Adhyaya 60

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भूयोऽप्यहं प्रवक्ष्यामि आदित्येश्वरमुत्तमम् । सर्वदुःखहरं पार्थ सर्वविघ्नविनाशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பார்த்தா! நான் மீண்டும் பரம ஆதித்யேஸ்வரனை விளக்குகிறேன்; அவர் எல்லாத் துயரங்களையும் அகற்றி, எல்லா இடையூறுகளையும் அழிப்பவர்।

Verse 2

आयुःश्रीवर्द्धनं नित्यं पुत्रदं स्वर्गदं शिवम् । यस्य तीर्थस्य चान्यानि तीर्थानि कुरुनन्दन

ஓ குருநந்தனா! அந்த தீர்த்தம் எப்போதும் ஆயுளையும் செல்வத்தையும் வளர்க்கும்; புத்திரனையும் ஸ்வர்கத்தையும் அளிக்கும்; சிவமங்களமயம்; அதில் பிற தீர்த்தங்களின் பலனும் அடங்கும்।

Verse 3

नालभन्त श्रियं नाके मर्त्ये पातालगोचरे । कुरुक्षेत्रं गया गङ्गा नैमिषं पुष्करं तथा

ஸ்வர்கத்திலும், மானிட உலகிலும், பாதாளப் பிரதேசங்களிலும் அத்தகைய ஆன்மிகச் சிறப்பு கிடையாது; குருக்ஷேத்திரம், கயா, கங்கை, நைமிஷம், புஷ்கரம் கூட அதற்கு இணை அல்ல।

Verse 4

वाराणसी च केदारं प्रयागं रुद्रनन्दनम् । महाकालं सहस्राक्षं शुक्लतीर्थं नृपोत्तम

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! வாராணசி, கேதாரம், பிரயாகம், ருத்ரநந்தனம், மகாகாலம், ஸஹஸ்ராக்ஷம், சுக்லதீர்த்தம் ஆகியனவும் (அதன்) மகிமைக்கு இணை அல்ல।

Verse 5

रवितीर्थस्य सर्वाणि कलां नार्हन्ति षोडशीम् । रवितीर्थे हि यद्वृत्तं तच्छृणुष्व नृपोत्तम

ரவிதீர்த்தத்தின் புண்யத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் மற்ற எல்லாத் தீர்த்தங்களும் தகுதியற்றவை. ஆகவே, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! ரவிதீர்த்தத்தில் நிகழ்ந்ததை கேள்।

Verse 6

स्नेहात्ते कथयिष्यामि वार्द्धकेनातिपीडितः । शृण्वन्तु ऋषयः सर्वे तपोनिष्ठा महौजसः

உம்மீது அன்பினால், முதுமையால் மிகுந்த துன்புற்றிருந்தாலும், இதை நான் உரைப்பேன். தவநிஷ்டையுடன் மகத்தான தேஜஸுடைய எல்லா ரிஷிகளும் கேட்பாராக।

Verse 7

श्रुतं मे रुद्रसांनिध्ये नन्दिस्कन्दगणैः सह । पार्वत्या पृष्टः शम्भुश्च रवितीर्थस्य यत्फलम्

ருத்ரரின் சன்னிதியில், நந்தி, ஸ்கந்தன் மற்றும் கணங்களுடன் நான் கேட்டேன்—பார்வதி கேட்டபோது, சம்பு ரவிதீர்த்தத்தின் பலனை அறிவித்தார்।

Verse 8

शम्भुना च यदाख्यातं गिरिजायाः ससम्भ्रमम् । तत्सर्वमेकचित्तेन रुद्रोद्गीतं श्रुतं मया

சம்பு கிரிஜாவிடம் பக்தியுடனும் கவனத்துடனும் உரைத்த அனைத்தையும்—ருத்ரன் பாடிய அதையெல்லாம்—நான் ஒருமனத்துடன் கேட்டேன்।

Verse 9

तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणु यत्नेन पाण्डव । दुर्भिक्षोपहता विप्रा नर्मदां तु समाश्रिताः

அதையே இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்—ஓ பாண்டவா, கவனமாகக் கேள். பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பிராமணர்கள் நர்மதையின் கரையைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 10

उद्दालको वशिष्ठश्च माण्डव्यो गौतमस्तथा । याज्ञवल्क्योऽथ गर्गश्च शाण्डिल्यो गालवस्तथा

அங்கே உத்தாலகர், வசிஷ்டர், மாண்டவ்யர், கௌதமர் இருந்தனர்; மேலும் யாஜ்ஞவல்க்யர், கர்கர், சாண்டில்யர், காலவர் ஆகியோரும் இருந்தனர்।

Verse 11

नाचिकेतो विभाण्डश्च वालखिल्यादयस्तथा । शातातपश्च शङ्खश्च जैमिनिर्गोभिलस्तथा

அங்கே நாசிகேதன், விபாண்டன், மேலும் வாலகில்யர் முதலியோரும் இருந்தனர்; சாத்தாதபன், சங்கன், அதோடு ஜைமினி, கோபிலனும் இருந்தனர்.

