Adhyaya 18

Verse 1

स्कंद उवाच । अन्यच्च शृणु विप्रेंद्र वृत्तातं तत्र संभवम् । महाश्चर्यप्रजननं महापातकहारि च

ஸ்கந்தன் கூறினான்—விப்ரேந்திரனே! அங்கே நிகழ்ந்த இன்னொரு நிகழ்வுரையை கேள்; அது பேராச்சரியத்தை உண்டாக்கி, மகாபாதகங்களை அழிப்பது.

Verse 2

इत्थं कथां प्रकुर्वाणे रत्नशेस्य महेश्वरे । कोलाहलो महानासीत्त्रातत्रातेति सर्वतः

ரத்னேச மகேஸ்வரனைப் பற்றிய உரையாடல் இவ்வாறு நடைபெறுகையில், எங்கும் ‘காப்பாற்று! காப்பாற்று!’ என்று பேர்கலக்கம் எழுந்தது।

Verse 3

महिषासुरपुत्रोसौ समायाति गजासुरः । प्रमथन्प्रमथान्सर्वान्निजवीर्य मदोद्धतः

மஹிஷாசுரனின் புதல்வனான அந்த கஜாசுரன் முன்னே வருகின்றான். தன் வீரமதத்தில் மயங்கி, எல்லாப் பிரமதர்களையும் நசுக்கி சிதறடிக்கிறான்.

Verse 4

यत्रयत्र धरायां स चरणं प्रमिणोति हि । अचलोल्लोलयांचक्रे तत्रतत्रास्य भारतः

ஓ பாரதா! பூமியில் அவன் எங்கு எங்கு காலடி வைக்கிறானோ, அங்கு அங்கு மலைகளும் கூட ஆடி அசையச் செய்கிறான்.

Verse 5

ऊरुवेगेन तरवः पतंति शिखरैः सह । यस्य दोर्दंडघातेन चूर्णाः स्युश्च शिलोच्चयाः

அவனுடைய தொடைகளின் வேகத்தால் மரங்கள் உச்சிகளோடு வீழ்கின்றன; அவன் புயதண்டத்தின் அடியால் பாறைமலைக் கூட்டங்களும் பொடியாகின்றன.

Verse 6

यस्य मौलिजसंघर्षाद्घ नाव्योम त्यजंत्यपि । नीलिमानं न चाद्यापि जह्युस्तक्लेशसंगजम्

அவனுடைய கிரீட உராய்வால் மேகங்கள் வானத்தை விட்டு அகலுவதில்லை; அவனால் உண்டான துன்பத்திலிருந்து பிறந்த நீலிமையையும் இன்றும் அவை விடுவதில்லை.

Verse 7

यस्य निःश्वाससंभारैरुत्तरंगा महाब्धयः । नद्योप्यमंदकल्लोला भवंति तिमिभिः सह

அவனுடைய மூச்சுக் காற்றின் வீச்சால் பேர்கடல்கள் உயர்ந்த அலைகளுடன் பொங்குகின்றன; திமிகளோடு நதிகளும் கடுமையாகக் கொந்தளிக்கின்றன.

Verse 8

योजनानां सहस्राणि नवयस्य समुच्छ्रयः । तावानेव हि विस्तारस्तनोर्मायाविनोस्य हि

அந்த மாயாவியின் உயரம் ஒன்பதாயிரம் யோஜனைகள்; அவன் உடலின் அகலமும் அதே அளவே.

Verse 9

यन्नेत्रयोः पिंगलिमा तथा तरलिमा पुनः । विद्युता नोज्झ्यतेऽद्यापि सोयमायाति सत्वरः

அவன் கண்களின் செம்பொன் ஒளியும் அலைபாயும் மினுக்கமும் இன்றும் மின்னலைக்குச் சமமாய்—அவனே விரைவாக வருகின்றான்.

Verse 10

यांयां दिशं समभ्येति सोयं दुःसह दानवः । सासा समी भवेदस्य साध्वसादिव दिग्ध्रुवम्

அந்த தாங்கமுடியாத தானவன் எந்தத் திசையை அணைகிறானோ, அந்தத் திசையே அச்சத்தில் உறைந்து அவனுக்கு அருகே வந்ததுபோல் ஆகிறது.

Verse 11

ब्रह्मलब्धवरश्चायं तृणीकृतजगत्त्रयः । अवध्योहं भवामीति स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितैः

பிரம்மனிடமிருந்து வரம் பெற்ற அவன் மூவுலகையும் புல்லெனக் கருதி, ‘நான் அவத்யன்’ என எண்ணுகிறான்; பெண்களும் ஆண்களும் எனக் காமத்தால் வெல்லப்பட்டவன்.

Verse 12

ततस्त्रिशूलहेतिस्तमायांतं दैत्यपुंगवम् । विज्ञायावध्यमन्येन शूलेनाभिजघान तम्

அப்போது திரிசூலாயுதம் தாங்கியவன், அந்த தெய்வதானவன் வேறு வழியில் கொல்லமுடியாதவன் என அறிந்து, முன்னே வந்த அவனை மற்றொரு சூலத்தால் தாக்கினான்.

