Adhyaya 35

Verse 1

नारद उवाच । भगवन्देवदेवेश सृष्टिसंहारकारक । गुणातीतो गुणैर्युक्तो मुक्तीनां साधनं परम्

நாரதர் கூறினார்— பகவனே, தேவர்களின் தேவனே, படைப்பு-அழிவின் கர்த்தாவே! நீ குணாதீதனாய் இருந்தும் குணங்களால் வெளிப்படுகிறாய்; நீயே முக்திக்கான பரம சாதனம்.

Verse 2

संस्थाप्य वेदभवनं विधिवद्द्विज सत्तमान् । किं चक्रे रघुनाथस्तु भूयोऽयोध्यां गतस्तदा

விதிப்படி வேதபவனத்தை நிறுவி, சிறந்த த்விஜர்களை உரிய இடங்களில் அமர்த்திய பின், ரகுநாதன் மீண்டும் அயோத்திக்குச் சென்று அடுத்து என்ன செய்தான்?

Verse 3

स्वस्थाने ब्राह्मणास्तत्र कानि कर्माणि चक्रिरे । ब्रह्मोवाच । इष्टापूर्तरताः शांताः प्रतिग्रहपराङ्मुखाः

அங்கே அந்தப் பிராமணர்கள் தத்தம் இடங்களில் நிலைத்து, தமக்குரிய கர்மங்களைச் செய்தனர். பிரம்மா கூறினார்—அவர்கள் அமைதியுடையோர்; இஷ்ட-பூர்த்த (யாகமும் பொதுநலப் பணிகளும்) இல் ஈடுபட்டோர்; பிரதிக்ரஹம் (பரிசு) ஏற்க மறுப்போர்.

Verse 4

राज्यं चक्रुर्वनस्यास्य पुरोधा द्विजसत्तमः । उवाच रामपुरतस्तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्

அந்த வனப்பகுதிக்குப் புரோஹிதராக இருந்த அந்தச் சிறந்த த்விஜன், அரசாட்சிபோல் ஒழுங்கான நிர்வாகத்தை அமைத்தான். மேலும் ராமபுரத்திலிருந்து அந்தத் தீர்த்தத்தின் உத்தம மஹாத்மியத்தை அறிவித்தான்.

Verse 5

प्रयागस्य च माहात्म्यं त्रिवेणीफलमुत्तमम् । प्रयागतीर्थमहिमा शुक्लतीर्थस्य चैव हि

அவன் பிரயாகத்தின் மஹாத்மியத்தையும், திரிவேணியின் ஒப்பற்ற பலனையும் கூறினான். மேலும் பிரயாகத் தீர்த்தத்தின் பெருமையையும், சுக்லத் தீர்த்தத்தின் மகிமையையும் விளக்கினான்.

Verse 6

सिद्धक्षेत्रस्य काश्याश्च गंगाया महिमा तथा । वसिष्ठः कथया मास तीर्थान्यन्यानि नारद

அவன் சித்தக்ஷேத்திரம், காசி, மேலும் கங்கையின் மகிமையையும் கூறினான். நாரதா, வசிஷ்டர் ஒரு மாதம் முழுவதும் பிற தீர்த்தங்களையும் விவரித்தார்.

Verse 7

धर्मारण्यसुवर्णाया हरिक्षेत्रस्य तस्य च । स्नानदानादिकं सर्वं वाराणस्या यवाधिकम्

பொன்னொளி கொண்ட தர்மாரண்யத்திலும் அந்த ஹரிக்ஷேத்திரத்திலும், ஸ்நானம், தானம் முதலிய எல்லாக் கர்மங்களும் வாராணசியைவிட யவமளவு கூடுதலான புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 8

एतच्छ्रुत्वा रामदेवः स चमत्कृतमानसः । धर्मारण्ये पुनर्यात्रां कर्त्तुकामः समभ्यगात्

இதைக் கேட்ட ஸ்ரீராமரின் உள்ளம் வியப்பால் நிறைந்தது; தர்மாரண்யத்தில் மீண்டும் புதிய தீர்த்தயாத்திரை செய்ய விரும்பி அவர் அங்கு அணைந்தார்।

Verse 9

सीतया सह धर्मज्ञो गुरुसैन्यपुरःसरः । लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा भरतेन सहायवान्

