Adhyaya 16

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । रक्षसां चैव दैत्यानां यक्षणामथ पक्षिणाम् । भयनाशाय काजेशैर्धर्मारण्यनिवासिनाम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ராக்ஷசர், தைத்யர், யக்ஷர் மற்றும் பறவைகளால் எழும் அச்சத்தை நீக்க, தர்மாரண்யத்தில் வாழ்வோருக்காக காஜேசர் நிறுவிய வழிமுறைகளை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

शक्तीः संस्थापिता नृनं नानारूपा ह्यनेकशः । तासां स्थानानि नामा नि यथारूपाणि मे वद

மக்களைப் பாதுகாக்க பலவகை வடிவங்களுடைய பல சக்திகள் நிறுவப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் வடிவத்திற்கேற்ப அவற்றின் தலங்களையும் பெயர்களையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

व्यास उवाच । शृणु पार्थ महाबाहो धर्ममूर्ते नृपोत्तम । स्थाने वै स्थापिता शक्तिः काजेशैश्चैव गोत्रपा

வியாசர் கூறினார்—பார்த்தா, மகாபாகுவே! தர்மமூர்த்தியே, அரசர்களில் சிறந்தவனே! கேள்—காஜேசர் தத்தம் இடங்களில் சக்தியை நிறுவினர்; அவள் கோத்திரங்களைப் பாதுகாப்பவள்.

Verse 4

श्रीमाता मदारिकायां शांता नंदापुरे वरे । रक्षार्थं द्विजमुख्यानां चतुर्दिक्षु स्थिताश्च ताः

மதாரிகாவில் ஸ்ரீமாதா விளங்குகிறாள்; சிறந்த நந்தாபுரத்தில் சாந்தா விளங்குகிறாள். முதன்மைத் த்விஜர்களைக் காக்க அவை நான்கு திசைகளிலும் நிலைத்துள்ளன.

Verse 5

युक्ताश्चैव सुरैः सर्वैः स्वस्वस्थाने नृपोत्तम । वनमध्ये स्थिताः सर्वा द्विजानां रक्षणाय वै

அரசர்களில் சிறந்தவனே! எல்லாத் தேவர்களாலும் முறையாக நியமிக்கப்பட்ட அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் தத்தம் இடங்களில் காடினுள் நிலைத்திருந்தனர்; நிச்சயமாகத் த்விஜர்களைக் காக்கவே.

Verse 6

सा बभूव महाराज सावित्रीति प्रथा शिवा । असुराणां वधार्थाय ज्ञानजा स्थापिता सुरैः

மகாராஜனே! அந்த சிவமங்கல தேவியானாள் ‘சாவித்ரீ’ எனப் புகழ்பெற்றாள். புனித ஞானத்திலிருந்து தோன்றிய அவளை அசுரர்களை வதைக்கத் தேவர்கள் நிறுவினர்.

Verse 7

गात्रायी पक्षिणी देवी छत्रजा द्वारवासिनी । शीहोरी चूटसंज्ञा या पिप्पलाशापुरी तथा । अन्याश्च बहवश्चैव स्थापिता भयरक्षणे

காத்ராயீ, பக்ஷிணீ தேவி, சத்ரஜா, த்வாரவாசினீ, சீஹோரீ, ‘சூடா’ என அழைக்கப்படுபவள், மேலும் பிப்பலாசாபுரீ—இன்னும் பல தேவியரும் அச்சநிவாரணக் காவலுக்காக நிறுவப்பட்டனர்.

Verse 8

प्रतीच्योदीच्यां याम्यां वै विबुधैः स्थापिता हि सा । नानायुधधरा सा च नानाभरणभूषिता

மேற்கு, வடக்கு, தெற்கு திசைகளிலும் அந்த தேவியைத் தேவர்கள் நிறுவினர்; அவள் பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கி, பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 9

नानावाहनमारूढा नानारूपधरा च सा । नानाकोपसमायुक्ता नानाभयविना शिनी

அவள் பலவகை வாகனங்களில் ஏறி, பலவகை ரூபங்களையும் தரித்தாள். பலவகை கோபங்களால் நிறைந்தவளாய், பலவகை அச்சங்களை அழிப்பவளாக இருந்தாள்.

