங்கங்களை அறிந்துணர்வார்; மற்றவர் யாருமில்லை.

Verse 45

येषां नामग्रहेणापि कलिकल्मष संक्षयः । अमृतेशस्तारकेशो ज्ञानेशः करुणेश्वरः

யாருடைய நாமத்தை மட்டும் எடுத்துரைத்தாலே கலியுகப் பாவக்கல்மஷங்கள் அழியும்—அம்ருதேசர், தாரகேசர், ஞானேசர், கருணேச்வரர்।

Verse 46

मोक्षद्वारेश्वरश्चैव स्वर्गद्वारेश्वरस्तथा । ब्रह्मेशो लांगलश्चैव वृद्धकालेश्वरस्तथा

மேலும் மோட்சத்வாரேச்வரர், ஸ்வர்கத்வாரேச்வரர், பிரம்மேசர், லாங்கலர், அதுபோல விருத்தகாலேச்வரரும் (உள்ளனர்)।

Verse 47

वृषेशश्चैव चंडीशो नंदिकेशो महेश्वरः । ज्योतीरूपेश्वरं लिंगं ख्यातमत्र चतुर्दशम्

மேலும் விருஷேசர், சண்டீசர், நந்திகேசர், மகேச்வரர்; இங்கு ஜ்யோதிரூபேச்வர லிங்கம் பதினான்காவது எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 48

काश्यां चतुर्दशैतानि महालिंगानि सुंदरि । इमानि मुक्तिहेतूनि लिंगान्यानंदकानने

அழகியவளே, காசியில் இவை பதினான்கு மகாலிங்கங்கள்; ஆனந்தகானனத்தில் அமைந்த இவை முக்திக்குக் காரணமான லிங்கங்கள்।

Verse 49

कलिकल्मषबुद्धीनां नाख्येयानि कदाचन । एतान्याराधयेद्यस्तु लिंगानीह चतुर्दश

கலியின் கல்மஷத்தால் மாசுற்ற மனத்தவர்க்கு இவை எப்போதும் வெளிப்படுத்தத் தகாதவை; ஆனால் இங்கு இந்த பதினான்கு லிங்கங்களை ஆராதிப்பவன்…

Verse 50

न तस्य पुनरावृत्तिः संसाराध्वनि कर्हिचित् । काशीकोशोयमतुलो न प्रकाश्यो यतस्ततः

அவனுக்கு சம்சாரப் பாதையில் மீண்டும் ஒருபோதும் திரும்புதல் இல்லை. இந்த ஒப்பற்ற ‘காசி-கோஷம்’ எங்கும் எல்லோரிடமும் வெளிப்படுத்தத் தகாதது.

Verse 51

एतल्लिंगाभिधा देवि महापद्यपि दुःखहृत् । रहस्यं परमं चैतत्क्षेत्रस्यास्य वरानने

தேவி, பெரும் பேரிடரிலும் இந்த லிங்கத்தின் நாமோச்சரிப்பு/அறிவு துயரை அகற்றும். அழகிய முகத்தையுடையவளே, இதுவே இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் பரம ரகசியம்.

Verse 52

चतुर्दशापि लिंगानि मत्सान्निध्यकराणि हि । अविमुक्तस्य हृदयमेतदेव गिरींद्रजे

இந்த பதினான்கு லிங்கங்களும் நிச்சயமாக என் சன்னிதியை அளிக்கின்றன. மலைவேந்தனின் மகளே, இதுவே அவிமுக்தத்தின் இதயம்.

Verse 53

इमानि यानि लिंगानि सर्वेषां मुक्तिदानि हि । एकैकभुवनस्येह सारमादाय सर्वतः । मयैतानि कृतान्येव महाभक्तिकृपावशात्

இந்த லிங்கங்கள் நிச்சயமாக அனைவருக்கும் முக்தி அளிப்பவை. ஒவ்வொரு உலகத்தின் சாரத்தையும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் திரட்டி, மகாபக்தியின்மேல் கருணையால் நானே இவற்றை நிறுவினேன்.

