Adhyaya 87

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमशोभनम् । स्थापितं मुनिसङ्घैर्यद्ब्रह्मवंशसमुद्भवैः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மஹீபாலா! அதன் பின், பிரம்ம வம்சத்தில் பிறந்த முனிவர் கூட்டங்கள் நிறுவிய மிக அழகிய தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

ऋणमोचनमित्याख्यं रेवातटसमाश्रितम् । षण्मासं मनुजो भक्त्या तर्पयन् पितृदेवताः

இது ‘ருணமோசனம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; ரேவா கரையில் அமைந்துள்ளது. ஆறு மாதங்கள் பக்தியுடன் தர்ப்பணம் செய்து பித்ரு தேவதைகளைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 3

देवैः पितृमनुष्यैश्च ऋणमात्मकृतं च यत् । मुच्यते तत्क्षणान्मर्त्यः स्नातो वै नर्मदाजले

தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கு எதிராகத் தானே செய்த எந்தக் கடனாயினும்—நர்மதா நீரில் நீராடிய உடனே மானவன் அந்தக் கணமே விடுதலை பெறுவான்.

Verse 4

प्रत्यक्षं दुरितं तत्र दृश्यते फलरूपतः । तत्र तीर्थे तु यो राजन्नेकचित्तो जितेन्द्रियः

அங்கே பாவம் தன் பலனுருவாக நேரடியாகக் காணப்படுகிறது. மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில், அரசே, ஒருமனத்துடன் இந்திரியங்களை அடக்கியவன் யாரோ…

Verse 5

स्नात्वा दानं च वै दद्यादर्चयेद्गिरिजापतिम् । ऋणत्रयविनिर्मुक्तो नाके दीप्यति देववत्

நீராடி நிச்சயமாக தானம் செய்து, கிரிஜாபதி (சிவன்) அவரை வழிபட வேண்டும். மும்மடங்கு கடன்களிலிருந்து விடுபட்டு, அவன் விண்ணுலகில் தேவனைப் போல ஒளிர்வான்.

Verse 87

। अध्याय

இதி அத்தியாயம் நிறைவு.