Adhyaya 23

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि ब्रह्मणा यत्कृतं पुरा । तत्सर्वं कथयाम्यद्य शृणुष्वैकाग्रमानसः

வியாசர் கூறினார்—இனிமேல், பழங்காலத்தில் பிரம்மா செய்த செயல்களை நான் விளக்குகிறேன். இன்று அனைத்தையும் கூறுவேன்; ஒருமுக மனத்துடன் கேள்.

Verse 2

देवानां दानवानां च वैराद्युद्धं बभूव ह । तस्मिन्युद्धे महादुष्टे देवाः संक्लिष्टमानसाः

தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே பகை காரணமாகப் போர் எழுந்தது. அந்த மிகக் கொடியப் போரில் தேவர்கள் உள்ளம் மிகுந்த துயருற்றனர்.

Verse 3

बभूवुस्तत्र सोद्वेगा ब्रह्माणं शरणं ययुः

அங்கே அவர்கள் கலக்கமுற்று பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 4

देवा ऊचुः । ब्रह्मन्केन प्रकारेण दैत्यानां वधमेव च । करोम्यद्य उपायं हि कथ्यतां शीघ्रमेव मे

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே பிரஹ்மன்! எந்த முறையால் தைத்யர்களின் வதம் நிகழும்? இன்று நான் செயல்படும்படி, அந்த உபாயத்தை விரைவில் கூறுவாயாக.

Verse 5

ब्रह्मोवाच । मया हि शंकरेणैव विष्णुना हि तथा पुरा । यमस्य तपसा तुष्टैर्धर्मारण्यं विनिर्मितम्

பிரம்மா கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் நான், சங்கரனும் விஷ்ணுவும் உடன், யமனின் தவத்தால் மகிழ்ந்து ‘தர்மாரண்யம்’ எனும் புனித வனத்தை உருவாக்கினோம்।

Verse 6

तत्र यद्दीयते दानं यज्ञं वा तप उत्तमम् । तत्सर्वं कोटिगुणितं भवेदिति न संशयः

அங்கே அளிக்கப்படும் தானமோ, செய்யப்படும் யாகமோ, மேற்கொள்ளப்படும் உயர்ந்த தவமோ—அவை அனைத்தும் கோடி மடங்காகப் பெருகும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 7

पापं वा यदि वा पुण्यं सर्वं कोटि गुणं भवेत् । तस्माद्दैत्यैर्न धर्षितं कदाचिदपि भोः सुराः

அங்கே பாபமோ புண்ணியமோ—எல்லாமே கோடி மடங்காகிறது. ஆகவே, தேவர்களே, தானவர்கள் அதை எந்நாளும் மீறியதில்லை।

Verse 8

श्रुत्वा तु ब्रह्मणो वाक्यं देवाः सर्वे सविस्मयाः । ब्रह्माणं त्वग्रतः कृत्वा धर्मार ण्यमुपाययुः

பிரம்மாவின் சொற்களை கேட்டுத் தேவர்கள் அனைவரும் வியப்புற்றனர். பிரம்மாவை முன்னணியில் வைத்து தர்மாரண்யத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்।

Verse 9

सत्रं तत्र समारभ्य सहस्राब्दमनुत्तमम् । वृत्वाऽचार्यं चांगिरसं मार्कंण्डेयं तथैव च

அங்கே அவர்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீடிக்கும் ஒப்பற்ற சத்ர யாகத்தைத் தொடங்கி, ஆசாரியர்களாக ஆங்கிரச முனிவரையும் மார்கண்டேயரையும் நியமித்தனர்।

Verse 10

अत्रिं च कश्यपं चैव होता कृत्वा महामतिः । जमदग्निं गौतमं च अध्वर्युत्वं न्यवेदयन्

மகாமதியோர் அத்ரி, கஷ்யபரை ஹோத்ரு-ரித்விக்களாக நியமித்து, ஜமதக்னி மற்றும் கௌதமரை அத்வர்யு-பதவிக்கு ஒப்படைத்தனர்।

Verse 11

भरद्वाजं वसिष्ठं तु प्रत्यध्वर्युत्वमादिशन् । नारदं चैव वाल्मीकिं नोदना याकरोत्तदा

அவர்கள் பரத்வாஜர், வசிஷ்டரை பிரத்யத்வர்யு-பதவிக்கு நியமித்து, அந்நேரம் நாரதர் மற்றும் வால்மீகியை நோதனா-பணிக்கு (யாகத் தூண்டுபவர்/உச்சாரகர்) ஒப்படைத்தனர்।