Verse 13

प्रोतस्तेन त्रिशूलेन स च दैत्यो गजासुरः । छत्रीकृतमिवात्मानं मन्यमानो जगौ हरम्

அந்த திரிசூலத்தில் குத்தப்பட்ட அந்த அசுரன் கஜாசுரன், தன்னை சிவன் மேல் உயர்த்திப் பிடித்த அரசக் குடைபோல் எண்ணி, ஹரன் (சிவன்)ிடம் உரைத்தான்।

Verse 14

गजासुर उवाच । त्रिशूलपाणे देवेश जाने त्वां स्मरहारिणम् । तव हस्ते मम वधः श्रेयानेव पुरांतक

கஜாசுரன் கூறினான்—திரிசூலத்தைத் தாங்கும் தேவேசா! உம்மை ஸ்மரன் (காமன்) அழிப்பவனாக நான் அறிவேன். புராந்தகா! உமது கையால் எனக்கு மரணம் வருதல் எனக்குப் பேரருள், பேர்நன்மை.

Verse 15

किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि अवधेहि ममेरितम् । सत्यं ब्रवीमि नासत्यं मृत्युंजय विचारय

நான் ஒரு விண்ணப்பம் செய்ய விரும்புகிறேன்; தயை செய்து என் சொற்றொடரை கேளும். நான் உண்மையே சொல்கிறேன், பொய் அல்ல; மரணஜயா, இதை சிந்தித்தருளும்.

Verse 16

त्वमेको जगतां वंद्यो विश्वस्योपरि संस्थितः । अहं त्वदुपरिष्टाच्च स्थितोस्मी ति जितं मया

நீ ஒருவனே உலகங்களின் வணக்கத்திற்குரியவன்; முழு பிரபஞ்சத்திற்கும் மேலாய் நிலைபெற்றவன். ஆனாலும் நான் உன் மேல் நின்றேன்—‘நான் வென்றேன்’ என்று எண்ணி.

Verse 17

धन्योस्म्यनुगृहीतोस्मि त्वत्त्रिशूलाग्रसंस्थितः । कालेन सर्वैर्मर्तव्यं श्रेयसे मृत्युरीदृशः

நான் பாக்கியவான்; அருள்பெற்றவன்—உமது திரிசூலத்தின் முனையில் நிலைத்திருக்கிறேன். காலத்தில் அனைவரும் இறக்கவேண்டும்; ஆனால் இத்தகைய மரணம் உயர்ந்த நன்மைக்கே.

Verse 18

इति तस्य वचः श्रुत्वा देवदेवः कृपानिधिः । प्रोवाच प्रहसञ्छंभुर्घटोद्भव गजासुरम्

அவன் சொற்களை கேட்டுத் தேவர்களின் தேவன், கருணைநிதியான சம்பு புன்னகையுடன் குடத்திலிருந்து பிறந்த கஜாசுரனிடம் உரைத்தான்।

Verse 19

ईश्वर उवाच । गजासुर प्रसन्नोस्मि महापौरुषशेवधे । स्वानुकूल वरं ब्रूहि ददामि सुमतेऽसुर

ஈசுவரன் கூறினான்— கஜாசுரா, மாபெரும் வீரத்தின் நிதியே! நான் மகிழ்ந்தேன். உனக்கு ஏற்ற வரத்தைச் சொல்; நல்விவேகமுள்ள அசுரா, நான் அளிப்பேன்।

Verse 20

इत्याकर्ण्य स दैत्येंद्रः प्रत्युवाच महेश्वरम् । गजासुर उवाच । यदि प्रसन्नो दिग्वासस्तदा नित्यं वसान मे

இதைக் கேட்ட தைத்யேந்திரன் மகேசுவரனிடம் பதிலளித்தான். கஜாசுரன் சொன்னான்— நீங்கள் மகிழ்ந்தால், ஆகாயவஸ்திரனே, என்னை எப்போதும் அணியுங்கள்।

Verse 21

इमां कृत्तिं विरूपाक्ष त्वत्त्रिशूलाग्निपाविताम् । स्वप्रमाणां सुखस्पर्शां रणांगणपणीकृताम्

விரூபாக்ஷா! உன் திரிசூலத்தின் அக்கினியால் தூய்மையடைந்த, அளவிற்கு ஏற்ற, தொடுதலுக்கு இனிய, போர்க்களத்தில் பந்தயமாக வைத்து வென்ற இந்தத் தோல் இது।

Verse 22

इष्टगंधिः सदैवास्तु सदैवास्त्वतिकोमला । सदैव निर्मला चास्तु सदैवास्त्वतिमंडनम्

இது எப்போதும் இனிய மணம் உடையதாக இருக்கட்டும்; எப்போதும் மிக மென்மையானதாக இருக்கட்டும். எப்போதும் களங்கமற்றதாக இருக்கட்டும்; எப்போதும் உன்னத அலங்காரமாக விளங்கட்டும்।

Verse 23

महातपोऽनलज्वालाः प्राप्यापि सुचिरं विभो । न दग्धा कृत्तिरेषा मे पुण्यगंधनिधिस्ततः

ஓ விபோ! மகாதபத்தின் அக்கினி ஜ்வாலைகள் நீண்ட காலம் என்னைத் தொட்டும், என் இந்தத் தோல் எரியவில்லை; ஆகவே இது புண்ணியமும் புனித மணமும் நிறைந்த நிதியாகும்.

