Adhyaya 27

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत् । प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र गृह्ण दानं यथेप्सितम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நாரதரின் சொற்களை கேட்ட ராணி சொன்னாள்: “ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, அருள்புரிவீராக; விருப்பம்போல் தானத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.”

Verse 2

सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । तत्ते दारयामि विप्रेन्द्र यच्चान्यदपि दुर्लभम्

“பொன், முத்து-மணிகள், ரத்தினங்கள், பலவகை ஆடைகள்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, இவற்றை உமக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்; மேலும் அரிதான எதுவாயினும் அதையும்.”

Verse 3

राज्ञ्यास्तु वचनं श्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत् । अन्येषां दीयतां भद्रे ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः

அரசியின் சொற்களை கேட்ட நாரதர் கூறினார்— “பத்ரே, இதை மற்றவர்களுக்கு அளிக்கவும்; வாழ்வாதாரம் குறைந்துள்ள அந்தத் த்விஜப் பிராமணர்களுக்கே தானம் செய்யவும்।”

Verse 4

वयं तु सर्वसम्पन्ना भक्तिग्राह्याः सदैव हि । इत्युक्ता सा तदा राज्ञी वेदवेदाङ्गपारगान्

“நாங்கள் எல்லாச் செல்வங்களும் நிறைந்தவர்கள்; எங்களை எப்போதும் பக்தியாலேயே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.” என்று கேட்ட அரசி அப்போது வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்தோரிடம் திரும்பினாள்।

Verse 5

आहूय ब्राह्मणान्निःस्वान्दातुं समुपचक्रमे । यत्किंचिन्नारदेनोक्तं दानसौभाग्यवर्धनम्

ஏழை பிராமணர்களை அழைத்து அவள் தானம் செய்யத் தொடங்கினாள்; நாரதர் கூறிய அனைத்தையும்— நல்வாழ்வும் மங்களமும் வளர்க்கும் அந்தத் தானத்தை— அவள் முறையாகச் செய்தாள்।

Verse 6

तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ । ततो राज्ञी च सा प्राह नारदं मुनिपुंगवम्

“அந்தத் தானத்தால் ஹரியும் சங்கரரும் எப்போதும் என்மேல் பிரியமாயிருப்பாராக.” என்று கூறி அரசி முனிவருள் சிறந்த நாரதரிடம் பேசினாள்।

Verse 7

राज्ञ्युवाच । दानं दत्तं त्वयोक्तं यद्भर्तृकर्मपरं हि तत् । आजन्मजन्म मे भर्ता भवेद्बाणो द्विजोत्तम

அரசி கூறினாள்— “நீங்கள் சொன்னபடியே நான் அளித்த தானம் என் கணவரின் நலனும் தர்மமும் பொருட்டே. ஓ த்விஜோத்தமா, பிறவி பிறவியாக பாணனே என் கணவராக இருப்பானாக.”

Verse 8

नान्यो हि दैवतं तात मुक्त्वा बाणं द्विजोत्तम । तेन सत्येन मे भर्ता जीवेच्च शरदां शतम्

ஏ தாதா, ஏ த்விஜோத்தமா! பாணனைத் தவிர எனக்கு வேறு தெய்வம் இல்லை. அந்தச் சத்தியத்தின் பலனால் என் கணவர் நூறு சரத்கள் (நூறு ஆண்டுகள்) வாழ்வாராக.

Verse 9

नान्यो धर्मो भवेत्स्त्रीणां दैवतं हि पतिर्यथा । तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि

பெண்களுக்கு கணவரையே தெய்வமாகப் போற்றுவதுபோல் வேறு தர்மம் இல்லை. ஆயினும் உங்கள் சொல்லின்படி நான் விதிப்படி தானம் செய்தேன்.

Verse 10

स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद । ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम्

ஏ மானதா! இனி நாங்கள் கணவருக்குரிய எங்கள் கடமையைச் செய்வோம். ஏ பிரஹ்மரிஷியே, இப்போது நீங்கள் சென்று எங்களுக்கு ஆசீர்வாதம் அருளுங்கள்.

Verse 11

तथेति तामनुज्ञाप्य नारदो नृपसत्तम । सर्वासां मानसं हृत्वा अन्यतः कृतमानसः

‘அப்படியே’ என்று கூறி நாரதர் அவளுக்கு அனுமதி அளித்தார், ஏ அரசர்களில் சிறந்தவனே. அனைவரின் மனங்களையும் கவர்ந்து, தம் மனத்தை வேறிடத்தில் செலுத்தினார்.

Verse 12

जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानस्तु खेचरैः । ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति भारत

விப்ரர் (நாரதர்) ஆகாயவாசிகளால் போற்றப்பட்டு கண் முன்னிருந்து மறைந்தார். பின்னர் மனம் கலங்கிய அந்தப் பெண்கள் தங்கள் கணவரை நோக்கி திரும்பினர், ஏ பாரதா.

Verse 13

विवर्णा निष्प्रभा जाता नारदेन विमोहिताः

நாரதரின் மயக்கத்தால் அவர்கள் அனைவரும் நிறமழிந்து ஒளியற்றவர்களாயினர்।

Verse 27

। अध्याय

அத்தியாயம்—இது பகுதி/வகுப்பு குறிக்கும் குறியீட்டுச் சொல்।