Adhyaya 25

Verse 1

सूत उवाच । अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । धर्मारण्ये यथाऽनीता सत्यलोकात्सरस्वती

சூதர் கூறினார்—இப்போது இன்னொரு உத்தம தீர்த்த-மகிமையை உரைப்பேன்; சரஸ்வதி சத்யலோகத்திலிருந்து தர்மாரண்யத்திற்கு எவ்வாறு கொண்டு வரப்பட்டாள் என்பதைக் கூறுவேன்।

Verse 2

मार्कंडेयं सुखासीनं महामुनिनिषेवितम् । तरुणादित्यसंकाशं सर्वशास्त्रविशारदम्

மகாமுனிகள் சூழ்ந்து பணிந்திருக்க, சுகமாக அமர்ந்திருந்த மார்கண்டேயரை அவர்கள் கண்டனர்—உதய சூரியனைப் போல ஒளிவீசும், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர்।

Verse 3

सर्वतीर्थमयं दिव्यमृषीणां प्रवरं द्विजम् । आसनस्थं समायुक्तं धन्यं पूज्यं दृढव्रतम्

தெய்வீகமும் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரமும் உடைய, ரிஷிகளில் முதன்மையான, பூஜ்யமான இருபிறப்பாளர் மார்கண்டேயர் ஆசனத்தில் உறுதியாக அமர்ந்திருந்தார்—பாக்கியவான், வணங்கத்தக்கவன், திடவிரதன்।

Verse 4

योगात्मानं परं शांतं कमडलुधरं विभुम् । अक्षसूत्रधरं शांतं तथा कल्पां तवासिनम्

அவரை அவர்கள் யோகத்தின் ஆத்மாவாக, பரம சாந்தனாக, வல்லமையுடையவராகக் கண்டனர்—கமண்டலுவைத் தாங்கி, ஜபமாலையைப் பிடித்திருந்தார்; அமைதியுடன் யுகங்கள் கடந்தும் அதே நிலைமையில் தங்கியவர்।

Verse 5

अक्षोभ्यं ज्ञानिनं स्वस्थं पितामहसमुद्युतिम् । एवं दृष्ट्वा समाधिस्थं प्रहर्षोत्फुल्ललोचनम्

அசைக்கமுடியாத ஞானி, உள்ளமைதி கொண்டவர்—பிதாமகன் பிரம்மனைப் போல் ஒளிமிக்கவர்—அவரை இவ்வாறு சமாதியில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டு அவர்களின் கண்கள் ஆனந்தத்தில் மலர்ந்தன.

Verse 6

प्रणम्य स्तुतिभिर्युक्त्या मार्क्कंडं मुनयोऽब्रुवन् । भगवन्नैमिषारण्ये सत्रे द्वादशवार्षिके

உகந்த ஸ்துதிகளுடன் வணங்கி முனிவர்கள் மார்கண்டேயரிடம் கூறினர்—“பகவனே! நைமிஷாரண்யத்தில் பன்னிரண்டு ஆண்டு சத்ர யாகத்தில்…”

Verse 7

त्वयावतारिता ब्रह्मन्नदी या ब्रह्मणः सुता । तथा कृतं च तत्रैव गंगा वतरणं क्षितौ

“ஓ பிராமணரே! பிரம்மாவின் புதல்வியான அந்த நதியை நீங்கள் அவதரிக்கச் செய்தீர்; அதே இடத்தில் கங்கையும் பூமியில் இறங்கச் செய்தீர்.”

Verse 8

गीयमाने कुलपतेः शौनकस्य मुनेः पुरः । सूतेन मुनिना ख्यातमन्येषामपि शृण्वताम्

முனிவர்களின் குலபதி ஷௌனகரின் முன்னிலையில் அது பாடப்படுகையில், முனி சூதர் அதை அறிவித்தார்; மற்றவர்களும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

Verse 9

तच्छ्रुत्वा महदाख्यानम स्माकं हृदि संस्थितम् । पापघ्नी पुण्यजननी प्राणिनां दर्शनादपि

அந்த மகத்தான ஆக்யானத்தை கேட்டபின் அது எங்கள் இதயத்தில் நிலைத்தது—அவள் (சரஸ்வதி) பாவநாசினி, புண்ணியத்தின் தாய்; உயிர்களுக்கு வெறும் தரிசனத்தால்கூட.

Verse 10

मार्कण्डेय उवाच । धर्मारण्ये मया विप्राः सत्यलोकात्सरस्वती । समानीता सुरेखाद्रौ शरण्या शरणार्थिनाम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே! தர்மாரண்யத்தில் நான் சத்யலோகத்திலிருந்து சரஸ்வதி தேவியை சுரேகா மலையில் கொண்டு வந்தேன்; அவள் சரணடைந்தோர்க்கு சரணமாக இருப்பவள்.

Verse 11

भाद्रपदे सिते पक्षे द्वादशी पुण्यसंयुता । तत्र द्वारावतीतीर्थे मुनिगंधर्वसेविते

பாத்ரபத மாதத்தின் சுக்லபட்ச புண்ணியமிகு த்வாதசியில், முனிவரும் கந்தர்வரும் சேவிக்கும் அந்த த்வாராவதி தீர்த்தத்தில் (இவ்விதிகள் செய்யப்பட வேண்டும்).

Verse 12

तस्मिन्दिने च तत्तीर्थे पिंडदानादि कारयेत् । तत्फलं समवाप्नोति पितॄणां दत्तमक्षयम्

அந்த நாளிலும் அந்தத் தீர்த்தத்திலும் பிண்டதானம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்யச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பலனாக பித்ருக்களுக்கு அளித்த தானம் அழியாததாகிறது.

Verse 13

महदाख्यानमखिलं पापघ्नं पुण्यदं च यत् । पवित्रं यत्पवित्राणां महापातकनाशनम्

இந்த முழு மகாகதையம் பாபங்களை அழித்து புண்ணியம் அளிப்பது; புனிதங்களில் உன்னதப் புனிதம்; மகாபாதகங்களையும் நாசம் செய்பது.

Verse 14

सर्वमंगलमांगल्यं पुण्यं सारस्वतं जलम् । ऊर्ध्वं किं दिवि यत्पुण्यं प्रभासांते व्यवस्थितम्

சாரஸ்வத நீர் எல்லா மங்களங்களிலும் உன்னத மங்களம், மிகப் புண்ணியம்; பிரபாசத்தின் முடிவில் நிலைபெற்ற அந்தப் புண்ணியத்தை விட மேலானது விண்ணிலும் என்ன இருக்க முடியும்?

Verse 15

सारस्वतजलं नॄणां ब्रह्महत्यां व्यपोहति । सरस्वत्यां नराः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । पश्चात्पिंडप्रदातारो न भवंति स्तनंधयाः

சரஸ்வதி நதி நீர் மனிதர்களின் பிரம்மஹத்தி தோஷத்தைப் போக்குகிறது. சரஸ்வதியில் நீராடி, பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி, பிண்டம் அளிப்பவர்கள் மீண்டும் தாய்ப்பால் அருந்தும் குழந்தைகளாகப் பிறப்பதில்லை (மறுபிறவி இல்லை).

Verse 16

यथा कामदुघा गावो भवन्तीष्टफलप्रदाः । तथा स्वर्गापवर्गैकहैतुभूता सरस्वती

விரும்பிய பலன்களைத் தரும் காமதேனு பசுக்களைப் போலவே, சரஸ்வதி நதியும் சொர்க்கம் மற்றும் மோட்சத்தை அடைவதற்கான ஒரே காரணமாகத் திகழ்கிறாள்.