Adhyaya 97

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल व्यासतीर्थमनुत्तमम् । दुर्लभं मनुजैः पुण्यमन्तरिक्षे व्यवस्थितम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், பூமியைப் பாதுகாப்பவனே! ஒப்பற்ற வ்யாச தீர்த்தத்திற்குச் செல்; அது மனிதர்க்கு அரிதானது, மிகப் புண்ணியமிக்க தீர்த்தம், ஆகாய மண்டலத்தில் இருப்பதுபோல் அமைந்தது.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कस्माद्वै व्यासतीर्थं तदन्तरिक्षे व्यवस्थितम् । एतदाख्याहि संक्षेपात्त्यज ग्रन्थस्य विस्तरम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அந்த வ்யாசதீர்த்தம் ஏன் அந்தரிக்ஷ நடுவில் நிலைபெற்றுள்ளது? இதைச் சுருக்கமாகச் சொல்லுங்கள்; நூல் விரிவை விட்டு விடுங்கள்।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाबाहो धर्मवान्साधुवत्सल । स्वकर्मनिरतः पार्थ तीर्थयात्राकृतादरः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நன்று, நன்று, ஓ மகாபாஹோ! நீ தர்மவான்; சாது மக்களிடம் அன்புடையவன். ஓ பார்த்தா, நீ உன் கடமையில் நிலைத்தவன்; தீர்த்தயாத்திரைக்கு மரியாதை செலுத்துகிறவன்।

Verse 4

दुर्लभं सर्वजन्तूनां व्यासतीर्थं नरेश्वर । पीडितो वृद्धभावेन अकल्पोऽहं नृपात्मज

ஓ மனிதரின் அரசே, எல்லா உயிர்களுக்கும் வ்யாசதீர்த்தம் அடைவது மிக அரிது. முதுமையின் பாரத்தால் துன்புறும் நான் தகுதியற்றவன், ஓ அரசகுமாரா।

Verse 5

विसंज्ञो गतवित्तस्तु संजातः स्मृतिवर्जितः । गुह्याद्गुह्यतरं तीर्थं नाख्यातं कस्यचिन्मया

நான் மயக்கமடைந்து, செல்வத்தை இழந்து, நினைவும் குன்றினேன். இந்தத் தீர்த்தம்—ரகசியத்திலும் மிக ரகசியமானது—நான் யாரிடமும் வெளிப்படுத்தவில்லை।

Verse 6

कलिस्तत्रैव राजेन्द्र न विशेद्व्याससंश्रयात् । अन्तरिक्षे तु संजातं रेवायाश्चेष्टितेन तु

ஓ அரசர்களின் அரசே, வ்யாசரின் பாதுகாப்பால் அங்கே கலி நுழையாது. ரேவா (நர்மதா) தேவியின் அதிசயச் செயலால் அந்த இடம் அந்தரிக்ஷத்தில் தோன்றியது।

Verse 7

विरिञ्चिर्नैव शक्नोति रेवाया गुणकीर्तनम् । कथं ज्ञास्याम्यहं तात रेवामाहात्म्यमुत्तमम्

விரிஞ்சி (பிரம்மா) கூட ரேவையின் குணங்களை முழுமையாகப் பாட இயலார். அப்படியெனில், தாதா, நான் ரேவையின் உத்தம மஹாத்மியத்தை எவ்வாறு அறிய முடியும்?

Verse 8

व्यासतीर्थं विशेषेण लवमात्रं ब्रवीम्यतः । प्रत्यक्षः प्रत्ययो यत्र दृश्यतेऽद्य कलौ युगे

ஆகையால், விசேஷமாக வ்யாசதீர்த்தத்தைப் பற்றி நான் சிறிதளவே கூறுகிறேன்; ஏனெனில் அங்கே கலியுகத்திலும் இன்றும் நேரடியான சான்றும் உறுதியான நம்பிக்கையும் காணப்படுகின்றன.

Verse 9

विहङ्गो गच्छते नैव भित्त्वा शूलं सुदारुणम् । तस्योत्पत्तिं समासेन कथयामि नृपात्मज

மிகக் கொடிய அந்தச் சூலத்தைத் துளைத்துச் செல்ல ஒரு பறவையும் இயலாது. அரசகுமாரனே, அதன் தோற்றத்தை நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 10

आसीत्पूर्वं महीपाल मुनिर्मान्यः पराशरः । तेनात्युग्रं तपश्चीर्णं गङ्गाम्भसि महाफलम्

முன்னொரு காலத்தில், பூமிபாலனே, மதிக்கத்தக்க பராசர முனிவர் இருந்தார். அவர் கங்கையின் நீரில் மிகக் கடுமையான, பெரும் பலன் தரும் தவத்தைச் செய்தார்.

Verse 11

प्राणायामेन संतस्थौ प्रविष्टो जाह्नवीजले । पूर्णे द्वादशमे वर्षे निष्क्रान्तो जलमध्यतः

ஜாஹ்னவி (கங்கை) நீரில் புகுந்து அவர் பிராணாயாமத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தார். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது நீரின் நடுவிலிருந்து வெளிவந்தார்.

Verse 12

भिक्षार्थी संचरेद्ग्रामं नावा यत्रैव तिष्ठति । तत्र तेन परा दृष्टा बाला चैव मनोहरा

பிச்சை வேண்டி அவன், படகு நின்றிருந்த கிராமத்தில் சுற்றித் திரிந்தான். அங்கே அவன் மிக மனோகரமும் மனதை கவரும் ஒரு கன்னியைக் கண்டான்.

Verse 13

तां दृष्ट्वा स च कामार्त उवाच मधुरं तदा । मां नयस्व परं पारं कासि त्वं मृगलोचने

அவளைக் கண்டதும் அவன் காமத்தால் கலங்கித் தேன்சொல் கூறினான்—“என்னை அக்கரைக்கு அழைத்துச் செல். ஓ மான்விழியே, நீ யார்?”

Verse 14

नावारूढे नदीतीरे मम चित्तप्रमाथिनि । एवमुक्ता तु सा तेन प्रणम्य ऋषिपुंगवम्

நதிக்கரையில் படகில் அமர்ந்து என் மனதை கலக்கினவளிடம் அவன் இவ்வாறு கூறியபோது, அவள் அந்த முனிவருள் சிறந்தவரை வணங்கினாள்.

Verse 15

कथयामास चात्मानं दृष्ट्वा तं काममोहितम् । कैवर्तानां गृहे दासी कन्याहं द्विजसत्तम

அவனை காமமயக்கத்தில் கண்ட அவள் தன் வரலாற்றைச் சொன்னாள்—“ஓ இருபிறப்போருள் சிறந்தவரே, நான் மீனவர்களின் வீட்டில் பணிப்பெண்ணாக இருக்கும் ஒரு கன்னி.”

Verse 16

नावासंरक्षणार्थाय आदिष्टा स्वामिना विभो । मया विज्ञापितं वृत्तमशेषं ज्ञातुमर्हसि

ஓ ஆண்டவரே, படகைக் காக்க என்主人 என்னை நியமித்தார். நிகழ்ந்த அனைத்தையும் நான் தெரிவித்தேன்; நீங்கள் முழுமையாக அறிந்தருள வேண்டும்.

Verse 17

एवमुक्तस्तया सोऽथ क्षणं ध्यात्वाब्रवीदिदम्

அவள் இவ்வாறு கூறியபோது, அவர் சிறிதுநேரம் தியானித்து பின்னர் இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 18

पराशर उवाच । अहं ज्ञानबलाद्भद्रे तव जानामि सम्भवम् । कैवर्तपुत्रिका न त्वं राजकन्यासि सुन्दरि

பராசரர் கூறினார்—அம்மையே, ஞானபலத்தால் உன் பிறப்பை நான் அறிவேன். அழகியே, நீ கைவார்த்தரின் மகள் அல்ல; நீ அரசகுமாரி.

Verse 19

कन्योवाच । कः पिता कथ्यतां ब्रह्मन्कस्या वा ह्युदरोद्भवा । कस्मिन्वंशे प्रसूताहं कैवर्ततनया कथम्

கன்னி கூறினாள்—பிராமணரே, சொல்லுங்கள்; என் தந்தை யார்? நான் யாருடைய கருப்பையில் பிறந்தேன்? எந்த வம்சத்தில் நான் பிறந்தேன், மேலும் எவ்வாறு கைவார்த்தரின் மகளென அழைக்கப்பட்டேன்?

Verse 20

पराशर उवाच । कथयामि समस्तं यत्त्वया पृष्टमशेषतः । वसुर्नामेति भूपालः सोमवंशविभूषणः

பராசரர் கூறினார்—நீ கேட்ட அனைத்தையும் ஒன்றும் விடாமல் முழுமையாகச் சொல்கிறேன். சந்திரவம்சத்தின் அலங்காரமாக ‘வசு’ என்னும் அரசன் இருந்தான்.

Verse 21

जम्बूद्वीपाधिपो भद्रे शत्रूणां भयवर्धनः । शतानि सप्त भार्याणां पुत्राणां च दशैव तु

அம்மையே, அவர் ஜம்பூத்வீபத்தின் அதிபதியாகவும், பகைவர்களின் அச்சத்தை வளர்ப்பவராகவும் இருந்தார். அவருக்கு ஏழுநூறு மனைவிகளும், பத்து புதல்வர்களும் இருந்தனர்.

Verse 22

धर्मेण पालयेल्लोकानीशवत्पूज्यते सदा । म्लेच्छास्तस्याविधेयाश्च क्षीरद्वीपनिवासिनः

அவன் தர்மத்தால் மக்களைப் பாதுகாத்து, எப்போதும் ஈசனைப் போலப் போற்றப்பட்டான். க்ஷீரத்வீபத்தில் வாழ்ந்த ம்லேச்சர்களும் அவனுக்கு ஒருபோதும் கீழ்ப்படியாமலிருக்கவில்லை.

Verse 23

तेषामुत्सादनार्थाय ययावुल्लङ्घ्य सागरम् । संयुक्तः पुत्रभृत्यैश्च पौरुषे महति स्थितैः

அவர்களை அழிக்கும்பொருட்டு அவன் கடலைத் தாண்டி முன்னே சென்றான். மாபெரும் வீரத்தில் நிலைத்திருந்த தன் மகன்களும் பணியாளர்களும் உடன் இருந்தனர்.

Verse 24

समरं तैः समारब्धं म्लेच्छैश्च वसुना सह । जिता म्लेच्छाः समस्तास्ते वसुना मृगलोचने

அந்த ம்லேச்சர்கள் வசுவுடன் சேர்ந்து போரைத் தொடங்கினர். ஓ மான்விழியே, வசு அவர்களையெல்லாம் வென்றான்.