Verse 54

अस्मिन्क्षेत्रे ध्रुवं मुक्तिरिति या प्रथिति प्रिये । कारणं तत्र लिंगानि ममैतानि चतुर्दश

பிரியமே, ‘இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் முக்தி உறுதி’ என்ற புகழ்பெற்ற சொல்லின் காரணம் என் இந்த பதினான்கு லிங்கங்களே.

Verse 55

त एव व्रतिनः कांते त एव च तपस्विनः । ध्यातान्येतानि यैर्भक्तैर्लिंगान्यानंदकानने

அன்பே! ஆனந்தகானனத்தில் உள்ள இவ்விலிங்கங்களை பக்தியுடன் தியானிப்பவர்களே உண்மையான விரதஸ்தரும் உண்மையான தபஸ்வியும் ஆவர்.

Verse 56

त एवाभ्यस्तसद्योगा दत्तदानास्त एव हि । काश्यामिमानि लिंगानि यैर्दृष्टान्यपि दूरतः

காசியில் உள்ள இவ்விலிங்கங்களை தூரத்திலிருந்தேனும் தரிசித்தவர்களே உண்மையில் சத்யோகத்தைப் பயின்றவர்களும் உண்மையில் தானம் செய்தவர்களும் ஆவர்.

Verse 57

इष्टापूर्ताश्च ये धर्माः प्रणीता मुनिसत्तमैः । ते सर्वे तेन विहिता यावज्जीवं निरेनसा

மிகச் சிறந்த முனிவர்கள் விதித்த இஷ்ட-பூர்த்த தர்மங்கள் எவையோ, அவை அனைத்தும் அவனால் நிறைவேறுகின்றன; அவன் வாழ்நாள் முழுதும் பாவமின்றி இருப்பான்.

Verse 58

येनाविमुक्तमासाद्य महालिंगानि पार्वति । सकृदभ्यर्चितानीह स मुक्तो नात्र संशयः

பார்வதியே! அவிமுக்த க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து இங்கு மகாலிங்கங்களை ஒருமுறையாவது அர்ச்சித்தவன் முக்தி பெறுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 59

स्कंद उवाच । अन्यान्यपि च विंध्यारे देव्यै प्रोक्तानि शंभुना । स्वभक्तानां हिताथार्य तान्यथाकर्णयाग्रज

ஸ்கந்தன் கூறினான்—அக்ரஜனே! விந்த்ய வனத்தில் தம் பக்தர்களின் நலனுக்காக ஶம்பு தேவியிடம் இன்னும் பலவற்றை உரைத்தார்; அவற்றை முறையாகக் கேள்.

Verse 60

शैलेशः संगमेशश्च स्वर्लीनो मध्यमेश्वरः । हिरण्यगर्भ ईशानो गोप्रेक्षो वृषभध्वजः

(காசியின் போற்றத்தக்க லிங்கங்கள்:) ஷைலேசன், சங்கமேசன், ஸ்வர்லீனன், மத்யமேஸ்வரன், ஹிரண்யகர்பன், ஈசானன், கோப்ரேக்ஷன், வृषபத்வஜன்.

Verse 61

उपशांत शिवो ज्येष्ठो निवासेश्वर एव च । शुक्रेशो व्याघ्रलिंगं च जंबुकेशं चतुर्दशम्

உபசாந்த-சிவன், ஜ்யேஷ்டன், நிவாசேஸ்வரன்; மேலும் சுக்ரேசன், வ்யாக்ரலிங்கம், ஜம்புகேசன்—இவையால் பதினான்கு (மகா) லிங்கங்கள் நிறைவு பெறுகின்றன.

Verse 62

मुने चतुर्दशैतानि महांत्यायतनानि वै । एतेषामपि सेवातो नरो मोक्षमवाप्नुयात्

முனிவரே! இப் பதினான்கும் உண்மையிலே மகத்தான ஆலய-ஆயதனங்கள்; இவற்றைச் சேவித்து வழிபட்டால் மனிதன் மோட்சத்தை அடைவான்.

Verse 63

चैत्रकृष्णप्रतिपदं समारभ्य प्रयत्नतः । आ चतुर्दशिपूज्यानि लिंगान्येतानि सत्तमैः

சைத்ர மாதக் கிருஷ்ணபக்ஷ பிரதிபதிலிருந்து முயற்சியுடன் தொடங்கி, சதுர்தசி வரை இவ்விலிங்கங்களைச் சிறந்த பக்தர்கள் வழிபட வேண்டும்.

