Adhyaya 95

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र बदर्याश्रममुत्तमम् । सर्वतीर्थवरं पुण्यं कथितं शंभुना पुरा

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், அரசேந்திரா, சிறந்த பதர்யாஷ்ரமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது எல்லா தீர்த்தங்களிலும் உயர்ந்ததும் மிகப் புனிதமும்; அதன் மகிமையை முன்பு சம்பு (சிவன்) உரைத்தான்।

Verse 2

यश्चैष भारतस्यार्थे तत्र सिद्धः किरीटभृत् । भ्राता ते फाल्गुनो नाम विद्ध्येनं नरदैवतम्

பாரதப் போரின் பொருட்டு அங்கே கிரீடம் தரித்தவன் सिद्धி பெற்றான்; அவனே ‘பால்குணன்’ எனும் உன் சகோதரன்—மனிதர்களில் தேவனென அவனை அறிந்துகொள்.

Verse 3

नरनारायणौ द्वौ तावागतौ नर्मदातटे । ज्ञानं तस्यैव यो राजन्भक्तिमान्वै जनार्दने

அந்த இருவர்—நரன், நாராயணன்—நர்மதையின் கரைக்கு வந்தனர். ஓ அரசே, ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) மீது பக்தியுள்ளவனுக்கே உண்மையான ஞானம் உண்டு.

Verse 4

समं पश्यति सर्वेषु स्थावरेषु चरेषु च । ब्राह्मणं श्वपचं चैव तत्र प्रीतो जनार्दनः

அசையும்-அசையாத எல்லா உயிர்களிலும் சமநோக்குடன் இருந்து, பிராமணனையும் சுவபசனையும் (சாண்டாளனையும்) ஒரேபோல் காண்பவனிடம் ஜனார்தனன் மகிழ்கிறான்.

Verse 5

ऐकात्म्यं पश्य कौन्तेय मयि चात्मनि नान्तरम् । नरनारायणाभ्यां हि कृतं बदरिकाश्रमम्

கௌந்தேயா, ஒருமைத் தத்துவத்தை நோக்கு—என்னிடமும் ஆத்மாவிடமும் வேறுபாடு இல்லை. உண்மையில் பதரிகாச்ரமம் நர-நாராயணரால் நிறுவப்பட்டது.

Verse 6

स्थापितः शङ्करस्तत्र लोकानुग्रहकारणात् । त्रिमूर्तिस्थापितं लिङ्गं स्वर्गमार्गानुमुक्तिदम्

அங்கே உலகங்களின் நலனுக்காக சங்கரன் நிறுவப்பட்டான். திரிமூர்த்திகள் நிறுவிய அந்த லிங்கம் ஸ்வர்க மார்க்கத்தை அளித்து, முக்தியையும் அருள்கிறது.

Verse 7

तत्र गत्वा शुचिर्भूत्वा ह्येकरात्रोपवासकृत् । रजस्तमस्तथा त्यक्त्वा सात्त्विकं भावमाश्रयेत्

அங்கே சென்று தூய்மையடைந்து ஒரு இரவு உபவாசம் செய்ய வேண்டும்; ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றைத் துறந்து சாத்த்விகப் பாவத்தைச் சார வேண்டும்।

Verse 8

रात्रौ जागरणं कृत्वा मधुमासाष्टमीदिने । अथवा च चतुर्दश्यामुभौ पक्षौ च कारयेत्

மதுமாசத்தின் அஷ்டமி நாளில் இரவு முழுவதும் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது சதுர்தசி நாளிலும்—சுக்ல, கிருஷ்ண இரு பக்ஷங்களிலும் செய்யலாம்।

Verse 9

आश्विनस्य विशेषेण कथितं तव पाण्डव । स्नापयेत्परया भक्त्या क्षीरेण मधुना सह

ஓ பாண்டவா, ஆஷ்வின மாதத்தின் சிறப்பு மகிமையை உனக்குச் சொன்னேன்; அக்காலத்தில் பரம பக்தியுடன் பாலும் தேனும் சேர்த்து இறைவனுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

दध्ना शर्करया युक्तं घृतेन समलंकृतम् । पञ्चामृतमिदं पुण्यं स्नापयेद्वृषभध्वजम्

தயிரில் சர்க்கரை கலந்து நெய்யால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்தப் புனித பஞ்சாமிருதத்தால் வृषபத்வஜன் (சிவன்) மீது அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; இது மிகப் புண்ணியமானது।