Verse 25

करदास्ते कृतास्तेन सपुत्रबलवाहनाः । प्रधाना तस्य सा राज्ञी तव माता मृगेक्षणे

அவன் அவர்களை அவர்களுடைய மகன்கள், படைகள், வாகனங்களுடன் சேர்த்து கப்பம் செலுத்துவோராக ஆக்கினான். ஓ மான்விழியே, அவன் அரசனின் முதன்மை அரசி உன் தாயே ஆவாள்.

Verse 26

प्रवासस्थे महीपाले संजाता सा रजस्वला । नारीणां तु सदाकालं मन्मथो ह्यधिको भवेत्

அரசன் வெளிநாட்டில் இருந்தபோது அவள் மாதவிடாயுற்றாள். ஏனெனில் பெண்களிடத்தில் அந்தக் காலத்தில் மன்மதன் (காமதேவன்) மிகுந்த வலிமையுடன் விளங்குவான் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 27

विशेषेण ऋतोः काले भिद्यन्ते कामसायकैः । मन्मथेन तु संतप्ताचिन्तयत्सा शुभेक्षणा

சிறப்பாக உர்பத்திக் காலத்தில் காமனின் அம்புகள் உள்ளத்தைத் துளைக்கின்றன. மன்மதத் தாபத்தால் எரிந்த அந்த சுபநேத்திரி என்ன செய்யலாம் என சிந்தித்தாள்।

Verse 28

दूतं वै प्रेषयाम्यद्य वसुराज्ञः समीपतः । आहूतः सत्वरं दूत गच्छ त्वं नृपसन्निधौ

“இன்றே வசுராஜனிடம் தூதனை அனுப்புவேன்.” அவனை அழைத்து அவள் கூறினாள்—“விரைந்து செல், தூதா; அரசன் சன்னிதிக்கு செல்.”

Verse 29

दूत उवाच । परतीरं गतो देवि वसुराजारिशासनः । तत्र गन्तुमशक्येत जलयानैर्विना शुभे

தூதன் கூறினான்—“தேவி, பகைவரை அடக்கும் வசுராஜன் அப்புறத் துறைக்கு சென்றுள்ளார். சுபமே, படகு இன்றி அங்கே செல்ல இயலாது.”

Verse 30

तानि यानानि सर्वाणि गृहीतानि परे तटे । दूतवाक्येन सा राज्ञी विषण्णा कामपीडिता

அந்தப் படகுகள் அனைத்தும் அப்புறக் கரையில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. தூதன் சொல் கேட்டதும் காமவேதனையால் பீடிக்கப்பட்ட ராணி மனம் தளர்ந்தாள்।

Verse 31

तत्सखी तामुवाचाथ कस्मात्त्वं परितप्यसे । स्वलेखः प्रेष्यतां देवि शुकहस्ते यथार्थतः

அப்போது அவளின் தோழி கூறினாள்—“நீ ஏன் இவ்வளவு வருந்துகிறாய்? தேவி, உன் சொந்தக் கடிதத்தை கிளியின் கையால் உண்மையாகவும் தெளிவாகவும் அனுப்பிவிடு.”

Verse 32

समुद्रं लङ्घयित्वा तु शकुन्ता यान्ति सुन्दरि । सखिवाक्येन सा राज्ञी स्वस्था जाता नराधिप

அழகியவளே, பறவைகள் கடலையும் தாண்டிச் செல்கின்றன. தோழியின் சொற்களால் அந்த அரசி மனநிலையடைந்தாள், அரசே.

Verse 33

व्याहृतो लेखकस्तत्र लिख लेखं ममाज्ञया । त्वद्धीना सत्यभामाद्य वसो राजन्न जीवति

அப்போது அங்கிருந்த எழுத்தர் அழைக்கப்பட்டார்—“என் ஆணையின்படி கடிதம் எழுது: ‘உன்னின்றி சத்தியபாமா இன்று, வாசு அரசே, வாழ இயலாது’ என்று.”

Verse 34

ऋतुकालोऽद्य संजातो लिख लेखं तु लेखकं । लिखिते भूर्जपत्रे तु लेखे वै लेखकेन तु

“இன்று நல்வரமான பருவநேரம் வந்துள்ளது; எழுத்தரே, கடிதம் எழுது. பூர்ஜபத்திரத்தில் எழுத்தரால் இக்கடிதம் நிச்சயமாக எழுதப்படுக.”

Verse 35

शुकः पञ्जरमध्यस्थ आनीतोद्धैव सन्निधौ

அப்போது கூண்டினுள் இருந்த கிளி அங்கேயே அவர்களின் முன்னிலையில் கொண்டு வரப்பட்டது.

Verse 36

सत्यभामोवाच । नीत्वा लेखं गच्छ शीघ्रं वसुराज्ञः समीपतः । शकुनिः प्रणतो भूत्वा गृहीत्वा लेखमुत्तमम्

சத்தியபாமா கூறினாள்—“இந்தக் கடிதத்தை எடுத்துக் கொண்டு விரைவாக வாசு அரசரிடம் செல்.” பறவை வணங்கி சிறந்த செய்தியை ஏற்றது.

Verse 37

उत्पत्य सहसा राजञ्जगामाकाशमण्डलम् । ततः पक्षी गतः शीघ्रं वसुराजसमीपतः

அரசே, அது திடீரென சிறகெடுத்து ஆகாசமண்டலத்திற்குள் பறந்தது. பின்னர் அந்தப் பறவை விரைவாக வசுராஜன் சன்னிதிக்கு சென்றடைந்தது.

Verse 38

क्षिप्ते लेखे शुकेनैव सत्यभामाविसर्जिते । वसुराज्ञा ततो लेखो गृह्य हस्तेऽवधारितः

சத்தியபாமா அனுப்பிய கிளி கடிதத்தை வீழ்த்தியதும், வசுராஜன் அதை எடுத்து கையில் தாங்கி கவனமாக ஆராய்ந்தான்.

Verse 39

लेखार्थं चिन्तयित्वा तु गृह्य वीर्यं नरेश्वरः । अमोघं पुटिकां कृत्वा प्रतिलेखेन मिश्रितम्

கடிதத்தின் பொருளை சிந்தித்த நரேசன் தன் வீரியத்தை எடுத்துக் கொண்டு, தவறாத ஒரு புடிகையை அமைத்து அதில் பதில் எழுத்தையும் சேர்த்தான்.

Verse 40

शुकस्य सोऽपयामास गच्छ राज्ञीसमीपतः । प्रणम्य वसुराजानं बीजं गृह्योत्पपात ह

அவன் அதை கிளியிடம் கொடுத்து—‘ராணியின் அருகே செல்’ என்றான். கிளி வசுராஜனை வணங்கி, விதையை எடுத்துக் கொண்டு பறந்தது.

Verse 41

समुद्रोपरि सम्प्राप्तः शुकः श्येनेन वीक्षितः । सामिषं तं शुकं ज्ञात्वा श्येनस्तमभ्यधावत

கடலின் மேல் வந்த கிளியை ஒரு சேனப் பறவை கண்டது. அது மாமிசம் கொண்ட இரையைச் சுமக்கிறது என அறிந்து, சேனம் அதன்மேல் பாய்ந்தது.

Verse 42

हतश्चञ्चुप्रहारेण शुकः श्येनेन भारत । मूर्च्छया तस्य तद्बीजं पतितं सागराम्भसि

ஓ பாரதா! கழுகின் அலகுத் தாக்குதலால் கிளி மயங்கி விழுந்தது; அந்த மயக்கத்தினால் அதன் விதை கடல்நீரில் விழுந்தது.

Verse 43

मत्स्येन गिलितं तच्च बीजं वसुमहीपतेः । कन्या मत्स्योदरे जाता तेन बीजेन सुन्दरि

வசு மன்னனின் அந்த விதையை ஒரு மீன் விழுங்கியது; ஓ அழகியே, அந்த விதையாலே மீனின் வயிற்றிலிருந்து ஒரு கன்னி பிறந்தாள்.

Verse 44

प्राप्तोऽसौ लुब्धकैर्मत्स्य आनीतः स्वगृहं ततः । यावद्विदारितो मत्स्यस्तावद्दृष्टा त्वमुत्तमे

அந்த மீன் வேட்டையாடும் மீனவர்களுக்குக் கிடைத்து, அவர்கள் அதைத் தங்கள் வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்தனர்; மீனைப் பிளந்த உடனே, ஓ சிறந்தவளே, அக்கணமே நீ காணப்பட்டாய்.

Verse 45

शशिमण्डलसङ्काशा सूर्यतेजःसमप्रभा । दृष्ट्वा त्वां हर्षिताः सर्वे कैवर्ता जाह्नवीतटे

நிலவட்டம் போன்ற அழகும், சூரியத் தேஜஸ் போன்ற ஒளியும் உடைய உன்னைப் பார்த்து, ஜாஹ்னவி (கங்கை) கரையில் எல்லா மீனவர்களும் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 46

हर्षितास्ते गताः सर्वे प्रधानस्य च मन्दिरम् । स्त्रीरत्नं कथयामासुर्गृहाण त्वं महाप्रभम्

அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து தங்கள் தலைவனின் இல்லத்திற்குச் சென்று கூறினர்—“பெண்களில் ஒரு ரத்தினம் தோன்றியுள்ளது; ஓ மகாபிரபுவே, இதை ஏற்றருளுங்கள்.”

Verse 47

गृहीता तेन तन्वङ्गी ह्यपुत्रेण मृगेक्षणा । भार्यां स्वामाह तन्वङ्गि पालयस्व मृगेक्षणे

அப்போது பிள்ளையில்லாத அந்த ஆண், மெலிந்த அங்கங்களையுடைய மான்விழியாள் கன்யையை ஏற்றுக் கொண்டான். மனைவியாக அவளிடம்— “ஓ தன்வங்கி, ஓ மிருகேக்ஷணே, இல்லறத்தைப் பேணி, வீட்டுப் பணிகளை ஒழுங்குபடுத்து” என்று கூறினான்.

Verse 48

ततः सा चिन्तयामास पराशरवचस्तदा । एवमुक्त्वा तु सा तेन दत्तात्मानं नरेश्वर

பின்பு அவள் பராசரரின் வாக்கை நினைத்து மனத்தில் சிந்தித்தாள். அரசே, அவ்வாறு கூறி அவனை ஏற்றுக் கொண்டு தன்னை அவனுக்கே அர்ப்பணித்தாள்.

Verse 49

उवाच साधु मे ब्रह्मन्मत्स्यगन्धोऽनु वर्तते । ततस्तेन तु सा बाला दिव्यगन्धाधिवासिता

அவள் கூறினாள்— “நல்லவரே, ஓ பிராமணரே! என்மேல் இன்னும் மீன் நாற்றம் தொடர்கிறது.” அப்போது அவரின் அருளால் அந்த இளம்பெண் தெய்வீக மணத்தால் மணமூட்டப்பட்டாள்.

