Adhyaya 23

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । तत्रैव सङ्गमे राजन्भक्त्या परमया नृप । प्राणांस्त्यजन्ति ये मर्त्यास्ते यान्ति परमां गतिम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசனே, ஓ நৃপனே! அந்தச் சங்கமத்திலே பரம பக்தியுடன் உயிர்விடும் மனிதர்கள் பரம கதியை அடைகின்றனர்.

Verse 2

संन्यस्तसर्वसंकल्पो यस्तु प्राणान्परित्यजेत् । अमरेश्वरमासाद्य स स्वर्गे नियतं वसेत्

எல்லாச் சங்கல்பங்களையும் துறந்து அமரேஸ்வரனை அடைந்து உயிர்விடுவான் நிச்சயமாகச் சொர்க்கத்தில் வாசம் செய்வான்.

Verse 3

शैलेन्द्रं यः समासाद्य आत्मानं मुञ्चते नरः । विमानेनार्कवर्णेन स गच्छेदमरावतीम्

சைலேந்திரத்தை அடைந்து உடலைத் துறக்கும் மனிதன் சூரியநிற விமானத்தில் ஏற்றப்பட்டு அமராவதிக்குச் செல்கிறான்.

Verse 4

नरं पतन्तमालोक्य नगादमरकण्टकात् । ब्रुवन्त्यप्सरसः सर्वा मम भर्ता भवेदिति

அமரகண்டக மலைமீது இருந்து விழும் மனிதனைப் பார்த்து எல்லா அப்ஸரஸ்களும்—‘இவன் என் கணவனாகட்டும்’ என்கிறார்கள்.

Verse 5

समं जलं धर्मविदो वदन्ति सारस्वतं गाङ्गमिति प्रबुद्धाः । तस्योपरिष्टात्प्रवदन्ति तज्ज्ञा रेवाजलं नात्र विचारणास्ति

தர்மவிதர்கள் சரஸ்வதி, கங்கை நீரைச் சமம் என்கிறார்கள்; ஆனால் தத்துவஞானிகள் அவற்றினும் மேலாக ரேவா (நர்மதா) நீரே சிறந்தது என்கிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 6

अनेकविद्याधरकिन्नराद्यैरध्यासितं पुण्यतमाधिवासैः । रेवाजलं धारयतो हि मूर्ध्ना स्थानं सुरेन्द्राधिपतेः समीपे

மிகப் புனிதமான உலகங்களின் வாசிகள்—வித்யாதரர், கின்னரர் முதலியோர்—அவ்விடத்தை நாடுகின்றனர். ரேவா (நர்மதா) நீரைத் தலையில் தாங்குபவன் தேவர்களின் அதிபதி இந்திரனின் அருகில் இடம் பெறுவான்.

Verse 7

नर्मदा सर्वदा सेव्या बहुनोक्तेन किं नृप । यदीच्छेन्न पुनर्द्रष्टुं घोरं संसारसागरम्

அரசே! நர்மதையை எப்போதும் சேவித்து வழிபட வேண்டும்; பல சொற்கள் எதற்கு? மீண்டும் கொடிய சம்சாரக் கடலைக் காண விரும்பாதவன் அவளையே நாட வேண்டும்.

Verse 8

त्रयाणामपि लोकानां महती पावनी स्मृता । यत्र तत्र मृतस्यापि ध्रुवं गाणेश्वरी गतिः

அவள் மூன்று உலகங்களுக்கும் மகா பாவினி என நினைக்கப்படுகிறாள். அவளின் புனிதத் தொடர்பில் எங்கு இறந்தாலும், அவனுக்கு நிச்சயமாக கணேஸ்வரீ கதி—சிவகணங்களில் சேர்தல்—உண்டாகும்.

Verse 9

अनेकयज्ञायतनैर्वृताङ्गी न ह्यत्र किंचिद्यदतीर्थमस्ति । तस्यास्तु तीरे भवता यदुक्तं तपस्विनो वाप्यतपस्विनो वा

பல யாகஸ்தலங்களால் சூழப்பட்ட அவள் (ரேவா); இங்கு தீர்த்தமல்லாத இடம் ஒன்றும் இல்லை. ஆகவே அவளின் கரை பற்றி நீங்கள் சொன்னது—தபஸ்விக்காகவோ தபமில்லாதவருக்காகவோ—உண்மையே.

Verse 10

म्रियन्ति ये पापकृतो मनुष्यास्ते स्वर्गमायान्ति यथाऽमरेन्द्राः

பாவம் செய்த மனிதர்களும் அங்கே (தீர்த்தப் பரப்பில்) இறந்தால், அவர்கள் அமரேந்திரரைப் போலச் சுவர்க்கத்தை அடைவார்கள்.

Verse 11

एवं तु कपिला चैव विशल्या राजसत्तम । ईश्वरेण पुरा सृष्टा लोकानां हितकाम्यया

அரசர்களில் சிறந்தவனே! உலகங்களின் நலனைக் கருதி, இறைவன் முற்காலத்தில் கபிலா மற்றும் விசல்யா ஆகிய இருவரையும் படைத்தான்.

Verse 12

तत्र स्नात्वा नरो राजन्सोपवासो जितेन्द्रियः । अश्वमेधस्य महतोऽसंशयं फलमाप्नुयात्

அரசே! அங்கே நீராடி, உபவாசம் இருந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி வாழும் மனிதன், ஐயமின்றி மகா அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 13

अनाशकं च यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । सर्वपापविनिर्मुक्तो याति वै शिवमन्दिरम्

மனிதர்களின் அதிபதியே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் அனாசக விரதத்தை மேற்கொள்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நிச்சயமாக சிவனின் ஆலயமாகிய சிவதாமத்தை அடைவார்.

Verse 14

पृथिव्यां सागरान्तायां स्नानदानेन यत्फलम् । विशल्यासङ्गमे स्नात्वा सकृत्तत्फलमश्नुते

கடலால் சூழப்பட்ட இந்தப் பூமியில் நீராடலும் தானமும் அளிக்கும் பலன் எதுவோ, விசல்யா சங்கமத்தில் ஒருமுறை நீராடினாலே அதே பலன் கிடைக்கும்.

Verse 15

एवं पुण्या पवित्रा च कथिता तव भूपते । भूयो मां पृच्छसि च यत्तच्चैव कथयाम्यहम्

அரசே! இவ்வாறு புண்ணியமும் பரிசுத்தமும் அளிக்கும் இந்தத் தீர்த்தத்தின் வருணனை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. நீ மீண்டும் எதை கேட்டாலும், அதையும் நான் கூறுவேன்.

Verse 23

। अध्याय

॥ இதி அத்தியாயக் குறிப்பு ॥