Verse 12

जैगीषव्यः शतानीकः सर्व एव समागताः । तीर्थयात्रा कृता तैस्तु नर्मदायाः समन्ततः

ஜைகீஷவ்யன், சதானீகன்—அனைவரும் அங்கே கூடினர். பின்னர் நர்மதையைச் சுற்றியுள்ள தீர்த்தங்களுக்கெல்லாம் அவர்கள் தீர்த்தயாத்திரை செய்தனர்.

Verse 13

आदित्येश्वरमायाताः प्रसङ्गादृषिपुंगवाः । वृक्षैः संछादितं शुभ्रं धवतिन्दुकपाटलैः

நிகழ்ச்சியின் தொடரால் ஈர்க்கப்பட்ட அந்த ரிஷிமுனிவர்கள் ஆதித்யேஸ்வரத்துக்கு வந்தனர். தவ, திந்துக, பாடல மரங்களால் மூடப்பட்ட அந்தத் தூய வெண்மையான புனிதப் பகுதி ஒளிவீசித் தோன்றியது.

Verse 14

जम्बीरैरर्जुनैः कुब्जैः शमीकेसरकिंशुकैः । तस्मिंस्तीर्थे महापुण्ये सुगन्धिकुसुमाकुले

அந்த மகாபுண்ய தீர்த்தம் மணமிகு மலர்களால் நிறைந்திருந்தது; ஜம்பீரம், அர்ஜுனம், குப்ஜம், சமீ, கேசரம், கிஞ்சுகம் ஆகிய மரங்களால் அந்த இடம் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 15

पुन्नागनालिकेरैश्च खदिरैः कल्पपादपैः । अनेकश्वापदाकीर्णं मृगमार्जारसंकुलम्

அது புன்னாகம், நாரிகேலம், கதீரம் மற்றும் கல்பவிருட்சம் போன்ற மரங்களால் அழகுபெற்றிருந்தது; மேலும் பல வனவிலங்குகள் நிறைந்த, மான்களும் பூனைகளும் திரளாக உள்ள காட்டுப் பகுதியாயிருந்தது.

Verse 16

ऋक्षहस्तिसमाकीर्णं चित्रकैश्चोपशोभितम् । प्रविष्टा ऋषयः सर्वे वने पुष्पसमाकुले

கரடிகளும் யானைகளும் நிறைந்ததும், சித்திரகச் செடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், மலர்களால் களைகட்டியதும் ஆன அந்த வனத்தில் எல்லா ரிஷிகளும் நுழைந்தனர்।

Verse 17

वनान्ते च स्त्रियो दृष्ट्वा रक्ता रक्ताम्बरान्विताः । रक्तमाल्यानुशोभाढ्या रक्तचन्दनचर्चिताः

வனத்தின் எல்லையில் அவர்கள் பெண்களை கண்டனர்—செம்மை நிறம் பூண்டவர்கள், செந்நிற ஆடைகள் அணிந்தவர்கள்; செம்மலர்களின் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, செந்தானம் பூசப்பட்டவர்கள்।

Verse 18

रक्ताभरणसंयुक्ताः पाशहस्ता भयावहाः । तासां समीपगा दृष्टाः कृष्णजीमूतसन्निभाः

அவர்கள் செம்மை ஆபரணங்கள் அணிந்து, கைகளில் பாசம் பிடித்து அச்சமூட்டினார்கள்; அவர்களருகே கருமழை மேகங்களைப் போன்ற கருநிறத்தவர்கள் மற்றவர்களும் காணப்பட்டனர்।

Verse 19

महाकाया भीमवक्त्राः पाशहस्ता भयावहाः । अनावृष्ट्युपमा दृष्टा आतुराः पिङ्गलोचनाः

அவர்கள் பெருந்தேகத்தினர், பயங்கர முகத்தினர், கைகளில் பாசம் பிடித்து அச்சமூட்டினர்; மழையின்மையின் பேராபத்தைப் போலத் தோன்றி, கலக்கமுற்று, மஞ்சள்-செம்மை கண்களுடன் இருந்தனர்।

Verse 20

दीर्घजिह्वा करालास्या तीक्ष्णदंष्ट्रा दुरासदा । वृद्धा नारी कुरुश्रेष्ठ दृष्टान्या ऋषिपुंगवैः

அப்போது, ஓ குருசிறந்தவனே, ரிஷிகளில் முதன்மையோர் இன்னொரு முதிய பெண்ணைக் கண்டனர்—நீண்ட நாவுடையவள், பயங்கரமாகப் பிளந்த வாயுடையவள், கூரிய கோரப்பற்கள் உடையவள், அணுக இயலாதவள்।

Verse 21

ततः समीपगा वृद्धा तस्य वृन्दस्य भारत । स्वाध्यायनिरता विप्रा दृष्टास्तैः पापकर्मभिः

அப்போது, ஓ பாரதா, அந்த முதிய பெண் அந்தக் குழுவின் அருகே வந்தாள். வேதஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டிருந்த பிராமணர்களை அந்தப் பாபகர்மிகள் கண்டனர்.

Verse 22

ऊचुस्ते तु समूहेन ब्राह्मणांस्तपसि स्थितान् । अस्माकं स्वामिनः सर्वे तिष्ठन्ते तीर्थमध्यतः । ते प्रस्थाप्या महाभागाः सर्वथैव त्वरान्विताः

பின்பு அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து தவத்தில் நிலைத்திருந்த பிராமணர்களிடம் கூறினர்— “எங்கள் தலைவர்கள் அனைவரும் தீர்த்தத்தின் நடுவில் நிற்கின்றனர். ஓ மகாபாக்யவான்களே, நீங்கள் எவ்விதத்திலும் விரைந்து அங்கே செல்ல வேண்டும்.”

