Adhyaya 50

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । द्विजाश्च कीदृशाः पूज्या अपूज्याः कीदृशाः स्मृताः । श्राद्धे वैवाहिके कार्ये दाने चैव विशेषतः

உத்தானபாதன் கூறினான்—தேவா! எந்த வகை த்விஜர்கள் பூஜைக்குரியவர்கள், எந்த வகை த்விஜர்கள் பூஜைக்குரியதல்லாதவர்கள் என்று ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளது—சிறப்பாக ஸ்ராத்தம், விவாகச் சடங்கு, மேலும் தானத்தில்?

Verse 2

यदि श्रद्धा भवेद्दैवयोगाच्छ्राद्धादिके विधौ । एतदाख्याहि मे देव कस्य दानं न दीयते

தெய்வயோகத்தால் ஸ்ராத்தம் முதலிய விதிகளைச் செய்யும் நம்பிக்கை எழுந்தால், தேவா! எனக்குச் சொல்லுங்கள்—யாருக்கு தானம் அளிக்கக் கூடாது?

Verse 3

ईश्वर उवाच । यथा काष्ठमयो हस्ती यथा चर्ममयो मृगः । ब्राह्मणश्चानधीयानस्त्रयस्ते नामधारकाः

ஈசுவரன் கூறினார்—மரத்தால் செய்யப்பட்ட யானையும், தோலால் செய்யப்பட்ட மானும் பெயருக்கே இருப்பதுபோல், வேதம் பயிலாத பிராமணனும் வெறும் பெயர்தாங்கி மட்டுமே ஆவான்।

Verse 4

यथा षण्ढोऽफलः स्त्रीषु यथा गौर्गवि चाफला । यथा चाज्ञेऽफलं दानं तथा विप्रोऽनृचोऽफलः

பெண்களிடத்தில் நபுஞ்சகன் பயனற்றதுபோலும், பசுவுக்கு பசுவால் பயன் இல்லாததுபோலும், அறியாதவனுக்குக் கொடுத்த தானம் பலனளிக்காததுபோலும்—வேதமந்திரம் இல்லாத விப்ரனும் பயனற்றவன்.

Verse 5

यथाऽनृणे बीजमुप्त्वा वप्ता न लभते फलम् । तथानृचे हविर्दत्त्वा न दाता लभते फलम्

வறண்ட நிலத்தில் விதை விதைத்தால் விதைத்தவனுக்கு பலன் கிடைக்காததுபோல், வேதமந்திரமற்றவனுக்கு ஹவிஸ் அளித்தால் தானம் செய்தவனுக்கும் பலன் கிடையாது।

Verse 6

रोगी हीनातिरिक्ताङ्गः काणः पौनर्भवस्तथा । अवकीर्णी श्यावदन्तः सर्वाशी वृषलीपतिः

நோயுற்றவன், அங்கக் குறைவு அல்லது அதிக அங்கம் உடையவன், ஒருகண் உடையவன், கண்டிக்கத்தக்க முறையில் மறுமணம் செய்தவன், பிரம்மச்சரியத்தை மீறியவன், கருந்தந்தம் உடையவன், வேறுபாடு இன்றி அனைத்தையும் உண்ணுபவன், சூத்ரப் பெண்ணின் கணவன்—இவர்கள் அயோக்யர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 7

मित्रध्रुक्पिशुनः सोमविक्रयी परनिन्दकः । पितृमातृगुरुत्यागी नित्यं ब्राह्मणनिन्दकः

நண்பரைத் துரோகிப்பவன், புறங்கூறுபவன், சோமத்தை விற்பவன், பிறரை இகழ்பவன், தந்தை-தாய்-குருவைத் துறப்பவன், எப்போதும் பிராமணரை நிந்திப்பவன்—இவர்களும் அயோக்யர் என நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 8

शूद्रान्नं मन्त्रसंयुक्तं यो विप्रो भक्षयेन्नृप । सोऽस्पृश्यः कर्मचाण्डालः स्पृष्ट्वा स्नानं समाचरेत्

அரசே! மந்திரங்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட சூத்ரனின் அன்னத்தை ஒரு பிராமணன் உண்டால், அவன் கர்மச் சாண்டாளனாய் अस्पೃश्यனாகிறான்; அவனைத் தொட்டவர் சுத்தி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

कुनखी वृषली स्तेयी वार्द्धुष्यः कुण्डगोलकौ । महादानरतो यश्च यश्चात्महनने रतः

வளைந்த நகங்களுடையவன், வृषலீ, திருடன், வட்டிக்காரன், குண்டன் மற்றும் கோலகன், காட்டுக்காக ‘மகாதானம்’ செய்வதில் ஈடுபடுபவன், மேலும் தற்கொலையில் நாட்டமுடையவன்—இவர்களும் விலக்கத்தக்கோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 10