Verse 12

ब्रह्मासने च ब्रह्माणं स्थापयामासुरादरात् । क्रोशचतुष्कमात्रां च वेदिं कृत्वा सुरैस्ततः

பக்தியுடன் அவர்கள் பிரம்மாவை பிரம்மாசனத்தில் அமர்த்தினர்; பின்னர் தேவர்கள் நான்கு க்ரோச அளவுடைய வேதியை அமைத்தனர்।

Verse 13

द्विजाः सर्वे समाहूता यज्ञस्यार्थे हि जापकाः । ऋग्यजुःसामाथर्वान्वै वेदानुद्गिरयंति ये

யாகத்திற்காக அனைத்து த்விஜ ஜபகர்களும் அழைக்கப்பட்டனர்—ரிக், யஜுஸ், சாம, அதர்வ வேதங்களை உரக்க ஓதுவோர் அவர்கள்।

Verse 14

गणनाथं शंभुसुतं कार्त्तिकेयं तथैव च । इन्द्रं वज्रधरं चैव जयंतं चन्द्रसूनुकम्

அவர்கள் கணநாதன்—சம்புவின் புதல்வன் கார்த்திகேயன்—அவரையும் அழைத்தனர்; மேலும் வஜ்ரதாரி இந்திரனையும், சந்திரபுத்திரன் ஜயந்தனையும் வரவழைத்தனர்।

Verse 15

चत्वारो द्वारपालाश्च देवाः शूरा विनिर्मिताः । ततो राक्षोघ्नमंत्रेण हूयते हव्यवाहनः

நான்கு வீர தேவர்கள் வாயில் காவலர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர். பின்னர் ராக்ஷஸநாச மந்திரத்தால் ஹவ்யவாஹன அக்னியில் ஆஹுதிகள் செலுத்தப்பட்டன.

Verse 16

तिलांश्च यवमिश्रांश्च मध्वाज्येन च मिश्रितान् । जुहुवुस्ते तदा देवा वेदमंत्रैर्नरेश्वर

ஓ நரேஸ்வரா! அப்போது அந்த தேவர்கள் வேதமந்திரங்களுடன் எள்ளும் யவமும் கலந்து, தேன்-நெய் சேர்த்து அக்னியில் ஹோமம் செய்தனர்.

Verse 17

आघारावाज्यभागौ च हुत्वा चैव ततः परम् । द्राक्षेक्षुपूगनारिंग जंबीरं बीजपूरकम्

ஆகாரங்களும் நெய்-பங்குகளும் ஆஹுதி செய்த பின், திராட்சை, கரும்பு, பாக்கு, நாரங்கை, ஜம்பீரம் (எலுமிச்சை), பீஜபூரகம் (மாதுளை) ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 18

उत्तरतो नालिकेरं दाडिमं च यथाक्रमम् । मध्वाज्यं पयसा युक्तं कृशरशर्करायुतम्

வடதிசையில் முறையே தேங்காய் மற்றும் மாதுளை அர்ப்பணித்தனர்; மேலும் பாலுடன் கலந்த தேன்-நெய், சர்க்கரை சேர்ந்த கிருஷரமும் நிவேதனம் செய்தனர்.

Verse 19

तंडुलैः शतपत्रैश्च यज्ञे वाचं नियम्य च । विचिंत्य च महाभागाः कृत्वा यज्ञं सदक्षिणम्

அரிசித் துகள்களும் நூறிதழ் மலர்களும் கொண்டு, யாகத்தில் வாக்கை அடக்கி தியானித்து, அந்த மகாபாக்யர்கள் தக்ஷிணையுடன் யாகத்தை நிறைவேற்றினர்.

Verse 20

उत्तमं च शुभं स्तोमं कृत्वा हर्षमुपाययुः । अवारितान्नमददन्दीनांधकृपणेष्वपि

உத்தமமும் மங்களமுமான ஸ்தோத்திரத்தைச் செய்து அவர்கள் பேரானந்தம் அடைந்தனர். அவர்கள் தடையின்றி அன்னதானம் செய்தனர்—ஏழை, குருடர், கஞ்சர் ஆகியோருக்கும் கூட।

Verse 21

ब्राह्मणेभ्यो विशेषेण दत्तमन्नं यथेप्सितम् । पायसं शर्करायुक्तं साज्यशाकसमन्वितम्

சிறப்பாகப் பிராமணர்களுக்கு அவர்கள் விருப்பம்போல் அன்னம் அளிக்கப்பட்டது—சர்க்கரை கலந்த பாயசம், நெய்யில் செய்த காய்கறிகளுடன்।