Verse 23

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां सर्वे चैव त्वरान्विताः । जग्मुस्ते नर्मदाकक्षं दृष्ट्वा रेवां द्विजोत्तमाः

அவர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன் அனைவரும் அவசரத்துடன் உடனே புறப்பட்டனர். சிறந்த இருமுறை பிறந்தோர் நர்மதையின் கரைக்கு சென்று அங்கே புனித ரேவையை தரிசித்தனர்.

Verse 24

ततः केचित्स्तुवन्त्यन्ये जय देवि नमोऽस्तु ते

அப்போது சிலர் புகழ்ந்து பாடினர்; மற்றவர்கள் கூறினர்— “ஜய தேவி, உமக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 25

नमोऽस्तु ते सिद्धगणैर्निषेविते नमोऽस्तु ते सर्वपवित्रमङ्गले । नमोऽस्तु ते विप्रसहस्रसेविते नमोऽस्तु रुद्राङ्गसमुद्भवे वरे

சித்தகணங்கள் பணியும் தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம். எல்லாப் புனிதங்களுக்கும் மங்களம் அருள்வாயே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஆயிரம் பிராமணர்கள் சேவிக்கும் தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம். ருத்ரனின் அங்கத்திலிருந்து தோன்றிய சிறந்தவளே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 26

नमोऽस्तु ते सर्वपवित्रपावने नमोऽस्तु ते देवि वरप्रदे शिवे । नमामि ते शीतजले सुखप्रदे सरिद्वरे पापहरे विचित्रिते

அனைத்து புனிதங்களையும் புனிதப்படுத்தும் தாயே! உமக்கு நமஸ்காரம். வரம் அருளும் சிவா தேவியே! உமக்கு நமஸ்காரம். குளிர்ந்த நீரால் இன்பம் அளிப்பவளே, நதிகளில் சிறந்தவளே, பாவநாசினியே, விசித்திர அழகால் அலங்கரித்தவளே—உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 27

अनेकभूतौघसुसेविताङ्गे गन्धर्वयक्षोरगपाविताङ्गे । महागजौघैर्महिषैर्वराहैरापीयसे तोयमहोर्मिमाले

தேவியே! பல உயிர்க்கூட்டங்கள் உமது அங்கங்களைப் பணிவுடன் சேவிக்கின்றன; கந்தர்வர், யக்ஷர், நாகர் உமது திருமேனியைப் புனிதப்படுத்துகின்றனர். பெருயானைக் கூட்டங்களும், எருமைகளும், வராகங்களும் உமது நீரை அருந்துகின்றன; ஆஹா! உமது அலைமாலை எத்தனை அதிசயமானது!

Verse 28

नमामि ते सर्ववरे सुखप्रदे विमोचयास्मानघपाशबद्धान्

அனைத்திலும் சிறந்த வரம் அருளும், நலம் மற்றும் இன்பம் தரும் தாயே! உமக்கு நான் வணங்குகிறேன். பாவப் பாசங்களால் கட்டப்பட்ட எங்களை விடுவியுங்கள்.

Verse 29

भ्रमन्ति तावन्नरकेषु मर्त्या यावत्तवाम्भो नहि संश्रयन्ति । स्पृष्टं करैश्चन्द्रमसो रवेश्चेत्तद्देवि दद्यात्परमं पदं तु

மனிதர்கள் உமது நீரைச் சரணடையாதவரை நரகங்களில் அலைந்து திரிவார்கள். சந்திரன் மற்றும் சூரியன் கதிர்கள் தொட்ட உமது நீரை ஒருவர் தொடினால், தேவியே, அது நிச்சயமாக பரமபதத்தை அருளும்.

Verse 30

अनेकसंसारभयार्दितानां पापैरनेकैरभिवेष्टितानाम् । गतिस्त्वमम्भोजसमानवक्त्रे द्वन्द्वैरनेकैरभिसंवृतानाम्

உலகவாழ்வின் பல அச்சங்களால் துன்புறுவோருக்கும், எண்ணற்ற பாவங்களால் சூழப்பட்டோருக்கும்—தாமரை போன்ற முகமுடைய தாயே! பல இரட்டைகளால் (த்வந்த்வங்களால்) மூடப்பட்டோருக்கு நீயே அடைக்கலம், நீயே கதி.

Verse 31

नद्यश्च पूता विमला भवन्ति त्वां देवि सम्प्राप्य न संशयोऽत्र । दुःखातुराणामभयं ददासि शिष्टैरनेकैरभिपूजितासि

தேவி, உம்மை அடைந்தவுடன் நதிகளும் புனிதமாய் மாசற்றவையாகின்றன—இதில் ஐயமில்லை. துயரால் வாடுவோர்க்கு நீ அபயம் அருளுகிறாய்; பல சிஷ்டரும் பண்டிதரும் உம்மை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 32

विण्मूत्रदेहाश्च निमग्नदेहा भ्रमन्ति तावन्नरकेषु मर्त्याः । महाबलध्वस्ततरङ्गभङ्गं जलं न यावत्तव संस्पृशन्ति

மலம்-மூத்திரம் போன்ற அசுத்தத்தால் மாசுற்ற உடலுடன், தாழ்வில் மூழ்கிய மனிதர் நரகங்களில் அலைவார்கள்; வல்லமைமிக்க ஓட்டத்தால் அலைமுடிகள் சிதறும் உமது நீரை அவர்கள் தொடும்வரை விடுபடார்.