भृतकाध्यापकः क्लीबः कन्यादूष्यभिशस्तकः । एते विप्राः सदा त्याज्याः परिभाव्य प्रयत्नतः

ஊதியத்திற்காக போதிக்கும் பிராமணன், க்லீபன் (அசக்தன்), கன்னியைக் கெடுத்ததாக குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவன்—இத்தகைய விப்ரர்களை நன்கு ஆராய்ந்து எப்போதும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 11

प्रतिग्रहं गृहीत्वा तु वाणिज्यं यस्तु कारयेत् । तस्य दानं न दातव्यं वृथा भवति तस्य तत्

பிரதிக்ரஹம் (தானம்) ஏற்றுக்கொண்டு பின்னர் வாணிகம் செய்பவனுக்கு தானம் அளிக்கக் கூடாது; அவனுக்குக் கொடுத்தது வீணாகும்.

Verse 12

श्रुताध्ययनसम्पन्ना ये द्विजा वृत्ततत्पराः । तेषां यद्दीयते दानं सर्वमक्षयतां व्रजेत्

வேதச் ச்ருதி மற்றும் অধ্যயனத்தில் நிறைந்தும், நற்கருமங்களில் உறுதியும் கொண்ட இருபிறப்போர்க்கு அளிக்கப்படும் தானம் முழுவதும் அక్షயப் புண்ணியமாகிறது.

Verse 13

दरिद्रान्भर भूपाल मा समृद्धान् कदाचन । व्याधितस्यौषधं पथ्यं नीरुजस्य किमौषधैः

ஓ பூபாலா! ஏழைகளைப் பேணி ஆதரிப்பாயாக; செல்வர்களையே மட்டும் ஒருபோதும் அல்ல. மருந்தும் பத்தியமும் நோயாளிக்கே; நோயற்றவர்க்கு மருந்தெதற்கு?

Verse 14

उत्तानपाद उवाच । कीदृशोऽथ विधिस्तत्र तीर्थश्राद्धस्य का क्रिया । दानं च दीयते यद्वत्तन्ममाख्याहि शङ्कर

உத்தானபாதன் கூறினான்— அங்கே விதி எவ்வாறு? தீர்த்தத்தில் செய்யும் ஸ்ராத்தத்தின் கிரியை என்ன? தானம் எப்படிக் கொடுக்க வேண்டும்—ஓ சங்கரா, எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 15

ईश्वर उवाच । श्राद्धं कृत्वा गृहे भक्त्या शुचिश्चापि जितेन्द्रियः । गुरुं प्रदक्षिणीकृत्य भोज्य सीमान्तके ततः

ஈஸ்வரன் கூறினான்— வீட்டில் பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்து, தூய்மையுடனும் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடனும் இருந்து, குருவை பிரதட்சிணை செய்து; பின்னர் ஊர்-எல்லையின் அருகில் (அழைக்கப்பட்ட பிராமணர்களுக்கு) உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 16

वाग्यतः प्रव्रजेत्तावद्यावत्सीमां न लङ्घयेत् । शूलभेदं ततो गत्वा स्नानं कुर्याद्यथाविधि

மௌனம் காத்து, எல்லையை மீறாதவரை செல்ல வேண்டும். பின்னர் சூலபேத தீர்த்தத்திற்குச் சென்று விதிப்படி நீராட வேண்டும்.

Verse 17

पञ्चस्थानेषु च श्राद्धं हव्यकव्यादिभिः क्रमात् । पिण्डदानं च यः कुर्यात्पायसैर्मधुसर्पिषा

மேலும் ஐந்து இடங்களில் முறையே ஹவ்ய-கவ்ய முதலிய அர்ப்பணங்களுடன் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். பாயசம், தேன், நெய் ஆகியவற்றால் செய்யப்பட்ட பிண்டங்களை அளிப்பவன்—

Verse 18

पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पञ्च च । अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैर्गुदमधुसर्पिषा

அவனுடைய பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளும் மேலும் ஐந்து ஆண்டுகளும் திருப்தியடைகின்றனர்—அக்ஷதை, இலந்தை, வில்வம், வெல்லம், தேன், நெய் ஆகியவற்றால் செய்யப்படும் பிண்ட-தர்ப்பண முதலிய அர்ப்பணங்களால்।

