Adhyaya 93

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । विख्यातं भारते लोके गङ्गायाः पापनाशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா! பின்னர் உத்தமமான கல்ஹோடீ தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது பாரதத்தில் புகழ்பெற்றது, கங்கையைப் போல பாவநாசி.

Verse 2

दुर्लभं मनुजैः पार्थ रेवातटसमाश्रितम् । प्राणिनां पापनाशाय ऊषरं पुष्करं तथा

ஓ பார்த்தா! மனிதர்க்கு இது அரிது; ஏனெனில் இது ரேவா நதிக்கரையில் அமைந்துள்ளது. உயிர்களின் பாவநாசத்திற்காக இங்கு ‘ஊஷர’மும் ‘புஷ்கர’மும் எனும் புனித நீர்களும் உள்ளன।

Verse 3

तत्तु तीर्थमिदं पुण्यमित्येवं शूलिनो वचः । जाह्नवी पशुरूपेण तत्र स्नानार्थमागता

“இந்தத் தீர்த்தம் மிகப் புனிதமானது”—என்று சூலதாரி (சிவன்) உரைத்தான். அப்போது ஜாஹ்னவி (கங்கை) மிருக வடிவம் கொண்டு அங்கே நீராட வந்தாள்.

Verse 4

अतस्तद्विश्रुतं लोके कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । त्रिरात्रं कारयेत्तत्र पूर्णिमायां युधिष्ठिर

ஆகவே அந்தச் சிறந்த கல்ஹோடீ தீர்த்தம் உலகில் புகழ்பெற்றது. யுதிஷ்டிரா, பௌர்ணமி நாளில் அங்கே மூன்று இரவுகள் விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 5

रजस्तमस्तथा क्रोधं दम्भं मात्सर्यमेव च । एतांस्त्यजति यः पार्थ तेनाप्तं मोक्षजं फलम्

பார்த்தா, ரஜஸ்-தமஸ், கோபம், தம்பம், பொறாமை ஆகியவற்றை யார் துறக்கிறாரோ, அந்தத் துறவினாலேயே முக்திக்குக் காரணமான பலனை அடைகிறார்.

Verse 6

पयसा स्नापयेद्देवं त्रिसन्ध्यं च त्र्यहं तथा । पयो गोसम्भवं सद्यः सवत्सा जीवपुत्रिणी

மூன்று சந்திகளிலும் தேவனுக்கு பாலால் அபிஷேகம் செய்து, அதையே மூன்று நாட்கள் செய்ய வேண்டும். பால் உடனே கறந்த பசுவினதாக—கன்றுடன் இருக்கும், உயிருள்ள சந்ததியுடைய பசுவினதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 7

कृत्वा तत्ताम्रजे पात्रे क्षौद्रेण चैव योजिते । ॐ नमः श्रीशिवायेति स्नानं देवस्य कारयेत्

அதை செம்புப் பாத்திரத்தில் வைத்து தேனுடன் கலந்து, “ஓம் நமः ஸ்ரீசிவாய” என்று ஜபித்தபடி தேவனுக்கு ஸ்நானம் (அபிஷேகம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

स याति त्रिदशस्थानं नाकस्त्रीभिः समावृतः । यस्तत्र विधिवत्स्नात्वा दानं प्रेतेषु यच्छति

அவன் முப்பத்து தேவர்களின் இருப்பிடத்தை அடைந்து, அப்சரஸ்களால் சூழப்படுவான்—அங்கே விதிப்படி நீராடி, பிரேதர்/பித்ரர் நிமித்தமாக தானம் அளிப்பவன்.

Verse 9

शुक्लां गां दापयेत्तत्र प्रीयतां मे पितामहाः । ब्राह्मणे शौचसम्पन्ने स्वदारनिरते सदा

அங்கே வெள்ளை பசுவை தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்—‘என் பிதாமஹர்கள் திருப்தியடையட்டும்’ என்று எண்ணி; தூய ஒழுக்கமுடைய, எப்போதும் தன் மனைவியிலே நிஷ்டையுடைய பிராமணருக்கு.

Verse 10

सवत्सां वस्त्रसंयुक्तां हिरण्योपरि संस्थिताम् । सत्त्वयुक्तो ददद्राजञ्छाम्भवं लोकमाप्नुयात्

அரசே, தூய உள்ளத்துடன் கன்றுடன் கூடிய, ஆடையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பொன்னின் மேல் நிறுவப்பட்ட பசுவை தானமாக அளிப்பவன் சம்புவின் (சிவனின்) உலகை அடைவான்.

Verse 93

। अध्याय

இதி அத்தியாயம்.