Verse 33

म्लेच्छाः पुलिन्दास्त्वथ यातुधानाः पिबन्ति येऽंभस्तव देवि पुण्यम् । तेऽपि प्रमुच्यन्ति भयाच्च घोरात्किमत्र विप्रा भवपाशभीताः

தேவி, ம்லேச்சர், புலிந்தர், யாதுதானர் ஆகியோரும்—யார் உமது புண்ணிய நீரை அருந்துகிறாரோ—அவர்களும் கொடிய அச்சத்திலிருந்து விடுபடுகின்றனர். அப்படியிருக்க, பவபாசத்தால் அஞ்சும் பிராமணர் இங்கே விடுதலை பெறுவது என்ன வியப்பு?

Verse 34

सरांसि नद्यः क्षयमभ्युपेता घोरे युगेऽस्मिन्कलिनावसृष्टे । त्वं भ्राजसे देवि जलौघपूर्णा दिवीव नक्षत्रपथे च गङ्गा

இந்தக் கொடிய கலியுகம் வந்தபோது ஏரிகளும் நதிகளும் சுருங்குகின்றன; ஆனால் தேவி, நீ நீர்வெள்ளங்களால் நிறைந்து, விண்ணில் நட்சத்திரப் பாதையில் ஒளிரும் தெய்வீக கங்கையைப் போல பிரகாசிக்கிறாய்.

Verse 35

तव प्रासादाद्वरदे विशिष्टे कालं यथेमं परिपालयित्वा । यास्याम मोक्षं तव सुप्रसादाद्वयं यथा त्वं कुरु नः प्रसादम्

சிறந்த வரதாயினி, உமது அருளால் இக்காலத்தை நாங்கள் முறையாகக் காத்து வாழ்வோமாக; உமது பேர்பிரசாதத்தால் மோட்சத்தை அடைவோமாக. ஆகவே எம்மேல் கருணை செய்து, எமக்கு உமது பிரசாதத்தை அருள்வாயாக.

Verse 36

त्वामाश्रिता ये शरणं गताश्च गतिस्त्वमम्बेव पितेव पुत्रान् । त्वत्पालिता यावदिमं सुघोरं कालं त्वनावृष्टिहतं क्षिपामः

உம்மைச் சரணடைந்து அடைக்கலம் புகுந்தோர்க்கு நீரே ஒரே கதியாகிறீர்—பிள்ளைகளுக்கு தாய்போலும் தந்தைபோலும். உமது காவலால் மழையின்மையால் வாடும் இவ்வமிகக் கொடிய காலத்தை நாங்கள் விரைவில் கடந்து செல்ல அருள்வாயாக.

Verse 37

एवं स्तुता तदा देवी नर्मदा सरितां वरा । प्रत्यक्षा सा परा मूर्तिर्ब्राह्मणानां युधिष्ठिर

இவ்வாறு போற்றப்பட்டபோது, நதிகளில் சிறந்த தேவியான நர்மதா, யுதிஷ்டிரா, பிராமணர்களுக்கு பரமமான, கண்கூடாகத் தோன்றும் திருமேனியாக வெளிப்பட்டாள்.

Verse 38

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पठन्ति ये स्तोत्रमिदं नरेन्द्र शृण्वन्ति भक्त्या परया प्रशान्ताः । ते यान्ति रुद्रं वृषसंयुतेन यानेन दिव्याम्बरभूषिताङ्गाः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, அமைதியுற்றோர் இச்ச்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்வாராயினும், பரம பக்தியுடன் கேட்பாராயினும், அவர்கள் காளை இணைக்கப்பட்ட வாகனத்தில் ஏறி, தெய்வீக ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உடலுடன் ருத்ரனை அடைவார்கள்.

Verse 39

ये स्तोत्रमेतत्सततं जपन्ति स्नात्वा च तोयेन तु नर्मदायाः । तेभ्योऽन्तकाले सरिदुत्तमेयं गतिं विशुद्धामचिराद्ददाति

இச்ச்தோத்திரத்தை இடையறாது ஜபித்து நர்மதையின் நீரால் நீராடுவோர்க்கு, இறுதிக்காலத்தில் இச்சிறந்த நதி விரைவில் தூய்மையான, புனிதமான கதியை அளிக்கிறது.

Verse 40

प्रातः समुत्थाय तथा शयानो यः कीर्तयेतानुदिनं स्तवेन्द्रम् । देहक्षयं स्वे सलिले ददाति समाश्रयं तस्य महानुभाव

காலையில் எழுந்தும் அல்லது படுத்த நிலையிலும், யார் தினந்தோறும் இச்ச்தவேந்திரம் (ஸ்தோத்திரராஜம்) பாடுகிறாரோ, உடல் முடிவுறும் வேளையில் அந்த மகானுபாவையான நர்மதா அவருக்கு தன் நீரிலேயே அடைக்கலம் அளிக்கிறாள்.