Verse 24

यदि पुण्यवती नैषा ममकृत्तिर्दिगंबर । तदा त्वदंगसंगोस्याः कथं जातो रणांगणे

ஓ திகம்பரா! என் இந்தத் தோல் உண்மையில் புண்ணியமுடையதாக இல்லையெனில், போர்க்களத்தில் இது உமது திருமேனியுடன் எவ்வாறு தொடர்பு பெற்றிருக்கும்?

Verse 25

अन्यं च मे वरं देहि यदि तुष्टोसि शंकर । नामास्तु कृत्तिवासास्ते प्रारभ्याद्यतनं दिनम्

ஓ சங்கரா! நீர் திருப்தியடைந்திருந்தால் எனக்கு இன்னொரு வரம் அருள்வீராக—இன்றிலிருந்து உமது நாமம் ‘கிருத்திவாசா’ என விளங்கட்டும்.

Verse 26

इति तस्य वचः श्रुत्वा तथेत्युक्त्वा च शंकरः । पुनःप्रोवाच तं दैत्यं भक्तिनिर्मलमानसम्

அவன் சொற்களை கேட்ட சங்கரர் “அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி, பக்தியால் தூய்மையடைந்த மனமுடைய அந்த தைத்யனை மீண்டும் உரைத்தார்.

Verse 27

ईश्वर उवाच । शृणु पुण्यनिधे दैत्य वरमन्यं सुदुर्लभम् । अविमुक्ते महाक्षेत्रे रण त्यक्त कलेवर

ஈசுவரன் கூறினார்—ஓ புண்ணிய நிதியான தைத்யா! கேள், இன்னொரு மிக அரிதான வரம் (உண்டு): அவிமுக்தம் எனும் மகாக்ஷேத்திரத்தில் போரில் உடலைத் துறந்தவனுக்கு…

Verse 28

इदं पुण्यशरीरं ते क्षेत्रेस्मिन्मुक्तिसाधने । मम लिंगं भवत्वत्र सर्वेषांमुक्तिदायकम्

இந்த மோட்சம் அளிக்கும் க்ஷேத்திரத்தில் உன் புண்ணிய உடல் என் லிங்கமாகும்; இங்கு நிலைக்கும் என் லிங்கம் அனைவருக்கும் முக்தி அருளட்டும்।

Verse 29

कृत्तिवासेश्वरं नाम महापातकनाशनम् । सर्वेषामेव लिंगानां शिरोभूतमिदं वरम्

இதன் பெயர் ‘கிருத்திவாசேஸ்வரன்’; மகாபாதகங்களை அழிப்பவன். எல்லா லிங்கங்களிலும் இது தலைசிறந்ததாக, சிரோபூதமாக விளங்கும்.

Verse 30

यावंति संति लिंगानि वाराणस्यां महांत्यपि । उत्तमं तावतामेतदुत्तमांगवदुत्तमम्

வாரணாசியில் எத்தனை லிங்கங்கள் இருந்தாலும்—மகத்தானவைகளும் உட்பட—அவற்றில் இதுவே சிறந்தது; தலை (உத்தமாங்கம்) போல் பரம உயர்ந்தது.

Verse 31

मानवानां हितायात्र स्थास्येहं सपरिग्रहः । दृष्टेनानेन लिंगेन पूजितेन स्तुतेन च । कृतकृत्यो भवेन्मर्त्यः संसारं न विशेत्पुनः

மனிதர்களின் நலனுக்காக நான் என் பரிவாரத்துடன் இங்கே தங்குவேன். இந்த லிங்கத்தை தரிசிப்பதாலும், பூஜித்து ஸ்தோத்திரம் செய்வதாலும், மனிதன் க்ருதக்ருத்யனாகி மீண்டும் சம்சாரத்தில் புகமாட்டான்.

Verse 32

रुद्राः पाशुपताः सिद्धा ऋषयस्तत्त्वचिंतकाः । शांता दांता जितक्रोधा निर्द्वंद्वा निष्परिग्रहाः

ருத்ரர்கள், பாசுபதர்கள், சித்தர்கள், தத்துவத்தைத் தியானிக்கும் ரிஷிகள்—அமைதியுடையோர், தமக்கையுடையோர், கோபத்தை வென்றோர், இருமையற்றோர், பற்றற்றோர்—(இங்கே உறைகின்றனர்).