Verse 22

मंडका वटकाः पूपास्तथा वै वेष्टिकाः शुभाः । सहस्रमोदकाश्चापि फेणिका घुर्घुरादयः

மண்டகம், வடகம், பூபம், மங்களமான வேஷ்டிகைகள் இருந்தன; மேலும் ஆயிரக்கணக்கான மோதகங்கள், பெணிகா, குர்குரா முதலிய இனிப்புகளும் இருந்தன।

Verse 23

ओदनश्च तथा दाली आढकीसंभवा शुभा । तथा वै मुद्गदाली च पर्पटा वटिका तथा

ஓதனம் (சமைத்த சாதம்) இருந்தது; ஆடகியால் செய்த மங்களமான பருப்பு வகைகள்; அதுபோல் பாசிப்பருப்பு உணவுகள், மேலும் பர்படா மற்றும் வடிகா வகைகளும் இருந்தன।

Verse 24

प्रलेह्यानि विचित्राणि युक्तास्त्र्यूषणसंचयैः । कुल्माषा वेल्लकाश्चैव कोमला वालकाः शुभाः

மூன்று காரப் பொருட்களின் (த்ர்யூஷண) கலவையுடன் பலவகை நக்கத்தக்க இனிப்புகள் இருந்தன. மேலும் குல்மாஷம், வெல்லகம், மென்மையான மங்கள வாலகா வகைகளும் இருந்தன।

Verse 25

कर्कटिकाश्चार्द्रयुता मरिचेन समन्विताः । एवंविधानि चान्नानि शाकानि विविधानि च

கற்கடிகா எனும் காய்கறிகளும் இருந்தன; அவை ஈரமுடன் நன்கு சமைக்கப்பட்டு, கருமிளகால் மணமூட்டப்பட்டன; இவ்வாறான அன்னங்களும் பலவகை கீரைகளும் துணை உணவுகளும் இருந்தன।

Verse 26

भोजयित्वा द्विजान्सर्वान्धर्मारण्य निवासिनः । अष्टादशसहस्राणि सपुत्रांश्च तदा नृप

அரசே! தர்மாரண்யத்தில் வாழ்ந்த எல்லா த்விஜர்களையும்—மகன்களுடன் பதினெட்டு ஆயிரம் பேரையும்—அப்போது உணவளித்தனர்।

Verse 27

प्रतिदिनं तदा देवा भोजयंति स्म वाडवान् । एवं वर्षसहस्रं वै कृत्वा यज्ञं तदामराः

அப்போது தேவர்கள் தினந்தோறும் வாடவர்களுக்கு உணவளித்தனர்; இவ்விதமாக அமரர்கள் அந்த யாகத்தை முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நடத்தினர்।

Verse 28

कृत्वा दैत्यवधं राजन्निर्भयत्वमवाप्नुयुः । स्वर्गं जग्मुस्ते सहसा देवाः सर्वे मरुद्गणाः

அரசே! தைத்யர்களை வதம் செய்து அவர்கள் அச்சமின்மையை அடைந்தனர்; மேலும் அந்த தேவர்கள் அனைவரும் மருத்கணங்களுடன் விரைந்து ஸ்வர்க்கம் சென்றனர்।

Verse 29

तथैवाप्सरसः सर्वा ब्रह्मवि ष्णुमहेश्वराः । कैलासशिखरं रम्यं वैकुंठं विष्णुवल्लभम्

அதேபோல் எல்லா அப்ஸரஸ்களும், பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரரும்—அழகிய கைலாசச் சிகரத்திற்கும், விஷ்ணுவுக்கு அன்பான வைகுண்டத்திற்கும் சென்றனர்।

Verse 30

ब्रह्मलोकं महापुण्यं प्राप्य सर्वे दिवौकसः । परं हर्षमुपाजग्मुः प्राप्य नंदनमुत्तम्

மிகப் புண்ணியமான பிரம்மலோகத்தை அடைந்து எல்லா தேவர்களும், சிறந்த நந்தன வனத்தை அடைந்து பேரானந்தம் பெற்றனர்।

Verse 31

स्वेस्वे स्थाने स्थिरीभूत्वा तस्थुः सर्वे हि निर्भयाः

அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் இடங்களில் உறுதியாக நிலைத்து, நிச்சயமாக அச்சமின்றி இருந்தனர்।

Verse 32

ततः कालेन महता कृताख्ययुगपर्यये । लोहासुरो मदोन्मत्तो ब्रह्मवेषधरः सदा

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின், க்ருத யுகத்தின் முடிவில், அகந்தையால் மயங்கிய லோஹாசுரன் எப்போதும் பிராமண வேடம் தரித்தான்।

