Adhyaya 69

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मङ्गलेश्वरमुत्तमम् । स्थापितं भूमिपुत्रेण लोकानां हितकाम्यया

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், அரசேந்திரனே, மிகச் சிறந்த மங்களேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; மக்களின் நலனை விரும்பி பூமிபுத்திரன் அதை நிறுவினான்.

Verse 2

तोषितः परया भक्त्या शङ्करः शशिशेखरः । चतुर्दश्यां गुरुर्देवः प्रत्यक्षो मङ्गलेश्वरः

உயர்ந்த பக்தியால் மகிழ்ந்த சந்திரசேகரன் சங்கரன், சதுர்தசி நாளில் மங்களேஸ்வரராக நேரில் வெளிப்படுகிறார்; அங்கு குருதேவன் சாட்சாத் இருப்பான்.

Verse 3

ब्रूहि पुत्र वरं शुभ्रं तं ते दास्यामि मङ्गल

மகனே, தூயதும் மங்களகரமும் ஆன வரத்தைச் சொல்; மங்களா, அதை நான் உனக்குத் தருவேன்.

Verse 4

मङ्गल उवाच । प्रसादं कुरु मे शम्भो प्रतिजन्मनि शङ्कर । त्वदङ्गस्वेदसम्भूतो ग्रहमध्ये वसाम्यहम्

மங்களன் கூறினான்—ஓ சம்போ, ஓ சங்கரா, ஒவ்வொரு பிறவியிலும் என்மேல் அருள் புரிவாயாக. உன் உடல் வியர்வையிலிருந்து பிறந்து, நான் கிரகங்களிடையே வாழ்கிறேன்.

Verse 5

त्वत्प्रसादेन ईशान पूज्योऽहं सर्वदैवतैः । कृतार्थो ह्यद्य संजातस्तव दर्शनभाषणात्

ஓ ஈசானா, உன் அருளால் நான் எல்லா தேவர்களாலும் பூஜிக்கத் தகுதியானவன் ஆனேன். இன்று உன் தரிசனமும் உரையாடலும் எனை நிறைவு செய்தன.

Verse 6

स्थानेऽस्मिन् देवदेवेश मम नाम्ना महेश्वरः । एवं भवतु ते पुत्रेत्युक्त्वा चान्तरधीयत

தேவர்களின் தேவனே, இவ்விடத்தில் என் பெயரால் ‘மகேஸ்வரன்’ நிலைபெறுக. ‘அப்படியே ஆகுக, மகனே’ என்று கூறி அவர் மறைந்தார்.

Verse 7

मङ्गलोऽपि महात्मा वै स्थापयित्वा महेश्वरम् । आत्मयोगबलेनैव शूलिनापूजयत्ततः

மகாத்மா மங்களன் அங்கே மகேஸ்வரரை நிறுவி, தன் ஆத்மயோக வலத்தால் சூலதாரி இறைவனை பின்னர் வழிபட்டான்।

Verse 8

सर्वदुःखहरं लिङ्गं नाम्ना वै मङ्गलेश्वरम् । तत्र तीर्थे तु वै राजन्ब्राह्मणान्प्रीणयेत्सुधीः

அனைத்து துயரங்களையும் நீக்கும் அந்த லிங்கம் ‘மாங்கலேஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது. அரசே, அந்த தீர்த்தத்தில் ஞானிகள் பிராமணர்களை திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 9

सपत्नीकान्नृपश्रेष्ठ चतुर्थ्यङ्गारके व्रते । पत्नीभर्तारसंयुक्तं विद्वांसं श्रोत्रियं द्विजम्

அரசர்களில் சிறந்தவரே, சதுர்த்தி அங்காரக விரதத்தில் மனைவியுடன் கூடிய—தம்பதியராய்—கல்விமிக்க, வேதம் பயின்ற ச்ரோத்திரி பிராமணர்களை மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

व्रतान्ते चैव गौर्धुर्यैः शिवमुद्दिश्य दीयते । प्रीयतां मे महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः

விரத முடிவில் சிவனை நோக்கி சிறந்த பசுக்களை தானமாக அளிக்க வேண்டும்—“துணைவியுடன் கூடிய, வृषத்வஜ மகாதேவன் என்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்।”

Verse 11

वस्त्रयुग्मं प्रदातव्यं लोहितं पाण्डुनन्दन । धूर्वहौ रक्तवर्णौ च शुभ्रं कृष्णं तथैव च

பாண்டுநந்தனே, சிவப்பு நிற ஆடை ஜோடியை தானமாக அளிக்க வேண்டும். சாம்பல்-சிவப்பு நிறத்தையும், அதுபோல வெள்ளை மற்றும் கருப்பு ஆடைகளையும் வழங்கலாம்।

Verse 12

छत्रं शय्यां शुभां चैव रक्तमाल्यानुलेपनम् । दातव्यं पाण्डवश्रेष्ठ विशुद्धेनान्तरात्मना

ஓ பாண்டவச் சிறந்தவனே! குடை, நல்விரிப்பு (சய்யை), மேலும் செம்மலர் மாலைகளும் அனுலேபனமும்—உள்ளம் தூய்மையுடன்—தானமாக அளிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 13

चतुर्थ्यां तु तथाष्टम्यां पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः । श्राद्धं तत्रैव कर्तव्यं वित्तशाठ्येन वर्जितः

சுக்லமும் கிருஷ்ணமும் ஆகிய இரு பக்ஷங்களிலும், சதுர்த்தி மற்றும் அஷ்டமி திதிகளில் அங்கேயே ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; செல்வத்தில் வஞ்சகம் இன்றி இருக்க வேண்டும்.

Verse 14

प्रेता भवन्ति सुप्रीता युगमेकं महीपते । सपुत्रो जायते मर्त्यः प्रतिजन्म नृपोत्तम

ஓ மஹீபதே! பிரேதாத்மாக்கள் ஒரு யுகம் முழுவதும் மிகுந்த திருப்தியடைகின்றன; ஓ ந்ருபோத்தமா! அந்த மனிதன் பிறவி பிறவியாகப் புதல்வர்களுடன் பிறக்கிறான்.

Verse 15

तस्य तीर्थस्य भावेन सर्वाङ्गरुचिरो नृप । मङ्गलं भवते वंशो नाशुभं विद्यते क्वचित्

ஓ அரசே! அந்த தீர்த்தத்தின் பாவத்தால் (புனிதப் பெருமையால்) ஒருவன் உடலெங்கும் ஒளிவிடுவான்; குலம் மங்களமாய் விளங்கும்; எங்கும் அமங்கலம் இல்லை.

Verse 16

भक्त्या यः कीर्तयेन्नित्यं तस्य पापं व्यपोहति

பக்தியுடன் எவன் நாள்தோறும் கீர்த்தனம் செய்கிறானோ, அவனுடைய பாவம் அகல்கிறது.

Verse 69

। अध्याय

இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।