Verse 50

कृता योगबलेनैव ज्वालयित्वा विभावसुम् । कृत्वा प्रदक्षिणं वह्निमूढा तेन रसात्तदा

அவன் யோக வலத்தாலேயே அக்னியை எழுப்பினான். பின்னர் புனித நெருப்பை வலம் வந்து, அவளை அப்போது தனிமையான இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்.

Verse 51

जलयानस्य मध्ये तु कामस्थानान्यसंस्पृशत् । ज्ञात्वा कामोत्सुकं विप्रं भीता सा धर्मनन्दन

ஆனால் படகின் நடுவில் அவள் காமத்திற்குரிய இடங்களைத் தொட அனுமதிக்கவில்லை. பிராமணன் காமவேட்கையுடன் இருப்பதை அறிந்து அவள் அஞ்சினாள், தர்மநந்தனே.

Verse 52

हसन्ती तमुवाचाथ देव त्वं लोकसन्निधौ । न लज्जसे कथं धीमन्कुर्वाणः पामरोचितम्

அவள் புன்னகையுடன் அவனை நோக்கி கூறினாள்—“தேவா, நீ மக்கள் முன்னிலையில் இருக்கிறாய்; அறிவாளியே, கீழ்மக்களுக்கு உரிய செயலைச் செய்கிறபோது உனக்கு வெட்கம் ஏன் வரவில்லை?”

Verse 53

ततस्तेन क्षणं ध्यात्वा संस्मृता हृदि तामसी । आगता तामसी माया यया व्याप्तं चराचरम्

பின்னர் அவன் ஒரு கணம் தியானித்து, உள்ளத்தில் தாமஸ சக்தியை நினைத்தான்; அச்சராசர உலகமெங்கும் பரவியிருக்கும் அந்தத் தாமஸ மாயை வெளிப்பட்டது.

Verse 54

ततः सा विस्मिता तेन कर्मणैव तु रञ्जिता । ब्रह्मचर्याभितप्तेन स्त्रीसौख्यं क्रीडितं तदा

அப்போது அவள் அவன் செய்த அதே செயலில் வியந்து மகிழ்ந்தாள்; பிரம்மச்சரியத் தவத்தின் வெப்பத்தால் தூய்மையும் வல்லமையும் பெற்ற அவன் சக்தியால் அவள் விளையாட்டுப் போல் பெண் இன்பத்தை அனுபவித்தாள்.

Verse 55

ततः सा तत्क्षणादेव गर्भभारेण पीडिता । प्रसूता बालकं तत्र जटिलं दण्डधारिणम्

பின்னர் அதே கணத்தில் கர்ப்பப் பாரத்தால் துன்புற்றவளாய், அவள் அங்கேயே ஒரு சிறுவனைப் பெற்றாள்—ஜடாமுடியுடன், தண்டம் ஏந்தியவனாக.

Verse 56

कमण्डलुधरं शान्तं मेखलाकटिभूषितम् । उत्तरीयकृतस्कन्धं विष्णुमायाविवर्जितम्

அவன் கமண்டலத்தை ஏந்தி அமைதியாய் இருந்தான்; இடுப்பில் மேகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; தோளில் உத்தரீயத்தை அணிந்தவன்—விஷ்ணுமாயையையும் கடந்த, மயக்கமற்றவன்.

Verse 57

ततोऽपि शङ्किता पार्थ दृष्ट्वा तं कलबालकम् । वेपमाना ततो बाला जगाम शरणं मुनेः

ஏ பார்தா! அந்த அதிசயக் குழந்தையைப் பார்த்ததும் அவள் மேலும் அஞ்சினாள். நடுங்கியவளாய் அந்த இளம்பெண் முனிவரின் சரணடைந்தாள்.

Verse 58

रक्ष रक्ष मुनिश्रेष्ठ पराशर महामते । जातं मेऽत्यद्भुतं पुत्रं कौपीनवरमेखलम् । दण्डहस्तं जटायुक्तमुत्तरीयविभूषितम्

‘காப்பாற்றுங்கள், காப்பாற்றுங்கள், முனிவருள் சிறந்தவரே, மகாமதியுடைய பராசரரே! எனக்கு மிக அதிசயமான மகன் பிறந்தான்—நல்ல கௌபீனம், மேகலையும் அணிந்து, கையில் தண்டம் ஏந்தி, ஜடையுடன், உத்தரீயத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.’

Verse 59

पराशर उवाच । मा भैषीः स्वसुते जाते कुमारी त्वं भविष्यसि । नाम्ना योजनगन्धेति द्वितीयं सत्यवत्यपि

பராசரர் கூறினார்—‘அஞ்சாதே. உனக்கு மகன் பிறந்தாலும் நீ கன்னியாகவே இருப்பாய். உன் பெயர் “யோஜனகந்தா”; இரண்டாம் பெயர் “சத்யவதி” என்றும்.’

Verse 60

शंतनुर्नाम राजा यः स ते भर्ता भविष्यति । प्रथमा महिषी तस्य सोमवंशविभूषणा

‘சந்தனு என்னும் அரசன் உன் கணவராவான். நீ அவனின் முதல் மகிஷியாகி, சோமவம்சத்தின் அலங்காரமாக விளங்குவாய்.’

Verse 61

गच्छ त्वं स्वाश्रयं शुभ्रे पूर्वरूपेण संस्थिता । मा विषादं कुरुष्वात्र दृष्टं ज्ञानस्य मे बलम्

‘ஓ அழகியவளே! முன்னைய உருவத்துடன் நிலைத்து, உன் இல்லத்திற்குச் செல். இங்கே துயரப்படாதே—என் ஞானபலத்தின் வலிமையைப் பார்.’

Verse 62

इत्युक्त्वा प्रययौ विप्रः सा बाला पुत्रमाश्रिता । नत्वोचे मातरं भक्त्या साष्टाङ्गं विनयानतः

இவ்வாறு கூறி அந்தப் பிராமணன் புறப்பட்டான். அந்த இளம்பெண் தன் மகனை அணைத்துக்கொண்டு, பக்தியுடன் தாயை வணங்கி சாஷ்டாங்க தண்டவத் செய்து பணிவுடன் பேசினாள்.

Verse 63

क्षम्यतां मातरुक्तं मे प्रसादः क्रियतामपि । ईश्वराराधने यत्नं करिष्याम्यहमम्बिके

அம்மா, நான் கூறியவற்றை மன்னித்தருளுங்கள்; என்மேல் அருளும் காட்டுங்கள். அம்பிகையே, ஈசுவர ஆராதனையில் நான் முயற்சியுடன் ஈடுபடுவேன்.

Verse 64

ततः सा पुत्रवाक्येन विषण्णा वाक्यमब्रवीत्

பின்னர் மகனின் சொற்களால் அவள் மனம் தளர்ந்து, துயரத்தில் ஆழ்ந்து பேசினாள்.

Verse 65

योजनगन्धोवाच । मा त्यक्त्वा गच्छ वत्साद्य मातरं मामनागसम् । त्वद्वियोगेन मे पुत्र पञ्चत्वं भाव्यसंशयम्

யோஜனகந்தா கூறினாள்—குழந்தையே, இன்றே என்னை விட்டுச் செல்லாதே; குற்றமற்ற உன் தாயான என்னைத் துறக்காதே. மகனே, உன் பிரிவால் எனக்கு மரணம் நிச்சயம்; ஐயமில்லை.

Verse 66

नास्ति पुत्रसमः स्नेहो नास्ति भ्रातृसमं कुलम् । नास्ति सत्यपरो धर्मो नानृतात्पातकं परम्

மகனுக்கு ஒப்பான பாசம் இல்லை; சகோதரனுக்கு ஒப்பான குலத் துணை இல்லை. சத்தியநிஷ்டையை விட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை; பொய்யை விட பெரிய பாபம் இல்லை.

Verse 67

बालभावे मया जात आधारः किल जायसे । न मे भर्ता न मे पुत्रः पश्य कर्मविडम्बनम्

என் இளமைப் பருவத்தில் என் கருவில் பிறந்த நீயே என் ஆதாரமாவாய் என்று எண்ணினேன். ஆனால் எனக்கு கணவன் இல்லை, என்னுடன் நிலைக்கும் மகனும் இல்லை—கர்மத்தின் கொடுமையான விநோதத்தைப் பார்.

Verse 68

व्यास उवाच । मा विषादं कुरुष्वान्तः सत्यमेतन्मयोरितम् । आपत्कालेऽस्मि ते देवि स्मर्तव्यः कार्यसिद्धये

வியாசர் கூறினார்—உள்ளத்தில் துயரம் கொள்ளாதே; நான் சொன்னது உண்மையே. தேவி, ஆபத்துக் காலத்தில் காரியசித்திக்காக என்னை நினைவு கூர்.

Verse 69

आपदस्तारयिष्यामि क्षम्यतां मे दुरुत्तरम् । इत्युक्त्वा प्रययौ व्यासः कन्या सापि गता गृहम्

“நான் உன்னை ஆபத்துகளிலிருந்து காப்பேன்; என் கடுமையான சொற்களை மன்னித்தருள்வாய்.” என்று கூறி வியாசர் புறப்பட்டார்; அந்தக் கன்னியும் இல்லம் சென்றாள்.

Verse 70

पराशरसुतस्तत्र विषष्णो वनमध्यतः । त्रेतायुगावसाने तु द्वापरादौ नरेश्वर

அரசே, அங்கே வனத்தின் நடுவில் பராசரரின் புதல்வன் வியாசர் மனம் தளர்ந்து இருந்தார்—திரேதாயுக முடிவிலும் துவாபரத் தொடக்கத்திலும்—சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தார்.

Verse 71

व्यासार्थं चिन्तयामासुर्देवाः शक्रपुरोगमाः । आख्यातो नारदेनैव पुत्रः पराशरस्य सः

சக்ரன் (இந்திரன்) தலைமையில் தேவர்கள் வியாசருக்காக ஆலோசிக்கத் தொடங்கினர். அவர் பராசரரின் மகன் என்று நாரதரே அவர்களுக்குத் தெரிவித்திருந்தார்.