தர்மத்தை அறிந்த ஸ்ரீராமர் சீதையுடன் புறப்பட்டார்; முன்னே குருவும் படையும் சென்றன; உடன் சகோதரன் லக்ஷ்மணனும் துணையாக பரதனும் இருந்தனர்।

Verse 10

शत्रुघ्नेन परिवृतो गतो मोहेरके पुरे । तत्र गत्वा वसिष्ठं तु पृच्छतेऽसौ महामनाः

சத்ருக்னனால் சூழப்பட்டு அவர் மோஹேரக நகரத்திற்குச் சென்றார்; அங்கு சென்றபின் அந்த மகாத்மா வசிஷ்டரை வினவினார்।

Verse 11

राम उवाच । धर्मारण्ये महाक्षेत्रे किं कर्त्तव्यं द्विजोत्तम । दानं वा नियमो वाथ स्नानं वा तप उत्तमम्

ராமர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமா! தர்மாரண்யத்தின் மகாக்ஷேத்திரத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும்—தானமா, நியமமா, ஸ்நானமா, அல்லது சிறந்த தவமா?

Verse 12

ध्यानं वाथ क्रतुं वाथ होमं वा जपमुत्तमम् । दानं वा नियमं वाथ स्नानं वा तप उत्तमम्

அல்லது தியானமா, கிரது யாகமா, ஹோமமா, சிறந்த ஜபமா செய்ய வேண்டும்? அல்லது தானம், நியமம், ஸ்நானம், அல்லது உத்தம தவமா?

Verse 13

येन वै क्रियमाणेन तीर्थेऽस्मिन्द्विजसत्तम । ब्रह्महत्यादिपापेभ्यो मुच्यते तद्ब्रवीहि मे

ஓ த்விஜசிறந்தவரே! இத்தீர்த்தத்தில் எந்தக் கர்மத்தைச் செய்தால் பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்களிலிருந்து விடுதலை கிடைக்குமோ, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 14

वसिष्ठ उवाच । यज्ञं कुरु महाभाग धर्मारण्ये त्वमुत्तमम् । दिनेदिने कोटिगुणं यावद्वर्षशतं भवेत्

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ மகாபாகனே! தர்மாரண்யத்தில் நீ உயர்ந்த யாகத்தைச் செய்; அதன் புண்ணியம் நாள்தோறும் கோடிமடங்காகப் பெருகி, நூறு ஆண்டுகள் வரை நிலைக்கும்।

Verse 15

तच्छ्रुत्वा चैव गुरुतो यज्ञारंभं चकार सः । तस्मिन्नवसरे सीता रामं व्यज्ञापयन्मुदा

குருவிடமிருந்து இதைக் கேட்டவுடன் அவன் யாகத்தைத் தொடங்கினான்; அதே வேளையில் சீதை மகிழ்ச்சியுடன் ராமனிடம் அறிவித்தாள்।

Verse 16

स्वामिन्पूर्वं त्वया विप्रा वृता ये वेदपारगाः । ब्रह्मविष्णुमहेशेन निर्मिता ये पुरा द्विजाः

ஓ ஸ்வாமி! முன்பு நீங்கள் வேதத்தில் பாரங்கதமான பிராமணர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்; அவர்கள் பழங்காலத்தில் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் ஆகியோரால் உருவாக்கப்பட்ட த்விஜர்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்।

Verse 17

कृते त्रेतायुगे चैव धर्मारण्यनिवासिनः । विप्रांस्तान्वै वृणुष्व त्वं तैरेव साधकोऽध्वरः

கிருதமும் திரேதாவும் யுகங்களில் தர்மாரண்யத்தில் வாழ்ந்த அந்தப் பிராமணர்கள் புகழ்பெற்றவர்கள்; அவர்களையே நீங்கள் தேர்ந்தெடுங்கள், ஏனெனில் அவர்களாலேயே இந்த அத்வர யாகம் முறையாக நிறைவேறும்।

Verse 18

तच्छ्रुत्वा रामदेवेन आहूता ब्राह्मणास्तदा । स्थापिताश्च यथापूर्वमस्मिन्मोहे रके पुरे

இதைக் கேட்டதும் அப்போது ஸ்ரீராமதேவன் பிராமணர்களை அழைத்து, முன்புபோலவே அதே இடத்திலும் அதே நகரிலும் முறையாக அமர்த்தி நிறுவினார்।

Verse 19

तैस्त्वष्टादशसंख्याकैस्त्रैविद्यैर्मेहिवाडवैः । यज्ञं चकार विधिवत्तैरेवायतबुद्धिभिः

