Adhyaya 37

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र देवतीर्थमनुत्तमम् । येन देवास्त्रयस्त्रिंशत्स्नात्वा सिद्धिं परां गताः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா! பின்னர் ஒப்பற்ற தேவதீர்த்தத்திற்குச் செல்; அங்கே முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் ஸ்நானம் செய்து பரம சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं तात सुराः सर्वे दानवैर्बलवत्तरैः । निर्जितास्तत्र तीर्थे च स्नात्वा सिद्धिं परां गताः

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—தாதா! மிக வலிமைமிக்க தானவர்கள் எல்லாத் தேவர்களையும் எவ்வாறு வென்றனர்? ஆனாலும் அவர்கள் அதே தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து எவ்வாறு பரம சித்தியை அடைந்தனர்?

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । पुरा दैत्यगणैरुग्रैर्युद्धेऽतिबलवत्तरैः । इन्द्रो देवगणैः सार्द्धं स्वराज्याच्च्यावितो नृप

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசே! முற்காலத்தில் மிக வலிமைமிக்க கொடிய தைத்யக் கூட்டங்களுடன் நடந்த போரில், இந்திரன் தேவர்கணங்களுடன் சேர்ந்து தன் அரசாட்சியிலிருந்து தள்ளப்பட்டான்।

Verse 4

हस्त्यश्वरथयानौघैर्मर्दयित्वा वरूथिनीम् । विध्वस्ता भेजिरे मार्गं प्रहारैर्जर्जरीकृताः

யானை, குதிரை, ரதம், வாகனங்களின் பெருக்கால் அவர்களின் படை நசுக்கப்பட்டது; அடிகளால் சிதைந்து, முற்றும் சீர்குலைந்து அவர்கள் வழியெடுத்து ஓடினர்।

Verse 5

जम्भशुम्भैश्च कूष्माण्डकुहकादिभिः । वेपमानार्दिताः सर्वे ब्रह्माणमुपतस्थिरे

ஜம்ப, சும்ப மற்றும் கூஷ்மாண்ட, குஹக முதலியோரால் துன்புறுத்தப்பட்டு நடுங்கிய அவர்கள் அனைவரும் அடைக்கலமும் உதவியும் வேண்டி பிரம்மாவை அணைந்தனர்।

Verse 6

प्रणम्य शिरसा देवं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् । तदा विज्ञापयामासुर्देवा वह्निपुरोगमाः

பரமேஷ்டியான தெய்வப் பிரம்மாவை தலைவணங்கி வணங்கி, அக்னி முன்னணியில் தேவர்கள் அப்போது தங்கள் வேண்டுதலை விண்ணப்பித்தனர்।

Verse 7

पश्य पश्य महाभाग दानवैः शकलीकृताः । वियोजिताः पुत्रदारैस्त्वामेव शरणं गताः

பாருங்கள், பாருங்கள், மகாபாக்யவானே! தானவர்கள் எங்களைச் சிதறடித்தனர்; மகனும் மனைவியும் பிரிந்த நிலையில், உம்மையே அடைக்கலமாக வந்தோம்।

Verse 8

परित्रायस्व देवेश सर्वलोकपितामह । नान्या गतिः सुरेशान त्वां मुक्त्वा परमेश्वर

தேவேசா, எல்லா உலகங்களின் பிதாமகனே! எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக; சுரேசனே பரமேஸ்வரா, உம்மைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை।

Verse 9

ब्रह्मोवाच । दानवानां विघातार्थं नर्मदातटमास्थिताः । तपः कुरुध्वं स्वस्थाः स्थ तपो हि परमं बलम्

பிரம்மா கூறினார்—தானவர்களை அழிக்க நர்மதா கரையில் நிலைபெறுங்கள். நலமுடன் உறுதியாகத் தவம் செய்யுங்கள்; தவமே உண்மையில் பரம வலிமை.

Verse 10

नान्योपायो न वै मन्त्रो विद्यते न च मे क्रिया । विना रेवाजलं पुण्यं सर्वपापक्षयंकरम्

எனக்கு வேறு வழியுமில்லை—மந்திரமும் இல்லை, கிரியையும் இல்லை; ரேவா (நர்மதா) புனித நீரைத் தவிர, அது எல்லாப் பாவங்களையும் க்ஷயப்படுத்தும்.

Verse 11

दारिद्र्यव्याधिमरणबन्धनव्यसनानि च । एतानि चैव पापस्य फलानीति मतिर्मम

வறுமை, நோய், மரணம், சிறைபாடு, பலவிதத் துன்பங்கள்—இவை அனைத்தும் பாவத்தின் பலன்கள்; இதுவே என் உறுதியான கருத்து.

