Adhyaya 73

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम् । सर्वपापहरं पार्थ गोपारेश्वरमुत्तमम् । गोदेहान्निःसृतं लिङ्गं पुण्यं भूमितले नृप

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பார்த்தா! நர்மதையின் தென் கரையில் மிக அழகிய தீர்த்தம் உள்ளது; அது கோபாரேஸ்வரம் எனப்படும், மிகச் சிறந்ததும் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் தலமும் ஆகும். ஓ அரசே! அங்கே பூமித்தளத்தில் பசுவின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட புனித லிங்கம் விளங்குகிறது।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । गोदेहान्निःसृतं कस्माल्लिङ्गं पापक्षयंकरम् । दक्षिणे नर्मदाकूले मणिनागसमीपतः । संक्षेपात्कथ्यतां विप्र गोपारेश्वरसम्भवम्

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—பசுவின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த லிங்கம் எவ்வாறு பாவநாசகமாக ஆனது? நர்மதையின் தென் கரையில் மணிநாகத்தின் அருகே கோபாரேஸ்வரத்தின் தோற்றக் கதையை, ஓ பிராமணரே, சுருக்கமாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कामधेनुस्तपस्तत्र पुरा पार्थ चकार ह । ध्यायते परया भक्त्या देवदेवं महेश्वरम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பார்த்தா! முற்காலத்தில் அங்கே காமதேனு தவம் செய்தாள்; பரம பக்தியுடன் தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனைத் தியானித்தாள்।

Verse 4

तुष्टस्तस्या जगन्नाथ कपिलाय महेश्वरः । निःसृतो देहमध्यात्तु अच्छेद्यः परमेश्वरः

அவள்மேல் திருப்தியுற்ற ஜகந்நாதன் மகேஸ்வரன் கபிலைக்காக வெளிப்பட்டான்; அவள் உடலின் நடுவிலிருந்து பிரிக்கமுடியாத பரமேஸ்வரனாக வெளிவந்தான்.

Verse 5

तुष्टो देवि जगन्मातः कपिले परमेश्वरि । आराधनं कृतं यस्मात्तद्वदाशु शुभानने

தேவி, ஜகன்மாதா, கபிலே பரமேஸ்வரி! உன் ஆராதனை நிறைவேறியது; ஆகவே, சுபானனே, உடனே தக்கவாறு கூறு—உன் விருப்பத்தைச் சொல்.

Verse 6

सुरभ्युवाच । लोकानामुपकाराय सृष्टाहं परमेष्ठिना । लोककार्याणि सर्वाणि सिध्यन्ति मत्प्रसादतः

சுரபி கூறினாள்—உலகங்களின் நலனுக்காக பரமேஷ்டி (பிரம்மா) என்னை படைத்தார். என் அருளால் உலகின் எல்லா காரியங்களும் நோக்கங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 7

लोकाः स्वर्गं प्रयास्यन्ति मत्प्रसादेन शङ्कर । तीर्थे त्वं भव मे शम्भो लोकानां हितकाम्यया

சங்கரா! என் அருளால் மக்கள் சுவர்க்கம் அடையட்டும். ஆகவே, சம்புவே, உலக நல விருப்பத்தால் இந்த தீர்த்தத்தில் எனக்காக இங்கு தங்கி அருள்புரி.

Verse 8

तथेति भगवानुक्त्वा तीर्थे तत्रावसन्मुदा । तदाप्रभृति तत्तीर्थं विख्यातं वसुधातले । स्नानेनैकेन राजेन्द्र पापसङ्घं व्यपोहति

பகவான் “அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி அந்த தீர்த்தத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கினார். அன்றிலிருந்து அந்த தீர்த்தம் பூமியில் புகழ்பெற்றது. அரசே, அங்கு ஒருமுறை நீராடினாலே பாவக் கூட்டம் அகலும்.

Verse 9

गोपारेश्वरगोदानं यस्तु भक्त्या च कारयेत् । योग्ये द्विजोत्तमे देया योग्या धेनुः सकाञ्चना

பக்தியுடன் கோபாரேஸ்வரரின் நிமித்தமாக கோதானம் செய்யச் செய்பவன், தகுதியான த்விஜோத்தமனுக்கு பொன்னுடன் கூடிய தகுந்த பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 10

सवत्सा तरुणी शुभ्रा बहुक्षीरा सवस्त्रका । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यामष्टम्यां वा प्रदापयेत्

கன்றுடன் கூடிய இளமையான வெண்மையான, மிகுந்த பால் தரும், ஆடையுடன் கூடிய பசுவை கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசி அல்லது அஷ்டமியில் தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

सर्वेषु चैव मासेषु कार्त्तिके च विशेषतः । दापयेत्परया भक्त्या द्विजे स्वाध्यायतत्परे

எல்லா மாதங்களிலும்—சிறப்பாக கார்த்திக மாதத்தில்—உயர்ந்த பக்தியுடன் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்ட த்விஜனுக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 12

विधिना च प्रदद्याद्यो विधिना यस्तु गृह्णते । तावुभौ पुण्यकर्माणौ प्रेक्षकः पुण्यभाजनम्

முறையுடன் தானம் அளிப்பவனும், முறையுடன் ஏற்றுக்கொள்வவனும்—இருவரும் புண்ணியக் கர்மம் செய்பவர்கள்; பார்ப்பவனும் புண்ணியப் பாத்திரமாகிறான்.

