Adhyaya 226

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पुण्यं तीर्थं तद्विमलेश्वरम् । यत्र स्नानेन दानेन जपहोमार्चनादिभिः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின் ஒரு குரோச தூரத்தில் ‘விமலேஸ்வர’ம் எனப்படும் புனித தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கு ஸ்நானம், தானம், மேலும் ஜபம், ஹோமம், அர்ச்சனை முதலியவற்றால்

Verse 2

विमलेश्वरमाराध्य यो यदिच्छेत्स तल्लभेत् । स्वर्गलाभादिकं वापि पार्थिवं वा यथेप्सितम्

விமலேஸ்வரனை ஆராதித்தால் ஒருவர் எதை விரும்பினாலும் அதையே பெறுவான்—ஸ்வர்கப் பெறுதல் முதலியதோ, அல்லது விரும்பிய உலகியலான பயனோ.

Verse 3

पुरा त्रिशिरसं हत्वा त्वष्टुः पुत्रं शतक्रतुः । यस्य तीर्थस्य माहात्म्याद्वैमल्यं परमं गतः

முன்னொரு காலத்தில் த்வஷ்டாவின் மகன் திரிசிரஸை வதம் செய்த பின், சதக்ரது (இந்திரன்) இத்தீர்த்தத்தின் மஹிமையால் உன்னதத் தூய்மையை அடைந்தான்.

Verse 4

यत्र वेदनिधिर्विप्रो महत्तप्त्वा तपः पुरा । नानाकर्ममलैः क्षीणैर्विमलोऽभवदर्कवत्

அங்கே வேதநிதியான அந்தப் பிராமணன் முன்பு மகத்தான தவம் செய்தான். பலவகை கர்மமாசுகள் நீங்கியபின், அவன் சூரியனைப் போல நிர்மலனாய் ஒளிர்ந்தான்.

Verse 5

महादेवप्रसादेन सोमवत्प्रियदर्शनः । पुरा भानुमतीं भानुः सुतां स्मरशरार्दितः

மகாதேவரின் அருளால் அவன் நிலவுபோல் இனிய தோற்றமுடையவனானான். முன்பு காமனின் அம்புகளால் துன்புற்ற பானு, பானுமதி எனும் மகளைக் காமித்தான்.

Verse 6

चकमे तेन दोषेण कुष्ठरोगार्दितोऽभवत् । स चाप्यत्र तपस्तप्त्वा विमलत्वमुपागतः

அதே குற்றத்தினால் அவன் குஷ்டநோயால் வாடினான். ஆனால் இங்கே தவம் செய்து மீண்டும் நிர்மலத்தைக் அடைந்தான்.

Verse 7

महादेवेन तुष्टेन स्वस्थानं मुदितोऽभजत् । तथैव च पुरा पार्थ विभाण्डकसुतो मुनिः

மகாதேவன் திருப்தியடைந்தபோது அவன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினான். அதுபோலவே, ஓ பார்த்தா, முற்காலத்தில் விபாண்டகனின் புதல்வனான முனிவனும் அத்தகைய அருளைப் பெற்றான்.

Verse 8

योगिसङ्गं वने प्राप्य पुरे च नृपतेस्तथा । राजसंसर्गदोषाद्वै मालिन्यं परमात्मनः

காட்டில் அவன் யோகிகளின் சங்கத்தைப் பெற்றான்; நகரத்தில் அரசனின் தொடர்பும் ஏற்பட்டது. ஆனால் அரசசங்கத்தின் குற்றத்தால் மகாத்மாவிற்கும் மாசு உண்டாகிறது.

Verse 9

विचारयन्नभ्युपेत्य रेवासागरसङ्गमम् । शान्तया भार्यया सार्द्धं तप्त्वा द्वादशवत्सरान्

ஆழ்ந்து சிந்தித்து அவர் ரேவா–கடல் சங்கமத்திற்குச் சென்று, மனைவி சாந்தையுடன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்.

Verse 10

कृच्छ्रचान्द्रायणैर्देवं तोषयंस्त्र्यम्बकं मुनिः । महादेवेन तुष्टेन सोऽपि वैमल्यमाप्तवान्

கடுமையான க்ருச்சிரம், சாந்திராயணம் போன்ற விரதங்களால் முனிவர் திர்யம்பகனை மகிழ்வித்தார்; மகாதேவன் திருப்தியடைந்தபோது அவரும் முழு நிர்மலத்தைக் பெற்றார்.

Verse 11

शर्वाण्या प्रेरितः शर्वः पुरा दारुवने नृप । मोहनान्मुनिपत्नीनां स्वं दीक्ष्य विमलं किल

அரசே, முன்பு தாருவனத்தில் சர்வாணியின் தூண்டுதலால் சர்வன் முனிவர்களின் மனைவிகளை மயக்கி, பின்னர் தன் நிலையைக் தீட்சையால் நிர்மலமாக்கினான் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 12

विचार्य परमस्थानं नर्मदोदधिसङ्गमम् । तत्र स्थित्वा महाराज तपस्तप्त्वा सहोमया

நர்மதா–கடல் சங்கமமே பரமஸ்தலம் என்று உணர்ந்து, மகாராஜா, அவர் அங்கே தங்கி ஹோமையுடன் தவம் செய்தார்.