Verse 64

एतेषां वार्षिकी यात्रा सुमहोत्सवपूर्वकम् । कार्या मुमुक्षुभिः सम्यक्क्षेत्रसंसिद्धिदायिनी

இவற்றின் ஆண்டுதோறும் யாத்திரை மஹோത്സவத்துடன் செய்யப்பட வேண்டும்; முக்தியை நாடுவோர் முறையாகச் செய்தால் அது க்ஷேத்திரம் (காசி) இல் முழு சித்தியை அளிக்கும்.

Verse 65

मुने चतुर्दशैतानि महालिंगानि यत्नतः । दृष्ट्वा न जायते जंतुः संसारे दुःखसागरे

முனிவரே! இப் பதினான்கு மகாலிங்கங்களை முயற்சியுடன் தரிசித்தால், உயிர் துயரக் கடலான சம்சாரத்தில் மீண்டும் பிறவியடையாது।

Verse 66

क्षेत्रस्य परमं तत्त्वमेतदेव प्रिये ध्रुवम् । संसाररोगग्रस्तानामिदमेव महौषधम्

பிரியமே! இதுவே க்ஷேத்திரத்தின் உறுதியான பரமத் தத்துவம்; சம்சார நோயால் வாடுவோர்க்கு இதுவே மகௌஷதம்।

Verse 67

क्षेत्रस्योपनिषच्चैषा मुक्तिबीजमिदं परम् । कर्मकाननदावाग्निरेषा लिंगावलिः प्रिये

பிரியமே! இதுவே க்ஷேத்திரத்தின் உபநிஷத் போன்ற மறைரகசியம், முக்தியின் பரம விதை; இந்த லிங்காவளி கர்மவனத்தை எரிக்கும் காட்டுத்தீ.

Verse 68

एकैकस्यास्य लिंगस्य महिमाद्यंत वर्जितः । मयैव ज्ञायते देवि सम्यङ्नान्येन केनचित्

தேவி! இவற்றில் ஒவ்வொரு லிங்கத்தின் மகிமையும் ஆதியும் அந்தமும் அற்றது; அதை முறையாக அறிந்தவன் நான் ஒருவனே, வேறு யாருமில்லை।

Verse 69

इति श्रुत्वा मुने प्राह देवी हृष्टतनूरुहा । प्रणम्य देवमीशानं सर्वज्ञं सर्वदं शिवम्

முனிவரே! இதைக் கேட்டதும் தேவி மகிழ்ந்து உடல் சிலிர்த்தாள்; அனைத்தையும் அறியும், அனைத்தையும் அருளும் ஈசானரான சிவனை வணங்கி உரைத்தாள்।

Verse 70

देव्युवाच । रहस्यं परमं काश्यां यदेतत्समुदीरितम् । तच्छ्रुत्वोत्सुकतां प्राप्तं मनो मेतीव वल्लभ

தேவி கூறினாள்—அன்பனே! காசியைப் பற்றிக் கூறப்பட்ட இந்த உத்தம ரகசியத்தைச் செவிமடுத்தவுடன் என் மனம் மிகுந்த ஆவலால் நிறைந்தது।

Verse 71

यदुक्तं लिगमेकैकं महासारतरं परम् । काश्यां परमनिर्वाणकारणं कारणेश्वर

ஓ காரணேஸ்வரா! நீர் கூறியபடி, ஒவ்வொரு லிங்கமும் ஒன்றொன்றாக மிகச் சாரமிக்க உத்தமமானது; காசியில் அதுவே பரம நிர்வாணத்தின் காரணம்.

Verse 72

प्रत्येकं महिमानं मे ब्रूह्येषां भुवनेश्वर । चतुर्दशानां लिंगानां श्रवणादघहारिणाम्

ஓ புவனேஸ்வரா! செவிமடுத்தாலே பாவம் நீங்கச் செய்யும் இந்த பதினான்கு லிங்கங்களின் ஒவ்வொன்றின் மகிமையையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 73

ओंकारेशस्य लिंगस्य कथमत्र समागमः । अतिपुण्यतमात्तस्मात्क्षेत्रादमरकंटकात्

ஓங்காரேச லிங்கம் இங்கு (காசியில்) எவ்வாறு வந்தது? மிகப் புனிதமான அந்த அமரகண்டகத் தலத்திலிருந்து எப்படிச் சேர்ந்தது?