Verse 41

पापैर्विमुक्ता दिवि मोदमानाः सम्भोगिनश्चैव तु नान्यथा च

பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு அவர்கள் விண்ணுலகில் மகிழ்ந்து, தெய்வீக போக இன்பங்களை அனுபவிக்கின்றனர்; உண்மையில் இது வேறுபடாது.

Verse 42

प्रसन्ना नर्मदा देवी स्तोत्रेणानेन भारत । जलेनाप्यायितान् विप्रान् दक्षिणापथवाहिनी

ஓ பாரதா! இவ்வஸ்தோத்திரத்தால் மகிழ்ந்த தெற்குப் பாதையில் ஓடும் நர்மதா தேவி, தன் நீரால் அந்த அந்தணர்களைத் திருப்தியுறச் செய்து போஷித்தாள்.

Verse 43

अमृतत्वं तु वो दद्मि योगिभिर्यन्न गम्यते । दुर्लभं यत्सुरैः सर्वैर्मत्प्रसादाल्लभिष्यथ

நான் உங்களுக்கு அமரத்துவத்தை அளிக்கிறேன்—யோகிகளுக்கும் எட்டாதது, எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அரிதானது; என் அருளாலேயே நீங்கள் அதை அடைவீர்கள்.

Verse 44

इति ते ब्राह्मणा राजंल्लब्धा वरमनुत्तमम् । गमिष्यन्तः प्रीतचित्ता ददृशुश्चित्रमद्भुतम्

ஓ அரசே! இவ்வாறு அந்த அந்தணர்கள் ஒப்பற்ற வரத்தைப் பெற்று மகிழ்ந்த மனத்துடன் புறப்பட்டு, ஒரு வியத்தகு அதிசயக் காட்சியைக் கண்டனர்.

Verse 45

श्रीमार्कण्डेय उवाच । दृष्टास्तैः पुरुषाः पार्थ नर्मदातटसंस्थिताः । स्नानदेवार्चनासक्ताः पञ्च एव महाबलाः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பார்த்தா! அவர்கள் நர்மதா கரையில் நின்றிருந்த, நீராடலும் தேவாராதனையும் பற்றிய ஐந்து மாபெரும் வலிமையுடைய ஆடவர்களை கண்டனர்.

Verse 46

ते दृष्टा ब्राह्मणैः सर्वैर्वेदवेदाङ्गपारगैः । संपृष्टास्तैर्महाराज यथा तदवधारय

வேதமும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்த அனைத்து பிராமணர்களும் அவர்களை கண்டனர். பின்னர் அவர்கள் அவர்களிடம் வினவினர்; ஓ மகாராஜா, நான் கூறுவது போலவே உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

Verse 47

विप्रा ऊचुः । वनान्ते स्त्रीयुगं दृष्ट्वा महारौद्रं भयावहम् । वृद्धाश्च पुरुषास्तत्र पाशहस्ता भयावहाः

பிராமணர்கள் கூறினர்—காட்டின் எல்லையில் இரண்டு பெண்களை கண்டோம்; அவர்கள் மிகக் கொடூரமும் அச்சமூட்டுவோரும். அங்கே முதிய ஆண்களும் இருந்தனர்; கைகளில் பாசம் பிடித்து, பயங்கரமாகத் தோன்றினர்.

Verse 48

दुर्धर्षा दुर्निरीक्ष्याश्च इतश्चेतश्च चञ्चलाः । व्याहरन्तः शुभां वाचं न तत्र गतिरस्ति वै

அவர்கள் வெல்ல முடியாதவர்களும் பார்ப்பதற்கே கடினமானவர்களும்; இங்கே அங்கே அலைந்து அசைவோடு இருந்தனர். இனிய சொற்கள் பேசினாலும், அங்கே உண்மையில் தப்பிச் செல்ல வழியே இல்லை.

Verse 49

अपरस्परयोः सर्वे निरीक्षन्तः पुनःपुनः । तैस्तु यद्वचनं प्रोक्तं तत्सर्वं कथ्यतामिति

அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். பின்னர் கூறினர்—அவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகள் அனைத்தையும் முழுவதும் சொல்லுங்கள்.

Verse 50

अस्माकं पुरुषाः पञ्च तिष्ठन्ति तत्र सत्तमाः । ते प्रस्थाप्या महाभागाः सर्वथैव त्वरान्विताः

எங்கள் ஐந்து ஆண்கள்—சிறந்த சத்புருஷர்கள்—அங்கே நிற்கிறார்கள். அந்த பாக்கியசாலிகளை எல்லா விதத்திலும் விரைவாக அனுப்ப வேண்டும்.

Verse 51

अथ ते पुरुषाः पञ्च श्रुत्वा वाक्यमिदं शुभम् । परस्परं निरीक्षन्तो वदन्ति च पुनःपुनः

அப்போது அந்த ஐந்து ஆண்களும் அந்த மங்களமான வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி, தங்களுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் பேசினர்।

Verse 52

क्व ते कस्य कुतो याताः किमुक्तं तैर्भयावहैः

அவர்கள் எங்கே? அவர்கள் யாருடையவர்கள், எங்கிருந்து வந்தார்கள்? அந்த அச்சமூட்டுவோர் என்ன சொன்னார்கள்?