மூன்று வேதவித்யைகளிலும் தேர்ந்த, பதினெட்டு எண்ணிக்கையுடைய அந்தப் பிராமணர்களின் துணையுடன்—நிலையான, தொலைநோக்கு அறிவுடைய அவர்களாலேயே—ராமன் விதிப்படி யாகம் செய்தான்।

Verse 20

कुशिकः कौशिको वत्स उपमन्युश्च काश्यपः । कृष्णात्रेयो भरद्वाजो धारिणः शौनको वरः

குஷிகர், கௌஷிகர், வத்ஸர், உபமன்யு, காஷ்யபர்; கிருஷ்ணாத்ரேயர், பரத்வாஜர், தாரிணர், மேலும் சிறந்த ஷௌனகர்—இவர்கள் யாகத்தின் முக்கிய ரித்விக்களாக இருந்தனர்।

Verse 21

मांडव्यो भार्गवः पैंग्यो वात्स्यो लौगाक्ष एव च । गांगायनोथ गांगेयः शुनकः शौनकस्तथा

மாண்டவ்யர், பார்கவர், பைங்க்யர், வாத்ஸ்யர், லௌகாக்ஷர்; பின்னர் காங்காயனர், காங்கேயர், ஷுனகர் மற்றும் ஷௌனகர்—இவர்களும் அந்த ரித்விக்களுள் சேர்ந்தவர்கள்।

Verse 22

ब्रह्मोवाच । एभिर्विप्रैः क्रतुं रामः समाप्य विधिवन्नृपः । चकारावभृथं रामो विप्रान्संपूज्य भक्तितः

பிரம்மா கூறினார்—இந்தப் பிராமணர்களுடன் அரசன் ராமன் விதிப்படி யாகத்தை நிறைவு செய்தான்; மேலும் பக்தியுடன் அந்த வேதியர்களை வணங்கி, ராமன் அவப்ருத ஸ்நானத்தைச் செய்தான்।

Verse 23

यज्ञांते सीतया रामो विज्ञप्तः सुविनीतया । अस्याध्वरस्य संपत्ती दक्षिणां देहि सुव्रत

யாகத்தின் முடிவில் நல்வினயமுடைய சீதை ராமனைப் பணிவுடன் வேண்டினாள்— “நல்ல விரதனே! இவ்வத்வரத்தின் நிறைவு-பரிசுகளுடன் கூடிய தக்க தக்ஷிணையை அளியுங்கள்।”

Verse 24

मन्नाम्ना च पुरं तत्र स्थाप्यतां शीघ्रमेव च । सीताया वचनं श्रुत्वा तथा चक्रे नृपोत्तमः

“அங்கே என் பெயரால் விரைவில் ஒரு நகரம் நிறுவப்படுக.” சீதையின் சொல் கேட்ட நரபதிசிறந்தவன் அதன்படியே செய்தான்.

Verse 25

तेषां च ब्राह्मणानां च स्थानमेकं सुनिर्भयम् । दत्तं रामेण सीतायाः संतोषाय महीभृता

அந்தப் பிராமணர்களுக்காக ஒரே ஒரு பாதுகாப்பான, அச்சமற்ற இருப்பிடத்தை மன்னன் ராமன் சீதையின் திருப்திக்காக அளித்தான்.

Verse 26

सीतापुरमिति ख्यातं नाम चक्रे तदा किल । तस्याधिदेव्यौ वर्त्तेते शांता चैव सुमंगला

அப்போது உண்மையாகவே அதற்கு “சீதாபுரம்” என்ற புகழ்பெற்ற பெயரை வைத்தான். அந்நகரின் அதிதேவியராக சாந்தா மற்றும் சுமங்களா உறைகின்றனர்.

Verse 27

मोहेरकस्य पुरतो ग्रामद्वादशकं पुरः । ददौ विप्राय विदुषे समुत्थाय प्रहर्षितः

மோஹேரகப் புரத்தின் முன்பாக அவன் மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்து, ஒரு பண்டிதப் பிராமணனுக்கு பன்னிரண்டு கிராமங்களைத் தானமாக அளித்தான்.

Verse 28

तीर्थांतरं जगामाशु काश्यपीसरितस्तटे । वाडवाः केऽपि नीतास्ते रामेण सह धर्मवित्

அவன் விரைவாக காஷ்யபீ நதிக்கரையிலுள்ள மற்றொரு தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான். தர்மத்தை அறிந்த ராமனுடன் சில குதிரைமாதைகளும் அங்கே கொண்டு வரப்பட்டன.