Verse 74

किमात्मकोऽयमोंकारो महिमास्य च को हर । केनाराधि पुरा चैष ददावाराधितश्च किम्

ஓ ஹரா! இந்த ஓங்காரம் எந்தத் தத்துவச் சொரூபம்? இதன் மகிமை என்ன? பழங்காலத்தில் இதை யார் ஆராதித்தார், அருள்பெற்று இது என்ன வரம் அளித்தது?

Verse 75

मृडानीवाक्सुधामेतां विधाय श्रुतिगोचराम् । कथामकथयद्देव ओंकारस्यमहाद्भुताम्

இவ்வாறு மೃடானி (பார்வதி) யின் அமுதமயமான, ஸ்ருதி-கோசரமான வாக்கை அமைத்து, இறைவன் பின்னர் ஓங்காரத்தின் மகாத்புதக் கதையை உரைத்தான்।

Verse 76

देवदेव उवाच । कथामाकर्णयापर्णे वर्णयामि तवाग्रतः । यथोंकारस्य लिंगस्य प्रादुर्भाव इहाभवत्

தேவர்களின் தேவன் கூறினான்—அபர்ணே, இந்தக் கதையை கேள்; இங்கே ஓங்கார லிங்கம் எவ்வாறு வெளிப்பட்டதென்று உன் முன்னே நான் விளக்குகிறேன்।

Verse 77

पुरानंदवने चात्र ब्रह्मणा विश्वयोनिना । तपस्तप्तं महादेवि समाधिं दधतापरम्

முன்னொரு காலத்தில் இங்கே ஆனந்தவனத்தில், உலகின் மூலமான பிரம்மா, மகாதேவி, பரம சமாதியில் நிலைத்து தவம் செய்தான்।

Verse 78

पूर्णे युगसहस्रेऽथ भित्त्वा पातालसप्तकम् । उदतिष्ठत्पुरोज्योतिर्विद्योतित हरिन्मुखम्

பின்னர் ஆயிரம் யுகங்கள் நிறைவுற்றபோது, ஏழு பாதாளங்களையும் துளைத்து முன்னே ஒரு தெய்வீக ஒளி எழுந்தது; அது விதாதா பிரம்மாவின் பசுமைத் தோற்ற முகத்தை ஒளிரச் செய்தது।

Verse 79

यदंतराविरभवन्निर्व्याजेन समाधिना । तदेव परमं धाम बहिराविरभूद्विधेः

பிரம்மாவின் கபடமற்ற சமாதியால் உள்ளே வெளிப்பட்ட அந்த பரம தாமமே, படைப்பாளனுக்கு வெளிப்புறத்திலும் தெளிவாகப் புலப்பட்டது।

Verse 80

योभूच्चटचटाशब्दः स्फुटतो भूमिभागतः । तच्छब्दाद्व्यसृजद्वेधाः समाधिं क्रमतो वशी

அப்போது பூமியின் ஒரு பகுதியிலிருந்து தெளிவான “சட-சட” ஒலி எழுந்தது. அந்த ஒலியினால் தன்னடக்கமுடைய படைப்பாளர் பிரம்மா படிப்படியாக சமாதியிலிருந்து வெளிவந்தார்.

Verse 81

स्रष्टाविसृष्ट तद्ध्यानो यावदुन्मील्यलोचने । पुरः पश्येद्ददर्शाग्रे तावदक्षरमादिमम्

படைப்பை வெளிப்படுத்தும் செயலில் தியானமுற்ற படைப்பாளர் கண்களைத் திறந்தார். முன்னே நோக்கிய உடனே அவர் ஆதியமான அழியாத அக்ஷரத்தை முன்னிலையில் கண்டார்.

Verse 82

अकारं सत्त्वसंपन्नमृक्क्षेत्रं सृष्टिपालकम् । नारायणात्मकं साक्षात्तमः पारे प्रतिष्ठितम्

அவர் ‘அ’காரத்தை கண்டார்—சத்துவம் நிறைந்தது, ரிக் வேதத்தின் களம், படைப்பைக் காக்கும் தெய்வம்; நேரடியாக நாராயணத் தன்மை உடையது, இருளுக்கு அப்பால் நிலைபெற்றது.