Verse 53

पुरुषा ऊचुः । तीर्थावगाहनं सर्वैः पूर्वदक्षिणपश्चिमैः । उत्तरैश्च कृतं भक्त्या न पापं तैर्व्यपोहितम्

ஆண்கள் கூறினர்—கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு திசைகளிலிருந்து வந்த நாங்கள் அனைவரும் பக்தியுடன் இந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடினோம்; ஆனாலும் எங்கள் பாவம் நீங்கவில்லை।

Verse 54

निष्पापाश्चाथ संजातास्तीर्थस्यास्य प्रभावतः । शृण्वन्तु ऋषयः सर्वे वह्निकालोपमा द्विजाः

ஆயினும் இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவர்கள் பாவமற்றவர்களாயினர். அக்னியும் காலமும் போல் ஒளிரும் இருபிறப்பினரே, எல்லா ரிஷிகளும் கேளுங்கள்।

Verse 55

पातकानि च घोराणि यान्यचिन्त्यानि देहिनाम् । पापिष्ठेन तु चैकेन गुरुदारा निषेविता

உடலுடையோர்க்கு எண்ணமுடியாத கொடிய பாவங்கள் உண்டு; அவற்றில் ஒரு மிகப் பாவி குருவின் மனைவியையும் மீறி சேர்ந்து பாவம் செய்தான்।

Verse 56

हृतं चान्येन मित्रस्वं सुवर्णं च धनं तथा । ब्रह्महत्या महारौद्रा कृता चान्येन पातकम्

ஒருவன் நண்பனுடைய பொன்-செல்வத்தை அபகரித்தான்; மற்றொருவன் மிகக் கொடிய பிராமணஹத்தி எனும் மகாபாதகத்தைச் செய்தான்.

Verse 57

सुरापानं तु चान्यस्य संजातं चाप्यकामतः । गोवध्या चाप्यकामेन कृता चैकेन पापिना

மற்றொருவனுக்கு அறியாமலே மதுபானம் அருந்தும் பாவம் ஏற்பட்டது; மேலும் ஒரு பாவி விருப்பமின்றியே கோவதம் செய்தான்.

Verse 58

अकामतोऽपि सर्वेषां पातकानि नराधिप । ब्राह्मणानां तु ते श्रुत्वा वाक्यं तद्विस्मयान्विताः

அரசே! விருப்பமின்றியும் அனைவருக்கும் பாவங்கள் வந்து சேர்கின்றன; ஆனால் பிராமணர்களின் சொற்களை கேட்டதும் அவர்கள் வியப்பால் நிறைந்தனர்.

Verse 59

सद्य एव तदा जाताः पापिष्ठा गतकल्मषाः । तीर्थस्यास्य प्रभावेन नर्मदायाः प्रभावतः

அந்தக் கணமே, மிகப் பாவிகளாயிருந்த அவர்களும் மாசற்றவர்களானார்கள்—இந்த தீர்த்தத்தின் சக்தியாலும், நர்மதையின் சக்தியாலும்.

Verse 60

न क्वचित्पातकानां तु प्रवेशश्चात्र जायते । एवं संचित्य ते सर्वे पापिष्ठाश्च परस्परम्

இங்கே பாவங்களுக்கு எங்கும் நுழைவு இல்லை. இவ்வாறு அந்தப் பாவிகள் அனைவரும் கூடிச் சேர்ந்து ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்.

Verse 61

चित्रभानुः स्मृतस्तैस्तु विचिन्त्य हृदये हरिम् । स्नात्वा रेवाजले पुण्ये तर्पिताः पितृदेवताः

அப்போது அவர்கள் சித்ரபானுவை நினைத்து, உள்ளத்தில் ஹரியைத் தியானித்து, புண்ணியமான ரேவா நீரில் நீராடி, பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து திருப்தியளித்தனர்।

Verse 62

नत्वा तु भास्करं देवं हृदि ध्यात्वा जनार्दनम् । प्रदक्षिणं तु तं भक्त्या ज्वलन्तं जातवेदसम्

பாஸ்கர தேவனை வணங்கி, உள்ளத்தில் ஜனார்தனனைத் தியானித்து, பக்தியுடன் ஜ்வலிக்கும் ஜாதவேதஸ் (அக்னி/சூரியன்) அவரைச் சுற்றி பிரதட்சிணை செய்தனர்।

Verse 63

पतिताः पाण्डवश्रेष्ठ पापोद्विग्ना महीपते । सात्त्विकीं वासनां कृत्वा त्यक्त्वा रजस्तमस्तथा

பாண்டவரில் சிறந்தவனே, அரசனே—வீழ்ந்து பாவத்தால் கலங்கியவர்கள், சாத்த்விகமான வாசனையை வளர்த்து, ரஜஸ்-தமஸ்களைத் துறந்து, உயர்ந்த ஆன்மீக நிலைக்கு தகுதியடைந்தனர்।

Verse 64

हतं तैः पावके सर्वं रेवाया उत्तरे तटे । विमानस्थास्तदा दृष्टा ब्राह्मणैस्ते युधिष्ठिर

யுதிஷ்டிரனே—ரேவையின் வடகரையில் அவர்களால் தீயால் அனைத்தும் எரிந்து சாம்பலாயிற்று; பின்னர் அவர்கள் விமானங்களில் அமர்ந்தவர்களாகப் பிராமணர்களுக்குத் தோன்றினர்।