Verse 12

एवं ज्ञात्वा ततश्चैव तपः कुरुत दुष्करम् । तथा चैव सुराः सर्वे देवा ह्यग्निपुरोगमाः

இவ்வாறு அறிந்து கடுமையான தவம் செய்யுங்கள். அதுபோலவே அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு எல்லா தேவர்களும் அவ்வாறே செய்தனர்.

Verse 13

तच्छ्रुत्वा वचनं तथ्यं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । नर्मदामागताः सर्वे देवा ह्यग्निपुरोगमाः

பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் உண்மையான ஆணையைச் செவிமடுத்து, அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு எல்லா தேவர்களும் நர்மதாவை அடைந்தனர்.

Verse 14

चेरुर्वै तत्र विपुलं तपः सिद्धिमवाप्नुवन् । तदाप्रभृति तत्तीर्थं देवतीर्थमनुत्तमम्

அங்கே அவர்கள் மிகுந்த தவம் செய்து சித்தியை அடைந்தனர். அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ‘தேவதீர்த்தம்’ என ஒப்பற்ற புனித நீராடும் தலமாகப் புகழ்பெற்றது.

Verse 15

गीयते त्रिषु लोकेषु सर्वपापक्षयंकरम् । तत्र गत्वा च यो मर्त्यो विधिना संयतेन्द्रियः

அத்தீர்த்தம் மூன்று உலகங்களிலும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகப் பாடப்படுகிறது. எவன் அங்கே சென்று விதிப்படி புலன்களை அடக்கி—

Verse 16

स्नानं समाचरेद्भक्त्या स लभेन्मौक्तिकं फलम् । यस्तु भोजयते विप्रांस्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

அவன் பக்தியுடன் அங்கே நீராடினால், முத்துபோன்ற அருமையான பலனைப் பெறுவான். மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்பவன், மனிதரின் அரசே—

Verse 17

स लभेन्मुख्यविप्राणां फलं साहस्रिकं नृप । तत्र देवशिला रम्या महापुण्यविवर्धिनी

அவன், அரசே, உயர்ந்த பிராமணர்களைச் சேவித்த பலனுக்கு ஒப்பான ஆயிரமடங்கு பலனைப் பெறுவான். அங்கே இனிய ‘தேவசிலை’ உள்ளது; அது மகாபுண்ணியத்தை மிகுதியாக்கும்.

Verse 18

संन्यासेन मृता ये तु तेषां स्यादक्षया गतिः । अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

சந்நியாச நிலையில் உயிர் நீத்தவர்களுக்கு அழியாத கதியே உண்டாகும். மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் அக்னிப் பிரவேசம் செய்பவன், மனிதரின் அரசே—

Verse 19

रुद्रलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसंप्लवम् । एवं स्नानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम्

அவன் மகாப்ரளயம் வரையில் ருத்ரலோகத்தில் வாசிப்பான். இவ்வாறே ஸ்நானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம் மற்றும் தேவதார்ச்சனை (புண்ணியமளிக்கும்).

Verse 20

सुकृतं दुष्कृतं वाऽपि तत्र तीर्थेऽक्षयं भवेत् । एष ते विधिरुद्दिष्ट उत्पत्तिश्चैव भारत

அந்த தீர்த்தத்தில் செய்த புண்ணியமோ பாவமோ—அதன் பலன் அழியாததாகும். ஓ பாரதா, இதன் விதியும் தோற்றக் கதையும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 21

देवतीर्थस्य निखिला यथा वै शङ्कराच्छ्रुता । पठन्ति ये पापहरं सर्वदुःखविमोचनम्

சங்கரரிடமிருந்து கேட்டபடியே தேவதீர்த்தத்தின் முழுக் கதையைப் பாராயணம் செய்பவர்கள்—அப் பாராயணம் பாபநாசகமும் எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பதும் ஆகும்.

Verse 22

देवतीर्थस्य चरितं देवलोकं व्रजन्ति ते

தேவதீர்த்தத்தின் புனிதச் சரிதத்தை கேட்பவர்களோ அல்லது பாராயணம் செய்வவர்களோ தேவருலகத்தை அடைவார்கள்.

Verse 37

। अध्याय

“அத்தியாயம்”—இது அத்தியாய முடிவு அல்லது தலைப்பைக் குறிக்கும் குறியீடு.