Verse 83

उकारमथ तस्याग्रे रजोरूपं यजुर्जनिम् । विधातारं समस्तस्य स्वाकारमिव बिंबितम्

அடுத்ததாக அவர் முன்னே ‘உ’காரம் தோன்றியது—ரஜஸின் வடிவம், யஜுர்வேதத்தின் தோற்றக் காரணம்; அனைத்தின் விதாதா, தன் உருவமே பிரதிபலித்ததுபோல்.

Verse 84

नीरवध्वांतसंकेत सदनाभं तदग्रतः । मकारं स ददर्शाथ तमोरूपं विशेषतः

பின்னர் அவர் முன்னே ‘ம’காரத்தை கண்டார்—அமைதியான இருளின் குறியீடு, இல்லம் போன்ற தோற்றம்; குறிப்பாக அது தமஸின் வடிவமே ஆகும்.

Verse 85

साम्नो योनिं लये हेतुं साक्षाद्रुद्रस्वरूपिणम् । अथ तत्पुरतो ध्याता व्यधात्स्वनयनातिथिम्

அவன் அதனை சாமவேதத்தின் சாமனின் யோனி, லயத்திற்குக் காரணம், சாட்சாத் ருத்ரஸ்வரூபம் எனக் கண்டான். பின்னர் தியானி அதைத் தன் கண்களுக்கு விருந்தினனாக முன் நிறுவினான்.

Verse 86

विश्वरूपमयाकारं सगुणं वापि निर्गुणम् । अनाख्यनादसदनं परमानंदविग्रहम्

அது உலகமே வடிவான விஸ்வரூபம்—சகுணமாயும் நிர்குணமாயும்; சொல்லரிய நாதத்தின் ஆலயம், பரமானந்தத்தின் திருமேனி.

Verse 87

शव्दब्रह्मेति यत्ख्यातं सर्ववाङ्मयकारणम् । अथोपरिष्टान्नादस्य बिंदुरूपं परात्परम्

‘சப்த-பிரம்மம்’ எனப் புகழ்பெற்றது—அனைத்து வாக்கின் காரணம்—அந்த நாதத்தின் மேலே அவன் பராத்பரமான பிந்து-வடிவைத் தரிசித்தான்.

Verse 88

कारणं कारणानां च जगद्योनिं च तं परम् । विधिर्विलोकयांचक्रे तपसागोचरीकृतम्

அந்த பரமனை—காரணங்களுக்குக் காரணமும் உலகின் யோனியும்—விதி எனும் பிரம்மா தவத்தால் கண்ணுக்குப் புலப்படுமாறு செய்து நோக்கினான்.

Verse 89

अवनादोमिति ख्यातं सर्वस्यास्य प्रभावतः । भक्तमुन्नयते यस्मात्तदोमिति य ईरितः

இது ‘அவநாத-ஓம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; இதன் பிரபாவத்தால் இவ்வெல்லாம் வெளிப்படுகிறது. பக்தனை உயர்த்துவதால் இதையே ‘ஓம்’ என்று உரைக்கின்றனர்.

Verse 90

अरूपोपि सरूपाढ्यः स धात्रा नेत्रगीकृतः । तारयेद्यद्भवांभोधेः स्वजपासक्तमानसम् । ततस्तार इति ख्यातो यस्तं ब्रह्मा व्यलोकयत्

அவர் அரூபனாயினும் எல்லா ரூபங்களாலும் நிறைந்தவர். தாதா அவரை அகக்கண்ணுக்குப் புலப்படுமாறு செய்தான்; ஏனெனில் தன் ஜபத்தில் பற்றுடைய மனத்தை அவர் பவசாகரத்திலிருந்து கரை சேர்க்கிறார். ஆகவே அவர் ‘தார’ எனப் புகழப்படுகிறார்—அவரை பிரம்மா கண்டான்.