Verse 29

धर्मालये गतः सद्यो यत्र माला कमंडलुः । पुरा धर्मेण सुमहत्कृतं यत्र तपो मुने

பின்னர் அவன் உடனே தர்மாலயத்திற்குச் சென்றான்—அங்கே மாலையும் கமண்டலுவும் வணங்கப்படுகின்றன; முனிவரே, அங்கே பழங்காலத்தில் தர்மதேவன் மிகுந்த தவம் செய்தான்.

Verse 30

तदारभ्य सुविख्यातं धर्मालयमिति । श्रुतम् ददौ दाशरथिस्तत्र महादानानि षोडश

அந்நாளிலிருந்து அது ‘தர்மாலயம்’ எனப் புகழ்பெற்றது. அங்கே தசரதன் புதல்வன், மரபில் கேள்விப்பட்டபடி, பதினாறு மகாதானங்களை அளித்தான்.

Verse 31

पंचाशत्तदा ग्रामाः सीतापुरसमन्विताः । सत्यमंदिरपर्यंता रघुना थेन वै तदा

அக்காலத்தில் ரகுவம்சத்தவன் (ராமன்) சீதாபுரத்துடன் ஐம்பது கிராமங்களை இணைத்தான்; அவை சத்யமந்திரத்தின் எல்லைவரை விரிந்திருந்தன.

Verse 32

सीताया वचनात्तत्र गुरुवाक्येन चैव हि । आत्मनो वंशवृद्ध्यर्थं द्विजेभ्योऽदाद्रघूत्तमः

அங்கே சீதையின் வேண்டுகோளினாலும் குருவின் சொல்லை ஏற்றும் வகையிலும், தன் வம்ச வளர்ச்சியும் தொடர்ச்சியும் வேண்டி ரகுகுலச் சிறந்தவன் (ராமன்) இருபிறப்போர்க்கு தானம் அளித்தான்.

Verse 33

अष्टादशसहस्राणां द्विजानामभवत्कुलम् । वात्स्यायन उपमन्युर्जातूकर्ण्योऽथ पिंगलः

பதினெட்டு ஆயிரம் த்விஜர்களிடமிருந்து தனித்தனி குல-வம்சப் பரம்பரைகள் தோன்றின—வாத்ஸ்யாயனன், உபமன்யு, ஜாதூகರ್ಣ்யன், பின்னர் பிங்கலன்।

Verse 34

भारद्वाजस्तथा वत्सः कौशिकः कुश एव च । शांडिल्यः कश्यपश्चैव गौतमश्छांधनस्तथा

மேலும் பாரத்வாஜன் மற்றும் வத்ஸன்; கௌசிகன் மற்றும் குசனும்; சாண்டில்யன், கச்யபன், கௌதமன், அதுபோல சாந்தனன் (வம்சங்கள்) இருந்தன।

Verse 35

कृष्णात्रेयस्तथा वत्सो वसिष्ठो धारणस्तथा । भांडिलश्चैव विज्ञेयो यौवनाश्वस्ततः परम्

அதேபோல் கிருஷ்ணாத்ரேயன் மற்றும் வத்ஸன்; வசிஷ்டன் மற்றும் தாரணன்; பாண்டிலனும் அறியத்தக்கவன்—இவற்றிற்குப் பின் யௌவநாஷ்வன்।

Verse 36

कृष्णायनोपमन्यू च गार्ग्यमुद्गलमौखकाः । पुशिः पराशरश्चैव कौंडिन्यश्च ततः परम्

மேலும் கிருஷ்ணாயனன், உபமன்யு; கார்க்யன், முத்கலன், மௌகன்; புஷி மற்றும் பராசரனும்—அதன்பின் கௌண்டின்யன்।

Verse 37

पंचपंचाशद्ग्रामाणां नामान्येवं यथाक्रमम् । सीतापुरं श्रीक्षेत्रं च मुशली मुद्गली तथा

இவ்வாறு வரிசையாக ஐம்பத்தைந்து கிராமங்களின் பெயர்கள் உரைக்கப்படுகின்றன—சீதாபுரம், ஸ்ரீக்ஷேத்ரம், மேலும் முஷலீ மற்றும் முத்கலீ।

Verse 38

ज्येष्ठला श्रेयस्थानं च दंताली वटपत्रका । राज्ञः पुरं कृष्णवाटं देहं लोहं चनस्थनम्

ஜ்யேஷ்டலா, ஶ்ரேயஸ்தானம், தந்தாலீ, வடபத்ரகா; ராஜ்ஞஃபுரம், கிருஷ்ணவாடம், தேகம், லோகம் மற்றும் சனஸ்தனம்—இவை புனிதத் தலங்கள்.