Verse 10

स्थाप्या मातर्यथास्थाने यथायोग्या दिशोदिश । गरुडेन समारूढा त्रिशूलवरधारिणी

அம்மையை அவளுக்குரிய இடத்தில், ஒவ்வொரு திசையிலும் முறையாக நிறுவ வேண்டும்—கருடாரூடையாக, திரிசூலம் தாங்கி வரமளிப்பவளாக।

Verse 11

सिंहारूढा शुद्धरूपा वारुणी पानदर्पिता । खड्गखेटकबाणाढ्यैः करैर्भाति शुभानना

சிங்காரூடையாக, தூய வடிவமுடையவளாக—வாருணி, மதுபானத் திமிரால் மயங்கியவளாக—நல்ல முகத்துடன், வாள், கேடயம், அம்புகள் நிறைந்த கைகளால் ஒளிர்கிறாள்।

Verse 12

रक्तवस्त्रावृता चैव पीनोन्नतपयोधरा । उद्यदादित्यबिंबाभा मदाघूर्णितलोचना

அவள் சிவப்பு ஆடைகளால் மூடப்பட்டவள்; நிறைந்த உயர்ந்த மார்பகங்களுடையவள்; உதய சூரிய வட்டம்போல் ஒளிர்வாள், மதத்தால் அலைபாயும் கண்களுடையவள்।

Verse 13

एवमेषा महादिव्या काजेशैः स्थापिता तदा । रक्षार्थं सर्वजंतूनां सत्यमंदिरवासिनाम्

இவ்வாறு அந்த மகாதிவ்ய தேவியை அப்போது காஜேசர்கள் நிறுவினர்—எல்லா உயிர்களையும், குறிப்பாக சத்தியமந்திரத்தில் வாழ்வோரையும் காக்கும் பொருட்டு।

Verse 14

सा देवी नृपशार्दूल स्तुता संपूजिता सह । ददाति सकलान्कामान्वांछितान्नृपमत्तम

அரசர்களில் புலியே! அந்த தேவி ஸ்துதி செய்து முறையாகப் பூஜிக்கப்படும்போது மகிழ்ந்து, அரசர்களில் சிறந்தவனே, விரும்பிய அனைத்துக் காமங்களையும் அருள்கிறாள்।

Verse 15

धर्मारण्यात्पश्चिमतः स्थापिता छत्रजा शुभा । तत्रस्था रक्षते विप्रान्कियच्छक्तिसम न्विता

தர்மாரண்யத்தின் மேற்கே சுபமான ‘சத்ரஜா’ தேவி நிறுவப்பட்டாள். அங்கே தங்கி, அளவான தெய்வீக சக்தியுடன், அவள் பிராமணர்களைக் காக்கிறாள்.

Verse 16

भैरवं रूपमास्थाय राक्षसानां वधाय च । धारयंत्यायुधानीत्थं विप्राणामभयाय च

ராக்ஷசர்களை வதைக்க அவள் பைரவ ரூபம் ஏற்கிறாள். இவ்வாறு ஆயுதங்களைத் தாங்கி, பிராமணர்களுக்கு அச்சமின்மையை அளிக்கிறாள்.

Verse 17

सरश्चकार तस्याग्रे उत्तमं जल पूरितम् । सरस्यस्मिन्महाभाग कृत्वा स्नानादितर्पणम्

அவளின் முன்னிலையில் அவர் தூய நீரால் நிரம்பிய சிறந்த ஏரியை உருவாக்கினார். ஓ மகாபாகா! அந்த ஏரியில் நீராடி, தர்ப்பணம் முதலிய கருமங்களைச் செய்து,

Verse 18

पिंडदानादिकं सर्वमक्षयं चैव जायते । भूमौ क्षिप्तांजलीन्दिव्यान्धूपदीपादिकं सदा

பிண்டதானம் முதலிய அனைத்துச் செயல்களின் புண்ணியம் அழியாததாகிறது. நிலத்தில் அர்ப்பணித்த தெய்வீக அஞ்சலி, தூப-தீபம் முதலியனவும் எப்போதும் பலன் தரும்.

Verse 19

तस्य नो बाधते व्याधिः शत्रूणां नाश एव च । बलिदानादिकं तत्र कुर्याद्भूयः स्वशक्तितः

அவனை நோய்கள் தாக்காது; பகைவர்கள் நிச்சயமாக அழிவர். ஆகவே அங்கே தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப மீண்டும் மீண்டும் பலி முதலிய அர்ப்பணங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

शत्रवो नाशमायांति धनं धान्यं विवर्धते । आनंदा स्थापिता राजञ्छक्त्यंशा च मनोरमा

பகைவர்கள் அழிவுறுவர்; செல்வமும் தானியமும் பெருகும். அரசே, சக்தியின் அங்கமான மனோஹர ஆனந்தா அங்கே நிறுவப்பட்டாள்.

