Adhyaya 79
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் அரசருக்குப் போதித்து, ததிஸ்கந்தம் மற்றும் மதுஸ்கந்தம் எனும் இரு தீர்த்தங்களும் மிகப் புகழ்பெற்றவை, பாபக்ஷயத்தை அளிப்பவை என்று கூறுகிறார். சாதகர் அங்கு சென்று நீராடி, பக்தியுடன் தான-தர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும் என வழிமுறை விளக்கப்படுகிறது. ததிஸ்கந்த தீர்த்தத்தில் நீராடிய பின் த்விஜருக்கு தயிர் (ததி) தானம் செய்ய வேண்டும். இதனால் பல பிறவிகளில் நோய், முதுமை சார்ந்த துன்பம், துக்கம், பொறாமை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுதலைவும், நீண்ட காலம் “தூய” குலத்தில் பிறப்பும் கிடைக்கும் எனப் பலன் சொல்லப்படுகிறது. மதுஸ்கந்த தீர்த்தத்தில் தேன் கலந்த எள்ளை தானம் செய்வதும், தனியாக தேன் கலந்த பிண்டத்தை அர்ப்பணிப்பதும் பல பிறவிகளில் யமலோக தரிசனம் தவிர்க்கப்படுவதற்கும், பேரன்-பேரப்பிள்ளைகள் வரை வம்சத்தில் செல்வச் செழிப்பு நிலைப்பதற்கும் காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் தயிர் கலந்த பிண்ட அர்ப்பணிப்பு விதியும் கூறப்பட்டு, நீராடிய பின் தெற்குமுகமாக இருந்து கிரியைகள் செய்ய வேண்டும் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. அவ்வாறு செய்தால் தந்தை, பிதாமகர், ப்ரபிதாமகர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைவார்கள் என்று பித்ருகர்மத்தின் பலன் தெளிவாக உரைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
। श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थद्वयमनुत्तमम् । दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं सर्वपापक्षयंकरम्
ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா! பின்னர் நீ ததிஸ்கந்தம், மதுஸ்கந்தம் எனும் இரு ஒப்பற்ற தீர்த்தங்களுக்குச் செல்; அவை இரண்டும் எல்லாப் பாவங்களையும் நாசம் செய்கின்றன.
Verse 2
दधिस्कन्दे नरः स्नात्वा यस्तु दद्याद्द्विजे दधि । उपतिष्ठेत्ततस्तस्य सप्तजन्मनि भारत
ததிஸ்கந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, யார் இருபிறப்பாளரான (பிராமணரான) ஒருவருக்கு தயிரை தானமாக அளிக்கிறாரோ, ஓ பாரதா, அவருக்கு ஏழு பிறவிகளிலும் செல்வமும் சுப ஆதரவும் உண்டாகும்।
Verse 3
न व्याधिर्न जरा तस्य न शोको नैव मत्सरः । दशचन्द्रशतं यावज्जायते विमले कुले
அவருக்கு நோயும் இல்லை, முதுமையும் இல்லை, துயரும் இல்லை, பொறாமையும் இல்லை; மேலும் ஆயிரம் மாதங்கள் (தசசந்திரசதம்) வரை அவர் தூயவும் உயர்ந்தவும் குலத்தில் பிறப்பார்।
Verse 4
मधुस्कन्देऽपि मधुना मिश्रितान्यस्तिलान्ददेत् । नासौ वैवस्वतं देवं पश्येद्वै जन्मसप्ततिम्
மதுஸ்கந்தத்தில் யார் தேனுடன் கலந்த எள்ளை தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர் எழுபது பிறவிகள் வரை வைவர்ஸ்வத தேவன் (யமன்) தரிசனம் பெறமாட்டார்।
Verse 5
मधुना सह सम्मिश्रं पिण्डं यस्तु प्रदापयेत् । तस्य पौत्रप्रपौत्रेभ्यो दारिद्र्यं नैव जायते
யார் தேனுடன் கலந்த பிண்டத்தை அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவருடைய பேரன்களுக்கும் கொள்ளுப் பேரன்களுக்கும் வறுமை ஒருபோதும் உண்டாகாது।
Verse 6
दधिभिः सह संमिश्रं पिण्डं यस्तु प्रदापयेत् । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा विधिवद्दक्षिणामुखः
யார் தயிருடன் கலந்த பிண்டத்தை அர்ப்பணிக்கிறாரோ—அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, விதிப்படி செயல் செய்யும்போது தெற்கை நோக்கி (தக்ஷிணாமுகமாக) இருக்க வேண்டும்।
Verse 7
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः । द्वादशाब्दानि तुष्यन्ति नात्र कार्या विचारणा
தந்தை, பாட்டன், மூதாதை—இம்மூவரும் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைவார்கள்; இதில் ஐயமோ விவாதமோ வேண்டாம்।