Verse 19

सापि तत्फलमाप्नोति तीर्थेऽस्मिन्नात्र संशयः । उपानहौ च यो दद्याद्ब्राह्मणेभ्यः प्रयत्नतः

அவளும் இந்தத் தீர்த்தத்தில் அதே பலனை அடைகிறாள்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் யார் முயற்சியுடன் பிராமணர்களுக்கு பாதுக்கை/காலணி தானம் செய்கிறாரோ—

Verse 20

सोऽपि स्वर्गमवाप्नोति हयारूढो न संशयः । शय्यामश्वं च यो दद्याच्छत्त्रिकां वा विशेषतः

அவனும் சொர்க்கத்தை அடைகிறான்—குதிரையில் ஏறியவனாய், ஐயமில்லை. குறிப்பாக யார் படுக்கை, குதிரை அல்லது விசேஷமாக குடை (சத்திரம்) தானம் செய்கிறாரோ।

Verse 21

गच्छेद्विमानमारूढः सोऽप्सरोवृन्दवेष्टितः । उत्तमं यो गृहं दद्यात्सप्तधान्यसमन्वितम्

அவன் விண்ணரசு விமானத்தில் ஏறி செல்கிறான், அப்சரஸ்களின் கூட்டம் சூழ்ந்திருக்க—ஏழு தானியங்களுடன் கூடிய சிறந்த இல்லத்தை தானம் செய்பவன்।

Verse 22

स्वेच्छया मे वसेल्लोके काञ्चने भवने हि सः । तिलधेनुं च यो दद्यात्सवत्सां वस्त्रसंप्लुताम्

அவன் என் உலகில் தன் விருப்பம்போல் பொன்ன்மய மாளிகையில் வாழ்வான்—ஆடை போர்த்தி அலங்கரிக்கப்பட்ட, கன்றுடன் கூடிய தில-தேனுவை (எள்ளுப் பசு) தானம் செய்பவன்।

Verse 23

नाकपृष्ठे वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम् । गृहे वा यदि वारण्ये तीर्थवर्त्मनि वा नृप

அரசே! மகாப்ரளயம் வரும்வரை அவன் விண்ணுலகத்தின் உச்சியில் வாசம் செய்கிறான்—வீட்டிலிருந்தாலும், வனத்தில் இருந்தாலும், அல்லது தீர்த்தப் பாதையில் இருந்தாலும்.

Verse 24

तोयमन्नं च यो दद्याद्यमलोकं स नेक्षते । सर्वदानानि दीयन्ते तेषां फलमवाप्यते

நீரும் அன்னமும் தானம் செய்பவன் யமலோகத்தை காணான். எல்லா வகைத் தானங்களும் அளிக்கப்படின், அவற்றின் உரிய பலன்கள் பெறப்படும்.

Verse 25

उदकं चात्र दानं च दद्यादभयमेव च । अन्नदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति

இங்கே நீர்தானமும், பிற தானங்களும், மேலும் நிச்சயமாக அபயதானமும் செய்ய வேண்டும். அன்னதானத்தை விட உயர்ந்த தானம் முன்பும் இல்லை; இனியும் இருக்காது.

Verse 26

कन्यादानं तु यः कुर्याद्वृषं वा यः समुत्सृजेत् । तस्य वासो भवेत्तत्र यत्राहमिति नान्यथा

கன்னியாதானம் செய்பவனும், அல்லது வृषோத்ஸர்கம் (காளையை விடுதலை செய்யும் தானம்) செய்பவனும்—அவனுக்கு வாசம் நான் இருக்கும் இடத்திலேயே உண்டாகும்; இது உண்மை, வேறல்ல.

Verse 27

उत्तानपाद उवाच । कन्यादानं कथं स्वामिन् कर्तव्यं धार्मिकैः सदा । परिग्रहो यथा पोष्यः कन्योद्वाहस्तथैव च

உத்தானபாதன் கூறினான்—ஸ்வாமீ! தர்மநெறியினர் எப்போதும் கன்னியாதானத்தை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? மணமகனை எவ்வாறு ஏற்று பராமரிக்க வேண்டும், அதுபோல கன்னியின் திருமணவிதியும் எவ்வாறு நடத்த வேண்டும்?

Verse 28

अन्यत्पृच्छामि देवेश कस्य कन्या न दीयते । दातव्यं कुत्र तद्देव कस्मै दत्तमथाक्षयम्

தேவேசரே! இன்னும் ஒன்று கேட்கிறேன்—யாருக்கு கன்னியாதானம் செய்யக் கூடாது? தேவரே! எங்கே அளிக்க வேண்டும், யாருக்கு அளித்தால் அது அக்ஷய புண்ணியமாகும்?