Verse 33

आगत्य सर्वान्विप्रांश्च धर्षयेद्धर्मवित्तमान् । शूद्रांश्च वणिजश्चैव दंडघातेन ताडयेत्

அவன் அங்கு வந்து தர்மத்தை அறிந்த எல்லா பிராமணர்களையும் துன்புறுத்தினான்; மேலும் சூத்ரர்களையும் வணிகர்களையும் தண்டால் அடித்தான்।

Verse 34

विध्वंसयेच्च यज्ञादीन्होमद्रव्याणि भक्षयेत् । वेदिका दीर्घिका दृष्ट्वा कश्मलेन प्रदूषयेत्

அவன் யாகாதிகளை அழித்தான், ஹோமப் பொருட்களை விழுங்கினான்; வேதிகளையும் புனிதத் தீர்த்தக் குளங்களையும் கண்டு அவற்றை அசுத்தத்தால் மாசுபடுத்தினான்।

Verse 35

मूत्रोत्सर्गपुरीषेण दूषयेत्पुण्यभूमिकाः । गहनेन तथा राजन्स्त्रियो दूषयते हि सः

தகாத இடத்தில் மூத்திரமும் மலமும் கழிப்பதால் புண்ணிய நிலம் மாசடையும்; அதுபோல, அரசே, மறைமுகமான அதர்மச் சேர்க்கையால் ஆண் பெண்களின் மானமும் தூய்மையும் களங்கப்படுத்துகிறான்.

Verse 36

ततस्ते वाडवाः सर्वे लोहासुरभयातुराः । प्रनष्टाः सपरीवारा गतास्ते वै दिशो दश

பின்னர் லோஹாசுரனின் அச்சத்தால் கலங்கிய அந்த வாடவர்கள் அனைவரும் குடும்பத்துடன் மறைந்து, பத்துத் திசைகளிலும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

Verse 37

वणिजस्ते भयोद्विग्ना विप्राननुययुर्नृप । महाभयेन संभीता दूरं गत्वा विमृश्य च

அரசே, அச்சத்தால் கலங்கிய அந்த வணிகர்கள் பிராமணர்களைத் தொடர்ந்து சென்றனர்; பெரும் பயத்தால் நடுங்கி, தூரம் சென்று ஆலோசித்தனர்.

Verse 38

सह शूद्रैद्विजैः सर्व एकीभूत्वा गतास्तदा । मुक्तारण्यं पुण्यतमं निर्जनं हि ययुश्च ते

அப்போது சூத்ரரும் த்விஜரும் உடன் அனைவரும் ஒன்றுபட்டு சென்றனர்; மிகப் புண்ணியமும் உண்மையிலேயே நிர்ஜனமுமான முக்தாரண்யத்தை நோக்கி புறப்பட்டனர்.

Verse 39

निवासं कारयामासुर्नातिदूरे नरेश्वर । वजिङ्नाम्ना हि तद्ग्रामं वासयामासुरेव ते

மனிதர்களின் அரசே, மிகத் தூரமல்லாத இடத்தில் அவர்கள் குடியிருப்புகளை அமைத்தனர்; மேலும் அந்தக் கிராமத்தை ‘வஜிங்’ என்ற பெயரால் நிறுவி வாழ்வித்தனர்.

Verse 40

लोहासुरभयाद्राजन्विप्र नाम्ना विनिर्मितम् । शंभुना वणिजा यस्मात्तस्मात्तन्नामधारणम्

அரசே! லோஹாசுரன் பயத்தினால் அது ‘விப்ர’ என்ற பெயரால் அமைக்கப்பட்டு நிறுவப்பட்டது. மேலும் வணிகன் சம்பு அதை நிறுவியதால், அவனுடைய பெயர்ச் சார்பாகவே அதற்கு அந்தப் பெயர் நிலைத்தது.

Verse 41

शंभुग्राममिति ख्यातं लोके विख्यातिमागतम् । अथ केचिद्भयान्नष्टा वणिजः प्रथमं तदा

அது உலகில் ‘சம்புகிராமம்’ என்று புகழ்பெற்று பெரும் கீர்த்தியை அடைந்தது. அப்போது பயத்தினால் சில வணிகர்கள்—முதலில்—சிதறி மறைந்தனர்.