Verse 72

कैवर्तपुत्रिकाजातो ज्ञानी जह्नुसुतातटे । ततो नारदवाक्येन आगताः सुरसत्तमाः

மீனவரின் மகளிடமிருந்து பிறந்த அந்த ஞானி (வ்யாசர்) ஜஹ்னுசுதா கரையில் இருந்தார். பின்னர் நாரதரின் வாக்கினால் தேவர்களில் சிறந்தோர் அங்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 73

रामः पितामहः शक्रो मुनिसङ्घैः समावृताः । आस्यादिकं पृथग्दत्त्वा साधु साध्वित्युदीरयन्

ராமர், பிதாமகர் (பிரம்மா), சக்ரர் (இந்திரன்) முனிவர் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, முறையோடு தனித்தனியாக வணக்கமுதலான மரியாதைகளை அளித்து ‘சாது! சாது!’ என்று புகழ்ந்தனர்.

Verse 74

पितामहेन वै बालो गर्भाधानादिसंस्कृतः । द्वीपायनो द्वीपजन्मा पाराशर्यः पराशरात्

அந்தக் குழந்தையைப் பிதாமகர் கர்ப்பாதானம் முதலான ஸம்ஸ்காரங்களால் முறையாகச் சீர்படுத்தினார். தீவில் பிறந்ததால் அவர் த்வைபாயனர் எனப்பட்டார்; பராசரரின் புதல்வன் என்பதால் பாராசர்யரும் ஆனார்.

Verse 75

कृष्णांशात्कृष्णनामायं व्यासो वेदान्व्यसिष्यति । विरञ्चिनाभिषिक्तोऽसौ मुनिसङ्घैः पुनःपुनः

கிருஷ்ணனின் அंशமாய் இருப்பதால் இவருக்கு ‘கிருஷ்ண’ என்ற பெயர் உண்டாயிற்று; ‘வ்யாசர்’ ஆகி வேதங்களைப் பிரித்து ஒழுங்குபடுத்துவார். விரஞ்சி (பிரம்மா) அவரை அபிஷேகம் செய்தார்; முனிவர் கூட்டங்கள் மீண்டும் மீண்டும் அவரைச் சிறப்பித்தன.

Verse 76

व्यासस्त्वं सर्वलोकेषु इत्युक्त्वा प्रययुः सुराः । तीर्थयात्रा समारब्धा कृष्णद्वैपायनेन तु

‘நீ எல்லா உலகங்களிலும் வ்யாசர்’ என்று கூறி தேவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றனர். பின்னர் கிருஷ்ணத்வைபாயனர் தீர்த்தயாத்திரையைத் தொடங்கினார்.

Verse 77

गङ्गावगाहिता तेन केदारश्च सपुष्करः । गया च नैमिषं तीर्थं कुरुक्षेत्रं सरस्वती

அவன் கங்கையில் நீராடி கேதாரம், புஷ்கரம் ஆகிய திருத்தலங்களைத் தரிசித்தான். பின்னர் கயா, நைமிஷத் தீர்த்தம், குருக்ஷேத்திரம், சரஸ்வதி தீர்த்தம் ஆகியவற்றிற்கும் சென்றான்.

Verse 78

उज्जयिन्यां महाकालं सोमनाथं प्रभासके । पृथिव्यां सागरान्तायां स्नात्वा यातो महामुनिः

உஜ்ஜயினியில் மகாகாலனை வழிபட்டு, பிரபாசத்தில் சோமநாதனைத் தரிசித்தான். கடலெல்லை வரை பூமியெங்கும் நீராடி அந்த மகாமுனி முன்னே சென்றான்.

Verse 79

अमृतां नर्मदां प्राप्तो रुद्रदेहोद्भवां शुभाम् । साह्लादो नर्मदां दृष्ट्वा चित्तविश्रान्तिमाप च

அவன் அமுதமயமான, மங்களமான, ருத்ரனின் உடலிலிருந்து தோன்றியதாகப் போற்றப்படும் நர்மதையை அடைந்தான். நர்மதையை மகிழ்ச்சியுடன் கண்டு மனம் ஆழ்ந்த அமைதியை அடைந்தான்.

Verse 80

तपश्चचार विपुलं नर्मदातटमाश्रितः । ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्यस्थो वर्षासु स्थण्डिलेशयः

நர்மதைக் கரையை அடைக்கலமாகக் கொண்டு அவன் பெருந்தவம் செய்தான். கோடையில் பஞ்சாக்னிகளின் நடுவில் தவம் புரிந்தான்; மழைக்காலத்தில் வெறும் தரையில் படுத்திருந்தான்.

Verse 81

सार्द्रवासाश्च हेमन्ते तिष्ठन्दध्यौ महेश्वरम् । स्वान्तर्हृत्कमले स्थाप्य ध्यायते परमेश्वरम्

குளிர்காலத்தில் ஈர ஆடைகளை அணிந்து நின்றபடியே மகேஸ்வரனைத் தியானித்தான். தன் உள்ளத்தின் இதயத் தாமரையில் பரமேஸ்வரனை நிறுவி இடையறாது தியானித்தான்.

Verse 82

सृष्टिसंहारकर्तारमछेद्यं वरदं शुभम् । नित्यं सिद्धेश्वरं लिङ्गं पूजयेद्ध्यानतत्परः

தியானத்தில் நிலைத்திருந்து அவன் தினமும் சித்தேஸ்வர லிங்கத்தை வழிபடுவானாக—படைப்பு-அழிவின் கர்த்தா, வெட்டமுடியாதவன், வரமளிப்பவன், மங்களகரன் ஆகிய ஈசன்।

Verse 83

अर्चनात्सिद्धलिङ्गस्य ध्यानयोगप्रभावतः । प्रत्यक्षः शङ्करो जातः कृष्णद्वैपायनस्य सः

அந்த சித்த-லிங்கத்தின் அர்ச்சனையாலும் தியான-யோகத்தின் வல்லமையாலும், கிருஷ்ணத்வைபாயனனுக்கு முன் சங்கரன் நேரடியாகப் புலப்பட்டான்।

Verse 84

ईश्वर उवाच । तोषितोऽहं त्वया वत्स वरं वरय शोभनम्

ஈசுவர் கூறினார்—குழந்தையே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; ஒரு சிறந்த வரத்தை வேண்டு।

Verse 85

व्यास उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । प्रत्यक्षो नर्मदातीरे स्वयमेव भविष्यसि । अतीतानागतज्ञोऽहं त्वत्प्रसादादुमापते

வியாசர் கூறினார்—தேவா, நீங்கள் என்மேல் திருப்தியாயிருந்து வரம் அளிக்க விரும்பினால், நீங்களே நர்மதா கரையில் நேரடியாக வெளிப்பட வேண்டும். உமாபதி, உங்கள் அருளால் நான் கடந்ததும் வரவிருப்பதும் அறியும் ஞானியாக ஆகட்டும்।

Verse 86

ईश्वर उवाच । एवं भवतु ते पुत्र मत्प्रसादादसंशयम् । त्वयि भक्तिगृहीतोऽहं प्रत्यक्षो नर्मदातटे

ஈசுவர் கூறினார்—மகனே, அப்படியே ஆகுக; என் அருளால் இதில் ஐயமில்லை. உன் பக்தியால் ஈர்க்கப்பட்ட நான் நர்மதா கரையில் நேரடியாக வெளிப்படுவேன்।

Verse 87

सहस्रांशार्धभावेन प्रत्यक्षोऽहं त्वदाश्रमे । इत्युक्त्वा प्रययौ देवः कैलासं नगमुत्तमम्

“ஆயிரம் கதிர்களின் அரைஒளி கொண்ட வடிவில் நான் உன் ஆசிரமத்தில் நேரடியாக இருப்பேன்.” என்று கூறி அந்த தேவன் உத்தமமான கைலாச மலைக்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 88

पत्नीसंग्रहणं जातं कृष्णद्वैपायनस्य तु । शास्त्रोक्तेन विधानेन पत्नी पालयतस्तथा

கிருஷ்ண த்வைபாயனன் (வ்யாசர்) அப்போது மனைவியை ஏற்றுக் கொண்டார்; சாஸ்திரங்களில் கூறிய விதிப்படி அவளை முறையாகப் பேணி காத்தார்।

Verse 89

पुत्रो जातो ह्यपुत्रस्य पराशरसुतस्य च । देवैर्वर्धापितः सर्वैरिञ्चेन्द्रपुरोगमैः

புத்திரமில்லாத பராசரன் புதல்வன் (வ்யாசர்)க்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்; இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களும் அந்த நல்வாழ்த்துப் பிறப்பை மகிழ்ந்து கொண்டாடினர்।

Verse 90

पुत्रजन्मन्यथाजग्मुर्वशिष्ठाद्या मुनीश्वराः । तीर्थयात्राप्रसङ्गेन पराशरपुरोगमाः

குழந்தை பிறந்த வேளையில், பராசரர் தலைமையில், வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்கள் தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பமாக அங்கு வந்தனர்।

Verse 91

मन्वत्रिविष्णुहारीतयाज्ञवल्क्योशनोऽङ्गिराः । यमापस्तम्बसंवर्ताः कात्यायनबृहस्पती

மனு, அத்ரி, விஷ்ணு, ஹாரீதர், யாஜ்ஞவல்க்யர், உஷனஸ், அங்கிரஸ்; மேலும் யமன், ஆபஸ்தம்பர், ஸம்வர்த்தர், காத்யாயனர், பிருஹஸ்பதியும் அங்கு வந்தனர்।

Verse 92

एवमादिसहस्राणि लक्षकोटिशतानि च । सशिष्याश्च महाभागा नर्मदातटमाश्रिताः

இவ்வாறு ஆயிரமாயிரம், இலட்சம், கோடி எனப் பெருந்தொகையாய்ப் புண்ணியமிகு மகாத்மர்கள் தம் சீடர்களுடன் நர்மதா கரையைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 93

व्यासाश्रमे शुभे रम्ये संतुष्टा आययुर्नृप । दृष्ट्वा तान्सोऽपि विप्रेन्द्रानभ्युत्थानकृतोद्यमः

அரசே, அவர்கள் மனநிறைவுடன் வியாசரின் புனிதமும் இனிமையும் நிறைந்த ஆசிரமத்துக்கு வந்தனர். அந்தத் தலைசிறந்த பிராமண முனிவர்களைக் கண்டதும் அவனும் மரியாதையுடன் எழுந்து வரவேற்கத் துடித்தான்।

Verse 94

पितुः पूर्वं प्रणम्यादौ सर्वेषां च यथाविधि । आसनानि ददौ भक्त्या पाद्यमर्घं न्यवेदयत्

முதலில் தந்தைக்கு வணங்கி, பின்னர் முறையின்படி அனைவருக்கும் வணக்கம் செலுத்தினான். பக்தியுடன் ஆசனங்களை அளித்து, பாத்யமும் அர்க்யமும் சமர்ப்பித்தான்।

Verse 95

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह । उद्धृतोऽहं न सन्देहो युष्मत्सम्भाषणार्चनात्

கைகூப்பி அவன் கூறினான்—“உங்களுடன் உரையாடி, உங்களைப் பூஜித்து மரியாதை செய்ததனால் நான் ஐயமின்றி உயர்வடைந்தேன்।”

Verse 96

आरण्यानि च शाकानि फलान्यारण्यजानि च । तानि दास्यामि युष्माकं सर्वेषां प्रीतिपूर्वकम्

“காட்டில் கிடைக்கும் கீரை-காய்கறிகளும், வனத்தில் விளையும் பழங்களும்—இவற்றை எல்லாம் உங்களுக்குப் பிரியத்துடன் சமர்ப்பிப்பேன்।”

Verse 97

। अध्याय

இது “அத்தியாயம்” நிறைவு குறிக்கும் சொல்.