Verse 13

पिण्डदानं प्रकुर्याद्यः प्रेतानां भक्तिसंयुतः । पिण्डेनैकेन राजेन्द्र प्रेता यान्ति परां गतिम्

பக்தியுடன் மறைந்தோருக்காக பிண்டதானம் செய்பவன், அரசேந்திரா, ஒரே பிண்டத்தினாலேயே அந்தப் பிரேதங்கள் பரமகதியை அடைகின்றன.

Verse 14

भक्त्या प्रणामं रुद्रस्य ये कुर्वन्ति दिने दिने । तेषां पापं प्रलीयेत भिन्नपात्रे जलं यथा

பக்தியுடன் நாள்தோறும் ருத்ரனை வணங்குவோரின் பாவம், பிளந்த பாத்திரத்தில் உள்ள நீர் போல கரைந்து ஒழியும்.

Verse 15

तत्र तीर्थे तु यो राजन्वृषभं च समुत्सृजेत् । पितरश्चोद्धृतास्तेन शिवलोके महीयते

அரசே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் வृषோৎসர்கமாகக் காளையை விடுதலையாக்குகிறாரோ, அவரால் பித்ருக்கள் உயர்வடைகின்றனர்; அவர் சிவலோகத்தில் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 16

युधिष्ठिर उवाच । वृषोत्सर्गे कृते तात फलं यज्जायते नृणाम् । तत्सर्वं कथयस्वाशु प्रयत्नेन द्विजोत्तम

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தாதா, த்விஜோத்தமரே! வृषோৎসர்கம் செய்தால் மனிதருக்கு உண்டாகும் பலனை முழுவதும் முயற்சியுடன் விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 17

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सर्वलक्षणसम्पूर्णे वृषे चैव तु यत्फलम् । तदहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणुष्व धर्मनन्दन

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—எல்லா நற்குறிகளும் நிறைந்த காளையை வृषோৎসர்கமாக விடுவதால் வரும் பலனை இப்போது நான் உரைக்கிறேன்; தர்மநந்தனே, கேள்.

Verse 18

कार्त्तिके चैव वैशाखे पूर्णिमायां नराधिप । रुद्रस्य सन्निधौ भूत्वा शुचिः स्नातो जितेन्द्रियः

மனுநாதனே, கார்த்திகமும் வைசாகமும் ஆகிய மாதங்களின் பௌர்ணமியில் ருத்ரனின் சன்னிதியில் வந்து, தூய்மையுடன் நீராடி, இந்திரியங்களை அடக்கி—

Verse 19

वृषस्यैव समुत्सर्गं कारयेत्प्रीयतां हरः । सांनिध्ये कारयेत्पुत्र चतस्रो वत्सिकाः शुभाः

ஹரன் (சிவன்) மகிழ்வதற்காக காளையை தானமாக விடுவிக்கச் செய்ய வேண்டும். மேலும் அதே சன்னிதியில், மகனே, நான்கு மங்களமான கன்றுப் பசுக்களையும் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

दत्त्वा तु विप्रमुख्याय सर्वलक्षणसंयुताः । प्रीयतां च महादेवो ब्रह्मा विष्णुर्महेश्वरः

அனைத்து மங்கள லட்சணங்களும் உடையவற்றை ஒரு முதன்மை பிராமணருக்கு தானமாக அளித்தபின்—மகாதேவன் மகிழ்வானாக; பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரரும் மகிழ்வாராக.

Verse 21

वृषभे रोमसंख्या या सर्वाङ्गेषु नराधिप । तावद्वर्षप्रमाणं तु शिवलोके महीयते

அரசே, காளையின் உடல் முழுவதிலும் உள்ள முடிகளின் எண்ணிக்கை எத்தனை ஆண்டுகளோ, அவ்வளவு ஆண்டுகள் சிவலோகத்தில் அவன் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்.

Verse 22

शिवलोके वसित्वा तु यदा मर्त्येषु जायते । कुले महति सम्भूतिर्धनधान्यसमाकुले

சிவலோகத்தில் வாழ்ந்த பின், மீண்டும் மனிதர்களிடையே பிறக்கும் போது, செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த பெரிய குலத்தில் அவன் பிறப்பான்.

Verse 23

नीरोगो रूपवांश्चैव विद्याढ्यः सत्यवाक्शुचिः । गोपारेश्वरमाहात्म्यं मया ख्यातं युधिष्ठिर । गोदेहान्निःसृतं लिङ्गं नर्मदादक्षिणे तटे

அவன் நோயற்றவன், அழகுடையவன், கல்விச் செல்வம் நிறைந்தவன், சத்தியவாக்குடையவன், தூயவன் ஆகிறான். யுதிஷ்டிரா, கோபாரேஸ்வரத்தின் மஹிமையை நான் உரைத்தேன்—பசுவின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த லிங்கம் நர்மதையின் தென் கரையில் உள்ளது.

Verse 73

। अध्याय

॥ இத்தி அத்தியாயம் நிறைவு ॥