Verse 91

प्रणूयते यतः सर्वैः परनिर्वाणकामुकैः । सर्वेभ्योभ्यधिकस्तस्मात्प्रणवो यैः प्रकीर्तितः

பரம நிர்வாணத்தை நாடும் அனைவரும் எந்த அక్షரத்தை ஒலிக்கிறார்களோ, அந்த அక్షரமே ‘ப்ரணவம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது; அது எல்லா உச்சாரங்களிலும் மேலானது.

Verse 92

स्वसेवितारं पुरुषं प्रणयेद्यः परंपदम् । अतस्तप्रणवं शांतं प्रत्यक्षीकृतवान्विधिः

தன்னைச் சேவிக்கும் ஜீவனை பரமபதத்துக்கு அழைத்துச் செல்பவர் அந்தப் புருஷனே. ஆகவே விதி எனும் பிரம்மா அந்த அமைதியான ப்ரணவத்தை நேரடியாக வெளிப்படுத்தி உணர்ந்தான்.

Verse 93

त्रयीमयस्तुरीयोयस्तुर्यातीतोखिलात्मकः । नादबिंदुस्वरूपो यः स प्रैक्षि द्विजगामिना

வேதத் திரயத்தின் சாரமாய், துரீயனாய், துரீயாதீதனாய், அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டவனாய்; நாத-பிந்து ரூபமாகத் தோன்றுபவனை இருமுறை பிறந்த பயணி (பிரம்மா) கண்டான்.

Verse 94

प्रावर्तंत यतो वेदाः सांगाः सर्वस्य योनयः । सवेदादिः पद्मभुवा पुरस्तादवलोकितः

யாரிடமிருந்து வேதங்கள் அங்கங்களுடன் வெளிப்பட்டனவோ, யார் அனைத்தின் காரண-யோனியோ—அந்த வேதாதியானவரைத் தாமரைப் பிறந்த பிரம்மா தன் முன்னே கண்டான்.

Verse 95

वृषभो यस्त्रिधाबद्धो रोरवीति महोमयः । सनेत्रविषयी चक्रे परमः परमेष्ठिना

மூவகை பந்தத்தால் கட்டப்பட்டு, மகா-ஓம் நாதத்தால் முழங்கும் அந்த பரம ‘விருஷபன்’—பரமேஷ்டி பிரம்மனால் கண்களுக்கு உரியதாக ஆக்கப்பட்டான்।

Verse 96

शृंगश्चत्वारि यस्यासन्हस्तासः सप्त एव च । द्वे शीर्षे च त्रयः पादाः स देवो विधिनैक्षत

நான்கு கொம்புகள், ஏழு கைகள், இரண்டு தலைகள், மூன்று கால்கள் உடைய அந்த தேவனை விதி (பிரம்மா) தரிசித்தான்।

Verse 97

यदंतर्लीनमखिलं भूतं भावि भवत्पुनः । तद्बीजं बीजरहितं द्रुहिणेन विलोकितम्

கடந்த, வருங்கால, நிகழ்கால எல்லா உயிர்களும் உள்ளே லயமாகும் அதில்—விதையற்ற விதையைக் த்ருஹிணன் (பிரம்மா) கண்டான்।

Verse 98

लीनं मृग्येत यत्रैतदाब्रह्मस्तंबभाजनम् । अतः स भाज्यते सद्भिर्यल्लिंगं तद्विलोकितम्

பிரம்மா முதல் புல்லின் தண்டு வரை இவ்வுலகம் அனைத்தும் லயமாகி எங்கே தேடப்படுகிறதோ—அதனால் சத்புருஷர்கள் அந்தத் தத்துவத்தை ஊடுருவி அறிய விரும்புவர்; அந்த லிங்கத்தையே பிரம்மா கண்டான்।

Verse 99

पंचार्था यत्र भासंते पंचब्रह्ममयं हि यत् । आदिपंचस्वरूपंयन्निरैक्षि ब्रह्मणा हि तत्

எங்கே ஐந்து தத்துவங்கள் ஒளிர்கின்றனவோ—அது பஞ்சபிரம்மமயமானதோ—அந்த ஆதிப் பஞ்சரூபத்தைப் பிரம்மா தரிசித்தான்।