Verse 98

वर्धयित्वा जयाशीर्भिरवलोक्य परस्परम् । पराशरः समस्तैश्च वीक्षितो मुनिपुंगवैः

வெற்றியாசீர்வாதங்களைப் பரிமாறிக் கொண்டு ஒருவரையொருவர் நோக்கி, முந்திய முனிவர்கள் பராசரரை கவனமாகப் பார்த்தனர்.

Verse 99

उत्तरं दीयतां तात कृष्णद्वैपायनस्य च । एवमुक्तस्तु तैः सर्वैर्भगवान्स पराशरः । प्रोवाच स्वात्मजं व्यासमृषीणां यच्चिकीर्षितम्

“அன்பே, பதில் அளிக்கவும்—கிருஷ்ணத்வைபாயனனுக்கும்.” என்று அனைவரும் கூற, பகவான் பராசரர் தம் மகன் வியாசரிடம் முனிவர்கள் செய்ய விரும்பியதை உரைத்தார்.

Verse 100

श्रीपराशर उवाच । नेच्छन्ति दक्षिणे कूले व्रतभङ्गभयादथ । भोजनं भोक्तुकामास्ते श्राद्धे चैव विशेषतः

ஸ்ரீ பராசரர் கூறினார்—விரதம் குலையுமோ என்ற அச்சத்தால் தென் கரையில் உண்பதற்கு அவர்கள் விரும்பவில்லை; ஆனால் ஸ்ராத்தத்தில் குறிப்பாக உணவுக்குத் துடிக்கின்றனர்.

Verse 101

व्यास उवाच । करोमि भवतामुक्तमत्रैव स्थीयतां क्षणम् । यावत्प्रसाद्य सरितं करोमि विधिमुत्तमम्

வியாசர் கூறினார்—நீங்கள் சொன்னதையே நான் செய்வேன். இங்கே சிறிது நேரம் நில்லுங்கள்; நதியைப் பிரசன்னப்படுத்தி சிறந்த விதிப்படி சடங்கை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 102

एवमुक्त्वा शुचिर्भूत्वा नर्मदातटमास्थितः । स्तोत्रं जगाद सहसा तन्निबोध नरेश्वर

இவ்வாறு கூறி, தூய்மையடைந்து நர்மதையின் கரையில் நின்றான். உடனே அவன் ஒரு ஸ்தோத்திரத்தைப் பாடினான்—அரசே, அதைச் செவிமடுக்கவும்.

Verse 103

जय भगवति देवि नमो वरदे जय पापविनाशिनी बहुफलदे । जय शुम्भनिशुम्भकपालधरे प्रणमामि तु देवनरार्तिहरे

ஜெயம், பகவதி தேவியே! வரம் அருள்வாய்க்கு நமஸ்காரம். ஜெயம், பாபநாசினியே, பலன் பெருக அருள்வாயே. ஜெயம், சும்ப-நிசும்பரின் கபாலங்களைத் தாங்குபவளே; தேவர்-மனிதர் துயர் நீக்குபவளே, உமக்கு வணங்குகிறேன்.

Verse 104

जय चन्द्रदिवाकरनेत्रधरे जय पावकभूषितवक्त्रवरे । जय भैरवदेहनिलीनपरे जय अन्धकरक्तविशोषकरे

ஜெயம், சந்திரன்-சூரியனை கண்களாகத் தாங்குபவளே. ஜெயம், அக்னியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த முகத்தையுடையவளே. ஜெயம், பைரவனின் தேகத்துள் உறையும் பரமே. ஜெயம், அந்தகனின் இரத்தத்தை உலரச் செய்பவளே.

Verse 105

जय महिषविमर्दिनि शूलकरे जय लोकसमस्तकपापहरे । जय देवि पितामहरामनते जय भास्करशक्रशिरोऽवनते

ஜெயம், மகிஷாசுரனை மடக்கியவளே, சூலம் ஏந்தியவளே. ஜெயம், எல்லா உலகங்களின் பாவங்களை அகற்றுபவளே. ஜெயம், பிதாமஹன் பிரம்மா மகிழ்ந்து வணங்கும் தேவியே. ஜெயம், பாஸ்கரனும் சக்ரனும் தலை வணங்கும் திருவடிகளே.

Verse 106

जय षण्मुखसायुध ईशनुते जय सागरगामिनि शम्भुनुते । जय दुःखदरिद्रविनाशकरे जय पुत्रकलत्रविवृद्धिकरे

ஜெயம், ஈசனும் ஆயுதங்களுடன் ஷண்முக ஸ்கந்தனும் வணங்குபவளே. ஜெயம், கடலை நோக்கிச் செல்லும் நதிதேவியே, சம்பு போற்றுபவளே. ஜெயம், துயரும் வறுமையும் அழிப்பவளே. ஜெயம், பிள்ளை மற்றும் துணை வளம் பெருக்குபவளே.

Verse 107

जय देवि समस्तशरीरधरे जय नाकविदर्शिनि दुःखहरे । जय व्याधिविनाशिनि मोक्षकरे जय वाञ्छितदायिनि सिद्धवरे

ஜய தேவி, எல்லா உடல்தாங்கிகளையும் தாங்குபவளே; ஜய, விண்ணுலகக் காட்சியளித்து துயர் நீக்குபவளே. ஜய, நோய் நாசினி, மோட்சம் அருள்பவளே; ஜய, வேண்டிய வரம் தரும், சித்தர்களில் சிறந்தவளே.

Verse 108

एतद्व्यासकृतं स्तोत्रं यः पठेच्छिवसन्निधौ । गृहे वा शुद्धभावेन कामक्रोधविवर्जितः

வியாசர் இயற்றிய இந்த ஸ்தோத்திரத்தை சிவன் சந்நிதியில் அல்லது இல்லத்திலும், தூய மனநிலையுடன்—காமமும் கோபமும் நீங்கி—யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ,

Verse 109

तस्य व्यासो भवेत्प्रीतः प्रीतश्च वृषवाहनः । प्रीता स्यान्नर्मदा देवी सर्वपापक्षयंकरी

அவர்மேல் வியாசர் மகிழ்வார்; வृषவாஹனன் சிவனும் மகிழ்வான். எல்லாப் பாவங்களையும் க்ஷயப்படுத்தும் நர்மதா தேவியும் அருளாளாகிறாள்.

Verse 110

न ते यान्ति यमालोकं यैः स्तुता भुवि नर्मदा । पितामहोऽपि मुह्येत देवि त्वद्गुणकीर्तनात्

இவ்வுலகில் நர்மதையைப் போற்றியவர்கள் யமலோகம் செல்லார். தேவி, உன் குணகீர்த்தனத்தால் பிதாமகன் பிரம்மாவும் வியப்புறுவான்.

Verse 111

वाक्पतिर्नैव ते वक्तुं स्वरूपं वेद नर्मदे । कथं गुणानहं देवि त्वदीयाञ्ज्ञातुमुत्सहे

நர்மதே, வாக்பதியும் உன் ரூபத்தைச் சரியாகச் சொல்ல அறியான். அப்படியிருக்க, தேவி, உன் குணங்களை அறிந்து உரைக்க நான் எவ்வாறு துணிவேன்?

Verse 112

इति ज्ञात्वा शुचिं भावं वाङ्मनःकायकर्मभिः । प्रसन्ना नर्मदादेवी ततो वचनमब्रवीत्

அவரது உள்ளநிலை வாக்கு, மனம், உடல், செயல் அனைத்திலும் தூய்மையென அறிந்து, நர்மதா தேவி அருள்பெற்று பின்னர் இவ்வசனங்களை உரைத்தாள்।

Verse 113

सत्यवादेन तुष्टाहं भोभो व्यास महामुने । यदीच्छसि वरं किंचित्तं ते सर्वं ददाम्यहम्

ஓ மகாமுனி வ்யாசரே! உமது சத்தியவாக்கால் நான் திருப்தியடைந்தேன். நீ எத்தகைய வரமாயினும் விரும்பினால், அதனை முழுவதும் நான் உனக்குத் தருவேன்।

Verse 114

व्यास उवाच । यदि तुष्टासि मे देवि यदि देयो वरो मम । आतिथ्यमुत्तरे कूले ऋषीणां दातुमर्हसि

வ்யாசர் கூறினார்—தேவி! நீ என்மேல் அருள்புரிந்து வரம் அளிக்க விரும்பினால், உமது வடகரையில் நான் ரிஷிகளுக்கு புனிதமான அதிதி-சேவை செய்ய அனுமதி அருள்வாயாக।

Verse 115

नर्मदोवाच । अयुक्तं याचितं व्यास विमार्गे यत्प्रवर्तनम् । इन्द्रचन्द्रयमैः शक्यमुन्मार्गे न प्रवर्तितुम्

நர்மதா கூறினாள்—வ்யாசரே! நீ கேட்டது பொருத்தமற்றது; அது நல்வழியிலிருந்து விலகச் செய்கிறது. இந்திரன், சந்திரன், யமனும் கூட ஒருவரை தவறான பாதையில் நடத்த இயலார்।

Verse 116

याचस्वान्यं वरं पुत्र यत्किंचिद्भुवि दुर्लभम् । एतच्छ्रुत्वा वचो देव्या व्यासो मूर्च्छां यतस्तदा

மகனே! இவ்வுலகில் அரிதானதாயினும் வேறு ஒரு வரம் கேள். தேவியின் இவ்வசனங்களை கேட்டவுடன் வ்யாசர் அப்பொழுதே மயக்கமடைந்தார்।

Verse 117

वृथा क्लेशोऽद्य मे जात इति मत्वा पपात ह । धरणी चलिता सर्वा सशैलवनकानना

“இன்று என் முயற்சி வீணாயிற்று” என்று எண்ணி அவன் வீழ்ந்தான். அப்போது மலைகள், காடுகள், தோப்புகளுடன் கூடிய முழு பூமியும் நடுங்கியது.

