Adhyaya 86

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज पिङ्गलावर्तमुत्तमम् । सङ्गमस्य समीपस्थं रेवाया उत्तरे तटे । हव्यवाहेन राजेन्द्र स्थापितः पिङ्गलेश्वरः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், மஹாராஜா, சங்கமத்திற்கருகே ரேவையின் வடகரையில் உள்ள சிறந்த பிங்கலாவர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அரசே, அங்கே ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) பிங்கலேஸ்வரரை பிரதிஷ்டை செய்தான்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । हव्यवाहेन भगवन्नीश्वरः स्थापितः कथम् । एतदाख्याहि मे सर्वं प्रसादाद्वक्तुमर्हसि

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—பகவனே, ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) எவ்வாறு ஈஸ்வரரை பிரதிஷ்டை செய்தான்? அருள்கூர்ந்து இதையெல்லாம் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; தயையால் நீங்கள் கூறத் தகுதியானவர்.

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । शम्भुना रेतसा राजंस्तर्पितो हव्यवाहनः । प्राप्तसौख्येन रौद्रेण गौर्याक्रीडनचेतसा

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, ஷம்புவின் ரேதஸால் ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) திருப்தியடைந்தான். கௌரியுடன் விளையாடி மகிழ்ந்த சிவனின் அந்த ரௌத்ரத் தேஜஸால், பேரின்பம் பெற்று, அவன் அதிசய வல்லமை அடைந்தான்.

Verse 4

हव्यवाहमुखे क्षिप्तं रुद्रेणामिततेजसा । रुद्रस्य रेतसा दग्धस्तीर्थयात्राकृतादरः

அளவற்ற ஒளியுடைய ருத்ரன் அதை ஹவ்யவாஹனனின் வாயில் எறிந்தான். ருத்ரனின் ரேதஸால் தகித்துப் போன (அக்னி) பின்னர் தீர்த்தயாத்திரை செய்யும் ஆர்வமும் பக்தியும் கொண்டான்.

Verse 5

सागरांश्च नदीर्गत्वा क्रमाद्रेवां समागतः । चचार परया भक्त्या ध्यानमुग्रं हुताशनः

கடல்களையும் நதிகளையும் சென்றடைந்து, முறையே ஹுதாசனன் (அக்னி) ரேவா நதிக்கரையை வந்தடைந்தான். அங்கே அவன் பரம பக்தியுடன் தீவிர தியானத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 6

वायुभक्षः शतं साग्रं यावत्तेपे हुताशनः । तावत्तुष्टो महादेवो वरदो जातवेदसः । संनिधौ समुपेत्याथ वचनं चेदमब्रवीत्

காற்றையே உணவாகக் கொண்டு ஹுதாசனன் (அக்னி) நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தவம் செய்தான். அப்போது திருப்தியடைந்த மகாதேவன், ஜாதவேதஸுக்கு வரம் அளிக்கத் தயாராக, அவன் முன்னிலையில் வந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 7

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व हव्याश यस्ते मनसि वर्तते

ஈசுவரன் கூறினான்— ஹே ஹவ்யாச (அக்னி), உன் மனத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரத்தைத் தேர்ந்து கேள்.

Verse 8

वह्निरुवाच । नमस्ते सर्वलोकेश उग्रमूर्ते नमोऽस्तु ते । रेतसा तव संदग्धः कुष्ठी जातो महेश्वर । कृपां कुरु महादेव मम रोगं विनाशय

வஹ்னி கூறினான்— ஹே சர்வலோகேசா, உமக்கு வணக்கம்; ஹே உக்ரமூர்த்தியே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே மகேசுவரா, உமது தீவிரத் தேஜஸால் எரிந்த நான் குஷ்ட நோயால் பீடிக்கப்பட்டேன். ஹே மகாதேவா, கருணை செய்து என் நோயை அழித்தருளும்.

Verse 9

ईश्वर उवाच । हव्यवाह भवारोगो मत्प्रसादाच्च सत्वरम् । अत्र तीर्थे कृतस्नानः स्वरूपं प्रतिपत्स्यसे

ஈசுவரன் கூறினான்— ஹே ஹவ்யவாஹா, என் அருளால் உன் நோய் விரைவில் நீங்கும். இத்தீர்த்தத்தில் நீராடினால் நீ உன் தெய்வீகச் சொரூபத்தை மீண்டும் அடைவாய்.

Verse 10

इत्युक्त्वा च महादेवस्तत्रैवान्तरधीयत । अनन्तरं हव्यवाहः सस्नौ रेवाजले त्वरन्

இவ்வாறு கூறி மகாதேவன் அங்கேயே அந்தர்தானமானான். உடனே ஹவ்யவாஹன் (அக்னி) விரைந்து ரேவையின் நீரில் நீராடினான்.

Verse 11

तदैव रोगनिर्मुक्तोऽभवद्दिव्यस्वरूपवान् । स्थापयामास देवेशं स वह्निः पिङ्गलेश्वरम्

அதே கணத்தில் அவன் நோயிலிருந்து விடுபட்டு தெய்வீக ஒளிமிகு வடிவம் பெற்றான். பின்னர் அந்த வஹ்னி தேவாதிபதியை ‘பிங்கலேஸ்வர’மாக நிறுவினான்.

Verse 12

नाम्ना संपूजयामास तुष्टाव स्तुतिभिर्मुदा । ततो जगाम देशं स्वं देवानां हव्यवाहनः

அவன் நாமோச்சாரணத்துடன் முறையாக வழிபட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் ஸ்துதிகளால் இறைவனைப் போற்றினான். பின்னர் தேவர்களின் ஹவ்யவாஹனன் தன் தாமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 13

हव्यवाहेन भूपैवं स्थापितः पिङ्गलेश्वरः । जितक्रोधो हि यस्तत्र उपवासं समाचरेत्

இவ்வாறு, அரசே, ஹவ்யவாஹன் (அக்னி) பிங்கலேஸ்வரரை நிறுவினான். அங்கே கோபத்தை வென்று முறையாக உபவாசம் செய்பவன்—

Verse 14

अतिरान्त्रफलं तस्य अन्ते रुद्रत्वमाप्नुयात् । गुणान्विताय विप्राय कपिलां तत्र भारत

அவனுக்குக் கிடைக்கும் பலன் மிக மிக உயர்ந்தது; இறுதியில் ருத்ரத்துவத்தை அடைகிறான். மேலும் அங்கே, பாரதா, நற்குணமுடைய பிராமணருக்கு கபிலா பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 15

अलंकृत्य सवत्सां च शक्त्यालङ्कारभूषिताम् । यः प्रयच्छति राजेन्द्र स गच्छेत्परमां गतिम्

அரசேந்திரனே! அங்கே கன்றுடன் கூடிய பசுவை தக்க அலங்காரங்களால் யதாசக்தி அலங்கரித்து தானம் செய்பவன் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 86

। अध्याय

“அத்தியாயம்” — கைஎழுத்துப் பிரதித் மரபில் அத்தியாய எல்லை/முடிவைக் குறிக்கும் குறியீடு.