Verse 100

तमालोक्य ततो वेधा लिंगरूपिणमीश्वरम् । पंचाक्षरं प्रपंचाच्च भिन्नं तुष्टाव शंकरम्

லிங்கரூபம் கொண்ட அந்த ஈசுவரனைத் தரிசித்து, பிரபஞ்சத்திலிருந்து வேறுபட்ட ஸ்ரீசங்கரனையும் பஞ்சாக்ஷரீ மந்திரராஜனையும் பிரம்மா போற்றினார்।

Verse 110

नानावर्णस्वरूपाय वर्णानां पतये नमः । नमस्ते स्वररूपाय नमो व्यंजनरूपिणे

பலவண்ண எழுத்துரூபனே, எல்லா எழுத்துகளின் அதிபதியே—உமக்கு வணக்கம். உயிரெழுத்துரூபனே வணக்கம்; மெய்யெழுத்துரூபனே வணக்கம்।

Verse 120

शब्दब्रह्म नमस्तुभ्यं परब्रह्म नमोस्तुते । नमो वेदांतवेद्याय वेदानां पतये नमः

சப்தப்ரஹ்ம ரூபனே உமக்கு வணக்கம்; பரப்ரஹ்ம ரூபனே உமக்கு வணக்கம். வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவனே வணக்கம்; வேதங்களின் அதிபதியே வணக்கம்।

Verse 130

सर्वभुक्सर्वकर्ता त्वं सर्वसंहारकारक । योगिनां हृदयाकाश कृतालय नमोस्तु ते

நீயே அனைத்தையும் அனுபவிப்பவன், அனைத்தையும் செய்பவன், அனைத்தையும் லயப்படுத்துபவன். யோகிகளின் இதய-ஆகாசத்தில் வாசம் செய்தவனே—உமக்கு வணக்கம்।

Verse 140

त्वमेव हि शरण्यं मे त्वमेव हि गतिः परा । त्वामेव प्रणमामीश नमस्तुभ्यं नमो नमः

நீயே என் சரணம்; நீயே என் பரமகதி. ஈசனே, உமக்கே நான் வணங்குகிறேன்; உமக்கு வணக்கம், மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 150

ईश्वर उवाच । सुरश्रेष्ठ तपःश्रेष्ठ सर्वाम्नाय निधिर्भव । सृष्टेःकरणसामर्थ्यं तवास्तु मदनुग्रहात्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவனே, தவத்தில் சிறந்தவனே! எல்லா ஆம்நாயங்களின் நிதியாக நீ ஆகுக. என் அருளால் படைப்பைச் செய்யும் வல்லமை உனக்காகுக.

Verse 160

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तीर्थानि सह सागरैः । षष्टि कोटि सहस्राणि मत्स्योदर्यां विशंति हि

அஷ்டமி, சதுர்தசி திதிகளில் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் கடல்களுடன் சேர்ந்து உண்மையிலே மத்ஸ்யோதரியில் புகுகின்றன—அறுபது கோடி மற்றும் ஆயிரங்கள் அளவாக.

Verse 170

केवलं भूमिभाराय जन्मिनो जन्म तस्य वै । येनानंदवने दृष्टो नोंकारः सर्वकामदः

பிறந்தவனின் பிறப்பு உண்மையில் பூமிக்குச் சுமையே—ஆனந்தவனத்தில் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் ஓங்காரத்தைத் தரிசிக்காவிட்டால்.

Verse 180

स्कंद उवाच । ब्रह्मापि भजतेद्यापि तल्लिंगं कलशोद्भव । स्तुवन्ब्रह्म स्तवेनैव स्वात्मना विहितेन हि

ஸ்கந்தன் கூறினார்—கலசத்தில் பிறந்த அகஸ்தியரே! இன்றும் பிரம்மா அந்த லிங்கத்தையே வழிபட்டு, தானே இயற்றிய இந்த ஸ்தவத்தால் பரப்ரஹ்மத்தைப் புகழ்கிறார்.

Verse 182

ब्रह्मस्तवमिमं जप्त्वा त्रिकालं परिवत्सरम् । अंतकाले भवेज्ज्ञानं येन बंधात्प्रमुच्यते

இந்த பிரம்மஸ்தவத்தை ஒரு வருடம் மும்முறையும் ஜபித்தால், இறுதிக்காலத்தில் பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் ஞானம் உதயமாகும்.