Verse 42

ते नातिदूरे गत्वा वै मंडलं चक्रुरुत्तमम् । विप्रागमनकांक्षास्ते तत्र वासमकल्पयन्

அவர்கள் அதிக தூரம் செல்லாமல் ஒரு சிறந்த மண்டலம் (முகாம்) அமைத்தனர். பிராமணர்கள் வருவதை ஆவலுடன் எதிர்நோக்கி அங்கேயே தங்குமிடத்தை ஏற்படுத்தினர்.

Verse 43

मंडलेति च नाम्ना वै ग्रामं कृत्वा न्यवीवसन् । विप्रसार्थपरिभ्रष्टाः केचित्तु वणिजस्तदा

அவர்கள் ஒரு கிராமத்தை அமைத்து அதற்கு ‘மண்டலம்’ என்று பெயரிட்டு அங்கேயே வாழ்ந்தனர். ஆனால் அச்சமயம் சில வணிகர்கள் பிராமணர்களின் கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்து தனியாக இருந்தனர்.

Verse 44

अन्यमार्गे गता ये वै लोहासुरभयार्दिताः । धर्मारण्यान्नाति दूरे गत्वा चिंतामुपाययुः

வேறு வழியில் சென்றவர்கள் லோஹாசுரன் பயத்தால் துன்புற்று, தர்மாரண்யத்திலிருந்து அதிக தூரம் செல்லாமல் அங்கேயே கவலையில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 45

कस्मिन्मार्गे वयं प्राप्ताः कस्मिन्प्राप्ता द्विजातयः । इति चिंतां परं प्राप्ता वासं तत्र त्वकारयन्

“நாம் எந்த வழியில் இங்கு வந்தோம்? இருபிறப்பினர் ஆகிய நாம் எந்த பாதையில் வந்தோம்?”—என்று ஆழ்ந்த கவலையில் ஆழ்ந்து, அங்கேயே வாசஸ்தலம் அமைக்கச் செய்து அந்த இடத்திலேயே தங்கினர்।

Verse 46

अन्यमार्गे गता यस्मात्तस्मात्तन्नामसंभवम् । ग्रामं निवासयामासुरडालंजमिति क्षितौ

அவர்கள் வேறு வழியில் சென்றதால், அந்தச் சூழ்நிலையிலிருந்து அந்தப் பெயர் தோன்றியது; மேலும் பூமியில் “அடாலஞ்ச” எனும் கிராமத்தை நிறுவினர்।

Verse 47

यस्मिन्ग्रामे निवासी यो यत्संज्ञश्च वणिग्भवेत् । तस्य ग्रामस्य तन्नाम ह्यभवत्पृथिवीपते

ஓ பூமிபதி! எந்த ஊரில் வாழும் வணிகன் எந்தப் பெயரால் அறியப்பட்டானோ, அதே பெயரால் அந்த ஊரும் புகழ்பெற்றதாக ஆனது।

Verse 48

वणिजश्च तथा विप्रा मोहं प्राप्ता भयार्दिताः । तस्मान्मोहेतिसंज्ञास्ते राजन्सर्वे निरब्रुवन्

வணிகரும் பிராமணரும்—இருவரும் அச்சத்தால் துன்புற்று மயக்கத்தில் விழுந்தனர்; ஆகவே, அரசே, அவர்கள் அனைவரும் தங்களை “மோஹ” எனும் பெயரால் கூறினர்।

Verse 49

एवं प्रनषणं नष्टास्ते गताश्च दिशो दिश । धर्मारण्ये न तिष्ठंति वाडवा वणिजोऽपि वा

இவ்வாறு அவர்கள் முற்றிலும் குழம்பி வழிதவறி திசைதிசையாகச் சென்றனர். தர்மாரண்யத்தில் குதிரை வியாபாரிகளும் இல்லை; வணிகர்களும் கூட தங்கவில்லை।

Verse 50

उद्वसं हि तदा जातं धर्मारण्यं च दुर्लभम् । भूषणं सर्वतीर्थानां कृतं लोहासुरेण तत्

அப்போது தர்மாரண்யம் வெறிச்சோடி, அங்கு செல்வது அரிதாயிற்று. எல்லாத் தீர்த்தங்களுக்கும் ஆபரணமான அந்த இடத்தை லோஹாசுரன் அவ்வாறே மாற்றி மாசுபடுத்தினான்.

Verse 51

नष्टद्विजं नष्टतीर्थं स्थानं कृत्वा हि दानवः । परां मुदमवाप्यैव जगाम स्वालयं ततः

அந்த தானவன் அந்த இடத்தை இருபிறப்பினர் இல்லாததாகவும், தீர்த்தச் செயல் அழிந்ததாகவும் ஆக்கி, பேரானந்தம் அடைந்து அங்கிருந்து தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்.