Adhyaya 26

Verse 1

व्यास उवाच । मार्कंडेयोद्धाटितं वै स्वर्गद्वारमपावृतम् । तत्र ये देहसंत्यागं कुर्वंति फलकांक्षया

வியாசர் கூறினார்: மார்க்கண்டேயரால் திறக்கப்பட்ட சொர்க்கத்தின் வாசல் திறந்தே இருக்கிறது. அங்கே பலனை எதிர்பார்த்து யார் தங்கள் உடலைத் துறக்கிறார்களோ...

Verse 2

लभंते तत्फलं ह्यंते विष्णोः सायुज्यमाप्नुयुः । अतः किं बहुनोक्तेन द्वारवत्यां सदा नरैः

அவர்கள் முடிவில் அந்தப் பலனைப் பெறுகிறார்கள், விஷ்ணுவின் சாயுஜ்ய முக்தியை அடைகிறார்கள். ஆகையால், அதிகம் சொல்வதால் என்ன பயன்? துவாரவதியில் எப்போதும் மனிதர்களால்...

Verse 3

देहत्यागः प्रकर्तव्यो विष्णोर्लोकजिगीषया । अनाशके जले वाग्नौ ये च संति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता यांति विष्णोः पुरीं सदा

விஷ்ணு லோகத்தை அடையும் விருப்பத்துடன் உடல் துறக்கப்பட வேண்டும். உண்ணா நோன்பு, நீர் அல்லது நெருப்பில் உயிரைத் துறக்கும் சிறந்த மனிதர்கள், அனைத்து பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுவின் நகரத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.

Verse 4

अन्योपि व्याधिरहितो गच्छेदनशनं तु यः । सर्वपाप विनिर्मुक्तो याति विष्णोः पुरीं नरः

வேறொருவனும் நோயின்றி உபவாசம் மேற்கொள்ளப் புறப்பட்டால், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுவின் புரியை அடைவான்।

Verse 5

शतवर्षसहस्राणां वसेदंते दिवि द्विजः । ब्राह्मणेभ्यः परं नास्ति पवित्रं पावनं भुवि

இருபிறப்பன் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகள் விண்ணில் வாழ்ந்தாலும், பூமியில் பிராமணர்களை விட மேலான புனிதமும் பாவனமும் எதுவும் இல்லை।

Verse 6

उपवासै स्तथा तुल्यं तपः कर्म्म न विद्यते । नास्ति वेदात्परं शास्त्रं नास्ति मातृसमो गुरु

உபவாசத்துக்கு ஒப்பான தவக்கிரியை இல்லை; வேதத்தை விட உயர்ந்த சாஸ்திரம் இல்லை; தாய்க்கு ஒப்பான குருவும் இல்லை।

Verse 7

न धर्मात्परमस्तीह तपो नानशनात्परम् । स्नात्वा यः कुरुते ऽत्रापि श्राद्धं पिंडोदकक्रियाम्

இங்கு தர்மத்தை விட உயர்ந்தது இல்லை; உபவாசத்தை விட உயர்ந்த தவமும் இல்லை. இங்கு நீராடி ஸ்ராத்தம்—பிண்டம் மற்றும் நீர்க்கிரியை—செய்வோர் மகத்தான பலனை அடைவர்।

Verse 8

तृप्यंति पितरस्तस्य यावद्ब्रह्मदिवानिशम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा केशवं यस्तु पूजयेत्

அவனுடைய பித்ருக்கள் பிரம்மாவின் ஒரு நாள்-இரவு அளவும் திருப்தியடைவார்கள். அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி கேசவனை வழிபடுவோர் அத்தகைய நிலையான பலனை பெறுவர்।

Verse 9

स मुक्तपातकैः सर्वेर्विष्णुलोकमवाप्नुयात् । तीर्थानामुत्तमं तीर्थं यत्र संनिहितो हरिः

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான். தீர்த்தங்களில் அதுவே உத்தம தீர்த்தம்; அங்கே ஹரி தாமே சன்னிதியாக உள்ளார்.

Verse 10

हरते सकलं पापं तस्मिंस्तीर्थे स्थितस्य सः । मुक्तिदं मोक्षकामानां धनदं च धनार्थिनाम् । आयुर्दं सुखद चैव सर्वकामफलप्रदम्

அந்த தீர்த்தத்தில் தங்குபவனின் எல்லாப் பாவங்களையும் அவர் அகற்றுவார். மோட்சம் நாடுவோர்க்கு முக்தி, செல்வம் நாடுவோர்க்கு செல்வம், ஆயுள் மற்றும் இன்பமும் அளித்து, எல்லா நற்காமனைகளின் பலனையும் அருள்வார்.

Verse 11

किमन्येनात्र तीर्थेन यत्र देवो जनार्द्दनः । स्वयं वसति नित्यं हि सर्वेषामनुकम्पया

இங்கே வேறு எந்தத் தீர்த்தம் வேண்டுமோ? எல்லோர்மீதும் கருணையால் தேவன் ஜனார்தனன் தாமே நித்தமும் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 12

तत्र यद्दीयते किचिद्दानं श्रद्धासमन्वितम् । अक्षयं तद्भवेत्सर्वमिह लोके परत्र च

அங்கே பக்தியுடன் எதையாவது தானமாக அளித்தால், அது அனைத்தும் அழியாததாகும்—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்.

Verse 13

यज्ञैर्दानैस्तपो भिश्च यत्फलं प्राप्यते बुधैः । तदत्र स्नानमात्रेण शूद्रैरपि सुसेवकैः

யாகம், தானம், தவம் ஆகியவற்றால் ஞானிகள் பெறும் பலன், இங்கே வெறும் ஸ்நானமாத்திரத்தாலே—நல்ல சேவையில் நிலைத்த சூத்ரர்க்கும்—கிடைக்கிறது.

Verse 14

तत्र श्राद्धं च यः कुर्यादेकादश्यामुपोषितः । स पितॄनुद्धरे त्सर्वान्नरकेभ्यो न संशयः

அந்த புனிதத் தலத்தில் ஏகாதசி விரதம் இருந்து ஸ்ராத்தம் செய்பவன், ஐயமின்றி தன் எல்லாப் பித்ருக்களையும் நரக உலகங்களிலிருந்து மீட்கின்றான்।

Verse 15

अक्षय्यां तृप्तिमाप्नोति परमात्मा जनार्द्दनः । दीयतेऽत्र यदुद्दिश्य तदक्षय्यमुदाहृतम्

இங்கே பரமாத்மா ஜனார்தனன் அழியாத திருப்தியை அடைகிறான்; இங்கே புனித சங்கல்பத்துடன் அளிக்கப்படும் தானம் ‘அக்ஷய’ எனப் புகழப்படுகிறது।