Verse 29

उत्तमं मध्यमं वापि कनीयः स्यात्कथं विभो । राजसं तामसं वापि निःश्रेयसमथापि वा

விபோ! இது எவ்வாறு உத்தமம், மத்திமம், அல்லது கனிஷ்டம் எனக் கருதப்படுகிறது? இது எவ்வாறு ராஜசம் அல்லது தாமசம் ஆகிறது—அல்லது எவ்வாறு நிஃஶ்ரேயஸம், பரம நன்மை தருவதாகிறது?

Verse 30

ईश्वर उवाच । सर्वेषामेव दानानां कन्यादानं विशिष्यते । यो दद्यात्परया भक्त्याभिगम्य तनयां निजाम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—எல்லா தானங்களிலும் கன்னியாதானம் சிறப்பாக உயர்ந்தது. யார் பரம பக்தியுடன் அணுகி முறையோடு தன் மகளைக் கொடுக்கிறாரோ, அவர் பரம புண்ணியத்தை அடைவார்.

Verse 31

कुलीनाय सुरूपाय गुणज्ञाय मनीषिणे । सुलग्ने सुमुहूर्ते च दद्यात्कन्यामलंकृताम्

நல்ல குலத்தினனாகவும், அழகிய உருவமுடையவனாகவும், குணங்களை அறிந்தவனாகவும், ஞானமுடையவனாகவும் உள்ளவர்க்கு—சுப லக்னம், நல்ல முகூர்த்தத்தில்—அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 32

अश्वान्ना गांश्च वासांसि योऽत्र दद्यात्स्वशक्तितः । तस्य वासो भवेत्तत्र पदं यत्र निरामयम्

இங்கே தன் ஆற்றலுக்கேற்ப குதிரைகள், அன்னம், பசுக்கள், ஆடைகள் ஆகியவற்றை தானம் செய்பவனுக்கு அங்கே வாசம் உண்டாகும்—நோயும் துன்பமும் இல்லாத அந்த நிலைமையில்.

Verse 33

येनात्र दुहिता दत्ता प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । तेन सर्वमिदं दत्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

இங்கே உயிரைவிடப் பிரியமான மகளைக் கன்யாதானமாக அளித்தவன், அசைவும் அசையாததும் உடைய முழுத் திரிலோகத்தையே தந்தவனெனப் போலும்।

Verse 34

यः कन्यार्थं ततो लब्ध्वा भिक्षते चैव तद्धनम् । स भवेत्कर्मचण्डालः काष्ठकीलो भवेन्मृतः

‘மகளுக்காக’ என்று செல்வம் பெற்றபின் அதே செல்வத்தையே மீண்டும் யாசித்து உண்டு அனுபவிப்பவன், நடத்தில் சாண்டாளன் ஆவான்; இறந்தபின் மரக்குத்தி போல நற்பாதை இன்றிப் போவான்।

Verse 35

गृहेऽपि तस्य योऽश्नीयाज्जिह्वालौल्यात्कथंचन । चान्द्रायणेन शुध्येत तप्तकृच्छ्रेण वा पुनः

அவனுடைய வீட்டில் யாரேனும் நாவாசையால் எப்படியோ உண்டு விட்டால், அவர் சாந்திராயண விரதத்தாலோ, அல்லது தப்தக்ருச்சிரப் பிராயச்சித்தத்தாலோ தூய்மை பெற வேண்டும்।

Verse 36

उत्तानपाद उवाच । वित्तं न विद्यते यस्य कन्यैवास्ति च यद्गृहे । कथं चोद्वाहनं तस्य न याञ्चां कुरुते यदि

உத்தானபாதன் கூறினான்—செல்வம் இல்லாதவனுக்கு வீட்டில் மகளே மட்டும் இருந்தால், அவன் உதவி வேண்டாமல் அவளின் திருமணத்தை எவ்வாறு நடத்த முடியும்?

Verse 37

ईश्वर उवाच । अवितेनैव कर्तव्यं कन्योद्वहनकं नृप । कन्यानाम समुच्चार्य न दोषाय कदाचन

ஈசுவரன் கூறினான்—அரசே, செல்வமின்றியும் கன்னியின் திருமணம் நிச்சயம் செய்யப்பட வேண்டும்; விதிப்படி கன்னியின் பெயர் உச்சரிக்கப்படின் அதில் எப்போதும் குற்றமில்லை।

Verse 38

अभिगम्योत्तमं दानं यच्च दानमयाचितम् । भविष्यति युगस्यान्तस्तस्यान्तो नैव विद्यते

தாமே சென்று அளிக்கும் தானம் மிகச் சிறந்தது; கேட்காமலே அளிக்கும் தானமும் மிகப் புகழத்தக்கது. யுகம் முடிவுறலாம்; ஆனால் அந்தப் புண்ணியத்தின் முடிவு எங்கும் காணப்படாது.