Verse 21

रक्षणार्थं द्विजातीनां माहात्म्यं शृणु भूपते । शुक्लांबरधरा दिव्या हेमभूषणभूषिता

பூபதே, இருபிறப்போரின் பாதுகாப்பிற்காக இதன் மகிமையை கேளும். அவள் தெய்வீகத் தேவி; வெண்வஸ்திரம் தரித்து, பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்.

Verse 22

सिंहारूढा चतुर्हस्ता शशांककृतशेखरा । मुक्ताहारलतोपेता पीतोन्नतपयोधरा

அவள் சிங்கமேல் ஏறியவள், நான்கு கரங்களுடையவள், தலையில் சந்திரனைச் சிகரமாகக் கொண்டவள். முத்துமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உயர்ந்த மார்புகள் பொன்னிற ஒளியுடன் விளங்குகின்றன.

Verse 23

अक्षमालासिहस्ता च गुण तोमरधारिणी । दिव्यगंधवराधारा दिव्यमालाविभूषिता

அவள் கையில் அक्षमாலை மற்றும் வாள்; வில்லின் நாணும் தோமரமும் தாங்கியவள். தெய்வீக நறுமணத்தின் சிறந்த ஆதாரமாக, தெய்வீக மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்.

Verse 24

सात्त्विकी शक्तिरानंदा स्थिता तस्मिन्पुरे पुरा । पूजयेत्तां च वै राजन्कर्पूरारक्त चंदनैः

சாத்த்விக சக்தியான ஆனந்தா பழங்காலமுதல் அந்த நகரில் நிலைபெற்றாள். அரசே, கற்பூரமும் செங்கந்தனமும் கொண்டு அவளை வழிபட வேண்டும்.

Verse 25

भोजयेत्पायसैः शुभ्रैर्मध्वाज्यसितया सह । भवान्याः प्रीतये राजन्कुमार्याः पूजनं तथा

அரசே, பவானியின் திருப்திக்காகத் தூய வெண்மையான பாயசத்தைத் தேன், நெய், சர்க்கரையுடன் சேர்த்து விருந்தினர்கள்/பூஜகர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்; மேலும் குமாரி தேவியைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 26

तत्र जप्तं हुतं दत्तं ध्यातं च नृपसत्तम । तत्सर्वं चाक्षयं तत्र जायते नात्र संशयः

அரசர்களில் சிறந்தவரே, அங்கே செய்யப்படும் ஜபம், ஹோமத்தில் அளிக்கும் ஆஹுதி, தர்மதானம், தியானம்—இவை அனைத்தும் அங்கே அழியாத பலனாகிறது; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 27

त्रिगुणे त्रिगुणा वृद्धिस्तस्मिन्स्थाने नृपोत्तम । साधकस्य भवेन्नूनं धनदारादिसं पदः

அரசே, புண்ணியம் மும்மடங்காகும் அந்த இடத்தில் வளர்ச்சியும் நிச்சயமாக மும்மடங்காகும்; சாதகனுக்கு செல்வம், மனைவி மற்றும் பிற சித்திகள் உறுதியாக உண்டாகும்।

Verse 28

न हानिर्न च रोगश्च न शत्रुर्न च दुष्कृतम् । गावस्तस्य विवर्द्धंते धनधान्यादिसंकुलम्

அவனுக்கு இழப்பும் இல்லை, நோயும் இல்லை; பகைவரும் தீச்செயலும் அவனை அடக்க முடியாது. அவனுடைய பசுக்கள் பெருகும்; அவன் இல்லம் செல்வம், தானியம் முதலியவற்றால் நிறையும்।

Verse 29

न शाकिन्या भयं तस्य न च राज्ञश्च वैरिणः । न च व्याधिभयं चैव सर्वत्र विजयी भवेत्

அவனுக்கு சாகினியின் பயமில்லை; பகை அரசனின் பயமும் இல்லை; நோயின் பயமும் இல்லை. அவன் எங்கும் வெற்றி பெறுவான்।

Verse 30

विद्याश्चतुर्द्दशास्यैव भासंते पठिता इव । सूर्यवद्द्योतते भूमावानंदमा श्रितो नरः

அவனுக்குச் சதுர்தச வித்யைகள் படித்ததுபோலவே தாமே ஒளிர்கின்றன. ஆனந்தத்தில் நிலைபெற்ற அந்த மனிதன் பூமியில் சூரியனைப் போலத் தேஜஸுடன் பிரகாசிக்கிறான்.