Verse 11

स्नाप्यमानं शिवं भक्त्या वीक्षते यो विमत्सरः । तस्य वासः शिवोपान्ते शक्रलोके न संशयः

பொறாமையின்றி பக்தியுடன் அபிஷேகம் செய்யப்படும் சிவனை தரிசிப்பவன், சிவனருகே வாசம் பெறுவான்—சக்ரலோகத்திலும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 12

शाठ्येनापि नमस्कारः प्रयुक्तः शूलपाणिने । संसारमूलबद्धानामुद्वेष्टनकरो हि यः

வஞ்சகத்தோடு செய்த நமஸ்காரம்கூட, சூலபாணி சிவபெருமானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டால், அது சம்சாரத்தின் மூலத்தில் கட்டுண்டவர்களின் முடிச்சுகளை அவிழ்க்கும்—இதுவே அதன் பேராற்றல்।

Verse 13

तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । येनौं नमः शिवायेति मन्त्राभ्यासः स्थिरीकृतः

யார் ‘ஓம் நமः சிவாய’ என்ற மந்திரப் பயிற்சியை உறுதியாக நிலைநிறுத்தினாரோ, அவராலே எல்லா கல்வியும் கற்றதாகவும், எல்லா வேதவாக்கும் கேட்டதாகவும், எல்லா அனுஷ்டானங்களும் நிறைவேற்றப்பட்டதாகவும் ஆகின்றன।

Verse 14

यः पुनः स्नापयेद्भक्त्या एकभक्तो जितेन्द्रियः । तस्यापि यत्फलं पार्थ वक्ष्ये तल्लेशतस्तव

மீண்டும் யார் பக்தியுடன், ஒருமனத்துடன், இந்திரியங்களை அடக்கி, இறைவனை அபிஷேகம் செய்து ஸ்நானம் செய்விக்கிறாரோ—பார்த்தா! அவருடைய பலனையும் உனக்கு சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 15

पीडितो वृद्धभावेन तव भक्त्या वदाम्यहम् । ते यान्ति परमं स्थानं भित्त्वा भास्करमण्डलम्

முதுமையால் துன்புற்றிருந்தாலும், உன் பக்தியின் காரணமாக நான் கூறுகிறேன்—அந்த பக்தர்கள் சூரியமண்டலத்தைத் தாண்டி பரம பதத்தை அடைகிறார்கள்।

Verse 16

संसारे सर्वसौख्यानां निलयास्ते भवन्ति च । आश्चर्यं ज्ञातिवर्गाणां धर्माणां निलयास्तु ते

இவ்வுலகில் அவர்கள் எல்லாச் சுகங்களுக்கும் இருப்பிடமாகிறார்கள். அதிசயம்—தம் உறவினர்க்கு அடைக்கலமாகவும், தர்மத்தின் நிலையான ஆசனமாகவும் திகழ்கிறார்கள்।

Verse 17

सम्पन्नाः सर्वकामैस्ते पृथिव्यां पृथिवीपते । श्राद्धं तत्रैव यः कुर्यान्नर्मदोदकमिश्रितम्

ஓ பூமிபதியே! அவர்கள் இப்பூமியில் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறப் பெறுவர். மேலும் யார் அங்கேயே நர்மதா நீர் கலந்த அர்க்யாதி திரவியங்களுடன் சிராத்தம் செய்கிறாரோ—

Verse 18

योग्यैश्च ब्राह्मणैर्राजन्कुलीनैर्वेदपारगैः । सुरूपैश्च सुशीलैश्च स्वदारनिरतैः शुभैः

ஓ அரசே! இந்தச் சிராத்தம் தகுதியான பிராமணர்களால் செய்யப்பட வேண்டும்—நல்ல குலத்தில் பிறந்தோர், வேதப் பாரங்கதர், அழகிய தோற்றமுடையோர், நல்லொழுக்கமுடையோர், தம் மனைவியிடமே பற்றுடையோர், சுப குணமுடையோர்.