Verse 39

कोहेचं चंदनक्षेत्रं थलं च हस्तिनापुरम् । कर्पटं कंनजह्नवी वनोडफनफावली

கோஹேச, சந்தனக்ஷேத்ரம், தலம் மற்றும் ஹஸ்தினாபுரம்; கர்படம், கம்நஜஹ்னவீ, வனோடபனபாவலீ—இவை புண்ணிய நாமங்கள்.

Verse 40

मोहोधं शमोहोरली गोविंदणं थलत्यजम् । चारणसिद्धं सोद्गीत्राभाज्यजं वटमालिका

மோஹோதம், ஶமோஹோரலீ, கோவிந்தணம், தலத்யஜம்; சாரணஸித்தம், ஸோத்கீத்ராபாஜ்யஜம், வடமாலிகா—இவையும் புனிதத் தலநாமங்கள்.

Verse 41

गोधरं मारणजं चैव मात्रमध्यं च मातरम् । बलवती गंधवती ईआम्ली च राज्यजम्

கோதரம், மாரணஜம், மாத்ரமத்யம், மாதரம்; பலவதீ, கந்தவதீ, ஈஆம்லீ மற்றும் ராஜ்யஜம்—இவை மற்ற புண்ணிய நாமங்கள்.

Verse 42

रूपावली बहुधनं छत्रीटं वंशंजं तथा । जायासंरणं गोतिकी च चित्रलेखं तथैव च

ரூபாவலீ, பஹுதனம், சத்ரீடம், வம்ஶஞ்சம்; ஜாயாஸம்ரணம், கோதிகீ மற்றும் சித்ரலேகம்—இவையும் புனிதத் தலநாமங்கள்.

Verse 43

दुग्धावली हंसावली च वैहोलं चैल्लजं तथा । नालावली आसावली सुहाली कामतः परम्

துக்தாவலி, ஹம்சாவலி, வைஹோல, சைல்லஜ, நாலாவலி, ஆசாவலி, சுஹாலி—இவ்வெல்லா குடியிருப்புகளும் விருப்பத்திற்கேற்ப முழுமையாக நிறுவப்பட்டன।

Verse 44

रामेण पंचपंचाशद्ग्रामाणि वसनाय च । स्वयं निर्माय दत्तानि द्विजेभ्यस्तेभ्य एव च

வசிப்பதற்காக ராமன் தானே ஐம்பத்தைந்து கிராமங்களை உருவாக்கி, அவ்விரு-ஜாதியரான (பிராமணரான) அவர்களுக்கே தானமாக அளித்தான்।

Verse 45

तेषां शुश्रूषणार्थाय वैश्यान्रामो न्यवे दयत् । षट्त्रिंशच्च सहस्राणि शूद्रास्तेभ्यश्चतुर्गुणान्

அவர்களின் சேவை மற்றும் ஆதரவுக்காக ராமன் வைசியர்களை நியமித்தான்; மேலும் முப்பத்தாறு ஆயிரம் சூத்ரர்களை—அதற்கு நான்கு மடங்கு எண்ணிக்கையாக—அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தினான்।

Verse 46

तेभ्यो दत्तानि दानानि गवाश्ववसनानि च । हिरण्यं रजतं ताम्रं श्रद्धया परया मुदा

அவர்களுக்கு தானமாக பசுக்கள், குதிரைகள், ஆடைகள் அளிக்கப்பட்டன; மேலும் பொன், வெள்ளி, செம்பும் பரம பக்தி-நம்பிக்கையோடும் மகிழ்ச்சியோடும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டன।

Verse 47

नारद उवाच । अष्टादशसहस्रास्ते ब्राह्मणा वेदपारगाः । कथं ते व्यभजन्ग्रामान्द्रामो त्पन्नं तथा वसु । वस्त्राद्यं भूषणाद्यं च तन्मे कथय सुव्र तम्