Verse 33

अविमुक्ते स्थिता ये तु मम भक्ता मुमुक्षवः । मानापमानयोस्तुल्याः समलोष्टाश्मकांचनाः

முக்தியை விரும்பி அவிமுக்த தலத்தில் வசிக்கும் என் பக்தர்கள், மான அவமானங்களைச் சமமாகக் கருதுபவராகவும், மண், கல், பொன் ஆகியவற்றைச் சமமாகப் பார்ப்பவராகவும் உள்ளனர்.

Verse 34

कृत्तिवासेश्वरे लिंगे स्थास्येहं तदनुग्रहे । दशकोटिसहस्राणि तीर्थानि प्रतिवासरम्

அந்தத் தலத்தின் அருளால் நான் கிருத்திவாசேசுவர லிங்கத்தில் உறைவேன்; இங்கு ஒவ்வொரு நாளும் பத்து கோடி தீர்த்தங்கள் இருக்கின்றன.

Verse 35

त्रिकालमागमिष्यंति कृत्तिवासे न संशयः । कलिद्वापरसंभूता नराः कल्मषबुद्धयः

கலி மற்றும் துவாபர யுகங்களில் பிறந்த பாவ புத்தி கொண்ட மனிதர்களும் மூன்று வேளைகளிலும் கிருத்திவாசரைத் தேடி வருவார்கள், இதில் ஐயமில்லை.

Verse 36

सदाचारविनिर्मुक्ताः सत्यशौचपराङ्मुखाः । मायया दंभलोभाभ्यां मोहाहंकृतिसंयुताः

அவர்கள் நல்லொழுக்கம் இல்லாதவர்கள், உண்மை மற்றும் தூய்மையிலிருந்து விலகியவர்கள், மாயையினால் டம், பேராசை, மோகம் மற்றும் அகங்காரம் கொண்டிருப்பார்கள்.

Verse 37

शूद्रान्नसेविनो विप्रा जिह्वाला अतिलालसाः । संध्यास्नानजपेज्यासु दूरीकृत मनोधियः

அந்தப் பிராமணர்கள் சூத்திரர்களின் உணவை உண்பவர்களாகவும், நாவிற்கு அடிமையானவர்களாகவும், மிகுந்த பேராசை கொண்டவர்களாகவும் இருப்பார்கள்; சந்தியாவந்தனம், ஸ்நானம், ஜபம், பூஜை ஆகியவற்றிலிருந்து அவர்கள் மனமும் புத்தியும் விலகி இருக்கும்.

Verse 38

कृत्तिवासेश्वरं प्राप्य सर्वपापविवर्जिताः । सुखेन मोक्षमेष्यंति यथा सुकृतिनस्तथा

கிருத்திவாசேஸ்வரனை அடைந்தவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, சுகிருதம் உடையோர் போல எளிதில் மோட்சத்தை அடைவார்கள்।

Verse 39

कृत्तिवासेश्वरं लिंगं सेव्यं काश्यां ततो नरैः । जन्मांतरसहस्रेषु मोक्षोन्यत्र सुदुर्लभः

ஆகையால் காசியில் மனிதர்கள் கிருத்திவாசேஸ்வர லிங்கத்தை வழிபட வேண்டும்; ஏனெனில் வேறு இடங்களில் ஆயிரம் பிறவிகளிலும் மோட்சம் மிக அரிது।

Verse 40

कृत्तिवासेश्वरे लिंगे लभ्यस्त्वेकेन जन्मना । पृर्वजन्मकृतं पापं तपोदानादिभिः शनैः । नश्येत्सद्यो विनश्येत कृत्तिवासे श्वरेक्षणात्

கிருத்திவாசேஸ்வர லிங்கத்தில் (மோட்சம்) ஒரே பிறவியிலேயே கிடைக்கிறது. முன்பிறவிப் பாவம் தவம், தானம் முதலியவற்றால் மெதுவாக அழியும்; ஆனால் கிருத்திவாசேஸ்வரனைப் பார்ப்பதாலேயே அது உடனே அழிகிறது।

Verse 41

कृत्तिवासेश्वरं लिंगं येर्चयिष्यंति मानवाः । प्रविष्टास्ते शरीरे मे तेषां नास्ति पुनर्भवः

கிருத்திவாசேஸ்வர லிங்கத்தை அர்ச்சிப்போர் என் உட்பொருளிலேயே புகுகின்றனர்; அவர்களுக்கு மறுபிறவி இல்லை।

Verse 42

अविमुक्तेऽत्र वस्तव्यं जप्तव्यं शतरुद्रियम् । कृत्तिवासेश्वरो देवो द्रष्टव्यश्च पुनःपुनः

இங்கு அவிமுக்தத் தலத்தில் வாசிக்க வேண்டும், சதருத்ரீயத்தை ஜபிக்க வேண்டும், மேலும் தேவனாகிய கிருத்திவாசேஸ்வரனை மீண்டும் மீண்டும் தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 43