Verse 65

आश्चर्यमतुलं दृष्टमृषिभिर्नर्मदातटे । तदाप्रभृति ते सर्वे रागद्वेषविवर्जिताः

நர்மதா கரையில் முனிவர்கள் ஒப்பற்ற அதிசயத்தை கண்டனர்; அன்றிலிருந்து அவர்கள் அனைவரும் ராக-த்வேஷமற்றவர்களானார்கள்।

Verse 66

रवितीर्थं द्विजा हृष्टाः सेवन्ते मोक्षकाङ्क्षया । तीर्थस्यास्य च यत्पुण्यं तच्छृणुष्व नराधिप

மோக்ஷத்தை நாடி மகிழ்ந்த பிராமணர்கள் ரவிதீர்த்தத்தை நாடி வழிபடுகின்றனர். அரசே, இந்தத் தீர்த்தத்தின் புண்ணியத்தை இப்போது கேளும்.

Verse 67

पीडितो वृद्धभावेन भक्त्या प्रीतो नरेश्वर । उद्देशं कथयिष्यामि द्विक्रोशाभ्यन्तरे स्थितः

அரசே, முதுமையின் துன்பம் இருந்தாலும் உன் பக்தியால் நான் மகிழ்கிறேன். இரண்டு குரோச அளவுக்குள் உள்ள இதன் இடத்தை நான் கூறுவேன்.

Verse 68

कुरुक्षेत्रं यथा पुण्यं रवितीर्थं श्रुतं मया । ईश्वरेण पुरा ख्यातं षण्मुखस्य नराधिप

குருக்ஷேத்திரம் எவ்வளவு புனிதமோ, அதுபோல ரவிதீர்த்தமும் புனிதம் என்று நான் கேட்டேன். அரசே, பழங்காலத்தில் ஈசுவரன் இதை ஷண்முகன் (ஸ்கந்தன்) முன் புகழ்ந்து அறிவித்தான்.

Verse 69

श्रुतं रुद्राच्च तैः सर्वैरहं तत्र समीपगः ईश्वर उवाच । मार्तण्डग्रहणे प्राप्ते ये व्रजन्ति षडानन । रवितीर्थे कुरुक्षेत्रे तुल्यमेतत्फलं लभेत्

அவர்கள் அனைவரும் ருத்ரனிடமிருந்து இதைக் கேட்டனர்; நானும் அங்கே அருகில் இருந்தேன். ஈசுவரன் கூறினான்—ஓ ஷடானனே, சூரிய கிரகண நேரத்தில் ரவிதீர்த்தம் சென்றவர்கள் குருக்ஷேத்திரத்துக்கு இணையான பலனை அடைவார்கள்.

Verse 70

स्नाने दाने तथा जप्ये होमे चैव विशेषतः । कुरुक्षेत्रे समं पुण्यं नात्र कार्या विचारणा

ஸ்நானம், தானம், ஜபம், மேலும் குறிப்பாக ஹோமம் ஆகியவற்றில் இங்குள்ள புண்ணியம் குருக்ஷேத்திரத்துக்கு சமம்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்.

Verse 71

ग्रामे वा यदि वारण्ये पुण्या सर्वत्र नर्मदा । रवितीर्थे विशेषेण रेवा पुण्यफलप्रदा

கிராமமாயினும் வனமாயினும் நர்மதா எங்கும் புனிதமே; ஆனால் ரவிதீர்த்தத்தில் விசேஷமாக ரேவா மஹாபுண்ணியப் பலனை அருள்கிறாள்।

Verse 72

षष्ठ्यां सूर्यदिने भक्त्या व्यतीपाते च वै धृतौ । संक्रान्तौ ग्रहणेऽमायां ये व्रजन्ति जितेन्द्रियाः

ஷஷ்டி திதி, ஞாயிற்றுக்கிழமை, வ்யதீபாதம், த்ருதி யோகம், சங்கிராந்தி, கிரகணம், அமாவாசை ஆகிய நாட்களில் ஜிதேந்திரிய பக்தர்கள் நம்பிக்கையுடன் அங்கு செல்கின்றனர்।

Verse 73

कामक्रोधैर्विमुक्ताश्च रागद्वेषैस्तथैव च । उपोष्य परया भक्त्या देवस्याग्रे नराधिप

காமம்-கோபம் நீங்கி, ராகம்-த்வேஷம் விலகி, அரசே, தெய்வத்தின் முன்னிலையில் பரம பக்தியுடன் உபவாசம் மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 74

रात्रौ जागरणं कृत्वा दीपं देवस्य बोधयेत् । कथां वै वैष्णवीं पार्थ वेदाभ्यसनमेव च

இரவில் ஜாகரணம் செய்து, விளக்கால் தெய்வத்தைப் பூஜித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும்; பார்தா, வைஷ்ணவக் கதையும் வேதப் பயிலும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 75

ऋग्वेदं वा यजुर्वेदं सामवेदमथर्वणम् । ऋचमेकां जपेद्यस्तु स वेदफलमाप्नुयात्

ரிக்வேதம், யஜுர்வேதம், சாமவேதம் அல்லது அதர்வவேதம்—இவற்றில் எதிலிருந்தும் ஒரு ருசியை ஜபிப்பவன் வேதங்களின் பலனை அடைவான்।

