Adhyaya 89

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पूतिकेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசேந்திரா! பின்னர் நர்மதையின் தென் கரையில் உள்ள, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் உத்தமமான பூதிகேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

स्थापितं जाम्बुवन्तेन लोकानां तु हितार्थिना । राजा प्रसेनजिन्नाम तस्यां वक्षस्थलान्मणौ

உலக நலனைக் கருதிய ஜாம்பவான் இதை நிறுவினார். அங்கே பிரசேனஜித் என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவன் மார்பில் ஒரு மணியும் இருந்தது.

Verse 3

समुत्क्षिप्ते तु तेनैव सपूतिरभवद्व्रणः । तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा निर्व्रणः समजायत

அவனால் அது வலுக்கட்டாயமாக அகற்றப்பட்டபோது புழுவுடன் கூடிய புண் ஏற்பட்டது. ஆனால் அதே தீர்த்தத்தில் தவம் செய்து அவன் புண்ணிலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 4

तेन तत्स्थापितं लिङ्गं पूतिकेश्वरमुत्तमम् । यस्तत्र मनुजो भक्त्या स्नायाद्भरतसत्तम

அதனால் அவர் அங்கே உத்தமமான ‘பூதிகேஸ்வர’ லிங்கத்தை நிறுவினார். பாரதசிறந்தவனே! யார் அங்கே பக்தியுடன் நீராடுகிறாரோ—

Verse 5

सर्वान्कामानवाप्नोति सम्पूज्य परमेश्वरम् । कृष्णाष्टम्यां चतुर्दश्यां सर्वकालं नराधिप । येऽर्चयन्ति सदा देवं ते न यान्ति यमालयम्

பரமேஸ்வரனை முறையாகப் போற்றி வழிபட்டால் மனிதன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான். அரசே! கிருஷ்ணாஷ்டமி ஆகட்டும், சதுர்தசி ஆகட்டும், அல்லது எக்காலமாயினும்—எப்போதும் தேவனை அர்ச்சிப்போர் யமலோகம் செல்லார்.

Verse 89

। अध्याय

இவ்வாறு அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.