Verse 118

मूर्च्छापन्नं ततो व्यासं दृष्ट्वा देवाः सवासवाः । हाहाकारमुखाः सर्वे तत्राजग्मुः सहस्रशः

வியாசர் மயக்கமடைந்ததைப் பார்த்து, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் அனைவரும் அலறினர்; ஆயிரக்கணக்கில் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 119

व्यासमुत्थापयामासुर्वेदव्यसनतत्परम् । ब्राह्मणार्थे च संक्लिष्टो नात्महेतोः सरिद्वरे

வேதத்தில் நிலைத்திருந்த வியாசரை அவர்கள் தூக்கி எழுப்பினர். அந்தச் சிறந்த நதிக்கரையில் அவர் பிராமணர்களின் நலனுக்காகவே துயருற்றார்; தமக்காக அல்ல.

Verse 120

गवार्थे ब्राह्मणार्थे च सद्यः प्राणान्परित्यजेत् । एवं सा नर्मदा प्रोक्ता ब्रह्माद्यैः सुरसत्तमैः

“பசுக்களுக்காகவும் பிராமணர்களுக்காகவும் மனிதன் உடனே உயிரையும் துறக்க வேண்டும்” என்று பிரம்மா முதலிய உயர்ந்த தேவர்கள் நர்மதையைப் பற்றி உரைத்தனர்.

Verse 121

सुशीतलैस्तं बहुभिश्च वातैर्रेवाभ्यषिञ्चत्स्वजलेन भीता । सचेतनः सत्यवतीसुतोऽपि प्रणम्य देवान्सरितं जगाद

அப்போது அஞ்சிய ரேவா தன் நீரைத் தெளித்து, பல குளிர்ந்த காற்றுகளால் அவரை மீட்டாள். உணர்வு பெற்ற சத்தியவதியின் புதல்வன் தேவர்களை வணங்கி, நதியிடம் உரைத்தான்.

Verse 122

व्यास उवाच । तीर्थैः समस्तैः किल सेवनाय फलं प्रदिष्टं मम मन्दभाग्यात् । यद्देवि पुण्या विफला ममाशा आरण्यपुष्पाणि यथा जनानाम्

வியாசர் கூறினார்—அனைத்து தீர்த்தங்களையும் சேவித்ததற்குரிய பலன் எனக்கென நிர்ணயிக்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால், தேவி, என் துர்பாக்கியத்தால் என் புண்ணிய நம்பிக்கை பயனின்றி போயிற்று, பொதுமக்களுக்கு காட்டுப் பூக்கள் வீணாவதுபோல்।

Verse 123

नर्मदोवाच । यतो यतो मां हि महानुभाव निनीषते चित्तमिलातलेऽत्र । विन्ध्येन सार्द्धं तव मार्गमद्य यास्याम्यहं दण्डधरस्य पृष्ठे

நர்மதா கூறினாள்—மகானுபாவரே, இப்பூமியில் உங்கள் மனம் என்னை எங்கு எங்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறதோ, இன்று விந்தியத்துடன் சேர்ந்து உங்கள் பாதையிலேயே நான் செல்வேன்; தண்டதரரின் முதுகின்மேல் ஏறி நான் பயணிப்பேன்।

Verse 124

एवमुक्तो महातेजा व्यासः सत्यवतीसुतः । दक्षिणे चालयामास स्वाश्रमस्य सरिद्वराम्

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், மகாதேஜஸ்வியான சத்தியவதியின் புதல்வன் வியாசர், தன் ஆசிரமத்தின் சிறந்த நதியைத் தெற்குத் திசை நோக்கி நகர்த்தினார்।

Verse 125

दण्डहस्तो महातेजा हुङ्कारमकरोन्मुनिः । व्यासहुङ्कारभीता सा चलिता रुद्रनन्दिनी

தண்டம் கையில் கொண்ட மகாதேஜஸ்வி முனிவர் ஒரு ஹுங்காரம் எழுப்பினார்; வியாசரின் ஹுங்காரத்தால் அஞ்சிய ருத்ரநந்தினி (ரேவா) நகரத் தொடங்கினாள்।

Verse 126

दण्डेन दर्शयन्मार्गं देवी तत्र प्रवर्तिता । व्यासमार्गं गता देवी दृष्टा शक्रपुरोगमैः

தண்டத்தால் வழியைச் சுட்டிக் காட்டி அவர் தேவியை அங்கே இயக்கினார்; தேவி வியாசரின் பாதையைப் பின்பற்றி சென்றாள், இந்திரன் முதலிய முன்னணித் தேவர்களால் காணப்பட்டாள்।

Verse 127

पुष्पवृष्टिं ततो देवा व्यमुञ्चन् सह किंकरैः । किं कुर्मो ब्रूहि मे पुत्र कर्मणा ते स्म रञ्जिताः

அப்போது தேவர்கள் தங்கள் பரிவாரத்தாருடன் மலர்மழை பொழிந்து கூறினர்— “நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஓ மகனே, எனக்குச் சொல்; உன் செயல் எங்களை மகிழ்வித்தது।”

Verse 128

व्यास उवाच । तपश्च विपुलं कृत्वा दानं दत्त्वा महाफलम् । एतदेव नरैः कार्यं साधूनां यत्सुखावहम्

வியாசர் கூறினார்— “மிகுந்த தவம் செய்து, பெரும் பலன் தரும் தானம் அளித்து— மனிதர் செய்ய வேண்டியது இதுவே: சான்றோர்க்கு இன்பம் தருவது।”

Verse 129

यदि तुष्टा महाभागा अनुग्राह्यो ह्यहं यदि । तस्मान्ममाश्रमे सर्वैः स्थीयतां नात्र संशयः

“நீங்கள் மகாபாக்யவான்கள் திருப்தியடைந்திருந்தால்— நான் உண்மையில் உங்கள் அருளுக்குத் தகுதியானவன் என்றால்— நீங்கள் அனைவரும் என் ஆசிரமத்தில் தங்குங்கள்; இதில் ஐயமில்லை।”

Verse 130

आतिथ्यं शाकपर्णेन रेवामृतविमिश्रितम् । प्रतिपन्नं समस्तैर्वः पराशरमुखैर्मम । स्थातव्यं स्वाश्रमे सर्वैर्रेवाया उत्तरे तटे

“ரேவையின் அமுதநீருடன் கலந்த கீரை-இலைகளால் ஆன விருந்தோம்பல் உங்களுக்கெல்லாம் என் பராசரர் தலைமையிலானோர் ஏற்பாடு செய்துள்ளனர். ரேவையின் வடகரையில் உள்ள என் ஆசிரமத்தில் நீங்கள் அனைவரும் தங்க வேண்டும்।”

Verse 131

मार्कण्डेय उवाच । स्नानतर्पणनित्यानि कृतानि द्विजसत्तमैः । व्यासकुण्डे ततो गत्वा होमः सर्वैः प्रकल्पितः

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்— “சிறந்த இருபிறப்பினர் தினந்தோறும் செய்யும் ஸ்நானம், தர்ப்பணம் ஆகியவற்றை நிறைவேற்றினர். பின்னர் வியாசகுண்டத்திற்குச் சென்று அனைவரும் ஹோமத்தை ஏற்பாடு செய்தனர்।”

Verse 132

श्रीफलैर्बिल्वपत्रैश्च जुहुवुर्जातवेदसम् । गौतमो भृगुर्माण्डव्यो नारदो लोमशस्तथा

அவர்கள் தேங்காய்களும் பில்வ இலைகளும் கொண்டு ஜாதவேத அக்கினியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர். அங்கே கௌதமர், ப்ருகு, மாண்டவ்யர், நாரதர் மற்றும் லோமசரும் இருந்தனர்.

Verse 133

पराशरस्तथा शङ्खः कौशिकश्च्यवनो मुनिः । पिप्पलादो वसिष्ठश्च नाचिकेतो महातपाः

அங்கே பராசரர், சங்கர், கௌசிகர், முனி ச்யவனர், பிப்பலாதர், வசிஷ்டர் மற்றும் மகாதபஸ்வி நாசிகேதரும் இருந்தனர்.

Verse 134

विश्वामित्रोऽप्यगस्त्यश्च उद्दालकयमौ तथा । शाण्डिल्यो जैमिनिः कण्वो याज्ञवल्क्योशनोऽङ्गिराः

அங்கே விஸ்வாமித்ரர், அகஸ்தியர், உத்தாலகர் மற்றும் யமர்; சாண்டில்யர், ஜைமினி, கண்வர், யாஜ்ஞவல்க்யர், உசனா, அங்கிரசர்—இப் புனித முனிவர்கள் யாகச் சபையை அலங்கரித்து இருந்தனர்.

Verse 135

शातातपो दधीचिश्च कपिलो गालवस्तथा । जैगीषव्यस्तथा दक्षो भरतो मुद्गलस्तथा

அங்கே சாத்தாதபர், ததீசி, கபிலர், காலவர்; மேலும் ஜைகீஷவ்யர், தக்ஷர், பரதர், முத்கலர்—இவர்களும் அந்தப் பிரகாசமான மகரிஷிகளில் இருந்தனர்.

Verse 136

वात्स्यायनो महातेजाः संवर्तः शक्तिरेव च । जातूकर्ण्यो भरद्वाजो वालखिल्यारुणिस्तथा

அங்கே மகாதேஜஸ்வி வாத்ஸ்யாயனர், ஸம்வர்த்தர், சக்தி; மேலும் ஜாதூகார்ண்யர், பரத்வாஜர், வாலகில்யர் மற்றும் அருணி—இம்முனிவர்களும் இருந்தனர்.

Verse 137

एवमादिसहस्राणि जुह्वते जातवेदसम् । अक्षमालाकरोत्कीर्णा ध्यानयोगपरायणाः

இவ்வாறு அவர்கள் ஆயிரமாயிரமாக ஜாதவேதஸ்வரூபமான புனித அக்னியில் ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்தனர். கையில் அక్షமாலையுடன் தியானமும் யோகச் சிந்தனையும் மேற்கொண்டனர்.

Verse 138

एकचित्ता द्विजाः सर्वे चक्रुर्होमक्रियां तदा । ततः समुत्थितं लिङ्गं मोक्षदं व्याधिनाशनम्

அப்போது எல்லா த்விஜரும் ஒருமுகச் சித்தத்துடன் ஹோமக் கிரியையைச் செய்தனர். பின்னர் மோட்சம் அளித்து நோய்களை அழிக்கும் லிங்கம் தோன்றியது.

Verse 139

अच्छेद्यं परमं देवं दृष्ट्वा व्यासस्तुतोष च । पुष्पवृष्टिं ददुर्देवा आशीर्वादान्द्विजोत्तमाः

அழிக்க இயலாத பரம தேவனைத் தரிசித்து வியாசர் பேரானந்தம் அடைந்தார். தேவர்கள் மலர்மழை பொழிந்தனர்; சிறந்த த்விஜர்கள் ஆசீர்வாதம் வழங்கினர்.