सप्तकोटिमहारुद्रैः सुजप्तैर्यत्फलं भवेत् । तत्फलं लभ्यते काश्यां पूजनात्कृत्तिवाससः

ஏழு கோடி மகாருத்ர மந்திரங்களை நன்கு ஜபித்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன் எதுவோ, அதே பலன் காசியில் க்ருத்திவாசன் (சிவன்) வழிபாட்டினாலேயே பெறப்படுகிறது।

Verse 44

माघ कृष्णचतुर्दश्यामुपोष्य निशि जागृयात् । कृत्तिवासेशमभ्यर्च्य यः स यायात्परां गतिम्

மாசி (மா஘) மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில் உபவாசமிருந்து இரவில் ஜாகரணம் செய்து, க்ருத்திவாசேசப் பெருமானை அர்ச்சிப்பவன் பரமகதியை அடைவான்।

Verse 45

शुक्लायां पंचदश्यां यश्चैत्र्यां कर्ता महोत्सवम् । कृत्तिवासेश्वरे लिंगे न स गर्भं प्रवक्ष्येते

சைத்ர மாத சுக்லபட்ச பௌர்ணமியில் க்ருத்திவாசேஸ்வர லிங்கத்திற்கு மகோৎসவம் செய்பவன் குறித்து—அவன் மீண்டும் கருவில் புகமாட்டான் (மறுபிறவி இல்லை) என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 46

कथयित्वेति देवेशस्तत्कृत्तिं परिगृह्य च । गजासुरस्य महतीं प्रावृणोद्धरिदंबरः

இவ்வாறு கூறி தேவேசன் அந்தத் தோலை எடுத்துக் கொண்டு, கஜாசுரனின் பெரும் சருமத்தையும் பெற்றுத், திகம்பரன் (ஹரிதம்பரன்) அதைத் தன் உடலில் போர்த்திக் கொண்டான்।

Verse 47

महामहोत्सवो जातस्तस्मिन्नहनि कुंभज । कृत्तिवासत्वमापेदे यस्मिन्देवो दिगंबरः

ஓ கும்பஜா! அந்த நாளிலேயே மாபெரும் மகோৎসவம் நிகழ்ந்தது—அந்நாளில் திகம்பரத் தேவன் ‘க்ருத்திவாசன்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றான்।

Verse 48

यत्रच्छत्रीकृतो दैत्यः शूलमारोप्य भूतले । तच्छूलोत्पाटनाज्जातं तत्र कुंडं महत्तरम्

பூமியில் திரிசூலத்தில் குடைபோல் ஆக்கி அசுரனை குத்தி நிறுத்திய இடத்தில், அந்தத் திரிசூலைப் பிடுங்கியதனால் அங்கே மிகப் பெரிய புண்ணியக் குண்டம் தோன்றியது।

Verse 49

तस्मिन्कुंडे नरः स्नात्वा कृत्वा च पितृतर्पणम् । कृत्तिवासेश्वरं दृष्ट्वा कृतकृत्यो नरो भवेत्

அந்தப் புண்ணியக் குண்டத்தில் நீராடி பித்ரு-தர்ப்பணம் செய்து, க்ருத்திவாசேஸ்வரரை தரிசித்தால் மனிதன் க்ருதக்ருத்யனாகிறான்।

Verse 50

स्कंद उवाच । तस्मिंस्तीर्थे तु यद्वृत्तं तदगस्ते निशामय । काका हंसत्वमापन्नास्तत्तीर्थस्य प्रभावतः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—அகஸ்த்யா, அந்தத் தீர்த்தத்தில் நடந்ததை கேள். அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் காகங்கள் ஹம்ச நிலையை அடைந்தன।

Verse 51

एकदा कृत्तिवासे तु चैत्र्यां यात्राऽभवत्पुरा । अन्नं राशीकृतं तत्र ह्युपहारसमुद्भवम्

ஒருமுறை சைத்ர மாதத்தில் முற்காலத்தில் க்ருத்திவாசத்தில் யாத்திரைத் திருவிழா நடந்தது. அங்கே காணிக்கைகளால் வந்த அன்னம் குவியல்களாகச் சேர்க்கப்பட்டது।

Verse 52

बहुदेवलकैर्विप्र तं दृष्ट्वा पक्षिणो मिलन् । परस्परं तदन्नार्थं युध्यंतो व्योमवर्त्मनि

விப்ரரே, பல ஆலயப் பணியாளர்களுடன் அந்த அன்னக் குவியலைக் கண்ட பறவைகள் கூடின; அந்த அன்னத்திற்காக வான்வழியில் ஒன்றோடொன்று போரிட்டன।

Verse 53

बलिपुष्टैरपुष्टांगा रटतः करटाः कटु । वलिभिश्चातिपुष्टांगैरबलाश्चंचुभिर्हताः

பலியால் வலிமை பெற்றிருந்தும் சிலர் உறுப்புகள் பலவீனமாய் கடுமையாகக் கத்தினர்; இன்னும் சிலர் இன்பத்தில் மிகப் பெருத்து, பலவீனர்களின் அலகுத் தாக்குதலால் வீழ்ந்தனர்।

Verse 54

ते हन्यमाना न्यपतंस्तस्मिन्कुंडे नभोंगणात् । आयुःशेषेण संत्राता हंसीभूतास्तु वायसाः

அடிபட்டபடியே அவர்கள் வானமண்டலத்திலிருந்து அந்தக் குளத்தில் விழுந்தனர்; ஆயுள் மீதியால் காக்கப்பட்ட அந்தக் காகங்கள் உண்மையிலே அன்னங்களாயின.