Verse 19

आर्यदेशप्रसूतैश्च श्लक्ष्णैश्चैव सुरूपिभिः । कारयेत्पिण्डदानं वै भास्करे कुतपस्थिते

ஆரியதேசத்தில் பிறந்த, நுண்ணிய ஒழுக்கமுடைய, அழகிய தோற்றமும் நல்ல குணமும் கொண்ட பிராமணர்களால்—சூரியன் குதப காலத்தில் இருக்கும் போது—பிண்டதானம் நிச்சயமாகச் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 20

पित्ःणां परमं लोकं यदीच्छेद्धर्मनन्दन । वर्जयेत्तान्प्रयत्नेन काणान्दुष्टांश्च दाम्भिकान्

ஓ தர்மநந்தனே! பித்ருக்களுக்கு பரமலோகம் வேண்டுமெனில், இவ்வித புனிதச் சடங்குகளில் ஒருகண் குறைபட்டோர், தீயோர், தம்பம் உடையோர் ஆகியவர்களை முயன்று விலக்க வேண்டும்.

Verse 21

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन योग्यं विप्रं समाश्रयेत् । नरकान्मोचयेत्प्रेतान्कुम्भीपाकपुरोगमान्

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் தகுதியான விப்ரரைச் சார வேண்டும்; அதனால் பிரேதர்கள் கும்பீபாகம் முதலான முன்னிலையிலுள்ள நரகங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவர்.

Verse 22

मोक्षो भवति सर्वेषां पित्ःणां नृपनन्दन । विप्रेभ्यः काञ्चनं दद्यात्प्रीयतां मे पितामहः

அரசகுமாரனே! எல்லாப் பித்ருக்களுக்கும் மோட்சம் உண்டாகும். பிராமணர்களுக்கு பொன் தானம் செய்து—“என் பிதாமகர் மகிழ்வாராக” என்று வேண்டுக.

Verse 23

अन्नं च दापयेत्तत्र भक्त्या वस्त्रं च भारत । गां वृषं मेदिनीं दद्याच्छत्रं शस्तं नृपोत्तम

பாரதனே! அங்கே பக்தியுடன் அன்னமும் ஆடையும் தானம் செய்யச் செய்க. அரசர்களில் சிறந்தவனே! பசு, காளை, நிலம், மேலும் சிறந்த குடையும் தானம் செய்க.

Verse 24

स पुमान्स्वर्गमाप्नोति इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत् । प्राणत्यागं तु यः कुर्याच्छिखिना सलिलेन वा

“அந்த மனிதன் சொர்க்கத்தை அடைவான்” என்று சங்கரர் கூறினார். மேலும், யார் உயிர்துறப்பாரோ—அக்னியாலோ அல்லது நீராலோ—(இந்தப் புனிதச் சூழலில்)…

Verse 25

अनाशकेन वा भूयः स गच्छेच्छिवमन्दिरम् । नरनारायणीतीरे देवद्रोण्यां च यो नृप

…அல்லது உண்ணாவிரதம் இருந்து உடலைத் துறந்தாலும், அவன் சிவனின் ஆலயமாகிய சிவதாமத்தை அடைவான். அரசனே! நர-நாராயணீ கரையில், தேவத்ரோணியில் யார் (அவ்வாறு செய்கிறாரோ)…

Verse 26

स वसेदीश्वरस्याग्रे यावदिन्द्राश्चतुर्दश । पुनः स्वर्गाच्च्युतः सोऽपि राजा भवति वीर्यवान्

அவன் ஈசுவரின் முன்னிலையில் பதினான்கு இந்திரர்களின் காலம் வரை வாசம் செய்வான். பின்னர் சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தாலும், மீண்டும் வல்லமைமிக்க அரசனாகப் பிறப்பான்.

Verse 27

सर्वैश्वर्यगुणैर्युक्तः प्रजापालनतत्परः । ततः स्मरति तत्तीर्थं पुनरेवागमिष्यति

அனைத்து ஐஸ்வர்யமும் நற்குணங்களும் உடையவனாய், குடிமக்கள் பாதுகாப்பில் ஈடுபட்டவன், அத்தீர்த்தத்தை நினைத்து மீண்டும் அங்கேயே திரும்புகிறான்।

Verse 95

। अध्याय

“அத்தியாயம்”—இது அத்தியாய முடிவைக் குறிக்கும் கொலோஃபோன் குறி; இங்கு உரை முழுமையற்றதாக வந்துள்ளது।