Verse 140

साष्टाङ्गं प्रणतो व्यासो देवं दृष्ट्वा त्रिलोचनम् । ब्राह्मणान्पूजयामास शाकमूलफलेन च

மூன்று கண்களுடைய இறைவனைத் தரிசித்து வியாசர் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தார். பின்னர் கீரை, வேர், கனிகள் கொண்டு பிராமணர்களை பூஜித்து உபசரித்தார்.

Verse 141

पितृपूर्वं द्विजाः सर्वे भोजिताः पाण्डुनन्दन । आशीर्वादांस्ततः पुण्यान् दत्त्वा विप्रा ययुः पुनः

பாண்டுவின் புதல்வனே, முதலில் பித்ருகர்மம் முறையாக நிறைவேற்றப்பட்ட பின் எல்லா த்விஜரும் போஜனம் பெற்றனர். பின்னர் புனித ஆசீர்வாதம் அளித்து அந்த விப்ரர்கள் மீண்டும் புறப்பட்டனர்.

Verse 142

तदा प्रभृति तत्तीर्थं व्यासाख्यं प्रोच्यते बुधैः

அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ஞானிகளால் ‘வ்யாச-தீர்த்தம்’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 143

युधिष्ठिर उवाच । व्यासतीर्थस्य यत्पुण्यं तत्सर्वं कथयस्व मे । स्नानदानविधानं च यस्मिन्काले महाफलम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— வ்யாச-தீர்த்தத்தின் புண்ணியத்தை முழுவதும் எனக்குச் சொல்லுங்கள். அங்கே ஸ்நானம், தானம் செய்யும் விதியையும் கூறுங்கள்— எந்தக் காலத்தில் செய்தால் மிகுந்த பலன் கிடைக்கும்?

Verse 144

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कथयामि समस्तं ते भ्रातृभिः सह पाण्डव । कार्त्तिकस्य सिते पक्षे चतुर्दश्यां जितेन्द्रियः

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்— பாண்டவா, உன் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து உனக்கு அனைத்தையும் முழுமையாகச் சொல்கிறேன். கார்த்திக மாத சுக்லபட்ச சதுர்தசியன்று, இந்திரியங்களை அடக்கி…

Verse 145

उपोष्य यो नरो भक्त्या रात्रौ कुर्वीत जागरम् । स्नापयेदीश्वरं भक्त्या क्षौद्रक्षीरेण सर्पिषा

பக்தியுடன் உபவாசம் இருந்து இரவில் ஜாகரணம் செய்பவன், பக்தியுடன் தேன், பால், நெய் கொண்டு ஈசுவரனுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 146

दध्ना च खण्डयुक्तेन कुशतोयेन वै पुनः । श्रीखण्डेन सुगन्धेन गुण्ठयेत्परमेश्वरम्

சர்க்கரை கலந்த தயிராலும், மீண்டும் குசா புல்லால் புனிதப்படுத்திய நீராலும்; மணமிக்க ஸ்ரீகண்டச் சந்தனத்தால் பரமேசுவரனை பூச வேண்டும்।

Verse 147

ततः सुगन्धकुसुमैर्बिल्वपत्रैश्च पूजयेत् । मुचुकुन्देन कुन्देन कुशजातीप्रसूनकैः

பின்னர் நறுமண மலர்களாலும் பில்வ இலைகளாலும் பூஜை செய்ய வேண்டும்—முசுகுந்த மலர்கள், குந்த மலர்கள், குச-ஜாதி (மல்லிகை) மலர்களாலும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 148

उन्मत्तमुनिपुष्पैश्च तथान्यैः कालसम्भवैः । अर्चयेत्परया भक्त्या द्वीपेश्वरमनुत्तमम्

உன்மத்தமுனி மலர்களாலும், காலத்திற்கேற்ற பிற மலர்களாலும், பரம பக்தியுடன் ஒப்பற்ற த்வீபேஸ்வரரை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 149

इक्षुगडुकदानेन तुष्यते परमेश्वरः । गडुकाष्टकदानेन पातकं यात्यहोर्जितम्

கரும்பு-கடுக (இக்ஷு-கடுக) தானத்தால் பரமேஸ்வரர் திருப்தியடைகிறார். எட்டு கடுக தானத்தால் ஒருநாளில் சேரும் பாவம் நீங்கும்।

Verse 150

मासर्जितं च नश्येत गडुकाष्टशतेन च । षाण्मासिकं सहस्रेण द्विगुणैरब्दिकं तथा

எட்டு நூறு கடுக தானத்தால் மாதம் சேரும் பாவம் அழியும்; ஆயிரத்தால் ஆறு மாதப் பாவம்; அதின் இரட்டிப்பால் ஆண்டுப் பாவமும் அதுபோல நீங்கும்।

Verse 151

आजन्मजनितं पापमयुतेन प्रणश्यति । द्विगुणैर्नश्यते व्याधिस्त्रिगुणैः स्याद्धनागमः

பிறப்பிலிருந்து உண்டான பாவம் பத்தாயிரம் (தானம்) செய்தால் அழியும். அதன் இரட்டிப்பால் நோய் நீங்கும்; மூன்றுமடங்கால் செல்வ வரவு உண்டாகும்।

Verse 152

षड्गुणैर्जायते वाग्मी सिद्धस्तद्द्विगुणैस्तथा । रुद्रत्वं दशलक्षैश्च जायते नात्र संशयः

ஆறுவகை தானத்தால் வாக்குத் திறன் பெறுவான்; அதன் இரட்டிப்பால் சித்தனாகவும் ஆகுவான். பத்து இலட்சம் (தானம்) செய்தால் ருத்ரத்துவம் அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 153

पौर्णमास्यां नृपश्रेष्ठ स्नानं कुर्वीत भक्तितः । मन्त्रोक्तेन विधानेन सर्वपापक्षयंकरम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! பௌர்ணமி நாளில் பக்தியுடன், மந்திரம் கூறும் விதிப்படி நீராட வேண்டும்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 154

वारुणं च तथाग्नेयं ब्राह्मयं चैवाक्षयंकरम् । देवान्पित्ःन्मनुष्यांश्च विधिवत्तर्पयेद्बुधः

வருணன், அக்னி, பிரம்மா ஆகியோருக்குரிய—அழியாத பலன் தரும்—தர்ப்பணங்களை ஞானி முறையாகச் செய்து, தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் அனைவரையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 155

ऋचा ऋग्वेदजं पुण्यं साम्ना सामफलं लभेत् । यजुर्वेदस्य यजुषा गायत्र्या सर्वमाप्नुयात्

ரிக்வேத ருசியால் ரிக்வேதப் புண்ணியம் கிடைக்கும்; சாமனால் சாமவேதப் பலன் கிடைக்கும். யஜுஸால் யஜுர்வேதப் பலன் பெறப்படும்; காயத்ரியால் இவை அனைத்தும் பெறலாம்.

Verse 156

अक्षरं च जपेन्मन्त्रं सौरं वा शिवदैवतम् । अथवा वैष्णवं मन्त्रं द्वादशाक्षरसंज्ञितम्

அக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிக்கலாம்; அல்லது சௌர மந்திரம், அல்லது சிவ தெய்வமுடைய மந்திரத்தை ஜபிக்கலாம். இல்லையெனில் ‘த்வாதசாக்ஷர’ எனப்படும் வைஷ்ணவ மந்திரத்தை ஓதலாம்.

Verse 157

पूजयेद्ब्राह्मणान्भक्त्या सर्वलक्षणलक्षितान् । स्वदारनिरतान्विप्रान्दम्भलोभविवर्जितान्

பக்தியுடன், நல்லொழுக்க இலக்கணங்களால் விளங்கும், கல்வியுடைய, தம் மனைவியிடமே நிஷ்டையுடைய, தம்பமும் பேராசையும் அற்ற பிராமணர்களை வழிபட வேண்டும்।

Verse 158

भिन्नवृत्तिकरान् पापान् पतिताञ्छूद्रसेवनान् । शूद्रीग्रहणसंयुक्तान्वृषली यस्य मन्दिरे

ஆனால் வாழ்வாதாரம் கெட்டுப் போன பாவிகள், வீழ்ந்தவர்கள், அநுசித சேவையால் வாழ்பவர்கள், சூத்ரீச் சேர்க்கை/அக்ரம உறவுகள் கொண்டவர்கள், மேலும் யாருடைய வீட்டில் வ்ருஷலீ ஆதிக்கம் செலுத்துகிறாளோ—அவர்கள் தகுதியற்றவர்கள் எனக் கருதப்பட வேண்டும்।

Verse 159

परोक्षवादिनो दुष्टान्गुरुनिन्दापरायणान् । वेदद्वेषणशीलांश्च हैतुकान् बकवृत्तिकान्

அதேபோல் பின்னால் பேசிப் பழிக்கும் தீயோர், குருநிந்தையில் ஈடுபடுவோர், வேதத்தை வெறுப்போர், குதர்க்க வாதிகள், மேலும் கொக்கு-விருத்தி போல வெளிப்புற பக்தி உள்ளுற கபடம் கொண்டோர்—இவர்களை விலக்க வேண்டும்।

Verse 160

ईदृशान्वर्जयेच्छ्राद्धे दाने सर्वव्रतेषु च । गायत्रीसारमात्रोऽपि वरं विप्रः सुयन्त्रितः

இத்தகையவர்களை ஸ்ராத்தம், தானம், எல்லா விரதங்களிலும் விலக்க வேண்டும். காயத்ரியின் சாரமட்டும் அறிந்திருந்தாலும் நன்கு கட்டுப்பாடுடைய பிராமணன், தகுதியற்ற பெருஞ்சொல்லறிவாளனை விட மேலானவன்।

Verse 161

नायन्त्रितश्चतुर्वेदी सर्वाशी सर्वविक्रयी । ईदृशान्पूजयेद्विप्रानन्नदानहिरण्यतः

கட்டுப்பாடற்ற நான்கு வேதம் அறிந்தவன்—எதையும் உண்ணும், எதையும் விற்கும்—மேலானவன் அல்ல. மாறாக, கட்டுப்பாடுடைய பிராமணர்களை அன்னதானமும் ஹிரண்யதானமும் செய்து போற்ற வேண்டும்।

Verse 162

उपानहौ च वस्त्राणि शय्यां छत्रमथासनम् । यो दद्याद्ब्राह्मणे भक्त्या सोऽपि स्वर्गे महीयते

பக்தியுடன் பிராமணருக்கு பாதுக்கை, ஆடை, படுக்கை, குடை மற்றும் ஆசனம் தானம் செய்பவன் கூட சொர்க்கத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 163

प्रत्यक्षा सुरभी तत्र जलधेनुस्तथाघृता । तिलधेनुः प्रदातव्या महिष्यश्च तथैव च

அங்கே சுரபி பசு கண்முன்னே தோன்றுவது போல இருக்கும்; அதுபோல நீர்தேனு, நெய்தேனும். எள்ளுத் தேனுவையும் தானம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல எருமைத் தேனுவையும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 164

कृष्णाजिनप्रदाता यो दाता यस्तिलसर्पिषोः । कन्यापुस्तकयोर्दाता सोऽक्षयं लोकमाप्नुयात्

கரிய மான் தோல் (கிருஷ்ணாஜினம்) தானம் செய்பவன், எள்ளும் நெய்யும் தானம் செய்பவன், மேலும் கன்யாதானமும் புனித நூல்கள் தானமும் செய்பவன்—அத்தகைய தானி அழியாத உலகை அடைவான்.

