Adhyaya 64
இந்த அத்தியாயத்தில் மார்கண்டேயர் ஒரு அரசனை நோக்கி, அவந்தீ காண்டத்தில் உள்ள மிகப் புனிதமான “அகஸ்த்யேஸ்வர” தீர்த்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அது பாபநாசத்திற்கும் நெறித் தவறுகளின் நீக்கத்திற்கும் இடம்சார்ந்த சாதனமாக விளக்கப்படுகிறது. இங்கு முக்கியமாக தீர்த்தஸ்நான விதி கூறப்படுகிறது; ஸ்நானத்தால் பிரம்மஹத்த்யை போன்ற மகாபாதகங்களும் நீங்கும் எனத் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது. காலநியமமும் குறிப்பாக—கார்த்திக மாதம், கிருஷ்ணபக்ஷம், சதுர்தசி நாளில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; இவ்வாறு காலம்-இடம்-செயல் ஒன்றாகத் தர்மவிதியாக இணைகிறது. மேலும் சமாதிநிலையில், இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடன் நெய்யால் (கிருதம்) தேவனுக்கு அபிஷேகம் செய்யுமாறு அறிவுறுத்தப்படுகிறது. தானவிதியில் செல்வம், பாதுகை, குடை, நெய்-கம்பளம், அனைவருக்கும் அன்னதானம் ஆகியவை கூறப்பட்டு, இவற்றால் புண்ணியப் பலன் பலமடங்கு பெருகும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பாடம்: தீர்த்தயாத்திரை பயணம் மட்டும் அல்ல; ஒழுக்கம், பக்தி, தானம் இணைந்தால் தான் சுத்தி கிடைக்கும்.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । नराणां पापनाशाय अगस्त्येश्वरमुत्तमम्
ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசே! பின்னர் அந்த மிக அழகிய தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; மனிதரின் பாபநாசத்திற்காக உத்தம ஈசுவரனான அகஸ்த்யேஸ்வரனை அடைய வேண்டும்.
Verse 2
तत्र स्नात्वा नरो राजन्मुच्यते ब्रह्महत्यया । कार्त्तिकस्य तु मासस्य कृष्णपक्षे चतुर्दशी
ஓ அரசே! அங்கே நீராடினால் மனிதன் பிரம்மஹத்தி பாபத்திலிருந்தும் விடுபடுவான்; குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று.
Verse 3
घृतेन स्नापयेद्देवं समाधिस्थो जितेन्द्रियः । एकविंशतिकुलोपेतो च्यवेदैश्वरात्पदात्
தியானநிலையிலும் இந்திரியஜயத்துடனும் இருப்பவன், தேவனை நெய்யால் அபிஷேக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். இதனால் இருபத்தொன்று குலங்களுக்கு உயர்வு தரும் புண்ணியம் பெற்று, அவன் ஐஸ்வர்ய நிலையிலிருந்து வீழ்வதில்லை.
Verse 4
धनं चोपानहौ छत्रं दद्याच्च घृतकम्बलम् । भोजनं चैव सर्वेषां सर्वं कोटिगुणं भवेत्
செல்வம், பாதரட்சை, குடை, நெய் நனைந்த போர்வை ஆகியவற்றை தானம் செய்து, அனைவருக்கும் அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்; இவை அனைத்தும் புண்ணியமாக கோடிமடங்கு பெருகும்.
Verse 64
। अध्याय
॥ இத்தி அத்தியாய நிறைவு-சுட்டி ॥