Verse 55

आश्चर्यवंतस्तत्रत्या यात्रायां मिलिता जनाः । ऊचुरंगुलिनिर्देशैरहो पश्यत पश्यत

அங்கே யாத்திரையில் கூடிய மக்கள் வியப்புற்று விரலால் சுட்டிக் காட்டி—“அஹோ! பாருங்கள், பாருங்கள்!” என்றனர்.

Verse 56

अस्मासु वीक्षमाणेषु काकाः कुंडेत्र ये पतन् । धार्तराष्ट्रास्तु ते जातास्तीर्थस्यास्य प्रभावतः

நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் இந்தக் குளத்தில் விழுந்த காகங்கள், இத்தீர்த்தத்தின் மகிமையால் தார்த்தராஷ்டிரர் (அரச அன்னங்கள்) ஆனார்கள்.

Verse 57

हंसतीर्थं तदारभ्य कृत्तिवास समीपतः । नाम्ना ख्यातमभूल्लोके तत्कुंडं कलशोद्भव

கலசோத்பவா! அந்நாளிலிருந்து க்ருத்திவாசத்தின் அருகிலுள்ள அந்தக் குளம் ‘ஹம்ஸதீர்த்தம்’ என்ற பெயரால் உலகில் புகழ்பெற்றது.

Verse 58

अतीव मलिनात्मानो महामलिन कर्मभिः । क्षणान्निर्मलतां यांति हंसतीर्थकृतोदकाः

மிகவும் அசுத்தமான செயல்களால் உள்ளம் மாசடைந்தவர்களும் ஹம்ஸதீர்த்தத்தின் புனித நீரால் கணநேரத்தில் தூய்மையை அடைகின்றனர்।

Verse 59

काश्यां सदैव वस्तव्यं स्नातव्यं हंसतीर्थके । द्रष्टव्यः कृत्तिवासेशः प्राप्तव्यं परमं पदम्

காசியில் எப்போதும் வாசிக்க வேண்டும்; ஹம்ஸதீர்த்தத்தில் நீராட வேண்டும்; க்ருத்திவாசேசப் பெருமானை தரிசிக்க வேண்டும்—அதனால் பரமபதம் அடையப்படும்।

Verse 60

काश्यां लिंगान्यनेकानि मुने संति पदेपदे । कृत्तिवासेश्वरं लिंगं सर्वलिंगशिरः स्मृतम्

முனிவரே! காசியில் அடியெடுப்பதற்கெல்லாம் பல லிங்கங்கள் உள்ளன; ஆனால் க்ருத்திவாசேஸ்வர லிங்கம் எல்லா லிங்கங்களின் தலைமை என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 61

कृत्तिवासं समाराध्य भक्तियुक्तेन चेतसा । सर्वलिंगाराधनजं फलं काश्यामवाप्यते

பக்தியால் நிறைந்த மனத்துடன் க்ருத்திவாசனை ஆராதித்தால், காசியில் எல்லா லிங்கங்களையும் வழிபட்டதற்குரிய பலன் கிடைக்கும்।

Verse 62

जपो दानं तपो होमस्तर्पणं देवतार्चनम् । समीपे कृत्तिवासस्य कृतं सर्वमनंतकम्

ஜபம், தானம், தவம், ஹோமம், தர்ப்பணம், தேவதார்ச்சனை—க்ருத்திவாசன் அருகில் செய்யப்படுவது அனைத்தும் அயராத (அக்ஷய) புண்ணியமாகிறது।

Verse 63

तीर्थं त्वनादिसंसिद्धमेतत्कलशसंभव । पुनर्देवस्य सान्निध्यादाविरासीन्महेशितुः

ஓ கலசஸம்பவா! இத்தீர்த்தம் ஆதியற்றதும் நித்தியசித்தமுமானது; ஆயினும் இறைவனின் மீள்சாந்நித்யத்தால் மகேசனின் அருளால் இது மீண்டும் வெளிப்பட்டது.

Verse 64

एतानि सिद्धलिंगानिच्छन्नानि स्युर्युगेयुगे । अवाप्य शंभुसान्निध्यं पुनराविर्भवंति हि

இந்த சித்தலிங்கங்கள் யுகம் யுகமாக மறைந்திருக்கும்; ஆனால் சம்புவின் சாந்நித்யம் கிடைத்தவுடன் அவை நிச்சயமாக மீண்டும் வெளிப்படும்.