Verse 165

धूर्वाहौ खुरसंयुक्तौ धान्योपस्करसंयुतौ । दापयेत्स्वर्गकामस्तु इति मे सत्यभाषितम्

நுகத்துக்கு பழகிய, உறுதியான குளம்புகளுடன், தானியமும் தேவையான பொருட்களும் உடைய இரண்டு காளைகளை தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்; சொர்க்கம் விரும்புபவன் இவ்வாறு செய்ய வேண்டும்—இது என் உண்மை உரை.

Verse 166

सूत्रेण वेष्टयेद्द्वीपमथवा जगतीं शुभम् । मन्दिरं परया भक्त्या परमेशमथापि वा

புனித நூலால் (யஜ்ஞோபவீதத்தால்) தீவுத் தீர்த்தத்தையோ, மங்களமான ஜகதியையோ, அல்லது ஆலயத்தையுமே—பரமேசுவரனிடம் உன்னத பக்தியுடன்—சடங்காகச் சுற்றி வளைத்தல் வேண்டும்.

Verse 167

प्रदक्षिणां विधानेन यः करोत्यत्र मानवः । जम्बूप्लाक्षाह्वयौ द्वीपौ शाल्मलिश्चापरो नृप

ஓ அரசே! இங்கு விதிப்படி யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ, அவர் ஜம்பூத்வீபம், ப்லாக்ஷத்வீபம் மற்றும் மற்ற சால்மலீத்வீபத்தையும் பிரதட்சிணை செய்தவராகிறார்।

Verse 168

कुशः क्रौञ्चस्तथा काशः पुष्करश्चैव सप्तमः । सप्तसागरपर्यन्ता वेष्टिता तेन भारत

குச, க்ரௌஞ்ச, காச மற்றும் ஏழாவது புஷ்கர—ஏழு சமுத்திரங்களின் எல்லை வரை இவை அனைத்தும் அவனால் சூழப்படுகின்றன, ஓ பாரதா।

Verse 169

द्वीपेश्वरे महाराज वृषोत्सर्गं च कारयेत् । वृषेणारुणवर्णेन माहेशं लोकमाप्नुयात्

ஓ மகாராஜா! த்வீபேஸ்வரத்தில் வೃಷோத்ஸர்கம் (காளையை விடுவிக்கும் விதி) செய்ய வேண்டும். அருண நிறக் காளையை விடுவித்தால் மாஹேஸ்வர (சிவ) லோகம் அடைவான்।

Verse 170

यस्तु वै पाण्डुरो वक्त्रे ललाटे पादयोस्तथा । लाङ्गूले यस्तु वै शुभ्रः स वै नाकस्य दर्शकः

முகம், நெற்றி, கால்கள் பாண்டுரமாகவும், வாலும் வெண்மையாகவும் உள்ள காளை—அதுவே ஸ்வர்கத்தை காட்டும், அதாவது ஸ்வர்கம் அளிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 171

नीलोऽयमीदृशः प्रोक्तो यस्तु द्वीपेश्वरे त्यजेत् । स समाः रोमसंख्याता नाके वसति भारत

இத்தகைய காளை ‘நீல’ (கருநிறம்) எனச் சொல்லப்படுகிறது. இதனை த்வீபேஸ்வரத்தில் விடுவிப்பவன், அதன் ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் ஸ்வர்கத்தில் வாசிப்பான், ஓ பாரதா।

Verse 172

सौरं च शांकरं लोकं वैरञ्चं वैष्णवं क्रमात् । भुनक्ति स्वेच्छया राजन्व्यासतीर्थप्रभावतः

அரசே, வ்யாசதீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் அவன் வரிசையாக சௌரலோகம், சாங்கரலோகம், வைரஞ்ச (பிரம்மா) லோகம், வைஷ்ணவலோகம் ஆகியவற்றைத் தன் விருப்பப்படி அனுபவிக்கிறான்।

Verse 173

सपत्नीकं ततो विप्रं पूजयेत्तत्र भक्तितः । सितरक्तानि वस्त्राणि यो दद्यादग्रजन्मने

பின்னர் அங்கே பக்தியுடன் மனைவியுடன் கூடிய ஒரு பிராமணரைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அத்தகைய வணக்கத்தக்க பிராமணருக்கு வெள்ளை மற்றும் சிவப்பு ஆடைகளைத் தானம் செய்பவன் விதிக்கப்பட்ட புண்ணியத்தை அடைகிறான்।

Verse 174

कृत्वा प्रदक्षिणं युग्मं प्रीयतां मे जगद्गुरुः । नास्ति विप्रसमो बन्धुरिह लोके परत्र च

இருமுறை பிரதட்சிணை செய்து—என் ஜகத்குரு திருப்தியடையட்டும். ஏனெனில் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பிராமணனுக்கு இணையான உறவினர் இல்லை।

Verse 175

यमलोके महाघोरे पतन्तं योऽभिरक्षति । इतिहासपुराणज्ञं विष्णुभक्तं जितेन्द्रियम्

மிகக் கொடிய யமலோகத்தில் வீழ்ந்து கொண்டிருப்பவனை யார் காக்கிறாரோ—இதிஹாச-புராணங்களை அறிந்தவன், விஷ்ணுபக்தன், ஜிதேந்திரியன் ஆகியவனை—அவன் மகத்தான பலனை அடைகிறான்।

Verse 176

पूजयेत्परया भक्त्या सामगं वा विशेषतः । द्वीपेश्वरं च ये भक्त्या संस्मरन्ति गृहे स्थिताः

உயர்ந்த பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்—சிறப்பாக சாமகானம் பாடும் (சாமவேதிய) பிராமணரை. மேலும் வீட்டிலேயே இருந்து பக்தியுடன் த்வீபேஸ்வரனை நினைவு கூர்பவர்கள்,

Verse 177

न तेषां जायते शोको न हानिर्न च दुष्कृतम् । प्रथमं पूजयेत्तत्र लिङ्गं सिद्धेश्वरं ततः

அவர்களுக்கு துயரம் எழாது; இழப்பும் இல்லை, தீவினையும் இல்லை. அங்கே முதலில் ‘சித்தேஸ்வர’ லிங்கத்தை வழிபட்டு, பின்னர் தொடர வேண்டும்.

Verse 178

यत्र सिद्धो महाभागो व्यासः सत्यवतीसुतः । अस्यैव पूजनात्सिद्धो धारासर्पो महामतिः

சத்தியவதியின் புதல்வனான மகாபாக்யசாலி வியாசர் சித்தி பெற்ற இடம் அது; இதே (லிங்கம்/தீர்த்தம்) வழிபாட்டால் மகாமதி தாராசர்ப்பனும் சித்தனானான்.

Verse 179

तत्र तीर्थे तु यो राजन्प्राणत्यागं करोति च । सूर्यलोकमसौ भित्त्वा प्रयाति शिवसन्निधौ

அரசே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் உயிர் துறக்கிறாரோ, அவர் சூரியலோகத்தைத் துளைத்து சிவனின் சன்னிதானத்தை அடைகிறார்.

Verse 180

समाः सहस्राणि च सप्त वै जले दशैकमग्नौ पतने च षोडश । महाहवे षष्टिरशीति गोग्रहे ह्यनाशके भारत चाक्षया गतिः

நீரில் (மரணம் அடைந்தால்) ஏழாயிரம் ஆண்டுகளின் பலன், தீயில் பதினொன்று, வீழ்ச்சியில் பதினாறு (ஆண்டுகளின் பலன்) என்று கூறப்படுகிறது. பெரும் போரில் அறுபது, கோவட்டத்தில் எண்பது; ஆனால் பாரதா, உண்ணாவிரத மரணத்தில் அழியாத கதி உண்டு.

Verse 181

पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः । वायुभूतं निरीक्षन्ते ह्यागच्छन्तं स्वगोत्रजम्

தந்தை, பாட்டன், மூதாதையும்—காற்றுபோல் நுண்ணுருவம் கொண்டு—தம் குலத்தவன் வருகையை நோக்கி (காத்து) இருக்கின்றனர்.

Verse 182

अस्मद्गोत्रेऽस्ति कः पुत्रो यो नो दद्यात्तिलोदकम् । कार्त्तिक्यां च विशेषेण वेशाख्यां वा तथैव च

எங்கள் கோத்திரத்தில் எங்களுக்கு திலோதகம் (எள்ளுநீர்) அளிப்பவன் யார்? குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில், அல்லது அதுபோல வைசாக மாதத்திலும்.

Verse 183

स्वर्गतिं च प्रयास्यामस्तत्र तीर्थोपसेवनात् । एतत्ते कथितं सर्वं द्वीपेश्वरमनुत्तमम्

அந்த தீர்த்தத்தைச் சேவிப்பதால் நாம் ஸ்வர்கப் பாதையை அடைவோம். இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது—த்வீபேஸ்வரரின் ஒப்பற்ற மகிமை.

Verse 184

यः पठेत्परया भक्त्या शृणुयात्तद्गतो नृप । सोऽपि पापविनिर्मुक्तो मोदते शिवमन्दिरे

அரசே! இதை உச்ச பக்தியுடன் பாராயணம் செய்பவனும், ஒருமனத்துடன் கேட்பவனும்—பாவமின்றி சிவதாமத்தில் (சிவமந்திரத்தில்) மகிழ்வான்.

Verse 185

ऊषरं सर्वतीर्थानां निर्मितं मुनिपुंगवैः । कामप्रदं नृपश्रेष्ठ व्यासतीर्थं न संशयः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரமாக, முனிவர்தலைவர்களால் நிறுவப்பட்டதுதான் வ்யாச தீர்த்தம். இது விருப்பங்களை அருளும்; ஐயமில்லை.