Verse 76

गायत्र्या च चतुर्वेदफलमाप्नोति मानवः । प्रभाते पूजयेद्विप्रानन्नदानहिरण्यतः

காயத்ரீ ஜபத்தால் மனிதன் நான்கு வேதங்களின் பலனை அடைகிறான். விடியற்காலையில் பிராமணர்களை அன்னதானமும் பொன்னுதானமும் செய்து போற்றிப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 77

भूमिदानेन वस्त्रेण अन्नदानेन शक्तितः । छत्रोपानहशय्यादिगृहदानेन पाण्डव

நிலதானம், ஆடையுதானம், இயன்ற அளவு அன்னதானம்—மேலும் குடை, பாதுக்கை, படுக்கை முதலியனவும் இல்லதானமும் செய்தால், ஓ பாண்டவா, மாபெரும் புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 78

ग्रामधूर्वहदानेन गजकन्याहयेन च । विद्याशकटदानेन सर्वेषामभयं भवेत्

கிராமதானம், சுமைதாங்கும் மிருகதானம், மேலும் யானை, பணிப்பெண், குதிரை தானம்—அத்துடன் கல்வி மற்றும் சகடம் (வண்டி/ரதம்) தானம் செய்தால்—அனைவருக்கும் அபயம் உண்டாகும்.

Verse 79

शत्रुश्च मित्रतां याति विषं चैवामृतं भवेत् । ग्रहा भवन्ति सुप्रीताः प्रीतस्तस्य दिवाकरः

பகைவனும் நண்பனாக மாறுவான்; விஷமும் அமிர்தம் போல ஆகும். கிரகங்கள் மிகுந்த அனுகூலமாய் இருக்கும்; அவனிடம் திவாகரன் (சூரியன்) மகிழ்வான்.

Verse 80

एतत्ते सर्वमाख्यातं रवितीर्थफलं नृप । ये शृण्वन्ति नरा भक्त्या रवितीर्थफलं शुभम्

ஓ அரசனே! ரவிதீர்த்தத்தின் பலனை உனக்கு முழுமையாக உரைத்தேன். பக்தியுடன் ரவிதீர்த்தத்தின் இந்த மங்களகரமான பலக்கதையை கேட்போர்—

Verse 81

तेऽपि पापविनिर्मुक्ता रविलोके वसन्ति हि । गोदानेन च यत्पुण्यं यत्पुण्यं भृगुदर्शने

அவர்களும் பாவமின்றி விடுபட்டு நிச்சயமாக சூரியலோகத்தில் வாசிக்கின்றனர். கோதானத்தால் உண்டாகும் புண்ணியம், ப்ருகு தரிசனத்தால் உண்டாகும் புண்ணியம்—

Verse 82

केदार उदकं पीत्वा तत्पुण्यं जायते नृणाम् । अब्दमश्वत्थसेवायां तिलपात्रप्रदो भवेत्

கேதாரத்தின் நீரை அருந்தினால் மனிதருக்கு அதே புண்ணியம் உண்டாகும். மேலும் ஒரு ஆண்டு அரசமரத்தை (அஸ்வத்தம்) சேவித்தால் எள்ளால் நிரம்பிய பாத்திரத்தை தானம் செய்பவனாகிறான்.

Verse 83

तत्फलं समवाप्नोति आदित्येश्वरकीर्तनात् । श्रुते यस्य प्रभावे न जायते यन्नृपात्मज

அரசகுமாரனே, ஆதித்யேஸ்வரரைப் போற்றி கீர்த்தனம் செய்தால் அதே பலன் நிச்சயமாகக் கிடைக்கும். அவருடைய மகிமையை கேட்டவுடன் அந்தப் பலன் வெளிப்படாமல் இருப்பதில்லை—அவசியம் விளையும்.

Verse 84

तत्सर्वं कथयिष्यामि भक्त्या तव महीपते । पापानि च प्रलीयन्ते भिन्नपात्रे यथा जलम्

மண்ணின் அரசனே, பக்தியுடன் அதையெல்லாம் உனக்குச் சொல்கிறேன். பாவங்கள் பிளந்த பாத்திரத்தில் உள்ள நீரைப் போல கரைந்து மறைந்து விடுகின்றன (தங்காது).

Verse 85

तीर्थस्याभिमुखो नित्यं जायते नात्र संशयः । गुह्याद्गुह्यतरं तीर्थं कथितं तव पाण्डव

அவன் எப்போதும் தீர்த்தத்தை நோக்கி மனம் திரும்புவான்—இதில் ஐயமில்லை. பாண்டவனே, மறைவானதிலும் மிக மறைவான தீர்த்தம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 86

पापिष्ठानां कृतघ्नानां स्वामिमित्रावघातिनाम् । तीर्थाख्यानं शुभं तेषां गोपितव्यं सदा बुधैः

மிகப் பாவிகள், நன்றிக்கெட்டோர், தம் ஆண்டவனையோ நண்பனையோ துரோகம் செய்பவர்களிடமிருந்து இந்தத் தீர்த்தத்தின் புனித மகிமைக் கதையை ஞானிகள் எப்போதும் மறைத்து வைத்திட வேண்டும்।