Adhyaya 77

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भीमेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापक्षयंकरम् । सेवितं ऋषिसङ्घैश्च भीमव्रतधरैः शुभैः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் பீமேஸ்வரத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கு முனிவர் கூட்டங்களும், பீம-விரதம் கடைப்பிடிக்கும் நற்குணமுடையோரும் சேவை செய்து வழிபடுகின்றனர்।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । जपेदेकाक्षरं मन्त्रमूर्ध्वबाहुर्दिवाकरे

அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் நீராடி, உபவாசமிருந்து, புலன்களை அடக்கி, சூரியனை நோக்கி கைகளை உயர்த்தி ஒரெழுத்து மந்திரத்தை ஜபிக்கிறாரோ—

Verse 3

तस्य जन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । सप्तजन्मार्जितं पापं गायत्र्या नश्यते ध्रुवम्

அவனுடைய இப்பிறவியில் சேர்த்த பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது. மேலும் காயத்ரீ ஜபத்தால் ஏழு பிறவிகளின் பாவச் சேமிப்பும் உறுதியாக அழிகிறது.

Verse 4

दशभिर्जन्मभिर्जातं शतेन तु पुरा कृतम् । सहस्रेण त्रिजन्मोत्थं गायत्री हन्ति किल्बिषम्

காயத்ரீ பாவத்தை அழிக்கிறது—பத்து பிறவிகளில் எழுந்த பாவத்தையும், நூறு பிறவிகளுக்கு முன் செய்ததையும், ஆயிரம் சேர்க்கைகளிலும் மூன்று பிறவிகளில் தோன்றிய பாவத்தையும்.

Verse 5

वैदिकं लौकिकं वापि जाप्यं जप्तं नरेश्वर । तत्क्षणाद्दहते सर्वं तृणं तु ज्वलनो यथा

மனிதரின் அதிபதியே! ஜபம் வைதிகமாயினும் லௌகிகமாயினும்—ஜபித்த மாத்திரத்தில் அது அந்தக் கணமே அனைத்தையும் எரித்தழிக்கும்; தீ உலர்ந்த புல்லை எரிப்பதுபோல்.

Verse 6

न देवबलमाश्रित्य कदाचित्पापमाचरेत् । अज्ञानान्नश्यते क्षिप्रं नोत्तरं तु कदाचन

தேவபலத்தை நம்பி ஒருபோதும் பாவம் செய்யக் கூடாது. அறியாமையால் செய்தது விரைவில் அழியலாம்; ஆனால் அதன் பின் எந்தச் சாக்கும் இல்லை.

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यो दानं शक्तिमाश्रित्य चाचरेत् । तदक्षय्यफलं सर्वं जायते पाण्डुनन्दन

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் செய்கிறாரோ, அவருடைய முழுப் பலனும் அழியாததாகிறது, பாண்டுவின் புதல்வனே.

Verse 77

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் ॥