Verse 39

अभिगम्योत्तमं दानं स्मृतमाहूय मध्यमम् । याच्यमानं कनीयः स्याद्देहि देहीति चाधमम्

தாமே சென்று அளிக்கும் தானம் உயர்ந்ததாக ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன; அழைத்து அளிப்பது நடுத்தரம். கேட்டபின் அளிப்பது தாழ்ந்தது; ‘கொடு, கொடு’ என்று மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தி பெறுவது மிகத் தாழ்ந்தது.

Verse 40

यथैवाश्माश्मनाबद्धो निक्षिप्तो वारिमध्यतः । द्वावेतौ निधनं यातस्तद्वदन्नमपात्रके

ஒரு கல்லை இன்னொரு கல்லுடன் கட்டி நீரின் நடுவில் எறிந்தால் இரண்டும் மூழ்கி அழிவதுபோல், தகுதியற்றவர்க்கு அளித்த அன்னம் தானகர்த்தாவையும் பெறுபவரையும் இருவரையும் அழிவிற்கு இட்டுச் செல்கிறது.

Verse 41

असमर्थे ततो दानं न प्रदेयं कदाचन । दातारं नयतेऽधस्तादात्मानं च विशेषतः

ஆகையால் தகுதியற்ற (அசமர்த்த) ஒருவருக்கு தானம் எப்போதும் அளிக்கக் கூடாது. அது தானம் செய்பவரையும் கீழே இழுக்கும்; பெறுபவரை மேலும் அதிகமாக வீழ்ச்சியுறச் செய்கிறது.

Verse 42

समर्थस्तारयेद्द्वौ तु काष्ठं शुष्कं यथा जले । यथा नौश्च तथा विद्वान्प्रापयेदपरं तटम्

ஆனால் தகுதியும் திறனும் உடையவர் இருவரையும் கரை சேர்க்க வல்லவர்—நீரில் உலர்ந்த மரக்கட்டை மிதப்பதுபோல். படகு எவ்வாறு அக்கரைக்கு கொண்டு சேர்க்கிறதோ, அவ்வாறே அந்த ஞானி பிறரையும் அக்கரைக்கு கொண்டு சேர்ப்பார்.

Verse 43

आहिताग्निश्च गृह्णाति यः शूद्राणां प्रतिग्रहम् । इह जन्मनि शूद्रोऽसौ मृतः श्वा चोपजायते

ஆஹிதாக்னியாய் இருந்தாலும், சூத்ரர்களிடமிருந்து தானப் பிரதிக்ரஹம் ஏற்றுக் கொள்பவன் இவ்வாழ்விலேயே சூத்ரனாகிறான்; இறந்தபின் நாய்யோனியில் பிறக்கிறான்।

Verse 44

वृथा क्लेशश्च जायेत ब्राह्मणे ह्यग्निहोत्रिणि । असत्प्रतिग्रहं कुर्वन्गुप्तं नीचस्य गर्हितम्

அக்னிஹோத்ரி பிராமணன், கீழ்மகனிடமிருந்து மறைவாக நிந்தைக்குரிய அசத்-பிரதிக்ரஹத்தைச் செய்தால், அவனுக்கு வீணான துன்பமே உண்டாகும்।

Verse 45

अभोज्यः स भवेन्मर्त्यो दह्यते कारिषाग्निना । कटकारो भवेत्पश्चात्सप्त जन्म न संशयः

இத்தகையவன் உணவளிக்கத் தகாதவனாகிறான்; சாணி நெருப்பால் எரிக்கப்படுகிறான். அதன் பின் ஏழு பிறவிகள் பாய்/கூடை செய்யும் தொழிலாளனாகிறான்—சந்தேகமில்லை।

Verse 46

लज्जादाक्षिण्यलोभाच्च यद्दानं चोपरोधजम् । भृत्येभ्यश्च तु यद्दानं तद्वृथा निष्फलं भवेत्

வெட்கம், வெளிப்படையான மரியாதை, பேராசை அல்லது கட்டாயம் காரணமாக அளிக்கப்படும் தானமும், வற்புறுத்தலால் பணியாளர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் தானமும்—அவை அனைத்தும் வீணும் பலனற்றதுமாகும்।

Verse 50

। अध्याय

இதி அத்தியாயம் சமாப்தம்.