Verse 13

विमलोऽसौ यतो जातस्तेनासौ विमलेश्वरः । तेन नाम्ना स्वयं तस्थौ लोकानां हितकाम्यया

அவர் அங்கே விமலன் (களங்கமற்றவன்) ஆனதால் ‘விமலேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெற்றார்; உலக நலன் வேண்டி அதே நாமத்துடன் அவர் தாமே அங்கே நிலைகொண்டுள்ளார்.

Verse 14

ततस्तिलोत्तमां सृष्ट्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रजानाथोऽपि तां सृष्ट्वा दृष्ट्वाग्रे सुमनोहराम्

அதன்பின் உலகப் பிதாமகனான பிரம்மா திலோத்தமையைப் படைத்தான். அவளைப் படைத்த ப்ரஜாபதியும் தன் முன்னே அவளின் மிக மனோகரமான அழகைக் கண்டான்.

Verse 15

भावियोगबलाक्रान्तः स तस्यामभिकोऽभवत् । तेन वीक्ष्य सदोषत्वं रेवातीरद्वयं श्रितः

வரவிருக்கும் விதி மற்றும் ஆசையின் வலிமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவள்மேல் அவன் பற்றுக் கொண்டான். அந்தப் பற்றால் தன் குற்றநிலையை உணர்ந்து, தூய்மைக்காக ரேவையின் இரு கரைகளையும் நாடினான்.

Verse 16

तीर्थान्यनुसरन्मौनी त्रिस्नायी संस्मरञ्छिवम् । रेवार्णवसमायोगे स्नात्वा सम्पूज्य शङ्करम् । कालेनाल्पेन राजर्षे ब्रह्माप्यमलतां गतः

அரசரிஷியே! அவர் மௌனம் காத்து தீர்த்தங்களைத் தொடர்ந்து, மூன்று முறை நீராடி சிவனை நினைத்தார். ரேவா-கடல் சங்கமத்தில் நீராடி சங்கரனை முறையாக வழிபட்டதால், குறுகிய காலத்திலேயே பிரம்மாவும் மாசற்ற தூய்மையை அடைந்தான்.

Verse 17

एवमन्येऽपि बहुशो देवर्षिनृपसत्तमाः । त्यक्त्वा दोषमलं तत्र विमला बहवोऽभवन्

இவ்வாறே பலமுறை மற்ற தேவ ரிஷிகளும் சிறந்த அரசர்களும் அங்கே குற்றமாசைத் துறந்து, பலரும் தூய்மையடைந்தனர்.

Verse 18

तथा त्वमपि राजेन्द्र तत्र स्नात्वा शिवार्चनात् । अमलोऽपि विशेषेण वैमल्यं प्राप्स्यसे परम्

அதேபோல், அரசர்களின் தலைவனே! அங்கே நீராடி சிவனை அர்ச்சித்தால், நீ ஏற்கெனவே தூயவனாயிருந்தாலும், சிறப்பாக உன்னதமான மாசற்ற தன்மையை அடைவாய்.

Verse 19

तत्र स्नात्वा नरो नारी पूजयित्वा महेश्वरम् । पापदोषविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

அங்கே நீராடி ஆண் அல்லது பெண் மகேஸ்வரனை வழிபட்டால், பாப-தோஷங்களிலிருந்து விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவர்.

Verse 20

तत्रोपवासं यः कृत्वा पश्येत विमलेश्वरम् । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां सर्वपर्वसु पार्थिव

அரசே, அங்கே உபவாசம் இருந்து விமலேஸ்வரனை தரிசிப்பவன்—அஷ்டமி, சதுர்தசி மற்றும் எல்லாப் பண்டிகை நாட்களிலும்—மிகுந்த புண்ணியம் பெறுவான்.

Verse 21

सप्तजन्मकृतं पापं हित्वा याति शिवालयम् । श्राद्धं कृत्वा विधानेन पित्ःणामनृणी भवेत् । ब्राह्मणान् भोजयेच्छक्त्या तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम्

ஏழு பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவங்களை நீக்கி ஒருவர் சிவாலயத்தை அடைவார். விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்தால் பித்ரு கடன் நீங்கும்; தன் திறன் அளவிற்கு பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து தக்ஷிணை வழங்க வேண்டும்.

Verse 22

यद्यदिष्टतमं लोके यच्चैवात्महितं गृहे । तत्तद्गुणवते देयं तत्रैवाक्षयमिच्छता । स्वर्णधान्यानि वासांसि छत्रोपानत्कमण्डलुम्

உலகில் மிக விரும்பத்தக்கதும், வீட்டில் ஆன்ம நலனுக்குப் பயனுள்ளதுமானவற்றை, அங்கே அழியாப் புண்ணியம் நாடுபவன் தகுதியுள்ளவர்க்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும். பொன், தானியம், ஆடை, குடை, பாதுக்கை, கமண்டலம் முதலியன.

Verse 23

गृहं देवस्य वै शक्त्या कृत्वा स्याद्भुवि भूपतिः । गीतनृत्यकथाभिश्च तोषयेत्परमेश्वरम्

தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப இறைவனுக்காக ஆலயம் அமைத்தால், மனிதன் பூமியில் அரசன் போல் உயர்வடைவான்; மேலும் பாடல், நடனம், புனிதக் கதைகள் மூலம் பரமேஸ்வரனை மகிழ்விக்க வேண்டும்.