நாரதர் கூறினார்—அந்த பதினெட்டாயிரம் பிராமணர்கள் வேதங்களில் பாரங்கதர்கள். அவர்கள் கிராமங்களையும், ராமனால் உண்டான செல்வத்தையும் எவ்வாறு பகிர்ந்தனர்? ஆடைகள் முதலியனவும் ஆபரணங்கள் முதலியனவும் எவ்வாறு வழங்கப்பட்டன? ஹே சுவிரதா, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 48

ब्रह्मोवाच । यज्ञांते दक्षिणा यावत्सर्त्विग्भिः स्वीकृता सुत । महादानादिकं सर्वं तेभ्य एव समर्पितम्

பிரம்மா கூறினார்—மகனே! யாகத்தின் முடிவில் ரித்விகர்கள் ஏற்றுக் கொண்ட தக்ஷிணை எத்தனை இருந்ததோ, மகாதானம் முதலிய அனைத்தும் அவர்களுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது.

Verse 49

ग्रामाः साधारणा दत्ता महास्थानानि वै तदा । ये वसंति च यत्रैव तानि तेषां भवंत्विति

அப்போது கிராமங்களும் பெரிய தலங்களும் பொதுவுரிமையாக அளிக்கப்பட்டன; ‘அவர்கள் எங்கு வசிப்பார்களோ, அந்த இடங்கள் அவர்களுக்கே உரியவையாகட்டும்’ என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 50

वशिष्ठवचनात्तत्र ग्रामास्ते विप्रसात्कृताः । रघूद्वहेन धीरेण नोद्व संति यथा द्विजाः

அங்கே வசிஷ்டரின் ஆலோசனையால் அந்த கிராமங்கள் பிராமணர்களின் அதிகாரத்தில் வைக்கப்பட்டன; நிலைத்த ரகூத்வஹன் (ராமன்) இருமுறை பிறந்தோருக்கு எந்தத் தொந்தரவும் ஏற்பட விடவில்லை.

Verse 51

धान्यं तेषां प्रदत्तं हि विप्राणां चामितं वसु । कृतांजलिस्ततो रामो ब्राह्मणानिदमब्रवीत्

அவர்களுக்கு தானியம் அளிக்கப்பட்டது; பிராமணர்களுக்கு அளவற்ற செல்வமும் வழங்கப்பட்டது. பின்னர் ராமன் கைகூப்பி பிராமணர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 52

यथा कृतयुगे विप्रास्त्रेतायां च यथा पुरा । तथा चाद्यैव वर्त्तव्यं मम राज्ये न संशयः

ராமன் கூறினான்—கிருதயுகத்தில் பிராமணர்கள் எவ்வாறு வாழ்ந்தார்களோ, முன்பு திரேதாயுகத்தில் எவ்வாறு இருந்தார்களோ, அதுபோலவே இன்று என் அரசிலும் வாழ வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 53

यत्किंचिद्धनधान्यं वा यानं वा वसनानि वा । मणयः कांचनादींश्च हेमादींश्च तथा वसु

எத்தகைய செல்வமோ தானியமோ, வாகனங்களோ ஆடைகளோ; மணிகள், காஞ்சனாதி, ஹேமாதி மற்றும் பிற எல்லாச் செல்வங்களும்—

Verse 54

ताम्राद्यं रजतादींश्च प्रार्थयध्वं ममाधुना । अधुना वा भविष्ये वाभ्यर्थनीयं यथोचितम्

தாமிராதி, ரஜதாதி எதுவாயினும் இப்போது என்னிடம் வேண்டுங்கள்; இப்போது அல்லது எதிர்காலத்தில்—யாவை முறையாக வேண்டத்தக்கவையோ அவை.

Verse 55

प्रेषणीयं वाचिकं मे सर्वदा द्विजसत्तमाः । यंयं कामं प्रार्थयध्वं तं तं दास्याम्यहं विभो

ஓ த்விஜசிறந்தோரே, என் வாக்கு எப்போதும் உங்கள் ஆணைக்குட்பட்டது; நீங்கள் எத்தகைய விருப்பம் வேண்டினாலும், அதையதையே நான் அருள்வேன்.

Verse 56

ततो रामः सेवकादीनादरात्प्रत्यभाषत । विप्राज्ञा नोल्लंघनीया सेव नीया प्रयत्नतः

அப்போது ராமன் பணியாளர்கள் முதலியவர்களை மரியாதையுடன் நோக்கி கூறினான்—‘பிராமணரின் ஆணை மீறப்படக் கூடாது; முயற்சியுடன் அதை நிறைவேற்ற வேண்டும்.’