Verse 65

हंसतीर्थस्य परितो लिंगानामयुतं मुने । प्रतिष्ठितं मुनिवरैरत्रास्ति द्विशतोत्तरम्

முனிவரே! ஹம்ஸதீர்த்தத்தைச் சுற்றி முனிவர்கள் பத்தாயிரம் லிங்கங்களை நிறுவினர்; இங்கே அதற்கு மேலாக இன்னும் இருநூறும் உள்ளன.

Verse 66

एकैकं सिद्धिदं नृणामविमुक्तनिवासिनाम् । लिंगं कात्यायनेशादि च्यवनेशां तमेव हि

இவற்றில் ஒவ்வொரு லிங்கமும் அவிமுக்த (காசி) வாசிகளுக்கு சித்தியை அளிக்கும்; அவற்றில் காத்யாயனேச லிங்கமும், ச்யவனேசமும் உள்ளன.

Verse 67

लोमशेशं महालिंगं लोमशेन प्रतिष्ठितम् । कृत्तिवासः प्रतीच्यां तु तद्दृष्ट्वा क्वांतकाद्भयम्

லோமசர் நிறுவிய ‘லோமசேச’ எனும் மகாலிங்கம் உள்ளது; மேற்கில் ‘கிருத்திவாச’ உள்ளது—அதைக் கண்டால் மரணபயம் நீங்கும்.

Verse 68

मालतीशं शुभं लिंगं कृत्तिवासोत्तरे महत् । सपर्ययित्वा तल्लिंगं राजा गजपतिर्भवेत्

கிருத்திவாசத்தின் வடக்கில் மிகச் சுபமான ‘மாலதீச’ எனும் மகாலிங்கம் விளங்குகிறது. அந்த லிங்கத்தை பக்தியுடன் வழிபட்டால் அரசன் கஜபதி, அதாவது பேராற்றல் மிக்க பேரரசன் ஆகிறான்.

Verse 69

अंतकेश्वर संज्ञं च लिंगं तद्रुद्रदिक्स्थितम् । अतिपापोपि निष्पापो जायते तद्विलोकनात्

ருத்ர திசையில் ‘அந்தகேசுவர’ எனும் லிங்கம் பிரதிஷ்டிதமாக உள்ளது. அதனை வெறும் தரிசனம் செய்தாலே மிகப் பாவியும் பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 70

जनकेशं महालिंगं तत्पार्श्वे ज्ञानदं परम् । तल्लिंग वरिवस्यातो ब्रह्मज्ञानमवाप्यते

அங்கே ‘ஜனகேச’ எனும் மகாலிங்கம் உள்ளது; அதன் அருகில் பரம ஞானம் அளிக்கும் இன்னொரு லிங்கமும் உள்ளது. அந்த லிங்கத்தை பக்தியுடன் ஆராதித்தால் பிரம்மஞானம் கிடைக்கும்.

Verse 71

तदुत्तरे महामूर्तिरसितांगोस्ति भैरवः । तस्य दर्शनतः पुंसां न भवेद्यमदर्शनम्

அதன் வடக்கில் ‘அசிதாங்க’ எனும் மகாரூபமான பைரவன் இருக்கிறான். அவன் தரிசனத்தால் மனிதர்களுக்கு யமதரிசனம் ஏற்படாது.

Verse 72

शुष्कोदरी च तत्रास्ति देवी विकटलोचना । कृत्तिवासादुदीच्यां तु काशीप्रत्यूह भक्षिणी

அங்கேயே சுஷ்கோதரீ தேவியும், விரிந்த கண்களுடைய விகடலோசனாவும் உள்ளாள். கிருத்திவாசத்தின் வடக்கில் அவள் ‘காசி-பிரத்யூஹ-பக்ஷிணி’—அதாவது காசிப் பாதையின் தடைகளை அழிப்பவள்—என்று புகழ்பெற்றாள்.

Verse 73

अग्निजिह्वोस्ति वेतालस्तस्या देव्यास्तु नैरृते । ददाति वांछितां सिद्धिं सोर्चितो भौमवासरे

அந்த தேவியின் புனித வட்டத்தின் நைர்ருதி திசையில் அக்னிஜிஹ்வன் எனும் வேதாளன் உள்ளான். செவ்வாயன்று வழிபட்டால் அவன் வேண்டிய சித்தியை அருள்வான்॥

Verse 74

वेतालकुंडं तत्रास्ति सर्वव्याधिविघातकृत् । तत्कुंडोदकसंस्पर्शाद्व्रणविस्फोटरुग्व्रजेत्

அங்கே வேதாள-குண்டம் உள்ளது; அது எல்லா நோய்களையும் அழிப்பது. அந்தக் குளத்தின் நீரைத் தொடுவதாலேயே காயம், கொப்புள வலி நீங்கும்॥

Verse 75

वेतालकुंडे सुस्नातो वेतालं प्रणिपत्य च । लभेत वांछितां सिद्धिं दुर्लभां सर्वदेहिभिः