Verse 57

यंयं कामं प्रार्थयंते कारयध्वं ततस्ततः । एवं नत्वा च विप्राणां सेवनं कुरुते तु यः

அவர்கள் எத்தகைய விருப்பம் வேண்டினாலும், அதற்கேற்றவாறு அதைச் செய்து கொடுங்கள். இவ்வாறு பிராமணர்களுக்கு வணங்கி அவர்களுக்கு சேவை செய்பவன்—

Verse 58

स शूद्रः स्वर्गमाप्नोति धनवान्पुत्रवान्भवेत् । अन्यथा निर्धनत्वं हि लभते नात्र संशयः

அத்தகைய சூத்ரன் ஸ்வர்கத்தை அடைந்து, செல்வமும் புதல்வரும் உடையவனாகிறான். இல்லையெனில் அவன் நிச்சயமாக வறுமையை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 59

यवनो म्लेच्छजातीयो दैत्यो वा राक्षसोपि वा । योत्र विघ्नं करोत्येव भस्मीभवति तत्क्षणात्

யவனனாக இருந்தாலும், ம்லேச்ச ஜாதியனாக இருந்தாலும், தைத்தியனாகவோ ராக்ஷசனாகவோ இருந்தாலும்—இங்கே தடையுண்டாக்குபவன் அந்தக் கணமே சாம்பலாகிறான்.

Verse 60

ब्रह्मोवाच । ततः प्रदक्षिणीकृत्य द्विजान्रामोऽतिहर्षितः । प्रस्थानाभिमुखो विप्रैराशीर्भिरभिनंदितः

பிரம்மா கூறினார்—பின்பு மிக மகிழ்ந்த ராமன் இருமுறை பிறந்தவர்களை (த்விஜர்களை) வலம் வந்து, புறப்படுவதற்குத் திரும்பினான்; பிராமணர்களின் ஆசீர்வாதங்களால் போற்றப்பட்டான்.

Verse 61

आसीमांतमनुव्रज्य स्नेहव्याकुललोचनाः । द्विजाः सर्वे विनिर्वृत्ता धर्मारण्ये विमोहिताः

எல்லைவரை உடன் சென்று, பாசத்தால் கலங்கிய கண்களுடன் இருந்த அந்தத் த்விஜர்கள் அனைவரும் மன நிறைவு பெற்றனர்; தர்மாரண்யத்தில் அவர்கள் மயங்கி, ஆழ்ந்த உணர்வில் மூழ்கி நின்றனர்.

Verse 62

एवं कृत्वा ततो रामः प्रतस्थे स्वां पुरीं प्रति । काश्यपाश्चैव गर्गाश्च कृतकृत्या दृढव्रताः

இவ்வாறு செய்து பின்பு ராமன் தன் நகரத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான். காஷ்யபரும் கார்கரும்—உறுதியான விரதத்தினர்—தங்கள் நோக்கம் நிறைவேறியது எனக் கருதி கೃತகೃತ்யராயினர்.

Verse 63

गुर्वासनसमाविष्टाः सभार्या ससुहृत्सुताः । राजधानीं तदा प्राप रामोऽयोध्यां गुणान्विताम्

குருவாசனத்தில் அமர்ந்து, மனைவியுடன், நண்பர்களும் புதல்வர்களும் உடன், ராமன் அப்போது நற்குணம் நிறைந்த தலைநகர் அயோத்தியை அடைந்தான்.

Verse 64

दृष्ट्वा प्रमुदिताः सर्वे लोकाः श्रीरघुनन्दनम् । ततो रामः स धर्मात्मा प्रजापालनतत्परः

ஸ்ரீ ரகுநந்தனனைப் பார்த்து எல்லா மக்களும் மகிழ்ந்தனர். பின்னர் தர்மாத்மா ராமன் குடிமக்களைப் பேணிப் பாதுகாப்பதில் முழுமையாக ஈடுபட்டான்.

Verse 65

सीतया सह धर्मात्मा राज्यं कुर्वंस्तदा सुधीः । जानक्या गर्भमाधत्त रविवंशोद्भवाय च

சீதையுடன் தர்மாத்மாவும் ஞானமிக்கவனுமான ராமன் அரசை ஆளும்போது, சூரியவம்சம் வளர்வதற்காக ஜானகியை கருவுற்றவளாக்கினான்.