வேதாள-குண்டத்தில் நன்றாக நீராடி, வேதாளனை வணங்கினால், உடலுடையோர்க்கு அரிதான வேண்டிய சித்தியைப் பெறுவான்॥

Verse 76

गणोस्ति तत्र द्विभुजश्चतुष्पात्पंचशीर्षकः । तस्य संवीक्षणादेव पापं याति सहस्रधा

அங்கே இரு கரங்களும், நான்கு கால்களும், ஐந்து தலைகளும் உடைய ஒரு கணன் உள்ளான். அவனைப் பார்ப்பதாலேயே பாவம் ஆயிரமடங்காகச் சிதறும்॥

Verse 77

तदुत्तरे मुने रुद्रश्तुःशृंगोस्ति भीषणः । त्रिपादस्तु द्विशीर्षा च हस्ताः स्युः सप्त एव हि

அதன் வடக்கில், முனிவரே, துஃஶ்ருங்கன் எனப்படும் பயங்கர ருத்ரன் உள்ளான். அவனுக்கு மூன்று கால்கள், இரண்டு தலைகள், மேலும் ஏழு கைகள் உள்ளன॥

Verse 78

रोरूयते वृषाकारस्त्रिधा बद्धः स कुंभज । काशीविघ्रकरा ये च ये काश्यां पापबुद्धयः

ஹே கும்பஜ! அவன் காளை-வடிவனாய் மும்முறைப் பந்தத்தில் கட்டப்பட்டு முழங்குகிறான். காசியில் தடையுண்டாக்குவோரும், காசியில் பாபபுத்தியுடன் வாழ்வோரும்—

Verse 79

तेषां च संछिदां कर्तुमहं धृतकुठारकः । ये काश्यां विघ्नहर्तारो ये काश्यां धर्मबुद्धयः

அவர்களை (தடையுண்டாக்குவோரை) வெட்டித் தள்ள நான் கோடாரியைத் தாங்குகிறேன். ஆனால் காசியில் தடைகளை அகற்றுவோரும், காசியில் தர்மபுத்தியுடையோரும்—

Verse 80

सुधाघटकरश्चाहं तद्वंशपरिषेककृत् । तं दृष्ट्वा वृषरुद्रं वै पूजयित्वा तु भक्तितः

நானும் அமுதக் குடத்தைத் தாங்கி அந்த வம்சத்திற்கு அபிஷேகம் செய்பவன். அந்த வृष-ருத்ரனைத் தரிசித்து, பக்தியுடன் வழிபட்டு—

Verse 81

महामहोपचारैश्च न विघ्नैरभिभूयते । मणिप्रदीपो नागोऽस्ति तस्माद्रुद्रादुदग्दिशि

மிகப் பெரிய உபசாரங்களுடன் வழிபட்டால் தடைகள் வெல்ல முடியாது. அந்த ருத்ரனின் வடதிசையில் ‘மணிப்ரதீப’ எனும் ஒரு நாகன் இருக்கிறான்.

Verse 82

मणिकुंडं तदग्रे तु विषव्याधिहरं परम् । तस्मिन्कुंडे कृतस्नानस्तं नागं परिवीक्ष्य च

அவனின் முன்னே ‘மணி-குண்டம்’ உள்ளது; அது விஷத்தால் உண்டாகும் நோய்களை நீக்குவதில் மிகச் சிறந்தது. அந்த குண்டத்தில் நீராடி, அந்த நாகனைத் தரிசித்து—

Verse 83

मणिमाणिक्यसंपूर्ण गजाश्वरथसंकुलम् । स्त्रीरत्नपुत्ररत्नैश्च समृद्धं राज्यमाप्नुयात्

மணி-மாணிக்கங்களால் நிறைந்ததும், யானை-குதிரை-ரதங்களால் களைகட்டியதும், மேலும் ஸ்திரீரத்னம், புத்திரரத்னம் முதலிய செல்வங்களால் செழித்ததுமான வளமிகு அரசாட்சியை மனிதன் அடைவான்।

Verse 84

कृत्तिवासेश्वरं लिंगं काश्यां यैर्न विलोकितम् । ते मर्त्यलोके भाराय भुवो भूता न संशयः

காசியில் க்ருத்திவாசேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசிக்காதவர்கள், மর্ত்யலோகத்தில் பூமிக்கே வெறும் பாரமாகவே இருப்பார்கள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 85

स्कंद उवाच । कृत्तिवासः समुत्पत्तिं ये श्रोष्यंतीह मानवाः । तल्लिंगदर्शनाच्छ्रेयो लप्स्यंते नात्र संशयः

ஸ்கந்தன் கூறினான்: இங்கு க்ருத்திவாசரின் தோற்ற வரலாற்றை கேட்கும் மனிதர்கள் நிச்சயமாக நன்மை பெறுவர்; மேலும் அந்த லிங்கத்தின் தரிசனத்தால் மங்களமான ஶ்ரேயஸை அடைவர்—இதில் ஐயமில்லை।